Йоханнес Виллебрандс: Голландтық кардинал және христиандық бірлік жолындағы еңбегі
Johannes Willebrands
Йоханнес Виллебрандс – голландский кардинал, президент Папского совета по содействию христианскому единству (1969-1989). Экуменизм, архиепископ Утрехта.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Голландиялық католик кардинал (1909–2006)
Dutch Catholic cardinal (1909–2006)
Йоханнес Герардс Мария Виллебрандс (4 қыркүйек 1909, Бовенкарспель, Солтүстік Голландия – 1 тамыз 2006) – Рим католик шіркеуінің голландиялық кардиналы. Ол 1969 жылдан 1989 жылға дейін Христиандық бірлікті ілгерілету жөніндегі Пап кеңесінің президенті, ал 1975 жылдан 1983 жылға дейін Утрехт архиепископы болып қызмет етті. 1969 жылы кардинал дәрежесіне көтерілген Виллебрандс 20 ғасырдың екінші жартысында шіркеудің экуменизмін күшейтуде маңызды рөл атқарды және 1978 жылы өткен екі конклавта папаға үміткер деп есептелді.
Johannes Gerardus Maria Willebrands (4 September 1909 in Bovenkarspel, North Holland – 1 August 2006) was a Dutch Cardinal of the Roman Catholic Church. He served as President of the Pontifical Council for Promoting Christian Unity from 1969 to 1989, and Archbishop of Utrecht from 1975 to 1983. Elevated to the cardinalate in 1969, Willebrands was central to the increased ecumenism of the Church in the second half of the 20th century, and was considered papabile at the two conclaves held in 1978.
Жастар мен діни қызметке тағайындау
Йоханнес Виллебрандс Бовенкарспельде, Герман мен Афра (құрметті әкесі Кок) Виллебрандстың тоғыз баласының үлкені болып дүниеге келді. Оның әкесі жергілікті көкөніс базарында есепші болып жұмыс істеді, ал оның бір бауыры Суринамда Редемпторист миссионері болды. Виллебрандс Лейден қаласына жақын Вармондтағы Басты семинарияда оқыды, онда 1934 жылғы 26 мамырда дін қызметкеріне бекітілді. 1937 жылы Римдегі Папалық Ангеликум Афинаеумында «Джон Генри кардинал Ньюман. Оның ойлау жүйесі және сана арқылы Құдайды тануға оның қолданылуы» тақырыбындағы диссертациясын қорғап, философия докторы ғылымын бітірді.
Johannes Willebrands was born in Bovenkarspel, as the eldest of the nine children of Herman and Afra (née Kok) Willebrands. His father worked as a paymaster at the local vegetable market, and one of his brothers went on to become a Redemptorist missionary in Surinam. Willebrands studied at the Major Seminary, Warmond, near Leiden, where he was ordained to the priesthood on 26 May 1934. In 1937 he received a Doctorate in Philosophy at the Pontifical Athenaeum Angelicum in Rome with a thesis entitled John Henry Cardinal Newman Zijn denkleer en haar toepassing op de kennis van God door het geweten.
Экуменизмге ерте араласу
Виллебрандс 1937 жылы Нидерландыға оралды және Амстердамдағы Бегинхоф шіркеуінің капелланы қызметін атқарды. 1940 жылы ол өзі бітірген Warmond семинариясында философия пәнінен сабақ беруді бастады. Бес жыл өткен соң ол семинарияның ректоры болды. Виллебрандс Нидерландыда экуменизмді қолдаған Сент Виллеборд қоғамының президенті ретінде христиандық бірлік мәселесіне ерекше қызығушылық танытты; 1951 жылы ол Дүниежүзілік шіркеулер кеңесімен байланыста болған экуменикалық сауалдар жөніндегі католик конференциясын ұйымдастырды.
Willebrands returned to the Netherlands in 1937 and acted as chaplain of the Church of Begijnhof in Amsterdam. In 1940 he began teaching philosophy at his alma mater of the Warmond seminary. Five years later, he became the seminary's rector. Willebrands demonstrated a very active interest in the cause of Christian unity as president of the St Willibrord Association, which promoted ecumenism in the Netherlands; in 1951, he organized the Catholic Conference on Ecumenical Questions, which was in contact with the World Council of Churches.
Мауриананың епискобы
1964 жылғы 4 маусымда Мауриананың титулярлық епископы болып тағайындалды. Виллебрандс келесі 28 маусымда Папа Пауль VI-дан, архиепископтар Диего Венени мен Этторе Куниалдың қатысуымен, Санкт-Петер базиликасында епископтық киелену рәсімін қабылдады. 1965 жылғы 7 желтоқсанда ол католик және православие шіркеулерінің 1054 жылғы Ұлы жарылыстан кейін бір-бірін анафемаға салуын "адамдар есінен өшірдік" деп жариялаған мәлімдемені оқыды.
He was named Titular Bishop of Mauriana on 4 June 1964. Willebrands received his episcopal consecration on the following 28 June from Pope Paul VI, with Archbishops Diego Venini and Ettore Cunial serving as co consecrators, in St. Peter's Basilica. On 7 December 1965, he read out the declaration by which the Catholic and Orthodox churches "cancelled out of the memory of men" their mutual excommunication following the Great Schism of 1054.
