Жапонның «Сорю» әуе кемесінің тарихы — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

Жапон императорлық әскери-теңіз флотының әуе кемесі
әуе кемесі

Sōryū (蒼龍) – 1930 жылдардың ортасында Жапон императорлық әскери-теңіз флоты (IJN) үшін салынған әуе кемесі. Sōryū-ге ұқсас, жапондық әуе кемесі Hiryū да салыну жоспарланған, бірақ Hiryū-дің дизайны күрт өзгертілді және ол көбінесе жеке класс ретінде қарастырылады. Sōryū-дің ұшақтары 1930 жылдардың соңындағы Екінші Қытай-Жапон соғысы кезіндегі операцияларда қолданылды және 1940 жылдың ортасында Француз Индоқытайына жасалған жапон шабуылына көмектесті. Тынық мұхиты соғысының алғашқы айларында ол Перл-Харборға шабуылға қатысты, Уэйк аралы үшін шайқасты және Голландтың Шығыс Индиясын басып алуға қолдау көрсетті. 1942 жылдың ақпан айында оның ұшақтары Австралияның Дарвин қаласын бомбалады, содан кейін Голландтың Шығыс Индиясы жорығына көмектесуді жалғастырды. Сәуір айында Sōryū ұшақтары Үнді мұхиты шабуылы кезінде екі британдық ауыр крейсер мен бірнеше сауда кемелерін батыруға көмектесті. Ұзаққа соқпай жөндеуден өткеннен кейін, Sōryū және 1-ші Әуе флотының (Kidō Butai) тағы үш кемесі 1942 жылдың маусым айында Мидуэй шайқасына қатысты. Мидуэй атолындағы американдық күштерді бомбалаудан кейін, кемелерге аралдан және Enterprise, Hornet және Yorktown кемелерінен шабуыл жасалды. Yorktown-нан келген бомбалаушылар Sōryū-ді қиратты және өртке ұшыратты. Жапондық эсминецтері аман қалғандарды құтқарып алды, бірақ кемені құтқару мүмкін болмады және оны одан әрі операциялар үшін эсминецтерді босату үшін батыруға бұйрық берілді. Ол 1103 адамның ішіндегі 711 офицер мен сарбазбен бірге суға батып кетті. Мидуэй шайқасында Sōryū және тағы үш IJN кемесінің жоғалтылуы Жапония үшін шешуші стратегиялық жеңіліс болды және Тынық мұхитындағы одақтастардың соңғы жеңісіне үлкен үлес қосты.

Дизайн және сипаттама

Сору – Жапон Императорлық Әскери-теңіз күштерінің 1931–1932 жылдарғы қосымша бағдарламасы бойынша құрылысына рұқсат етілген екі ірі авианосектің бірі (екіншісі – оның шамалас бауыры Хирю). Жапондық Акаги және Кага авианосектері сияқты, бұрынғы жапон авианосектерінен өзгеше, олар сәйкесінше крейсерлік және линкорлық корпус түрлендірілген болса, Сору бастапқыда авианосектің жобасы ретінде салынды және жеңіл авианосектен, Жапондық Рюджодан алынған тәжірибелер ескерілді. Кеменің ұзындығы жалпы, ені және сусыру тереңдігі болды. Ол стандартты жүктемеде және қалыпты жүктемеде суырылды. Оның экипажы 1100 офицер мен сарбаздан тұрды.

Машиналар

Сору кемесіне жалпы қуаты бар төрт редукторлы бу турбинасы орнатылған, олардың әрқайсысы бір пропеллер валын қозғалтады және сегіз Кампон су құбыры қазандықтарынан алынған буды пайдаланды. Бұл оны тапсырыс берілген кезде әлемдегі ең жылдам әуе кемесі етті. Сору кемесі май отынының көлемін тасымалдады, бұл оған дейін қашықтыққа жүруге мүмкіндік берді. Қазандықтардың түтін шығару құбырлары кеменің оң жағындағы орталық бөлігіне біріктіріліп, екі иілген түтік арқылы ұшу палубасы деңгейінен төмен шығарылды.

