Жапондық "Акаги" ұшақ тасушы кемесі

Кіріспе

Жапон императорлық әскери-теңіз флотының авианосегі

Акаги (жапонша: 赤城, "қызыл қамал") – қазіргі Гунма префектурасындағы Акаги тауының атымен аталып, Жапон императорлық әскери-теңіз флоты (IJN) үшін салынған авианосец. Бастапқыда ол бір типті кеме ретінде салынғанмен, "Вашингтон теңіздік келісімінің" талаптарына сәйкес, құрылысы аяқталмай тұрып авианосецке айналдырылды. Кеме 1935-1938 жылдары қайта жаңартылды, оның бастапқы үш ұшу палубасы біріктіріліп, бір кеңейтілген ұшу палубасы мен "арал" типті үстіңгі құрылыс жасалды. Жапон флотындағы екінші авианосец және алғашқы ірі немесе "флот" авианосеці болған "Акаги" мен "Кага" IJN-нің жаңа авианосецтік шабуыл тобының доктринасын қалыптастыруда маңызды рөл атқарды, бұл доктрина авианосецтерді біріктіріп, олардың әуе күштерін шоғырландыруға мүмкіндік берді. Осы доктринаның арқасында Жапония 1941 жылдың желтоқсанынан 1942 жылдың ортасына дейінгі Тынық мұхиты соғысының алғашқы кезеңдерінде стратегиялық мақсаттарына қол жеткізе алды. "Акаги" ұшақтары 1930 жылдардың соңында Екінші Қытай-Жапон соғысында қатысты. 1941 жылдың басында Бірінші әуе флотының, немесе Кидо Бутайдың (Шабуыл тобы) құрылуымен ол оның флагманы болды және қызмет ету мерзімі бойы солай болды. Басқа флот авианосецтерімен бірге, ол 1941 жылдың желтоқсанында Перл-Харборға шабуылға және 1942 жылдың қаңтарында Тынық мұхитының оңтүстік-батысындағы Рабаулға шабуылға қатысты. Келесі айда оның ұшақтары Австралияның Дарвин қаласын бомбалады және Голландтың Шығыс Индиясын басып алуға көмектесті. 1942 жылдың наурыз және сәуір айларында "Акаги" ұшақтары Үнді мұхиты шайқасында британдық ауыр крейсерді және австралиялық эсминецті батыруға көмектесті. Ұзаққа соқпай жөндеуден өткеннен кейін, "Акаги" және "Кидо Бутайдың" тағы үш авианосеці 1942 жылдың маусымында Мидуэй шайқасына қатысты. Атоллдағы американдық күштерді бомбалаудан кейін, "Акаги" және басқа авианосецтер Мидуэйден және "Энтерпрайз", "Хорнет" және "Йорктаун" авианосецтерінен келген ұшақтардың шабуылына ұшырады. "Энтерпрайзден" келген бір шомылу бомбалаушысы "Акагиге" ауыр зақым келтірді. Оны құтқару мүмкін емес екені анық болған соң, жапондық эсминецтер оны жау қолына түспеу үшін баттырды. "Акаги" мен IJN-нің тағы үш авианосецінің Мидуэй шайқасындағы жоғалуы Жапония үшін маңызды стратегиялық жеңіліс болды және одақтастардың Тынық мұхитындағы түпкілікті жеңісіне үлкен үлес қосты. Оның қираған қалдықтары 2019 жылы "Petrel" зерттеу кемесімен табылды.

Akagi (Japanese: 赤城, "red castle") was an aircraft carrier built for the Imperial Japanese Navy (IJN), named after Mount Akagi in present day Gunma Prefecture. Though she was laid down as an , Akagi was converted to an aircraft carrier while still under construction to comply with the terms of the Washington Naval Treaty. The ship was rebuilt from 1935 to 1938 with her original three flight decks consolidated into a single enlarged flight deck and an island superstructure. The second Japanese aircraft carrier to enter service, and the first large or "fleet" carrier, Akagi and the related Kaga figured prominently in the development of the IJN's new carrier striking force doctrine that grouped carriers together, concentrating their air power. This doctrine enabled Japan to attain its strategic goals during the early stages of the Pacific War from December 1941 until mid 1942. Akagis aircraft served in the Second Sino Japanese War in the late 1930s. Upon the formation of the First Air Fleet or Kido Butai (Striking Force) in early 1941, she became its flagship, and remained so for the duration of her service. With other fleet carriers, she took part in the Attack on Pearl Harbor in December 1941 and the invasion of Rabaul in the Southwest Pacific in January 1942. The following month, her aircraft bombed Darwin, Australia, and assisted in the conquest of the Dutch East Indies. In March and April 1942, Akagi aircraft helped sink a British heavy cruiser and an Australian destroyer in the Indian Ocean Raid. After a brief refit, Akagi and three other fleet carriers of the Kido Butai participated in the Battle of Midway in June 1942. After bombarding American forces on the atoll, Akagi and the other carriers were attacked by aircraft from Midway and the carriers Enterprise, Hornet, and Yorktown. A single dive bomber from Enterprise severely damaged Akagi. When it became obvious she could not be saved, she was scuttled by Japanese destroyers to prevent her from falling into enemy hands. The loss of Akagi and three other IJN carriers at Midway was a crucial strategic defeat for Japan and contributed significantly to the Allies' ultimate victory in the Pacific. Her wreck was located in 2019 by the Research Vessel Petrel.

