Кіріспе
Жапон императорлық армиясының әскери-теңіз жаяу әскері Арнайы әскери-теңіз десанттық күштері (SNLF; 海軍特別陸戦隊) — Жапон императорлық әскери-теңіз флотының (IJN) әскери-теңіз жаяу әскері бөлімдері және IJN құрлық күштерінің құрамында болды. Олар Екінші қытай-жапон соғысында және Екінші дүниежүзілік соғыстың Тынық мұхиты аймағында кеңінен қолданылды.
The Special Naval Landing Forces (SNLF; 海軍特別陸戦隊) were naval infantry units of the Imperial Japanese Navy (IJN) and were a part of the IJN Land Forces. They saw extensive service in the Second Sino Japanese War and the Pacific theatre of World War II.
Тарих
Мейдзи дәуірінің соңынан бастап, IJN-де арнайы және/немесе уақытша міндеттер үшін, негізгі жаттығуларының бір бөлігі ретінде жаяу әскерлік дайындықтан өткен, жеке кемелердің экипаждарынан құрылған теңіз десанттық күштері немесе рикусентайлар болды. Сонымен қатар, Кайхейдан деп аталатын теңіз базаларының әскерлері де теңіз десанттық күшін құра алатын. Мейдзи дәуірінен бастап теңіз күштері арнайы теңіз десанттық күштері деп бейресми түрде танылған бөлімшелерді құруға кірісті. Бұл күштер Кайхейдан базаларында құрылды және Жапониядағы төрт негізгі теңіз округі/базасының аттарымен аталатын: Куре, Майдзуру (Вашингтон теңіз келісімінен кейін таратылды, 1939 жылы қайта құрылды), Сасебо және Йокосука. 1927 жылы осы SNLF бөлімшелерінің бір бөлігі Шанхай теңіз десанттық күшінің басқаруына біріктірілді және 1932 жылдан бастап Қытайдағы 28 қаңтар оқиғасында қатысты. Содан кейін, 1932 жылдың қазан айында Шанхай арнайы теңіз десанттық күштері ресми түрде құрылды, бұл алғашқы ресми SNLF бөлімшесін білдірді. 1936 жылы теңіз базаларынан ресми SNLF бөлімшелері құруға рұқсат берілді. SNLF бөлімшелері Шанхай шайқасында және Екінші Қытай-Жапон соғысы кезеңіндегі көптеген басқа шайқастар мен тазалау операцияларында қайтадан қатысты. 1941 жылы 1-ші және 3-ші Йокосука SNLF бөлімшелері парашюттік күшке айналдырылды. SNLF парашютшілері Селебес аралына шабуыл жасау кезінде және Манадо шайқасында сәтті қолданылды. Парашютшілерден басқа, барлау және шабуылдық операцияларды жүргізуге арналған элиталық бөлімшелер де жоспарланған. Барлық десанттық күштер сияқты, олар да қатаң қарсылыққа тап болғанда, Милн шығанағындағы шайқаста болғандай, ауыр шығындарға ұшырады. Бұл олардың шабуылға ұмтылушылығы мен бағынудан бас тартуына байланысты болды, және оқ-дәрілері біткен кезде, кейде қанжарлары мен штыктарымен қолма-қол айқасқа түседі. Милн шығанағын басып алудағы сәтсіздіктен кейін Арнайы теңіз десанттық күштері қорғаныс күштеріне айналды және жаңа бөлімшелердің құрылуы азайып кетті. Теңіз күзетшілері Тынық мұхитында IJN жаяу әскерлерінің негізгі бөлімшелеріне айналды. SNLF 1812 жылғы соғыстан бері Америка жеріне еңіп кірген алғашқы шетелдік күштер болып танылды, Maizuru 3rd SNLF әскерлері 1942 жылдың 6 маусымында Аляска штатындағы Киска аралына қарсылықсыз қонды және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Алеут аралдары науқанының бөлігі ретінде аралды басып алды. Бір жылдық оккупациядан кейін, мыңдаған Императорлық Жапон армиясы (IJA) әскерлерінің күшеюімен, олар 1943 жылдың 28 шілдесінде, одақтас күштердің қонуына екі апта қалғанда, толықтай эвакуацияланды. 1943 жылы Тарава шайқасында 7-ші Сасебо SNLF-тің шамамен 1700 адамы және 2000 базалық қызметкер (көбінесе 3-ші арнайы базалық күш) АҚШ теңіз жаяу әскерлерінің 3000-нан астам жаза тартуына себепкер болды.