Ұшу палубасы мен ангарлар

Ұшақ тасымалдауышының ұшу палубасы кең болды және екі жағынан екі тіреу тірегімен сүйеніп, оның суперструктурасынан екі басында да ілініп тұрды. Жоғарғы ангардың биіктігі шамамен ; ал төменгісі шамамен болды, жалпы биіктігі шамамен құрады. Олардың жалпы ауданы шамамен болды. Алдыңғы платформасы өлшенді, ортаңғысы , ал артқысы . Кеме екі 94 типті атыс басқару директорымен жабдықталған, олар кеменің әр жағындағы қаруларды басқарды, аралдағы батыс директоры барлық 89 типті қаруларды басқара алды. Кеменің жеңіл зениттік қарулары лицензия бойынша салынған Hotchkiss 25 мм (1 дюйм) 96 типті зениттік қаруларға арналған он төрт екі оқтық ұстағыштан тұрды. Олардың үшеуі ұшу палубасының алдыңғы бөлігіндегі платформада орналастырылған. Бұл қарулардың тиімді атыс қашықтығы , ал +85 градус бұрылыс бұрышындағы биіктігі болды. 15 оқтық дүкендерді жиі ауыстыру қажет болғандықтан, атыс жылдамдығы минутына 110-120 оқтан аспады. 96 типті қарулар бес 95 типті директорлармен басқарылды, әр жақта екеуден және біреуі басында. Кеме 1934 жылдың 20 қарашасында Куре теңіз арсеналында салынды, 1935 жылдың 23 желтоқсанында суға түсірілді және 1937 жылдың 29 желтоқсанында қолданысқа берілді. Ол қолданысқа берілгеннен кейін Екінші ұшақ тасымалдауыш дивизиясына бекітілді. Оның әуе тобы бастапқыда он сегіз Mitsubishi A5M ("Клод") монопланы, жиырма жеті Aichi D1A2 ("Сьюзи") 96 типті пикирлеуші бомбалаушы және он екі Yokosuka B4Y ("Жан") 96 типті торпедалық бомбалаушыдан тұруға тиіс болды, бірақ A5M жетіспеді және олардың орнына Nakajima A4N1 бипландары берілді. 1938 жылдың 25 сәуірінде тоғыз A4N, он сегіз D1A2 және тоғыз B4Y Янцзы өзенімен жоғалап келе жатқан күштерді қолдау үшін Нанкинге жіберілді. Әуе тобы Қытай әуе күштері мен Кеңес еріктілер тобының қарсылығына қарамастан, сәтті жапондық шабуылмен алға жылды. Ол маусым айының басында Ухуға, содан кейін Аньцинге ауыстырылды. Сол жердегі операциялары туралы көп мәлімет жоқ, бірақ оның осы кезеңдегі басты міндеті әуе қорғанысы болды. Топтың бір ұшқышы қытай ұшағын атып түсіргеннен кейін қаза тапты. Бірнеше ұшқыштар мен олардың ұшқыштарын жаңа ұшқыштар жасауының ядросы ретінде қалдырып, әуе тобы 10 шілдеде "Соруға" оралды. Кеме қыркүйек айында Кантон үстіндегі операцияларды қолдады, бірақ оның ұшақтары әуе шайқасына қатыспады. Ол желтоқсанда үйіне оралды және келесі бір жарым жылдың көп бөлігін оқумен өткізді. 1940 жылдың қыркүйек-қазан айларында кеме француз Индокитайына жапондықтардың басып кіруін қолдау үшін Хайнань аралында орналасты. 1941 жылдың ақпан айында "Сору" Тайваньға көшіп, Оңтүстік Қытайды блокадалауды күшейтті. Екі айдан кейін, 10 сәуірде 2-ші ұшақ тасымалдауыш дивизиясы Бірінші әуе флотына немесе Кидо Бутайға бекітілді. "Сорудың" әуе тобы шілде айының ортасында бөлініп, Оңтүстік Индокитайды басып алуға қолдау көрсету үшін Хайнань аралына жіберілді. Осы кезде "Сору" 21 Mitsubishi A6M Zero истребителі, 18 Aichi D3A "Вал" пикирлеуші бомбалаушы және 18 Nakajima B5N торпедалық бомбалаушыны ұшырды. Оахудан солтүстікке қарай орналасқан "Сору" және басқа бес ұшақ тасымалдауыш 1941 жылдың 8 желтоқсанында (жапон уақыты бойынша) таңертең екі толқын ұшақтарды ұшырды. Бірінші толқында сегіз "Сорудың" B5N ұшақтары Форд аралының солтүстік-батыс жағында орналасқан ұшақ тасымалдауыштарына шабуыл жасауы керек еді, бірақ сол күні Перл-Харборда ешқайсысы болған жоқ; алты B5N қазіргі кемелерге шабуыл жасап, Utah кемесін торпедалады, оны аударды, ал ескі жеңіл крейсер Raleigh оған зақым келтірді. B5N ұшқыштарының екеуі екінші мақсатқа бағытталды, "1010 Pier" қайығына жапсырылған кемелер, әдетте флоттың флагманы жапсырылған. Бұл соғыс кемесі құрғақ докта болды және оның орнын жеңіл крейсер "Хелена" және мина тасушы "Оглала" иеленді. Бір торпеда "Оглаланың" астынан өтіп, "Хеленаның" бір машина бөліміне тиді; екінші ұшқыш бұл нысананы қабылдамай, "Калифорния" линкорына шабуыл жасады. Оның қалған он B5N-і Форд аралының оңтүстік-шығысындағы ("Линкор қатары") орналасқан соғыс кемелеріне броньды тесуші бомбалар тастауды тапсырды және оларға бір-екі рет соққы берген болуы мүмкін. Оның сегіз A6M Zero ұшағы Ева әуе станциясында тұрған ұшақтарды атып, бес ұшақтың түсірілуіне қоса, жиырма жеті ұшақты жойды деп мәлімдеді. Біріншісі Канеохе шығанағындағы әскери-әуе базасына шабуыл жасап, американдық авиацияға қарсы қарудан бір "Нульді" жоғалтты. Қайту сапарында "Зеро" ұшқыштары екі американдық ұшақты атып түсірді, ал өздерінің екі ұшағын жоғалтты деп мәлімдеді. Олардың екеуі шабуыл кезінде атып түсірілді. Жапонияға қайтып оралған кезде, Бірінші әуе флотының қолбасшысы вице-адмирал Чуичи Нагумо 16 желтоқсанда "Сору" мен "Хирюді" Уэйк аралының қорғаушыларына шабуыл жасауға бұйырды, олар осы аралдағы бірінші жапондық шабуылды жеңген еді. Көліктің кемелері 29 желтоқсанда Куреге келді. Олар 1942 жылдың 8 қаңтарында Оңтүстік күшіне бекітілді және төрт күннен кейін Голланд Индонезиясына аттанды. Кемелер Палау аралдарын басып алуға және Амбон шайқасына қолдау көрсетті.