Құрылыс және іске қосу

Акаги 1920 жылғы 6 желтоқсанда Жапонияның Куре қаласында салына бастады. Бірақ, 1922 жылғы 6 ақпанда Жапония Вашингтон теңіз келісіміне қол қойғаннан кейін құрылыс тоқтатылды. Келісім соғыс кемелері мен жауынгерлік крейсерлердің құрылысына шектеулер қойды, бірақ құрылысы басталған екі соғыс кемесі немесе жауынгерлік крейсердің корпусын әуе кемесіне айналдыруға рұқсат берді. IJN өзінің алғашқы әуе кемесі – Hōshō іске қосылғаннан кейін, негізгі флот бөлімдерімен жұмыс істеу үшін екі үлкен, жылдам әуе кемесін салуға шешім қабылдады. Жапондық "Амаги" мен "Акаги" жауынгерлік крейсерлерінің аяқталмаған корпустары 1924 жылғы флот құрылысы бағдарламасы бойынша екі ірі әуе кемесі ретінде аяқталу үшін таңдалды. Бастапқыда "Акаги" кемесін жауынгерлік крейсер ретінде аяқтау үшін 24,7 миллион иена қаражат бөлінген, ал 1922 жылғы ақпанда құрылыс тоқтатылған кезде шамамен 8 миллион иена жұмсалған. Одан кейін парламент "Акаги" мен "Амаги" кемелерін әуе кемесі ретінде аяқтау үшін қосымша 90 миллион иенаны мақұлдады. Оның қарулары Жапон императорлық армиясына жағалау артиллериясы ретінде берілді. Оның бас қару мұнараларының бірі 1932 жылы Цусима бұғазындағы Ики аралына орнатылды. 1943 жылы оның қалған қарулары резервке алынып, жойылды. "Акаги" әуе кемесі ретінде 1923 жылғы 19 қарашада құрылысын бастады. "Амаги" корпусы 1923 жылғы 1 қыркүйекте болған Ұлы Канто жер сілкінісінен зардап шегіп, экономикалық тұрғыдан жөндеуге келмейтіндей болды және бұзылып, жойылды. "Акаги", оның класындағы жалғыз қалған кеме, 1925 жылғы 22 сәуірде әуе кемесі ретінде суға түсірілді және 1927 жылғы 25 наурызда Куре теңіз арсеналында қолданысқа берілді, бірақ сынақтар 1927 жылғы қарашаға дейін жалғасты. Ол IJN-де қызметке кірген екінші әуе кемесі болды, "Hōshō" кейін және "Kaga" (Амагидің орнын басты) алдында. "Акаги" бастапқыда жауынгерлік крейсер ретінде жоспарланғандықтан, кемелерді атау ережелері оның (бауырлас кемелері сияқты) таудың атымен аталуын талап етті. "Акаги" аты Канто аймағындағы ұйықтап жатқан жанартау – Акаги тауынан алынған (атының мағынасы – "қызыл сарай"). Ол әуе кемесі ретінде қайта тағайындалғаннан кейін, тау атын сақтап қалды, бұл бастапқыда әуе кемесі ретінде салынған және ұшатын жаратылыстардың аттарымен аталған "Sōryū" сияқты кемелерден өзгеше. Бұрын оның аты "Акаги" атты "Майя" кластық канонерлік қайыққа берілген. "Акаги" кемесінің жалпы ұзындығы құрады. Оның ені құрады, ал толық жүктемеде суға бату тереңдігі құрады. Стандартты жүктемеде ол ығысу салмағы құрады, ал толық жүктемеде – құрады, бұл жауынгерлік крейсер ретінде жоспарланған ығысу салмағынан шамамен кем. Оның экипажы 1600 теңізшіден тұрды.

Akagi was laid down as an at Kure, Japan, on 6 December 1920. Construction was halted, however, when Japan signed the Washington Naval Treaty on 6 February 1922. The treaty placed restrictions on the construction of battleships and battlecruisers although it authorized conversion of two battleship or battlecruiser hulls under construction into aircraft carriers of up to displacement. The IJN had decided, following the launch of its first aircraft carrier, Japanese aircraft carrier Hōshō, to construct two larger, faster carriers for operations with major fleet units. The incomplete hulls of Japanese battlecruiser Amagi and Akagi were thus selected for completion as the two large carriers under the 1924 fleet construction program. ¥24.7 million was originally budgeted to complete Akagi as a battlecruiser and an estimated ¥8 million had been expended when construction stopped in February 1922. Shortly thereafter, the Diet approved an additional ¥90 million to complete Akagi and Amagi as carriers. Her guns were turned over to the Imperial Japanese Army for use as coastal artillery; one of her main gun turrets was installed on Iki Island in the Strait of Tsushima in 1932. The rest of her guns were placed in reserve and scrapped in 1943. Construction of Akagi as an aircraft carrier began on 19 November 1923. Amagis hull was damaged beyond economically feasible repair in the Great Kantō earthquake of 1 September 1923 and was broken up and scrapped. Akagi, the only remaining member of her class, was launched as a carrier on 22 April 1925 and commissioned at Kure Naval Arsenal on 25 March 1927, although trials continued through November 1927. She was the second carrier to enter service with the IJN, after Hōshō and before Japanese aircraft carrier Kaga (which replaced Amagi). Since Akagi was initially conceived as a battlecruiser, the prevailing ship naming conventions dictated that she (like her sister ships) be named after a mountain. Akagi came from Mount Akagi, a dormant volcano in the Kantō region (the name literally means "red castle"). After she was redesignated as an aircraft carrier, her mountain name remained, in contrast to ships like Japanese aircraft carrier Sōryū that were originally built as aircraft carriers, which were named after flying creatures. Her name was previously given to the Maya class gunboat Akagi. Akagi was completed at a length of overall. She had a beam of and, at deep load, a draft of She displaced at (standard) load, and at full load, nearly less than her designed displacement as a battlecruiser. Her complement totaled 1,600 crewmembers.