Әскери емес базалық SNLF
Шанхай SNLF (~2000 адам): Қытайдың Шанхай портында орналасқан арнайы теңіз сақшысы, Қытай Театр флотының құрамында болған. Ханкоу SNLF: Шанхай SNLF-тің бөлімшесі. (Бейресми түрде SNLF деп танылған).
Оқыту
Кайхедан Куре, Майдзуру, Сасебо және Йокосука негізгі базаларында барлық жаңа теңізшілерге негізгі жаяу әскерлік дайындықтан өтті. Татеяма IJN қару-жарақ мектебі теңізшілерді жер және бронетехника бойынша даярлады. Амфибиялық бронь мектебі: 1943 жылы Насаке Джима аралындағы Q базасында IJN су бронь бөлімінде құрылды, ал алғашқы дайындықтан өткен бөлімшелер сол жылдың қазан айында Рабаулға (Жаңа Гвинея) және Маршалл аралдарына жіберілді. Кейін Саипан, Шимусу және Палауға жіберілді.
Қызмет киімдері
SNLF әскерлерінің киім-кешектері Жапон императорлық теңіз флотының құрлық әскерлерінің мүшелері киген киім-кешектермен дәл бірдей болды. Бір ғана ерекшелік – SNLF десанттық жасағының арнайы киімдері болды. Кемеде болған кезде SNLF теңізшілері стандартты IJN көк немесе ақ формаларын киген, бірақ құрлықта SNLF Жапон императорлық армиясының формасына ұқсас форма киген. Бастапқыда олар жердегі шайқас кезінде де кемедегі киімдерін киетін, бірақ 1930 жылдардың ортасында оны арнайы құрлықтық киіммен алмастырған. Құрлықтық киім алдыңғы жағында үш түймесі бар, көк түсті бір жапырақты көйлек, оны көбінесе Рикусенфуку (陸戦服) деп атайды. Бұл киімдерді құрлықта уақытша орналастырылған теңіз әскерлері де киген. SNLF әдетте бұл форманы IJN-нің ақ тігілген футболкасының үстінен жағасы ашық немесе соғыс кезінде жылуға төзімді хаки түсті түймелі көйлек киетін. Соғыстың аяғына қарай үш түймелі киім үлгісі төрт түймелі жасыл киім үлгісімен – «Үшінші класс» (三種) деп аталатын киіммен ауыстырылды. Бұл киім үлгісі Жапон императорлық теңіз флотының барлық мүшелері үшін стандартты жауынгерлік киім болып табылды. Соғыстың соңғы кезеңдерінде SNLF-дан қалғандарды бұрын аталған киімдерді, жасыл бес түймелі жұмыс киімін немесе тіпті түймелі астыңғы көйлек пен шалбар кигенін көруге болады. Офицерлер киім-кешегін көйлек пен галстукпен киетін, кейде шайқас кезінде немесе ыстық ауа райында галстукті тастап кететін. Галстук бастапқыда қою көк түсті болған, бірақ кейіннен жасыл түсті болды. Жасыл түсті ұзын шалбар немесе шалбар, жауынгерлер үшін жүнді немесе кенептен жасалған, ал офицерлер үшін былғарыдан жасалған шалбармен бірге стандартты болып табылды. Ат әскерінен басқалары (бұға мен биік былғары аяқкиім кигендер) осы форманы жылқы терісінен, шошқа терісінен немесе былғары аяқкиіммен киген. SNLF десанттық әскерлері екі түрлі жасыл түсті киім киетін, олар сол кездегі басқа десанттық әскерлерге қарағанда жақсы жасалған, себебі оларға құлпынайлы және кармандары тігілген. Бастапқыда SNLF офицерлері үшін жасыл дәрежелік белгілер қолданылған. Олар иық тақталарына немесе жағаға тағылған. Сайыпқырандар қызыл түстегі жасыл немесе қызыл түстегі көк түстегі дөңгелек белгілерді киетін. Кейіннен офицерлер қара жағалы жапондық теңізшілік дәреже белгісін қабылдады. Сайыпқырандар сары қалқанға қара белгілерді киді. Соғыс кезінде көптеген сайыпқырандар сол немесе оң жақ кеуде қалтасының үстіне өздерінің аты, атағы және бөлімшесі сияқты мәліметтерді қамтитын матадан жасалған атау белгісін тақты. Аяқкиімдердің табаны металл тұяқпен немесе резеңке табандарымен жабдықталған қалың былғарыдан жасалған, ал кейбіреулері резеңке табандарымен жабдықталған. Бос уақытта теңізшілер таби киюі мүмкін, бірақ кейде оларды шайқаста да киетін. SNLF офицерлеріне әдетте киім үлгісі берілмеді, сондықтан олар өздері сатып алулары керек болды, сондықтан олардың киімдерінің бөлшектері, түсі мен текстурасы әр түрлі болды, ал киімдердің түстері сарғыш көгілдірден қою жасылға дейін ауысатын. Жағалары қаттырақ, ал материалдары жоғары сапалы болды.