The carrier's flight deck was wide and overhung her superstructure at both ends, supported by pairs of pillars. The upper hangar was and had an approximate height of ; the lower was and had an approximate height of Together they had an approximate total area of The forward platform measured , the middle one , and the rear The ship was equipped with two Type 94 fire control directors to control the guns, one for each side of the ship, although the starboard director on the island could control all of the Type 89 guns. The ship's light AA armament consisted of fourteen twin gun mounts for license built Hotchkiss 25 mm (1 in) Type 96 AA guns. Three of these were sited on a platform just below the forward end of the flight deck. These guns had an effective range of , and a ceiling of at an elevation of +85 degrees. The effective rate of fire was only between 110 and 120 rounds per minute because of the frequent need to change the 15 round magazines. The Type 96 guns were controlled by five Type 95 directors, two on each side and one in the bow. The ship was laid down at the Kure Naval Arsenal on 20 November 1934, launched on 23 December 1935 and commissioned on 29 December 1937. She was assigned to the Second Carrier Division after commissioning. Her air group was initially intended to consist of eighteen Mitsubishi A5M ("Claude") monoplane fighters, twenty seven Aichi D1A2 ("Susie") Type 96 dive bombers, and twelve Yokosuka B4Y ("Jean") Type 96 torpedo bombers, but the A5Ms were in short supply and Nakajima A4N1 biplanes were issued instead. On 25 April 1938, nine A4Ns, eighteen D1A2s, and nine B4Ys transferred to Nanjing to support forces advancing up the Yangtze River. The air group advanced with the successful Japanese offensive, despite the defense by the Chinese Air Force and the Soviet Volunteer Group; it was transferred to Wuhu in early June and then to Anqing. Little is known of its operations there, but its primary role during this time was air defense. One fighter pilot of the group was killed after he shot down a Chinese aircraft. Leaving a few fighters and their pilots behind to serve as the nucleus of a new fighter unit, the air group returned to Sōryū on 10 July. The ship supported operations over Canton in September, but her aircraft saw no aerial combat. She returned home in December and spent most of the next year and a half training. In September–October 1940, the ship was based at Hainan Island to support the Japanese invasion of French Indochina. In February 1941, Sōryū moved to Taiwan to reinforce the blockade of southern China. Two months later, the 2nd Carrier Division was assigned to the First Air Fleet, or Kido Butai, on 10 April. Sōryūs air group was detached in mid July and transferred to Hainan Island to support the occupation of southern Indochina. At this time Sōryū embarked 21 Mitsubishi A6M Zero fighters, 18 Aichi D3A "Val" dive bombers, and 18 Nakajima B5N torpedo bombers. From a position north of Oahu, Sōryū and the other five carriers launched two waves of aircraft on the morning of 8 December 1941 (Japan time). In the first wave, eight of Sōryūs B5Ns were supposed to attack the aircraft carriers that normally berthed on the northwest side of Ford Island, but none were in Pearl Harbor that day; six B5Ns attacked the ships that were present, torpedoing the target ship Utah, causing her to capsize, and the elderly light cruiser Raleigh, damaging her. Two of the B5N pilots diverted to their secondary target, ships berthed alongside "1010 Pier", where the fleet flagship was usually moored. That battleship was in drydock and her position was occupied by the light cruiser Helena and the minelayer Oglala. One torpedo passed underneath Oglala and struck Helena in one of her engine rooms; the other pilot rejected these targets and attacked the battleship California. Her other ten B5Ns were tasked to drop armor piercing bombs on the battleships berthed on the southeast side of Ford Island ("Battleship Row") and may have scored one or two hits on them. Her eight A6M Zeros strafed parked aircraft at Marine Corps Air Station Ewa, claiming twenty seven aircraft destroyed in addition to five aircraft shot down. The former attacked Naval Air Station Kaneohe Bay, losing one Zero to American anti aircraft guns. On the return trip, the Zero pilots claimed to have shot down two American aircraft while losing two of their own. Two of them were shot down during the attack. While returning to Japan, Vice Admiral Chūichi Nagumo, commander of the First Air Fleet, ordered that Sōryū and Hiryū be detached on 16 December to attack the defenders of Wake Island who had already defeated the first Japanese attack on the island. The carriers arrived at Kure on 29 December. They were assigned to the Southern Force on 8 January 1942 and departed four days later for the Dutch East Indies. The ships supported the invasion of the Palau Islands and the Battle of Ambon,