Ұшу палубасының орналасуы

Акаги мен Кага үш қабатты ұшу палубасымен толықтырылды, мұндай конструкцияға ие болған жалғыз авианосецтер осылар ғана. Британдық авианосецтер, "үлкен жеңіл крейсерлерден" , , және , әрқайсысы екі ұшу палубасына ие болды, бірақ жапондықтар британдық үлгіні көшіргенін көрсететін ешқандай дәлел жоқ. Көбінесе, бұл ұшақтарды бір мезгілде ұшыру және қону мүмкіндігі арқылы ұшу-қону циклінің икемділігін арттыру мақсатындағы конвергенттік эволюцияның нәтижесі болуы мүмкін. Акагидің негізгі ұшу палубасы ұзындығында және 30 метр енінде болды, ал ортаңғы палубасы (көпірдің алдында басталады) ұзындығында, ал төменгі палубасы ұзындығында болды. Ортаңғы ұшу палубасының тиімділігі күмәнді болды, себебі ол өте қысқа болғандықтан, тіпті Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін ұшақтар бұрынғыдан гөрі жеңіл және кішкентай болған кезде, оны тек аз жүктелген ұшақтар ғана пайдалана алатын. Жоғарғы палуба кеменің ортасынан қарай, бауға және кормаға қарай сәл еңкейді, бұл сол кездегі аз қуатты ұшақтардың қонуына және ұшып кетуіне көмектесті. Кемеде екі негізгі ангар палубасы және үшінші қосымша ангар болды, жалпы сыйымдылығы 60 ұшаққа жетеді. Үшінші және ең төменгі ангар палубасы бөлшектелген ұшақтарды сақтауға арналған. Екі негізгі ангарлар ортаңғы және төменгі ұшу палубаларына ашылып, ұшақтарға тікелей ангарлардан ұшып шығуға мүмкіндік берді, ал қондыру операциялары жоғарыдағы негізгі ұшу палубасында жүргізілді. Жоғарғы және ортаңғы ангарлардың ауданы шамамен , ал төменгі ангардың ауданы шамамен болды. Катапульттар орнатылмады. Алдыңғы ұшақ көтергіші оң жаққа жылдырылды және өлшемі өзгертілді. Артқы көтергіш орта сызықта орналасқан, ал артқы лифт жоғарғы ұшу палубасына және барлық үш ангар палубасына қызмет көрсетті. Ұстап тұру жүйесі Furious авианосецінде қолданылған қанағаттандырмас британдық бойлық жүйе болды, ол ұстап тұру ілгіші мен кабельдер арасындағы үйкеліске сүйенді. Жапондықтар бұл жүйенің кемшіліктерін жақсы білді, себебі ол олардың алғашқы авианосеці Хошода қолданылған, бірақ Акаги толыққан кезде оған балама болған жоқ. 1931 жылы кемені қайта жөндеу кезінде ол жапондық дизайндағы алты сымды көлденең кабель жүйесімен ауыстырылды, ал 1935 жылы Акаги модернизациясын бастамас бұрын, Куре Модель 4 (Куре Шики 4 Гата) типімен ауыстырылды. Авианосец толыққан кезде аралдық суперқұрылыстар болған жоқ; авианосец жоғарғы ұшу палубасының алдыңғы жағынан төменгі кеңістіктен басқарылды. Кемеде ұшақтарға қажетті шамамен авиациялық отын тасымалданды. Бастапқыда толыққан Акаги 28 Mitsubishi B1M3 торпедалық бомбалаушы, 16 Nakajima A1N истребитель және 16 Mitsubishi 2MR барлаушы ұшақтарынан тұратын әуе тобымен бірге болды. Бұл ауыр қару-жарақ, егер ол жау крейсерлерімен кездесіп, шайқасқа түсуге мәжбүр болса, оған берілді, бірақ оның үлкен және осал ұшу палубасы, ангарлары және суперқұрылыстары оны жауынгерлік кемеге қарағанда кез келген беттік әрекетте нысанаға айналдырды. Осы уақытта авианосецтер доктринасы әлі де дамып келе жатқан еді және авианосецтердің қарулы жекпе-жекке қатысуының мүмкін еместігі әлі түсінілмеген. Кемеде ұшаққа қарсы арнайы қару-жарақтар болды, ол 12 см 45 калибрлі, 10 жылдық 45 калибрлі екі зеңбірекпен жабдықталған, түтік деңгейінен төмен орналасқан спонсорларға орнатылған, ұшу палубасының бойымен атуға болмайтын. Бұл зеңбіректер 45° бұрышта оқтарды атып, ең көп қашықтығы 75° бұрыштағы ең жоғары биіктігін қамтамасыз етті. Олардың ату жылдамдығы минутына 6-8 оқ болды. Акагидің су сызығындағы бронелі белдеуі бастапқы жобаланғаннан азайтылып, кеменің төменгі бөлігіне орналастырылды. Торпедалық бөліктің жоғарғы бөлігі броньпен жабдықталды. Кеменің палубалық брони де азайтылды. Бұл өзгерістер кеменің тұрақтылығын арттырды, себебі екі ангар палубасының жоғарғы салмағын өтеуге көмектесті. Акаги төрт Gihon бу турбиналық жиынтығымен толықтырылды, олардың әрқайсысы бір пропеллерлік валды қоздырды, бұл турбиналарға буды жалпы он тоғыз B типіндегі Кампон қазандықтарымен қамтамасыз етті. Кейбір қазандықтар мұнаймен, ал басқалары мазут пен көмірдің қоспасын қолданды. Соғыс крейсері ретінде ол жылдамдыққа ие болуы керек еді, бірақ ығысудың азаюы оның ең жоғары жылдамдығын арттырды, ол 17 маусымда 1927 жылы теңізде сынақтар кезінде қол жеткізілді. Ол отын майынан және көмірден тасымалдады, бұл оған ұшақтардың қашықтығын қамтамасыз етті.

Akagi and Kaga were completed with three superimposed flight decks, the only carriers ever to be designed so. The British carriers converted from "large light cruisers", , , and , each had two flight decks, but there is no evidence that the Japanese copied the British model. It is more likely that it was a case of convergent evolution to improve launch and recovery cycle flexibility by allowing simultaneous launch and recovery of aircraft. Akagis main flight deck was long and 100 feet (30 m) wide, her middle flight deck (beginning right in front of the bridge) was only long and her lower flight deck was long. The utility of her middle flight deck was questionable as it was so short that only some lightly loaded aircraft could use it, even in an era when the aircraft were much lighter and smaller than during World War II. The upper flight deck sloped slightly from amidships toward the bow and toward the stern to assist landings and takeoffs for the underpowered aircraft of that time. As completed, the ship had two main hangar decks and a third auxiliary hangar, giving a total capacity of 60 aircraft. The third and lowest hangar deck was used only for storing disassembled aircraft. The two main hangars opened onto the middle and lower flight decks to allow aircraft to take off directly from the hangars while landing operations were in progress on the main flight deck above. The upper and middle hangar areas totaled about , the lower hangar about No catapults were fitted. Her forward aircraft lift was offset to starboard and in size. Her aft lift was on the centerline and The aft elevator serviced the upper flight deck and all three hangar decks. Her arresting gear was an unsatisfactory British longitudinal system used on the carrier Furious that relied on friction between the arrester hook and the cables. The Japanese were well aware of this system's flaws, as it was already in use on their first carrier, Hōshō, but had no alternatives available when Akagi was completed. It was replaced during the ship's refit in 1931 with a Japanese designed transverse cable system with six wires and that was replaced in turn before Akagi began her modernization in 1935 by the Kure Model 4 type (Kure shiki 4 gata). There was no island superstructure when the carrier was completed; the carrier was commanded from a space below the forward end of the upper flight deck. The ship carried approximately of aviation fuel for her embarked aircraft. As originally completed, Akagi carried an air group of 28 Mitsubishi B1M3 torpedo bombers, 16 Nakajima A1N fighters and 16 Mitsubishi 2MR reconnaissance aircraft. This heavy gun armament was provided in case she was surprised by enemy cruisers and forced to give battle, but her large and vulnerable flight deck, hangars, and superstructure made her more of a target in any surface action than a fighting warship. Carrier doctrine was still evolving at this time and the impracticality of carriers engaging in gun duels had not yet been realized. The ship carried dedicated anti aircraft armament of six twin 45 caliber 12 cm 10th Year Type gun mounts fitted on sponsons below the level of the funnels, where they could not fire across the flight deck, three mounts per side. These guns fired projectiles at a muzzle velocity of ; at 45°, this provided a maximum range of , and they had a maximum ceiling of at 75° elevation. Their effective rate of fire was 6–8 rounds per minute. Akagis waterline armored belt was reduced from and placed lower on the ship than originally designed. The upper part of her torpedo bulge was given of armor. Her deck armor was also reduced from The modifications improved the ship's stability by helping compensate for the increased topside weight of the double hangar deck. Akagi was completed with four Gihon geared steam turbine sets, each driving one propeller shaft, that produced a total of Steam for these turbines was provided by nineteen Type B Kampon boilers with a working pressure of Some boilers were oil fired, and the others used a mix of fuel oil and coal. As a battlecruiser, she was expected to achieve , but the reduction in displacement from increased her maximum speed to , which was reached during her sea trials on 17 June 1927. She carried of fuel oil and of coal that gave her a range of at .