Мәсіхшілер бірлігін нығайту жөніндегі понтификалық кеңес
1960 жылы 28 маусымда Иоанн XXIII оны Аугустин Беа басшылығымен жаңадан құрылған Христиандық бірлікті насихаттау хатшылығының хатшысы (кейіннен понтификалық кеңеске дейін көтерілді) етіп тағайындады. Алты тілді еркін меңгерген Виллебрандс Англикан шіркеуімен және Ресей православие шіркеуімен байланыс орнатуға қатысты. Ол 1962 жылдан 1965 жылға дейін өткен Екінші Ватикан кеңесінің отырыстарына православие шіркеулерін бақылаушы ретінде қатысуға көндіруде маңызды рөл атқарды. Екінші Ватикан кеңесінің жұмысы барысында ол Киелі кітап пен дәстүрге, экуменизмге, діни бостандыққа және басқа діндермен қарым-қатынасқа қатысты құжаттарды дайындады. Виллебрандс 1963 жылы Монсеньор шеніне көтерілді. 1969 жылы 12 сәуірде Рим папасы Пауыл VI Виллебрандсты Христиандық бірлікті насихаттау хатшылығының президенті етіп тағайындады, ол Кардинал Беаның қайтысынан кейін оның орнына келді. Утрехт архиепископы қызметінен кеткеннен кейін Виллебрандс Христиандық бірлікті насихаттау жөніндегі президенттік қызметін жалғастырды. Виллебрандс 1985 жылдың 24 қарашасынан 8 желтоқсанына дейін өткен Дүниежүзілік Епископтар Синодының Екінші кезектен тыс ассамблеясында Президенттік өкіл ретінде қызмет етті және 1989 жылдың 12 желтоқсанында Христиандық бірлікті насихаттау жөніндегі понтификалық кеңестің президенті болды, оның орнына Эдвард Идрис Кассиди келді.
On 28 June 1960, Pope John XXIII nominated him Secretary of the newly established Secretariat for Promoting Christian Unity (later elevated to a pontifical council), under the direction of Augustin Bea. Aided by fluency in six languages, Willebrands was involved in building bridges to the Anglican church, and the Russian Orthodox church. He was instrumental in persuading the Orthodox churches to attend the sessions of the Second Vatican Council as observers while it met from 1962 to 1965. During the work of the Second Vatican Council, he prepared the documents relating to scripture and tradition, ecumenism, religious freedom, and relations with non Christian religions. Willebrands was raised to the rank of Monsignor in 1963. On 12 April 1969, Pope Paul VI named Willebrands as President of the Secretariat for Promoting Christian Unity, succeeding Cardinal Bea after his death. After his resignation as archbishop of Utrecht, Willebrands continued as president for Promoting Christian Unity. Willebrands acted as President Delegate at the Second Extraordinary Assembly of World Synod of Bishops, held from 24 November to 8 December 1985, and became President emeritus of the Pontifical Council for Promoting Christian Unity on 12 December 1989, when was succeeded as president by Edward Idris Cassidy.
Утрехт архиепискобы
1975 жылы 6 желтоқсанда ол Утрехт архиепискобы болып тағайындалды, соның салдарынан Нидерландының де-факто приматы атанды, бұл ретте хатшылық президенті қызметін де атқаруын жалғастырды. Ол Нидерландыдағы католик шіркеуінің консервативті және либералды бағыттарын жақындастыру үшін дипломатиялық қабілетін пайдаланады деген үміт болған, бірақ экуменикалық аяда оның табысқа жетуіне себеп болған шыдамдылығы, сырлылығы және ұстамдылығы голландиялық паствасына ұнамады. 1983 жылы 3 желтоқсанда архиепископ лауазымынан қанағаттану себебімен кетті.
On 6 December 1975, he was appointed Archbishop of Utrecht and thus de facto Primate of the Netherlands, continuing at the same time to serve as President of the Secretariat. It was hoped that would be able to use his diplomatic talents to reconcile the conservative and liberal wings of the Catholic Church in the Netherlands, but the qualities of patience, reticence and reservation that made him such a success in ecumenical circles did not endear him to his Dutch flock. He resigned as Archbishop on 3 December 1983.
Кардинал-сайлаушы
1969 жылы 28 сәуірде өткен консисторияда Пауыл VI оны Санти Косма және Дамианоның кардинал-диаконы етіп тағайындады, ал кейіннен 1975 жылы 6 желтоқсанда Сан-Себастьяно алле-Катакомбтың кардинал-қасиетшісі болды. Кардинал Виллебрандс 1978 жылдың тамызы мен қазанында өткен, Жохан Пауыл I және Жохан Пауыл II сайланған конклавтарға қатысқан кардинал-сайлаушылардың бірі болды. Соңғы конклав кезінде, папалық таққа үміткер голланд дін қызметкері Карол Войтиланың папа болып сайлануы үшін өз кандидатурасын ерікті түрде қайтарды. 1988 жылы Кардиналдар қасиетті колледжінің камерленгосы болды және 1995 жылға дейін қызмет етті, содан кейін бұл лауазым жойылды.
He was created Cardinal Deacon of Santi Cosma e Damiano by Paul VI in the consistory of 28 April 1969, and later became Cardinal Priest of S. Sebastiano alle Catacombe on 6 December 1975. Cardinal Willebrands was one of the cardinal electors who participated at the conclaves of August and October 1978, which selected Pope John Paul I and Pope John Paul II, respectively. During the latter conclave, the highly papabile Dutch prelate willingly withdrew his candidacy in order for Karol Wojtyła to be elected pope. He became Camerlengo of the Sacred College of Cardinals in 1988, and served until 1995, after which the post was abolished.
Зейнеткерлік және өлім
Кардинал Виллебрандс 1997 жылы Денэкамптегі Сент-Николаасстифтинг францискандық монастырына көшіп, тоғыз жылдан кейін 96 жасында онда дүние салды. Ол қайтыс болған кезде Кардиналдар алқасының ең қарт мүшесі еді.
Cardinal Willebrands moved to the Franciscan convent of Saint Nicolaasstichting at Denekamp in 1997, where he died nine years later, at age 96. At the time of his death, he was the oldest living member of the College of Cardinals.