"Сору" мен "Хирю" 28 қаңтарда Палауға келді және Kaga мен Akagi көліктің кемелерінің келуін күтті. Төрт көліктің кемелері 15 ақпанда Палаудан шығып, төрт күннен кейін Австралияның Дарвиніне әуе шабуылын жасады. "Сору" шабуылға он сегіз B5N, он сегіз D3A және тоғыз Zero ұшақтарын жіберді, сонымен қатар көліктің кемелерінің үстінде күшті әуе күзетін ұшырды. Оның ұшақтары портодағы кемелерге және оның құрылыстарына шабуыл жасап, сегіз кемені батырып немесе өртке ұшыратты және үш кемені батып кетпеу үшін жағаға тіреуге мәжбүр етті. Zero ұшақтары бір Consolidated PBY Catalina ұшағын жойды; бір D3A жоғалды. Жапондық ұшақтар қайту жолында кемені көрді, бірақ барлық қаруларын жұмсағандықтан, оларға қайтадан қаруландырып, жанармай құю қажет болды. Бірнеше сағаттан кейін "Сорудың" тоғыз D3A ұшағы американдық жүк кемесін, Don Isidro-ны тауып, оны бес рет бомбалады, бірақ батыруға қол жеткізе алмады. "Сору" және басқа көліктің кемелері 21 ақпанда Селебес аралындағы Старинг шығанағына қайта толықтану және демалыс үшін келді, содан кейін төрт күннен кейін Яваға басып кіруге қолдау көрсету үшін аттанды.

Үнді мұхиты рейд

1942 жылғы 26 наурызда Бірінші әуе флотының бес авианосесі Старринг шығанағынан жолға шықты. 4 сәуір күні таңертең оларды Сейлонның оңтүстік-шығысында «Каталина» ұшағы байқады. Нагумо келесі күні таңертең әуе шабуылын бастамас бұрын Коломбоға жақындады. «Сорю» күшке 18 B5N және 9 «Нөл» ұшағын қосты. Соңғы ұшақтың ұшқыштары 806 әскери-әуе эскадрильясының бір «Фейри Фулмар» ұшағын, сондай-ақ тағы жеті истребительді атып түсірді, ал өздерінің бір ұшағын жоғалтты. D3A және B5N порттық құрылыстарға зиян келтірді, бірақ бір күндік ескерту порттағы кемелердің көпшілігін эвакуациялауға мүмкіндік берді. Сол күні таңертең британдық ауыр крейсерлер байқалды және «Сорю» 18 D3A ұшағын ұшырып жіберді. Олар бірінші болып шабуыл жасады және екі кемеге он төрт рет соққы берді, содан кейін басқа авианосецтерден келген пикировщиктермен бірге екеуін де батырды. 9 сәуірде «Сорю» Трикомалиға шабуылға 9 «Зеро» истребителімен бірге 18 B5N ұшағын жіберді. Оның B5N-і портты бірінші болып бомбалады және оның истребительдері британдық истребительдерге тап болмады. Осы арада, жапондық «Харуна» линкорлық ұшағы Австралияның эсминецімен бірге шағын авианосецті байқады және барлық қолдағы D3A ұшақтары кемелерге шабуыл жасау үшін ұшырылды. «Сорю» 18 пикировщик ұшағын жіберді, бірақ олар тым кеш келді және солтүстікке қарай тағы үш кемені тапты. Олар «Британдық сержант» мұнай танкерін және норвегиялық «Норвикен» жүк кемесін батырды, ал 803 және 806 әскери-әуе эскадрильясының сегіз «Фулмар» ұшағы оларға шабуыл жасады. Корольдік теңіз күштерінің ұшқыштары екі «Фулмар» ұшағының жоғалуы үшін үш D3A ұшағын атып түсіргенін мәлімдеді; жапондықтар шын мәнінде төрт D3A ұшағын жоғалтып, тағы бесеуі зақымдалды. Осы оқиғалар орын алып жатқанда, «Акаги» Сейлоннан келген тоғыз британдық «Бристоль Бленхайм» бомбалаушы ұшағы CAP-ті бұзып, 11000 футтан (3353 м) бомба тастаған кезде зақымданудан мүжілді. «Сорю» алты «Зеро» истребителіне ие болды, сонымен қатар басқа авианосецтерден келген 14 ұшақпен бірге, олар британдық бомбалаушылардың бесеуін құлатты. «Гермес» және басқа кемелерді батырған D3A ұшақтарын ұшырғаннан кейін, Бірінші әуе флоты бағытын өзгертіп, Малакка бұғазына оңтүстік-шығысқа қарай бет алды, содан кейін ұшақтарын қалпына келтіріп, Жапонияға қарай жол тартты. 19 сәуірде Баши бұғазынан Тайвань мен Лусон арасында Жапонияға қарай барып жатқанда, «Акаги», «Сорю» және «Хирю» Токиоға қарсы Дулиттл рейдін жүзеге асырған американдық «Хорнет» және «Энтерпрайз» авианосестерін іздеуге жіберілді. Олар тек бос мұхитты тапты, өйткені американдық авианосецтер Гавайиге оралу үшін сол жерден бірден кетіп қалды. Авианосецтер іздеуді тез арада тоқтатып, 22 сәуірде Хаширажима бекінісінде тоқтады. Төрт жарым ай бойы үздіксіз операцияларға қатысқаннан кейін, «Сорю», сондай-ақ Бірінші және Екінші авианосецтер дивизиясының басқа үш авианосесі бір айдан кейін басталатын Біріккен флоттың келесі ірі операциясына дайындық үшін асыққан түрде қайта жабдықталды және жаңадан толықтырылды. Хаширажимада «Сорю» әуе тобы Кагосимаға жақын Қасанохарадағы жағалауда орналасты және басқа Бірінші әуе флотының авианосецтерімен бірге ұшу және қару-жарақ жаттығуларын жүргізді.