Ертегі қызмет

Акаги 1927 жылғы тамызда Біріккен флотқа қосылды және 1928 жылғы 1 сәуірде құрылғаннан кейін Бірінші авианосецтер дивизиясына тағайындалды. Кеме дивизияның штаб-көмкеруі ретінде қызмет етті, оған контр-адмирал Санкичи Такахаси басшылық етті. Авианосецтің алғашқы карьерасы оқиғасыз болды, түрлі оқу-жаттығулар мен жаттығулардан тұрды. 1928 жылғы 10 желтоқсанынан 1929 жылғы 1 қарашасына дейін кемені болашақ Біріккен флоттың қолбасшысы Исороку Ямамото басқарды. 1931 жылғы 1 желтоқсанда «Акаги» екінші сыныпты резервтік мәртебеге түсірілді, бұл оның тоқтату құрылғысын ауыстыру және радио және желдету жүйелерін күрделі жөндеуден өткізуге дайындық ретінде жасалды. Жөндеуден кейін «Акаги» 1932 жылғы желтоқсанда бірінші сыныпты резервтік кемеге айналды. 1933 жылғы 25 сәуірде ол қайтадан активті қызметке кірісіп, Екінші авианосецтер дивизиясына қосылды және сол жылғы арнайы флоттық маневрлерге қатысты. Осы кезде IJN-нің авианосец доктринасы әлі де бастапқы сатысында болды. «Акаги» мен IJN-нің басқа авианосецтеріне бастапқыда IJN-нің «шешуші шайқас» доктринасында флоттың соғыс кемелерін қолдау үшін тактикалық күш көбейтушілер рөлі берілді. Осы рөлде «Акаги» ұшақтары бомбалар мен торпедалармен жаудың соғыс кемелеріне шабуылдауға тиіс болды. Жаудың авианосецтеріне қарсы әуе шабуылдары кейіннен (1932–1933 жылдары) бірдей маңызды деп есептелді, мақсаты шайқастың алғашқы кезеңдерінде әуе басымдығын орнату болды. Бұл стратегияның маңызды бөлігі – жапондық авианосец ұшақтарының алдын ала, көптеп шабуыл жасап, бірінші соққы беруі керек еді. Флоттық оқу-жаттығуларда авианосецтер негізгі ұрыс шебінің алдында немесе онымен бірге жұмыс істей бастады. Жаңа стратегияда авианосецтердің және олар тасымалдаған ұшақтардың максималды жылдамдығы, сондай-ақ ұзын қашықтыққа ұша алатын үлкен ұшақтарға басымдық берілді. Осылайша, жаңа, ауыр ұшақтарды қабылдау үшін авианосецтерде ұзын ұшу палубалары қажет болды. Осының нәтижесінде 1935 жылғы 15 қарашада «Акаги» үшінші сыныпты резервке жіберілді, Сасебо теңіз арсеналында кең ауқымды жаңғырту жұмыстарын бастау үшін.

Akagi joined the Combined Fleet in August 1927 and was assigned to the First Carrier Division upon its formation on 1 April 1928, serving as the division's flagship under Rear Admiral Sankichi Takahashi. The carrier's early career was uneventful, consisting of various training exercises. From 10 December 1928 to 1 November 1929, the ship was captained by Isoroku Yamamoto, future commander of the Combined Fleet. Akagi was reduced to second class reserve status on 1 December 1931 in preparation for a short refit in which her arresting gear was replaced and her radio and ventilation systems were overhauled and improved. After completion of the refit, Akagi became a first class reserve ship in December 1932. On 25 April 1933, she resumed active service and joined the Second Carrier Division and participated in that year's Special Fleet Maneuvers. At this time, the IJN's carrier doctrine was still in its early stages. Akagi and the IJN's other carriers were initially given roles as tactical force multipliers supporting the fleet's battleships in the IJN's "decisive battle" doctrine. In this role, Akagi's aircraft were to attack enemy battleships with bombs and torpedoes. Aerial strikes against enemy carriers were later (beginning around 1932–1933) deemed of equal importance, with the goal of establishing air superiority during the initial stages of battle. The essential component in this strategy was that the Japanese carrier aircraft must be able to strike first with a massed, preemptive aerial attack. In fleet training exercises, the carriers began to operate together in front of or with the main battle line. The new strategy emphasized maximum speed from both the carriers and the aircraft they carried as well as larger aircraft with greater range. Thus, longer flight decks on the carriers were required in order to handle the newer, heavier aircraft which were entering service. As a result, on 15 November 1935 Akagi was placed in third class reserve to begin an extensive modernization at Sasebo Naval Arsenal.

