Томас Гудвин (1600-1680) – ағылшын пуритан теологы, діни тәуелсіздердің жетекшісі. Оливер Кромвельдің капелланы, Оксфордтағы Magdalen College президенті болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
17 ғасырдағы пуритандық теолог Томас Гудвин (Роллсби, Норфолк, 5 қазан 1600 – 23 ақпан 1680), "Ақсақал" атымен белгілі, ағылшын пуритандық теолог және уағызшы, сонымен қатар діни тәуелсіздердің маңызды көшбасшысы болды. Ол Оливер Кромвельдің жеке рухани кеңесшісі қызметін атқарды және 1650 жылы Парламент оны Оксфордтағы Магдален колледжінің президенті етіп тағайындады. Кристофер Хилл Гудвинді "пуритандық ойдың басты арнасына" жатқызады.
17th century Puritan Theologian
Thomas Goodwin (Rollesby, Norfolk, 5 October 160023 February 1680), known as "the Elder", was an English Puritan theologian and preacher, and an important leader of religious Independents. He served as chaplain to Oliver Cromwell, and was appointed by Parliament as President of Magdalen College, Oxford, in 1650. Christopher Hill places Goodwin in the "main stream of Puritan thought".
Ерте өмір
1613 жылдың тамызынан бастап Кембриджде оқыды. Ол Кембридждегі Крайст колледжінің студенті болды және 1616 жылы B.A. дәрежесін алды. 1619 жылы Катарина колледжіне көшті, ал 1620 жылы оның мүшесі болып сайланды. Осы кезде Дедхэмдік Джон Роджерстің ықпалында болды. Гудвин осы пуритан уағыздаушысын тыңдау үшін Кембриджден Дедхэмға 35 мильдей жол жүрді. 1625 жылы ол университет уағыздаушысының лицензиясын алды; үш жылдан кейін Кембридждегі Киелі Троица шіркеуінің лекторы болды, Джон Престоннан осы лауазымды мұрагерлік етті, ал 1632 жылы король оны осы шіркеуге тағайындады.
He studied at Cambridge from August 1613. He was an undergraduate of Christ's College, Cambridge, graduating with a B. A. in 1616. In 1619 he removed to Catharine Hall, where in 1620 he was elected fellow. At this time he was influenced by John Rogers of Dedham. Goodwin rode 35 miles from Cambridge to Dedham to hear this Puritan preacher. In 1625 he was licensed a preacher of the university; and three years afterwards he became lecturer of Holy Trinity Church, Cambridge, successor to John Preston, to the vicarage of which he was presented by the king in 1632.
Диссидент
Уильям Лаудтың ынталы жақтасы болған епископтың алаңдауынан ол барлық лауазымдарынан бас тартып, 1634 жылы университетті тастап кетті; ол конгрегациялыққа айналды. Ол біраз уақыт Лондонда тұрып, 1638 жылы қалалық кеңесшінің қызына үйленді. 1639 жылы қудалаудан қашып, Голландияға қашып кетті. Бірнеше уақыт бойы ол Арнемдегі ағылшын саудагерлері мен қашқынтардың кішкентай қауымының пасторы болды. Ұзақ парламент басталғаннан кейін ол көп ұзамай оралды. Ол бірнеше жыл бойы Шығыс Сент-Данстанс приходындағы Лайм-стриттегі Пэвид-Элли шіркеуінде жиналатын тәуелсіз қауымға қызмет етті және уағыз айтушы ретінде тез арада зор беделге ие болды.
Worried by his bishop, who was a zealous adherent of William Laud, he resigned all his preferments and left the university in 1634; he became a Congregationalist. He lived for some time in London, where in 1638 he married the daughter of an alderman. In 1639 he fled to Holland to escape persecution. For some time he was pastor of a small congregation of English merchants and refugees at Arnhem. He returned shortly after the inception of the Long Parliament. He ministered for some years to the Independent congregation meeting at Paved Alley Church, Lime Street, in the parish of St Dunstans in the East, and rapidly rose to considerable eminence as a preacher.
Пуритандық көшбасшы
1643 жылы ол Вестминстер Ассамблеясының мүшесі болып сайланды және бірден Тәуелсіз партиясымен байланыстырып, қазіргі заманғы құжаттарда «айырмашылықты бауырластар» деп аталатын партияның өкілі болды. Сондай-ақ ол «Апологетикалық баяндама» атты еңбектің авторларының бірі еді. Ол жиі Парламент алдында белгіленген уақытта уағыз айтты, ал 1650 жылдың қаңтарында оның қабілеті мен білімі Оксфордтағы Магдален колледжінің президенті лауазымымен марапатталды, ол 1660 жылғы жаңаруға дейін осы лауазымда қызмет етті. 1655 жылдың желтоқсанында Гудвин еврейлерді қайта қоныстандыру мәселесі бойынша Уайтхолл конференциясына қатысты, онда ол (Тәуелсіз Филип Наймен бірге) Англияны Құдай еврейлерді қайта қабылдамағаны үшін жазалап отырғанын, ал олардың дінін өзгерту үшін оларды қайта қабылдау қажет екенін айтты. 1656 жылдан бастап Оливер Кромвельдің діни қызметкері болды. Ол Кромвельдің жоғары құрметіне ие болып, оның жақын кеңесшілерінің біріне айналды, тіпті өлім төсегінде де оған көмектесті. Ол 1650 жылы Вестминстер Ассамблеясының мүлік тізімін жасау комиссиясының және 1653 жылы уағыздаушыларды бекіту комиссиясының мүшесі болды. Джон Оуэнмен бірге ол 1658 жылы Вестминстер мойындауының өңделген нұсқасы – Савой декларациясын жасаған алты адамнан тұратын комиссияны басқарды. 1660 жылдан өмірінің соңына дейін ол Лондонда, Ұлы Бартоломей шіркеуінің ауданында тұрып, өзін теологиялық зерттеулерге және Феттер-Лейн Тәуелсіз шіркеуінің рухани қызметіне толықтай арнады. 1670-жылдардың басында денсаулығы нашарлап, 1680 жылдың 23 ақпанында қайтыс болды ["Ефестіктерге арналған кітаптың түсіндірмесі, 1-ден 2:10-ға дейін"]. Ол Бунхилл Филдс зиратында жерленді: оның қабіріне Томас Гилберт жазған латын эпитафиясы цензураланды.