On 26 March 1942, the five carriers of the First Air Fleet departed from Staring Bay; they were spotted by a Catalina about southeast of Ceylon on the morning of 4 April. Nagumo closed to within of Colombo before launching an airstrike the next morning. Sōryū contributed eighteen B5Ns and nine Zeros to the force. The pilots of the latter aircraft claimed to have shot down a single Fairey Fulmar of 806 Naval Air Squadron, plus seven other fighters while losing one of their own. The D3As and B5Ns inflicted some damage to the port facilities, but a day's warning had allowed most of the shipping in the harbor to be evacuated. Later that morning the British heavy cruisers and were spotted and Sōryū launched eighteen D3As. They were the first to attack and claimed to have made fourteen hits on the two ships, sinking both in combination with the dive bombers from the other carriers. On 9 April, Sōryū contributed eighteen B5Ns, escorted by nine Zeros, to the attack on Trincomalee. Her B5Ns were the first to bomb the port and her fighters did not encounter any British fighters. Meanwhile, a floatplane from the battleship Japanese battleship Haruna spotted the small aircraft carrier , escorted by the Australian destroyer , and every available D3A was launched to attack the ships. Sōryū contributed eighteen dive bombers, but they arrived too late and instead found three other ships further north. They sank the oil tanker British Sergeant and the Norwegian cargo ship Norviken before they were attacked by eight Fulmars of 803 and 806 Naval Air Squadrons. The Royal Navy pilots claimed three D3As shot down for the loss of a pair of Fulmars; the Japanese actually lost four D3As with another five damaged. While this was going on, Akagi narrowly escaped damage when nine British Bristol Blenheim bombers from Ceylon penetrated the CAP and dropped their bombs from 11000 feet (3353 m). Sōryū had six Zeros aloft, along with fourteen more from the other carriers, and they collectively accounted for five of the British bombers for the loss of one of Hiryūs Zeros. After launching the D3As that sank Hermes and the other ships, the First Air Fleet reversed course and headed southeast for the Malacca Strait before recovering their aircraft; they then proceeded to Japan. On 19 April, while transiting the Bashi Straits between Taiwan and Luzon en route to Japan, Akagi, Sōryū, and Hiryū were sent in pursuit of the American carriers Hornet and Enterprise, which had launched the Doolittle Raid against Tokyo. They found only empty ocean, for the American carriers had immediately departed the area to return to Hawaii. The carriers quickly abandoned the chase and dropped anchor at Hashirajima anchorage on 22 April. Having been engaged in constant operations for four and a half months, Sōryū, along with the other three carriers of the First and Second Carrier Divisions, was hurriedly refitted and replenished in preparation for the Combined Fleet's next major operation, scheduled to begin one month hence. While at Hashirajima, Sōryūs air group was based ashore at nearby Kasanohara, near Kagoshima, and conducted flight and weapons training with the other First Air Fleet carrier units.