Қайта құру

Акагидің жаңғыртылуы Кагаға қарағанда әлдеқайда аз жұмыс талап етті, бірақ Ұлы депрессияға байланысты қаржылық қиындықтарға байланысты үш есе көп уақыт алды. Кеменің үш ұшу палубасы қазіргі үлкен және ауыр ұшақтарды қабылдауға тым кішкентай деп танылды. Сондықтан, кемедегі ортаңғы және төменгі палубалар алынып тасталды, олардың орнына кеменің дерлік толық ұзындығында созылған екі жабық ангар палубасы салынды. Жоғарғы және ортаңғы ангарлардың жалпы көлемі шамамен артты, ал төменгі ангардың көлемі өзгеріссіз қалды. Жаңғырту кезінде кемеге сол жағынан аралдық суперқұрылым қосылды, бұл ерекше жағдай еді; осындай ерекшелікке тек заманауи жапондық әуе кемесі Хирю ие болды. Порт жағы ұшу операциялары үшін жақсырақ екенін анықтау үшін, аралды кеме түтін шығаратын жерлерден алшақтату мақсатында таңдалды. Акагидің жылдамдығы қанағаттанарлық болды, сондықтан оның машиналарын жаңарту кезінде тек көмір-мұнай қазандықтарын заманауи мұнай қазандықтарымен алмастыру және желдету жүйесін жақсарту жұмыстары ғана жүргізілді. Қозғалтқыштың қуаты 131,200-ден 133,000 асырғанмен, сынақтар кезінде жылдамдығы ығысуының артуына байланысты сәл төмендеді. Оның жанармай қоймасы отын майынан артты, бұл оның төзімділігін арттырды. Ортаңғы палубадағы екі артиллериялық мұнарасы алынып тасталды және спонсонға 14 қос 96-шы типті артиллериялық орнатылымдар қосылды. Олардың оқ-дәрілерінің бастапқы жылдамдығы болды, ал 50° бұрышта максималды қашықтығы және тиімді биіктігі болды. 15 оқтың журналдарын жиі ауыстыру қажет болғандықтан, атыс жылдамдығы минутына 110-120 оқтан аспады. Жаңа 25 мм-лік зениттік пулеметтерді басқару үшін алты 95-ші типті бағыттағыштар орнатылды, ал ескірген 91-ші типті бағыттағыштар екі жаңа 94-ші типті зениттік бағыттағыштармен алмастырылды. Жаңғыртудан кейін Акагиде 89-шы типті артиллериялық бағыттағыш болды; жаңғыртудан бұрын қанша болғаны белгісіз. Кемедегі зениттік пулеметтер кеме ортасында орналастырылып, корпустың төменгі бөлігіне жақын орнатылды. Осылайша, пулеметтерді тікелей алға немесе артқа бағыттау мүмкін болмады. Сонымен қатар, арал порт жағындағы артиллериялық батареяның алдыңғы секторын жапты. Нәтижесінде, кеме сүңгір бомбалаушылардың шабуылына осал болды. Кеменің 12 см 10-шы жылдық типті артиллериялық қаруларын 1942 жылы жаңартылған 89-шы типті артиллериялық орнатылымдармен алмастыру жоспарланған. Ұшаққа қарсы спонсонды бір палубаға көтеру жоспарланған, бұл Каганы жаңғырту кезінде жасалғандай, оқ атудың кеңею бұрышын қамтамасыз ететін еді. Алайда, кеме жаңарту жұмыстарын аяқтамас бұрын ұрыста жоғалып кетті. Акагидің дизайнындағы бірнеше маңызды кемшіліктер түзетілмеді. Акагидің авиациялық отын бактерілері тікелей кеме құрылымына енгізілген, яғни кемеге түскен соққылар, мысалы, бомба немесе снарядтан келген соққылар, тікелей бактерге беріліп, жарықтарға немесе ағыстарға әкелуі мүмкін еді. Сонымен қатар, жаңа ангар палубаларының толық жабық құрылымы өрт сөндіруді қиындатты, өйткені отын булары ангарларда жиналуы мүмкін еді. Қауіптілікті күшейткен жайт – жапондық әуе кемелерінің доктринасы бойынша, ұшақтар мүмкіндігінше ангар палубасында қызмет көрсетуі, жанармай құюы және қаруландырылуы керек болды. Сонымен қатар, кеменің ангар және ұшу палубаларында қорғаныс қабаттары аз болды және кемеде өрт сөндіру жүйелерінің қосымшасы болған жоқ. Бұл кемшіліктер кейін кеме жоғалуына себеп болды.

Akagis modernization involved far less work than that of Kaga, but took three times as long due to financial difficulties related to the Great Depression. The ship's three flight decks were judged too small to handle the larger and heavier aircraft then coming into service. As a result, the middle and lower flight decks were eliminated in favor of two enclosed hangar decks that extended almost the full length of the ship. The upper and middle hangar areas' total space increased to about ; the lower hangar remained the same size. The modernization added an island superstructure on the port side of the ship, which was an unusual arrangement; the only other carrier to share this feature was a contemporary, the Japanese aircraft carrier Hiryū. The port side was chosen as an experiment to see if that side was better for flight operations by moving the island away from the ship's exhaust outlets. Akagis speed was already satisfactory and the only changes to her machinery were the replacement of the mixed coal/oil fired boilers with modern oil fired units and the improvement of the ventilation arrangements. Although the engine horsepower increased from 131,200 to 133,000, her speed declined slightly from on trials because of the increase in her displacement to Her bunkerage was increased to of fuel oil which increased her endurance to at The rear vertical funnel was changed to match the forward funnel and incorporated into the same casing. The two gun turrets on the middle flight deck were removed and 14 twin Type 96 gun mounts were added on sponsons. They fired projectiles at a muzzle velocity of ; at 50°, this provided a maximum range of , and an effective ceiling of The maximum effective rate of fire was only between 110 and 120 rounds per minute due to the frequent need to change the 15 round magazines. Six Type 95 directors were fitted to control the new 25 mm guns and two new Type 94 anti aircraft directors replaced the outdated Type 91s. After the modernization, Akagi carried one Type 89 director for the guns; it is uncertain how many were carried before then. The ship's anti aircraft guns were grouped amidships and placed relatively low on the hull. Thus, the guns could not be brought to bear directly forward or aft. Also, the island blocked the forward arcs of the port battery. As a result, the ship was vulnerable to attack by dive bombers. The ship's 12 cm 10th Year Type guns were scheduled to be replaced by more modern Type 89 mounts in 1942. The anti aircraft sponsons were to be raised one deck to allow them some measure of cross deck fire as was done during Kagas modernization. However, the ship was lost in combat before the upgrade could take place. Several major weaknesses in Akagis design were not rectified. Akagis aviation fuel tanks were incorporated directly into the structure of the carrier, meaning that shocks to the ship, such as those caused by bomb or shell hits, would be transmitted directly to the tanks, resulting in cracks or leaks. Also, the fully enclosed structure of the new hangar decks made firefighting difficult, at least in part because fuel vapors could accumulate in the hangars. Adding to the danger was the requirement of the Japanese carrier doctrine that aircraft be serviced, fueled, and armed whenever possible on the hangar decks rather than on the flight deck. Furthermore, the carrier's hangar and flight decks carried little armor protection, and there was no redundancy in the ship's fire extinguishing systems. These weaknesses would later be crucial factors in the loss of the ship.

Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кезең

Акагидің жаңғырту жұмысы 1938 жылғы 31 тамызда аяқталды. 15 қарашада бірінші резервтік кеме ретінде қайта жіктелді, бірақ келесі айға дейін бірінші авиатасымалдаушы дивизиясына қосылмады. Жаңа конфигурациясында 12 Mitsubishi A5M Type 96 "Клод" истребителі, 19 Aichi D1A "Сузи" пикирующий бомбалаушысы және 35 Yokosuka B4Y "Жан" горизонталь/торпедалық бомбалаушысы, 16 қосалқы бөлігімен жабдықталды. 1939 жылғы 30 қаңтарда Оңтүстік Қытай суларына бағытталды. 19 ақпанға дейін Гуйлинь мен Лючжоуға шабуылдарды қоса, жердегі операцияларды қолдады, содан кейін Жапонияға оралды. Акаги 1940 жылғы 27 наурыз бен 2 сәуір аралығында Орталық Қытайдағы операцияларды қолдады. 1940 жылғы 15 қарашада, күрделі жөндеуден өткен кезде, арнайы мақсаттағы кеме (Tokubetse Ilomokan) ретінде қайта жіктелді. Қытайдағы жапондық тәжірибелер IJN-нің авиатасымалдаушы доктринасын одан әрі дамытуға көмектесті. Қытайдағы алынған сабақтардың бірі – теңіз әуе күшін жағалауға жеткізуде шоғырлану мен массаның маңыздылығы болды. Сондықтан 1941 жылғы сәуірде IJN өзінің барлық авиатасымалдаушыларын бір қолбасқа біріктіру үшін Бірінші әуе флотын, немесе Кидо Бутайды құрды. 10 сәуірде Акаги мен Кага жаңа авиатасымалдаушы флотының бөлігі ретінде Бірінші авиатасымалдаушы дивизиясына тағайындалды, сонымен қатар Екінші (Hiryū және Sōryū авиатасымалдаушыларымен) және Бесінші (Shōkaku және Zuikaku авиатасымалдаушыларымен) дивизиялар да кірді. IJN өз доктринасын жеке авиатасымалдаушылар емес, бүкіл авиатасымалдаушы дивизияларының әуе топтарын біріктіретін әуе шабуылдарына негіздеді. Егер бірнеше авиатасымалдаушы дивизиясы бірге жұмыс істесе, дивизиялардың әуе топтары біріктірілді. Мұндай біріктірілген, жаппай авиатасымалдаушыға негізделген әуе шабуылдары тобының доктринасы әлемдегі ең жетілгені болды. Дегенмен, IJN барлық авиатасымалдаушыларын бір жерге шоғырландырса, олар бірден жаудың күшті әуе немесе теңіз шабуылынан жойылу қаупі бар деп алаңдады. Сондықтан IJN келісімді шешім тапты: флот авиатасымалдаушылары өз дивизияларында тығыз жұмыс істейді, бірақ дивизиялар өзара шамамен арақашықтықта тікбұрышты формацияда орналасады. Жапондық доктрина бойынша, бүкіл авиатасымалдаушы әуе топтарын бірден жаппай шабуылға жібермеу керек еді. Оның орнына, әрбір авиатасымалдаушы бір ұшу палубасында бірден көрінетін барлық ұшақтарынан тұратын "палубалық соққысын" жібереді. Келесі шабуыл толқыны келесі палубалық ұшақтардан құралды. Осылайша, Бірінші әуе флотының әуе шабуылдары көбінесе кем дегенде екі жаппай толқындан тұратын. Бірінші әуе флоты IJN-нің негізгі стратегиялық соққы күші саналмады. IJN әлі де Бірінші әуе флотын Біріктірілген флоттың Кантай Кессен, яки "шешуші шайқас" міндеттік күшінің маңызды бөлігі деп есептеді. Акаги 14 айдан кейін батып қалғанға дейін Бірінші әуе флотының флагманы болып тағайындалды. Бірнеше авиатасымалдаушыларды бірге шоғырландыру – жаңа және революциялық стратегиялық концепция болғанымен, Бірінші әуе флоты қорғаныс жағынан бірнеше кемшіліктерге тап болды, Марк Пититің сөзімен айтқанда, "әйнектей жақ" болды: ол соққы бере алатын, бірақ оны қабылдай алмады. Жапондық авиатасымалдаушылардың әуеге қарсы қарулары мен олармен байланысты отты басқару жүйелері тиімділігін шектейтін бірнеше конструкциялық және конфигурациялық кемшіліктерге ие болды. Сонымен қатар, IJN-нің флоттық жауынгерлік әуе күзеті (CAP) жеткілікті емес истребитель ұшақтарынан тұрды және радардың жетіспеуімен қоса, жеткіліксіз ерте ескерту жүйесімен шектелді. Бұған қоса, истребитель ұшақтарымен нашар радио байланысы CAP-тің тиімді басқаруын қиындатты. Сонымен қатар, авиатасымалдаушыларды сүйемелдеген соғыс кемелері әуеге қарсы жақын қолдау көрсету үшін дайындықтан өтпеген немесе орналастырылмаған. Бұл кемшіліктер, бұрын айтылған кемедегі әлсіздіктермен бірігіп, Акаги мен басқа Бірінші әуе флоты авиатасымалдаушыларының қазасына әкелді.

Akagis modernization was completed on 31 August 1938. She was reclassified as a first reserve ship on 15 November, but did not rejoin the First Carrier Division until the following month. In her new configuration, the carrier embarked 12 Mitsubishi A5M Type 96 "Claude" fighters with four disassembled spares, 19 Aichi D1A "Susie" dive bombers with five spares, and 35 Yokosuka B4Y "Jean" horizontal/torpedo bombers with 16 spares. She sailed for southern Chinese waters on 30 January 1939 and supported ground operations there, including attacks on Guilin and Liuzhou, until 19 February, when she returned to Japan. Akagi supported operations in central China between 27 March and 2 April 1940. She was reclassified as a special purpose ship (Tokubetse Ilomokan) on 15 November 1940, while she was being overhauled. The Japanese experiences off China had helped further develop the IJN's carrier doctrine. One lesson learned in China was the importance of concentration and mass in projecting naval air power ashore. Therefore, in April 1941, the IJN formed the First Air Fleet, or Kido Butai, to combine all of its fleet carriers under a single command. On 10 April, Akagi and Kaga were assigned to the First Carrier Division as part of the new carrier fleet, which also included the Second (with carriers Hiryū and Sōryū), and Fifth (with Shōkaku and Zuikaku) carrier divisions. The IJN centered its doctrine on air strikes that combined the air groups of entire carrier divisions, rather than individual carriers. When multiple carrier divisions were operating together, the divisions' air groups were combined. This doctrine of combined, massed, carrier based air attack groups was the most advanced of its kind in the world. The IJN, however, remained concerned that concentrating all of its carriers together would render them vulnerable to being wiped out all at once by a massive enemy air or surface strike. Thus, the IJN developed a compromise solution in which the fleet carriers would operate closely together within their carrier divisions but the divisions themselves would operate in loose rectangular formations, with approximately separating each carrier. The Japanese doctrine held that entire carrier air groups should not be launched in a single massed attack. Instead, each carrier would launch a "deckload strike" of all its aircraft that could be spotted at one time on each flight deck. Subsequent attack waves consisted of the next deckload of aircraft. Thus, First Air Fleet air attacks would often consist of at least two massed waves of aircraft. The First Air Fleet was not considered to be the IJN's primary strategic striking force. The IJN still considered the First Air Fleet an integral component in the Combined Fleet's Kantai Kessen or "decisive battle" task force centered on battleships. Akagi was designated as the flagship for the First Air Fleet, a role the ship retained until her sinking 14 months later. Although the concentration of so many fleet carriers into a single unit was a new and revolutionary offensive strategic concept, the First Air Fleet suffered from several defensive deficiencies that gave it, in Mark Peattie's words, a glass jaw': it could throw a punch but couldn't take one." Japanese carrier anti aircraft guns and associated fire control systems had several design and configuration deficiencies that limited their effectiveness. Also, the IJN's fleet combat air patrol (CAP) consisted of too few fighter aircraft and was hampered by an inadequate early warning system, including lack of radar. In addition, poor radio communications with the fighter aircraft inhibited effective command and control of the CAP. Furthermore, the carriers' escorting warships were not trained or deployed to provide close anti aircraft support. These deficiencies, combined with the shipboard weaknesses previously detailed, would eventually doom Akagi and other First Air Fleet carriers.