In 1643 he was chosen a member of the Westminster Assembly, and at once identified himself with the Independent party, generally referred to in contemporary documents as the "dissenting brethren" and was one of the authors of An Apologeticall Narration. He frequently preached by appointment before the Commons, and in January 1650 his talents and learning were rewarded by the House with the presidency of Magdalen College, Oxford, a post which he held until the Restoration of 1660. In December 1655 Goodwin attended the Whitehall Conference on the resettlement on the Jews, where he (with fellow Independent Philip Nye) argued for readmittance on the grounds that England was being punished by God for not readmitting the Jews, which was necessary for their conversion. He was chaplain to Oliver Cromwell from 1656. He rose into high favour with Cromwell, and was one of his intimate advisers, attending him on his death bed. He was also a commissioner for the inventory of the Westminster Assembly, 1650, and for the approbation of preachers, 1653, and together with John Owen led a committee of six that drew up the Savoy Declaration, an amended form of Westminster Confession in 1658. From 1660 until his death, he lived in London, in the parish of St Bartholomew the Great, and devoted himself exclusively to theological study and to the pastoral charge of the Fetter Lane Independent Church. By the early 1670s he was in poor health, and he eventually died on 23 February 1680 ["An Exposition of Ephesians, Chapter 1 to 2:10"]. He was buried in Bunhill Fields burial ground: the Latin epitaph for his tomb, composed by Thomas Gilbert, was censored.
Шығармалары
Гудвиннің өмірінде жарық көрген еңбектері негізінен Парламенттің бұйрығымен басылған уағыздардан тұрады. Ол сонымен қатар Филипп Най және басқалармен бірге "Апологетикалық баяндама" (1643) дайындалысына қатысты. 1645 жылы Гудвин "Жердегі күнәкарларға қарай көктегі Мәсіхтің жүрегі" атты трактатын жариялады, ол тез арада қайта басылып, неміс тіліне аударылды. Бұл еңбек Рим-католик шіркеуінің Қасиетті Жүрекке деген құлшынысына әсер еткен деп есептеледі. 1682–1704 жылдары оның уағыздары мен басқа да еңбектерінің бес томы жарық көрді. Олар кем дегенде 47 рет қайта басылды. Ефестіктерге жолданған хат және Апокалипсис туралы түсіндірмелерін қамтитын оның жинақталған жазбалары 1681 және 1704 жылдар аралығында бес фолио томдық жинақта жарық көрді және он екі 8vo томдық жинақта (Эдинбург, 1861–1866) қайта басылды. Эдмунд Калами ескірген Гудвиннің қасиеттерін "білімі мол ғалым және көрнекті дін қызметкері, сондай-ақ Киелі кітапты түсіндіруде таңғажайып ойлар айтуға бейім, олар көбінесе түсініктілікке көмектесетін" деп бағалады. Оның ұлы Томас Гудвин кіші, тәуелсіз пастор және "V Генрих патшаның тарихы" кітабының авторы, өзінің жеке қағаздарынан алынған естеліктерін жинақталған еңбектерінің бесінші томына алғысөз ретінде берді. Гудвин тәуелсіздік идеологиясының патриархы және тірегі ретінде Антони Вудтың "Athenae Oxonienses" еңбегінде де еске алынады. Джозеф Аддисонның көзқарасы бойынша Магдалена колледжінің қатал және біршама фанатикалық президенті туралы әзілді сурет "The Spectator" журналының 494-ші санында сақталған.
The works published by Goodwin during his lifetime consist chiefly of sermons printed by order of the House of Commons. He was also associated with Philip Nye and others in the preparation of the Apologeticall Narration (1643). In 1645 Goodwin published his treatise The Heart of Christ in Heaven towards Sinners on Earth, which was quickly reprinted, and translated into German. This work has been claimed to be an inspiration for the Roman Catholic devotion to the Sacred Heart. Five volumes of his sermons and other works were published from 1682 to 1704. They have been reprinted at least 47 times. His collected writings, which include expositions of the Epistle to the Ephesians and of the Apocalypse, were published in five folio volumes between 1681 and 1704, and were reprinted in twelve 8vo volumes (Edinburgh, 1861–1866). Edmund Calamy the Elder's estimated Goodwin's qualities as "a considerable scholar and an eminent divine, and had a very happy faculty in descanting upon Scripture so as to bring forth surprising remarks, which yet generally tended to illustration." A memoir, derived from his own papers, by his son Thomas Goodwin the Younger, Independent minister and author of the History of the Reign of Henry V, is prefixed to the fifth volume of his collected works. As a patriarch and Atlas of Independency he is also noticed by Anthony Wood in the Athenae Oxonienses. An amusing sketch, from Joseph Addison's point of view, of the austere and somewhat fanatical president of Magdalen, is preserved in No. 494 of The Spectator.