Ортаңғы жол

АҚШ-тың Маршалл аралдарындағы, Лае Саламауадағы және Дулиттл рейдерлік шабуылдарынан алаңдаған Ямамото, АҚШ Әскери-теңіз күштерін американдық авианосецтердің қаупін жою үшін шешуші шайқасқа мәжбүрлеуге бекінді. Ол Мидуэй аралын басып алуға және ұстауға шешім қабылдады, бұл американдық авианосецтерді әрекетке итеретініне сенді. Жапондықтар Мидуэйге шабуылды «МИ» операциясы деп атады. 1942 жылдың 25 мамырында «Сору» «Кага», «Акаги» және «Хирю» компаниясымен біріккен флоттың авианосецтер тобымен бірге Мидуэй аралына шабуылға аттанды, олар бірінші және екінші авианосецтер дивизияларын құрады. Оның ұшақ құрамына он сегіз «Zero», он алты D3A, он сегіз B5N және жаңа Йокосука D4Y шомылу бомбалаушысының екі сынақ үлгісі (D4Y1 C) кірді. Сондай-ақ, кемеде Мидуэйдегі әуе гарнизонының бөлігі ретінде қарастырылған 6-шы «Кокутай» эскадрильясының үш A6M «Zero» болды. 1942 жылдың 4 маусымында таңертең (жергілікті уақыт бойынша 04:45) Мидуэйдің солтүстік-батысында орналасқан флоттың 108 ұшақтың біріктірілген әуе шабуылында «Сору» Шығыс аралындағы әуежайға он сегіз торпедалық бомбалаушы және тоғыз «Zero» эскорттық ұшағымен шабуыл жасады. Әуе шабуылы кезінде әуе тобы ауыр залалға ұшырады: бір B5N ұшағы атып түсірілді, тағы екеуі қайтып келе жатып суға қонды (екі экипаж да құтқарылды), ал бесеуі (оның ішінде «Хирю» кемесіне қонған) жөндеуге келмейтіндей зақымдалды. Жапондықтар АҚШ Әскери-теңіз күштерінің олардың «МИ» жоспарын шифрды бұзу арқылы анықтағанын және Мидуэйдің солтүстік-шығысында орналасқан үш қолда бар авианосецті пайдаланып, тосқауыл дайындағанын білмеді. Сондай-ақ, авианосец төрт авианосецтің үстіндегі бастапқы ұрыс әуе патруліне (CAP) 3 «Zero» ұшағын қосты. Сағат 07:00-де авианосецте CAP-пен бірге алты истребитель болды, олар 07:10-да Мидуэй аралынан келген алғашқы АҚШ шабуылшыларынан «Кидо Бутайды» қорғауға көмектесті. Бұл кезде Нагумоның авианосецтеріне АҚШ-тың 8-ші торпедалық эскадрильясының (VT 8) алты Grumman TBF «Avengers» және төрт АҚШ армиясының Martin B 26 «Marauders» шабуыл жасады. «Avengers» «Хирюді» қуып, ал «Marauders» «Акагиге» шабуыл жасады. Осы уақытта әуеде болған отыз CAP «Zero», соның ішінде «Сорудан» келген алты, дереу американдық ұшақтарға шабуыл жасап, бес «Avengers» және екі B 26 ұшағын атып түсірді. Құтқарылғандар торпедаларын түсірді, бірақ барлығы да сәтті болмады. «Сору» 07:10-да CAP-ты күшейту үшін тағы үш «Zero» ұшағын ұшырды. 07:15-те адмирал Нагумо «Кага» мен «Акагидегі» B5N ұшақтарын Мидуэйге тағы бір шабуыл жасау үшін бомбалармен қайта қаруландыруды бұйырды. Бұл процеске қару-жарақ арбаларының саны (бомбалар мен торпедаларды ұстауға арналған) және қару-жарақ лифттері шектеу қойды, бұл торпедалардың барлық бомбалар олардың қоймасынан көтерілгеннен кейін, жиналғаннан кейін және ұшаққа орнатылғанға дейін палубаның астында сақталуын болдырмады. Әдетте бұл процесс бір жарым сағатқа созылады; ұшақты ұшу палубасына жеткізуге, ұшу тобын жылытуға және ұшыруға көбірек уақыт қажет болды. Сағат 07:40 шамасында Нагумо өзінің барлаушы ұшағынан американдық соғыс кемелері байқалғанын хабарлағаннан кейін бұйрығын бұзды. Қару-жарағы түсіп қалған алғашқы алты «Сорудың» CAP «Zero» ұшағы 07:30-да кемеге қонды. 07:55-те Мидуэйден келесі американдық соққы майор Лофтон Р. Хендерсон басқаратын 241 әскери-теңіз скаут бомбалаушы эскадрильясының (VMSB 241) он алты Дуглас SBD «Dauntless» бомбалаушысы түрінде келді. «Сорудың» үш CAP ұшағы әлі де Хендерсонның ұшақтарына шабуыл жасаған тоғыз ұшақтың арасында болды, олардың алтысын атып түсірді, өйткені олар «Хирюға» нәтижесіз планерлік бомбалау шабуылын жасады. Шамамен сол уақытта оншақты USAAC Боинг B 17 «Flying Fortress» ұшақтары жапондық авианосецтерге шабуыл жасап, 20000 футтан (6096 м) бомбалады. «B-17» ұшақтарының биіктігі жапондық капитанға