Бас киімдер
SNLF модельдердің қоспасын қолданды. Адрианның қалқасы. Бұлардың ішінде Адриан стиліндегі әскер қалқасының екі нұсқасы болды. Біріншісі алдыңғы жағында металл зәкірмен жабдықталған және жоғарғы жағында жұлдыз тәрізді бірнеше тесіктері болғандықтан "жұлдызды тесіктер" деп аталды. Екінші нұсқасы – жаңбыр суының ішке енуіне жол бермес үшін, тесіктердің үстіне металл сакура орнатылған "жұлдызды тесіктер" қалқасы. 1-ші типтегі жұлдызды тесіктер және сакуралы қалқандар 1941 жылға дейін кейде артқы бөлімдерде қолданыла берді. Бродье стилі – Бродье қалқасына ұқсас IJN әскери-теңіз күштерінің прототипі, ол 28 қаңтар оқиғасы кезінде кеңінен қолданылды. 90-шы типтегі әскери қалқандар 1930 жылдардың басында және ортасында кейде қолданыста болды. 1932 жылы IJN IJA-ның 90-шы типтегі қалқасының өз нұсқасын қабылдады және оған "2-ші тип" атауын берді. Бұрын айтылған жұлдызды тесіктер, сакура және теңізшілердің прототиптік қалқандары кейін "1-ші тип" деп аталды. Жаңа "2-ші тип" қалқан ресми түрде "тецубо" (темір қақпақ) деп аталды, бірақ әскерлер оны "тецукабуто" ("темір қалқан") деп атады. Ол IJN-нің 1-ші типтегі қалқандарының алдыңғы жағындағы кеңейтілген жиегінен айырмашылығы, барлық жағынан бірдей қысқа, шығыңқы жиегі бар күмбез пішінде жасалды. Бұл қалқан жіңішке, сапасы төмен хром-молибден болаттан жасалған, олардың көпшілігі сынғыш болып шықты, оқ сынықтары және/немесе оқтармен оңай тесілуге жарамды болды. IJN зәкірінің белгісі алдыңғы жағына екі иілгіш тіреуі бар металл зәкірмен бекітілді. Олар қабықтың алдыңғы жағындағы тілік арқылы өтіп, содан кейін белгіні қалқанға бекіту үшін бүгілді. Содан кейін қалқан мен зәкір жер қоңыр түске боялды. Соғыстың соңына қарай IJN қалқан өндірісін жеңілдетіп, металл зәкірін дизайндан алып тастады, оны алдыңғы жағында боялған түйреуіш пен сары зәкірмен алмастырды. 1938 жылдың ортасында "бірінші үлгі" деп белгіленген қоңыр түсті қақпақ қабылданды, ол екі қабатты, талшықпен күшейтілген зәйтүн зығыр матадан жасалған және алдыңғы жағына екі бөліктен тігілген жүн/фильц зәкір бекітілген. Екінші үлгідегі қақпақтың алдыңғы жағында бір бөліктен тігілген зәкір белгісі болды. Үшінші үлгі алдыңғы жағына тігілген бево тоқымасынан жасалған зәкір белгісімен жеңілдетілді. Содан кейін маскировка үшін торлар қолданылды. Қалқанды бастың айналасына бекіту үшін Кабуто самурай қалқанынан шыққан күрделі құрылымды баулар пайдаланылды, бірақ IJN қалқан баулары IJA бауларынан басқаша байланды. Оны далалық шапканың үстіне киюге болады, бұл далада ыңғайлы болу үшін жиі жасалатын. Камуфляждық торлар, әсіресе Оңтүстік театр мен Тынық мұхиты аралдарындағы науқандарда, қалқанның үстінде кеңінен қолданылды.