Перл-Харбор және одан кейінгі операциялар

Шабуылға дайындық барысында кеме 1941 жылдың қыркүйегінен бастап Кюсюдегі Ариаке шығанағында бекітілді, ал оның ұшақтары Перл-Харбор операциясына арналған басқа 1-ші әуе флотының әуе бөлімшелерімен жаттығу үшін Кагосимада орналасқан. Дайындықтар мен оқу аяқталғаннан кейін «Акаги» 1941 жылдың 22 қарашасында Курил аралдарындағы Хитокаппу шығанағында Бірінші әуе флотының қалған бөлігімен жиналды. 1941 жылдың 26 қарашасында кемелер Гавайиге бет бұрды. Капитан Киичи Хасегава басқаруымен «Акаги» вице-адмирал Чуичи Нагумоның Перл-Харборға шабуыл жасау үшін арналған күштің флагманы болды. Көлікке қатысқан ұшақтармен қатар, үш истребительі CAP-қа (әуе қорғанысына) бағынған. Көліктің «Зеро» истребительдерінің бірі құрлықтан келген «Боинг B-17» ауыр бомбалаушысына шабуыл жасап, Хиккамға қонғанда өртеп жіберді, оның экипажының біреуі қаза тапты. 1942 жылдың қаңтар айында 1-ші және 5-ші авиадивизиялардың қалған бөлігімен бірге «Акаги» Бисмарк архипелагындағы Рабаулға шабуыл жасады, өйткені жапондықтар Австралиядан болатын шабуылдарға қарсы оңтүстік қорғаныс шебін нығайтуға тырысты. 1942 жылдың 20 қаңтарында Рабаулға жасалған алғашқы әуе шабуылына 20 B5N және 9 «Zero» ұшақтарымен көмектесті. Бірінші авиадивизия келесі күні жақын маңдағы Кавиенгтегі одақтастардың позицияларына шабуыл жасады, онда «Акаги» 9 А6М «Zero» және 18 D3A ұшақтарын жөнелтті. 22 қаңтарда «Акаги»-дің D3A және «Zero» ұшақтары тағы да Рабаулға шабуыл жасады, содан кейін 27 қаңтарда Трукке оралды. Екінші авианосецтік дивизиясы, «Сору» және «Хирю» мен бірге, 1941 жылдың 23 желтоқсанында Уэйк аралына шабуыл жасау үшін бөлінді және 1942 жылдың ақпанына дейін авианосецтік ұтқыр күштің қалған бөлігімен қайта қосылмады. «Акаги», «Кага» және «Зуикаку» ұшақ тасымалдағыштарымен бірге 1942 жылдың 1 ақпанында Маршалл аралдарына шабуыл жасаған американдық теңіз күштерін іздеуге жіберілді, бірақ кейіннен кері қайтарылды. 7 ақпанда «Акаги» және Бірінші және Екінші авианосецтік дивизияларының тасымалдағыштарына Тимор теңізіне оңтүстікке бару бұйрығы берілді, онда 19 ақпанда Тимордың ең шығыс ұшынан оңтүстік-шығысқа қарай олар Австралияның Дарвин қаласына әуе шабуылын жасады. Яваға шабуыл жасауға кедергі келтірмеу үшін оның портын және әуежайларын жоюға тырысты. «Акаги» 18 B5N, 18 D3A және 9 «Zero» ұшақтарын шабуылға жөнелтті, бұл қорғаушыларды толықтай дағдарысқа түсірді. Сегіз кеме, соның ішінде американдық «Пирри» эсминеці батты, тағы он төрт кеме зақымдалды. Көлік тасымалдағыштың ешбір ұшағы шабуылда жоғалған жоқ және шабуыл Дарвиннің Яваның одақтас қорғанысына үлес қосуына кедергі келтірді. 1 наурызда американдық «Пекос» мұнай тасымалдағышы «Сору» және «Акаги»-дің D3A ұшақтарымен батырылды. Сол күні американдық «Эдсалл» эсминеці «Акаги» және «Сору»-дың D3A ұшақтарымен, сондай-ақ сүйемелдеу күшінің екі линкоры мен екі ауыр крейсерінің атысымен шабуылдалып, батырылды. «Акаги» және оның серіктері Яваға шабуыл жасау туралы хабарлады, бірақ оның басты үлесі 5 наурыздағы Джилатжапқа жасалған әуе шабуылына 18 B5N және 9 «Zero» ұшақтарын жөнелткені болды. Бұл топ өте сәтті болды, портта сегіз кемені батырып, «Акаги»-дің бірде-бір ұшағы жоғалған жоқ. Голландиялық Шығыс Үндістандағы одақтас күштердің көпшілігі наурыз айының соңында жапондықтарға берілді. «Кидо Бутай» содан кейін Celebes аралындағы Staring Bay портына жанармай құю және демалыс алу үшін бет бұрды.