бомбалардың қайда түсетінін болжауға және кемелерін соққы аймағынан табысты маневрлеуге жеткілікті уақыт берді. Төрт B 17 «Соруға» шабуыл жасады, бірақ барлығы да сәтті болмады. CAP американдықтардың Мидуэйдегі келесі әуе шабуылын жеңіп, VMSB 241-ден шыққан Vought SB2U «Vindicator» секіруші бомбалаушыларының үшін атып түсірді, олар соғыс кемесі «Haruna»-ға сәтті шабуыл жасады, шамамен 08:30-да басталды. Американың барлық әуе шабуылдары осы уақытқа дейін елеусіз залал келтіргенімен, олар жапондық авианосец күштерін теңгерімнен шығарды, өйткені Нагумо солтүстік-шығыста американдық авианосец күштерінің көрінуі туралы хабарға 08:20-де жауап дайындауға тырысты. Сағат 08:30 шамасында «Сору» өзінің D4Y-інің бірін американдық авианосецтердің орнын растау үшін миссияға ұшырды. «Сору» Мидуэйге шабуыл жасаған күштерін шамамен 08:40-та қайтаруды бастады және 09:10-ға дейін аяқтады. Қонған ұшақтар дереу палубаға жіберілді, ал авианосец экипажы американдық авианосец күштеріне қарсы шабуылға ұшақтарды дайындауды бастады. Дайындықтар 09:18-де американдық авианосец ұшақтарының алғашқысы көрінгенде тоқтатылды. Бұл 15 Дуглас TBD «Devastator» торпедалық бомбалаушыларынан құралды, оларды «Hornet» кемесінен лейтенант-коммандер Джон С. Вальдрон басқарды. Әуедегі үш CAP «Zero» 09:30-да кемеге қонғанда американдықтар «Соруға» сәтті торпедалық шабуыл жасауға тырысты, бірақ таңғы эскорт ұшақтарының үшеуі әлі де әуеде болды және Вальдронның ұшақтарын жоюға қосылды. Барлық американдық ұшақтар атып түсірілді, нәтижесінде Джордж Х. Гей кіші – жалғыз құтқарылған авиатор суға түсті. Одан кейін, «Enterprise» кемесінен лейтенант-коммандер Юджин Е. Линдсей басқарған 6-шы торпедалық эскадрильясынан (VT 6) он төрт «Devastator» шабуыл жасады. Линдсейдің ұшақтары «Каганы» қоршауға алуға тырысты, бірақ CAP, «Сору» ұшырған тағы үш «Zero» күшімен күшейтілді, «Devastator» ұшақтарының барлығынан басқа төртін атып түсірді, ал «Кага» торпедалардан қашқан. «Сору» 10:00-де тағы үш CAP «Zero» ұшағын ұшырды және 10:15-те «Yorktown» кемесінен келген 3-ші торпедалық эскадрильясы (VT 3) байқалғаннан кейін тағы үш ұшақты ұшырды. VT 3-ті эскорттаған «Wildcat» «Сорудың» бір «Zero» ұшағын атып түсірді. VT 3 «Хирюге» шабуыл жасап жатқанда, американдық шомылу бомбалаушылары жапондық авианосецтерге дерлік байқалмай жетіп келді және шомылуларын бастады. Осы сәтте, Джонатан Паршалл мен Энтони Талли айтқандай, «жапондық әуе қорғанысы соңынан және апатты түрде сәтсіз аяқталды». 10:25-те «Соруға» «Yorktown» бомбалау эскадрильясының 3 (VB 3) он үш «Dauntless» бомбалаушысы шабуыл жасады. Авианосец 1,000 фунттық (454 кг) бомбалардан үш тікелей соққы алды: біреуі кеменің ортасынан төменгі ангар палубасына жетті, ал қалған екеуі алдыңғы және артқы ангар палубасында жарылды. Ангарларда қаруланған және жанар маймен толтырылған ұшақтар болатын, нәтижесінде қосымша жарылыстар болды және қазандық бөлмелеріндегі бу түтікшелері жарылды. Ықшам уақыт ішінде кемедегі өрт бақылаудан шықты. 10:40-та кеме тоқтады және бес минуттан кейін экипаж кемені тастап кетуге бұйрық берді. «Исоказе» және «Хамаказе» эсминецтері құтқарылғандарды құтқарып алды. «Сору» кешке дейін әлі де су бетінде болды және батып жатқан белгілерін көрсетпеді, сондықтан «Исоказеге» оны торпедалармен батыруға бұйрық берілді, бұл эсминецтерге түнгі операцияларға дайындалуға мүмкіндік берді. Эсминец 19:15-те «Сорудың» батқанын хабарлады. «Сорудың» және Мидуэйдегі үш басқа IJN авианосецінің жоғалуы, Жапонияның барлық авианосецтерінің үштен екі бөлігін және Бірінші әуе флотының тәжірибелі ядросын құрады, бұл шешуші стратегиялық жеңіліс болды және одақтастардың соңғы жеңісіне үлкен үлес қосты. Жеңілісті жасыру үшін кеме бірден флот тізімінен алынбады, соңғы мүмкіндік күтілді, содан кейін 1942 жылдың 10 тамызында тізімнен алынды.