Басқа да нысандар
SNLF-те әртүрлі заттар болды, оның кейбіреулері IJN өндірісіндегі материалдар, ал қалғандары IJA-дан алынған. Оқ-дәрілік белбеу – SNLF-тың қатардағы әскери қызметшілері мыс тұтқасы бар былғары белбеу киетін. Оқшылар үшін екі алдыңғы оқ-дәрі қалтасы және май құю құралы бар артқы қалтасы, сондай-ақ сол жағына бекітілген штык болды. SNLF-тағы екінші деңгейдегі қолдау тобы әдетте тек сол жағына бекітілген штыкпен белбеу киетін, оң иығына арналған қосымша белбеумен бекітілген тапанша қаптамасымен бірге. Сөмке – Қатардағы әскерлерге IJA әскерлеріне ұқсас сөмке берілді, бірақ материалдары әртүрлі болды және оның көлемі сәл кішірек еді. Сөмке әдетте оң жамбасына, оқ-дәрілік белбеуінің астына тығылып, күнделікті қолдануға қажетті азық-түлік пен заттарды алып жүретін. Су алаңы – IJA су алаңынан сыртқы түрімен ерекшеленетін Жапон Әскери-теңіз күштерінің су алаңы барлық SNLF әскерлері үшін стандартты болды. Су алаңы металл корпусынан, қақ немесе зәйтүн жасыл түсті матамен жабылған, ал алтын, күміс немесе қара түсті алюминий қақпағынан және кішкентай тізбекпен иық белбеуіне жалғастырылған. Қатардағы әскерлер үшін су алаңы көбінесе оң жамбасқа тағылып, оқ-дәрілік белбеуінің астына бекітілді. Бірінші көмек жинағы – SNLF әскерлерінің көпшілігі бастапқыда үстінде қызыл крест белгісі бар, иық белбеуімен реттелетін кішкентай медициналық сөмке алып жүруге тиіс болды. Оның ішінде жауынгерлерге жарақат алған жағдайда жедел медициналық көмек көрсетуге арналған медициналық құралдар болды. Газ маскасы – Кейбір әскерлер жапондық теңіз күштерінің газ маскасын алып жүрді. Газ маскасы кішкентай белбеумен бекітілген маталық қапқа салынды. Газ маскасынан иілгіш түтік арқаға бекітілген контейнерге дейін созылды, оны иілгіш таспалармен ұстап тұрды. Екі кең таралған газ маскасы – 93-ші және 97-ші үлгілер, SNLF-те 1930 жылдардың соңында кеңінен қолданылды және Тынық мұхиты соғысының барлық кезеңінде сирек қолданылатын болды. Сигналдық тулар – SNLF бөлімшелеріндегі кейбір әскерлерге екі сигналдық ту берілді, біреуі қызыл, біреуі ақ, белбеудегі маталық қалтада сақталды. Бұл тулар аймақтағы жапондық әуе күштерімен байланыс үшін арналған. Сыбызғы – SNLF бастапқыда көптеген әскерлерге байланыс үшін сыбызғы алып жүруді тапсырды, бірақ бұл практика соғыстың соңғы кезеңіндегі бөлімдерде азайып кетті. Олар IJA-ға ұқсас үш иілген 90-шы үлгідегі сыбызғыны және кейде 90-шы үлгіге дейінгі ескі қос иілген сыбызғыларды алып жүрді. IJA ойнағанда сыбызғыларын бүйірінен ұстағаннан өзгеше, SNLF оларды тік ұстады. Жылуға төзімді киім – Ашық жағалы үш түймелі көйлек және бір кеуде қалтасы бар қысқа шалбардан тұратын жеңіл хаки мақта киімдері ыстық ауа райында жұмыс киімі ретінде қабылданды, бірақ кейбір сирек жағдайларда олар ұрыста да киінді. Киімдер көбінесе ақ түсті шұлық, ақ мақтадан жасалған теңізшілердің шапаны немесе хаки түсті шляпамен толықтырылды. Тенуги (手ぬぐい) – жапон мәдениетінде көп мақсатты мата немесе сүлгі, әдетте ақ матадан жасалады, зәкір немесе патриоттық фразалармен басылады, көбінесе патриоттық символдармен бірге. Оларды кейде қақпаның астына немесе жұмыс кезінде "Хачимаки" (鉢巻) бас киімі ретінде киетін. Сеннинбари (千人針) – кейде униформаларының белдеуіне тағылған 1000 тігіспен тігілген қызыл белбеу. Олар сәттілік әкеледі, батылдық сыйлайды және киюшін оқтан сақтайды деп есептелді.