Concerned by the US carrier strikes in the Marshall Islands, Lae Salamaua, and the Doolittle raids, Yamamoto was determined to force the US Navy into a showdown to eliminate the American carrier threat. He decided to invade and occupy Midway Island, an action that he was sure would draw out the American carriers. The Japanese codenamed the Midway invasion Operation MI. On 25 May 1942, Sōryū set out with the Combined Fleet's carrier striking force in the company of Kaga, Akagi, and Hiryū, which constituted the First and Second Carrier Divisions, for the attack on Midway Island. Her aircraft complement consisted of eighteen Zeros, sixteen D3As, eighteen B5Ns, and two preproduction reconnaissance variants (D4Y1 C) of the new Yokosuka D4Y dive bomber. Also aboard were three A6M Zeros of the 6th Kōkūtai intended as a portion of the aerial garrison for Midway. With the fleet positioned northwest of Midway at dawn (04:45 local time) on 4 June 1942, Sōryūs part in the 108 plane combined air raid was a strike on the airfield on Eastern Island with eighteen torpedo bombers escorted by nine Zeros. The air group suffered heavily during the attack; a single B5N was shot down by fighters, two more were forced to ditch on the return (both crews rescued), and five (including one that landed aboard Hiryu) were damaged beyond repair. The Japanese did not know that the US Navy had discovered their MI plan by breaking their cipher, and had prepared an ambush using its three available carriers, positioned northeast of Midway. The carrier also contributed 3 Zeros to the total of eleven assigned to the initial combat air patrol (CAP) over the four carriers. By 07:00 the carrier had six fighters with the CAP that helped to defend the Kido Butai from the first US attackers from Midway Island at 07:10. At this time, Nagumo's carriers were attacked by six US Navy Grumman TBF Avengers from Torpedo Squadron 8 (VT 8) that had been temporarily detached from the Hornet to Midway, and four United States Army Air Corps (USAAC) Martin B 26 Marauders, all carrying torpedoes. The Avengers went after Hiryū while the Marauders attacked Akagi. The thirty CAP Zeros in the air at this time, including the six from Sōryū, immediately attacked the American airplanes, shooting down five of the Avengers and two of the B 26s. The surviving aircraft dropped their torpedoes, but all missed. Sōryū launched three more Zeros to reinforce the CAP, at 07:10. At 07:15 Admiral Nagumo ordered the B5Ns on Kaga and Akagi rearmed with bombs for another attack on Midway itself. This process was limited by the number of ordnance carts (used to handle the bombs and torpedoes) and ordnance elevators, preventing torpedoes from being stowed belowdeck until after all the bombs were moved up from their magazine, assembled, and mounted on the aircraft. The process normally took about an hour and a half; more time would be required to bring the aircraft up to the flight deck, and to warm up and launch the strike group. Around 07:40 Nagumo reversed his order when he received a message from one of his scout aircraft that American warships had been spotted. Depleted of ammunition, the first six of Sōryūs CAP Zeros landed aboard the carrier at 07:30. At 07:55, the next American strike from Midway arrived in the form of sixteen Douglas SBD Dauntless bombers of Marine Scout Bomber Squadron 241 (VMSB 241) under Major Lofton R. Henderson. Sōryūs three CAP fighters were among the nine still aloft that attacked Henderson's planes, shooting down six of them as they executed a fruitless glide bombing attack on Hiryū. At roughly the same time, a dozen USAAC Boeing B 17 Flying Fortresses attacked the Japanese carriers, bombing from 20000 feet (6096 m). The high altitude of the B 17s gave the Japanese captains enough time to anticipate where the bombs would land and successfully maneuver their ships out of the impact area. Four B 17s attacked Sōryū, but they all missed. The CAP defeated the next American air strike from Midway, shooting down three of the eleven Vought SB2U Vindicator dive bombers from VMSB 241, which attacked the battleship Haruna unsuccessfully, starting at around 08:30. Although all the American air strikes had thus far caused negligible damage, they kept the Japanese carrier forces off balance as Nagumo endeavored to prepare a response to news, received at 08:20, of the sighting of American carrier forces to his northeast. Around 08:30 Sōryū launched one of her D4Ys on a mission to confirm the location of the American carriers. Sōryū began recovering her Midway strike force at around 08:40 and finished shortly by 09:10. The landed aircraft were quickly struck below, while the carriers' crews began preparations to spot aircraft for the strike against the American carrier forces. The preparations were interrupted at 09:18 when the first American carrier aircraft to attack were sighted. These consisted of fifteen Douglas TBD Devastator torpedo bombers of VT 8, led by Lieutenant Commander John C. Waldron from Hornet. The three airborne CAP Zeros were landing aboard at 09:30 when the Americans unsuccessfully attempted a torpedo attack on Soryū, but three of the morning's escort fighters were still airborne and joined the eighteen CAP fighters in destroying Waldron's planes. All of the American planes were shot down, leaving George H. Gay Jr.—the only surviving aviator—treading water. Shortly afterwards, fourteen Devastators from Torpedo Squadron 6 (VT 6) from the Enterprise, led by Lieutenant Commander Eugene E. Lindsey, attacked. Lindsey's aircraft tried to sandwich Kaga, but the CAP, reinforced by three more Zeros launched by Sōryū at 09:45, shot down all but four of the Devastators, and Kaga dodged the torpedoes. Sōryū launched another trio of CAP Zeros at 10:00 and another three at 10:15 after Torpedo Squadron 3 (VT 3) from Yorktown was spotted. A Wildcat escorting VT 3 shot down one of her Zeros. While VT 3 was still attacking Hiryū, American dive bombers arrived over the Japanese carriers almost undetected and began their dives. It was at this time, around 10:20, that in the words of Jonathan Parshall and Anthony Tully, the "Japanese air defenses would finally and catastrophically fail". At 10:25, Sōryū was attacked by thirteen Dauntlesses from Yorktowns Bombing Squadron 3 (VB 3). The carrier received three direct hits from 1,000 lb (454 kg) bombs: one penetrated to the lower hangar deck amidships, and the other two exploded in the upper hangar deck fore and aft. The hangars contained armed and fueled aircraft preparing for the upcoming strike, resulting in secondary explosions and rupturing the steam pipes in the boiler rooms. Within a very short time the fires on the ship were out of control. At 10:40 she stopped and her crew was ordered to abandon ship five minutes later. The destroyers Japanese destroyer Isokaze and Japanese destroyer Hamakaze rescued the survivors. Sōryū was still afloat and showed no signs of beginning to sink by early evening, so Isokaze was ordered to scuttle her with torpedoes so as to allow the destroyers to be used for possible operations that night. The destroyer reported at 19:15 that Sōryū had sunk at position
The loss of Sōryū and the three other IJN carriers at Midway, comprising two thirds of Japan's total number of fleet carriers and the experienced core of the First Air Fleet, was a crucial strategic defeat and contributed significantly to the ultimate Allied victory. In an effort to conceal the defeat, the ship was not immediately removed from the Navy's registry of ships, awaiting a "suitable opportunity" before finally being struck from the registry on 10 August 1942.