In preparation for the attack, the ship was anchored at Ariake Bay, Kyushu beginning in September 1941 while her aircraft were based at Kagoshima to train with the other 1st Air Fleet air units for the Pearl Harbor operation. Once preparations and training were completed, Akagi assembled with the rest of the First Air Fleet at Hitokappu Bay in the Kuril Islands on 22 November 1941. The ships departed on 26 November 1941 for Hawaii. Commanded by Captain Kiichi Hasegawa, Akagi was Vice Admiral Chūichi Nagumo's flagship for the striking force for the attack on Pearl Harbor In addition to the aircraft which participated in the raid, three of the carrier's fighters were assigned to the CAP. One of the carrier's Zero fighters attacked a Boeing B 17 Flying Fortress heavy bomber that had just arrived from the mainland, setting it on fire as it landed at Hickam, killing one of its crew. In January 1942, together with the rest of the First and Fifth Carrier Divisions, Akagi supported the invasion of Rabaul in the Bismarck Archipelago, as the Japanese moved to secure their southern defensive perimeter against attacks from Australia. She provided 20 B5Ns and 9 Zeros for the initial airstrike on Rabaul on 20 January 1942. The First Carrier Division attacked Allied positions at nearby Kavieng the following day, of which Akagi contributed 9 A6M Zeros and 18 D3As. On the 22nd, Akagis D3As and Zeros again attacked Rabaul before returning to Truk on 27 January. The Second Carrier Division, with Sōryū and Hiryū, had been detached to support the invasion of Wake Island on 23 December 1941 and did not reunite with the rest of the carrier mobile striking force until February 1942. Akagi, along with Kaga and the carrier Japanese aircraft carrier Zuikaku, sortied in search of American naval forces raiding the Marshall Islands on 1 February 1942, before being recalled. On 7 February Akagi and the carriers of the First and Second Carrier Divisions were ordered south to the Timor Sea where, on 19 February, from a point southeast of the easternmost tip of Timor, they launched air strikes against Darwin, Australia, in an attempt to destroy its port and airfield facilities to prevent any interference with the invasion of Java. Akagi contributed 18 B5Ns, 18 D3As, and 9 Zeros to the attack, which caught the defenders by surprise. Eight ships were sunk, including the American destroyer Peary, and fourteen more were damaged. None of the carrier's aircraft were lost in the attack and the attack was effective in preventing Darwin from contributing to the Allied defense of Java. On 1 March, the American oiler Pecos was sunk by D3As from Sōryū and Akagi. Later that same day the American destroyer Edsall was attacked and sunk by D3As from Akagi and Sōryū, in combination with gunfire from two battleships and two heavy cruisers of the escort force. Akagi and her consorts covered the invasion of Java, although her main contribution appears to have been providing 18 B5Ns and 9 Zeros for the 5 March air strike on Tjilatjap. This group was very successful, sinking eight ships in the harbor there and none of Akagis aircraft were lost. Most of the Allied forces in the Dutch East Indies surrendered to the Japanese later in March. The Kido Butai then sailed for Staring Bay on Celebes Island to refuel and recuperate.

Үнді мұхиты рейд

26 наурызда Акаги Кидо Бутайдың қалған бөлігімен Үнді мұхитына шабуылға аттанды. Жапондықтардың мақсаты – британдық Шығыс флотын жеңіп, Бирмадағы операцияларының қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін британдық әуе күштерін жою болды. 1942 жылдың 5 сәуірінде Акаги 17 B5N және 9 Zero ұшағынан Сейлонның Коломбо қаласына қарсы әуе шабуылына жіберді, нәтижесінде портовый құрылыстар зақымдалды. Ұшақтардың ешқайсысы жоғалған жоқ, ал Zero ұшқыштары қорғаныстағы британдық ұшақтардың оннан астамын атып түсіргендерін мәлімдеді. Сол күні Акагиден шыққан 17 D3A британдық ауыр крейсерлерді батыруға көмектесті. 9 сәуірде ол Трикомалиге 18 B5N ұшағымен шабуыл жасады, ал 6 Zero ұшағы сүйемелдеді. Олар 5 Hawker Hurricane истребителін атып түсіргендерін мәлімдеді (оның тек екеуі ғана одақтас жағынан расталды), өзіне ешқандай шығын келтірмеді. Сонымен қатар, жапондық "Харуна" линкорлық кемесінен шыққан гидросамолет австралиялық эсминецпен бірге ұшақ тасымалдаушыны байқады. Акаги барлық қолдағы D3A бомбалаушыларын жіберіп, екі кемені батыруға көмектесті. Олар сондай-ақ корветпен бірге RFA Athelstone мұнай танкерін байқап, екеуін де шығынсыз батырды. Күндізгі шайқастар барысында, тасымалдаушы британдық Bristol Blenheim бомбалаушыларынан (Сейлоннан келген тоғыз ұшақ) қауіптің алдын алып, 11000 фут (3353 м) биіктіктен бомба тастағандарына қарамастан, зақымданудан мүжілмей қалды. Бомбалар тасымалдаушы мен ауыр крейсер, жапондық крейсер Tone-ге тиіп өтпеді. Кейіннен төрт Blenheim ұшағы CAP истребительдерімен, ал біреуі тасымалдаушылардың қайтып келе жатқан әуе шабуылынан атып түсірілді. Шабуылдан кейін ұшақ тасымалдаушы ұшақ күштері Жапонияға қайта оралып, жөндеу және жаңадан жабдықтау жұмыстарын жүргізді. 19 сәуірде 1942 жылы Тайваньға жақын жерде Жапонияға қайта оралатын кезінде Акаги, Сору және Хирю американдық Hornet және Enterprise ұшақ тасымалдаушыларын іздеуге жіберілді, олар Дулиттл рейсін жүргізген еді. Алайда олар тек бос мұхитты ғана тапты, себебі американдық тасымалдаушылар Гавайиге оралу үшін аймақтан дереу кетіп қалған. Акаги және басқа тасымалдаушылар көп ұзамай іздеуді тоқтатып, 22 сәуірде Хаширажима бекінісіне тоқтады. 25 сәуірде капитан Тайжиро Аоки Хасегавадан тасымалдаушының капитаны лауазымын қабылдады. Төрт жарым ай бойы үздіксіз операцияларға қатысқаннан кейін, кеме, Бірінші және Екінші тасымалдаушы дивизияларының басқа үш тасымалдаушысымен бірге, Біріккен флоттың келесі ірі операциясына дайындық үшін асыққан жөндеуден өтті және жаңадан жабдықтау жұмыстарын жүргізді, ол бір айдан кейін басталуға жоспарланған. Бесінші тасымалдаушы дивизиясы, Шокаку және Зуикаку, сәуірдің ортасында Мо операциясын қолдау үшін бөлінді, нәтижесінде Коралл теңізі шайқасы болды. Хаширажимада Акагидің әуе тобы Кагосимадағы жағалауда орналасты және басқа Бірінші әуе флотының тасымалдаушы бөлімшелерімен бірге ұшу және қару-жарақ жаттығуларын жүргізді.

On 26 March, Akagi set sail for the Indian Ocean raid with the rest of the Kido Butai. The Japanese intent was to defeat the British Eastern Fleet and destroy British airpower in the region in order to secure the flank of their operations in Burma. On 5 April 1942, Akagi launched 17 B5Ns and 9 Zeros in an air strike against Colombo, Ceylon, which damaged the port facilities. None of the aircraft were lost and the Zero pilots claimed to have shot down a dozen of the defending British fighters. Later that day, 17 D3As from Akagi helped to sink the British heavy cruisers and On 9 April, she attacked Trincomalee with 18 B5Ns, escorted by 6 Zeros which claimed to have shot down 5 Hawker Hurricane fighters (only two of which can be confirmed from Allied records) without loss to themselves. Meanwhile, a floatplane from the battleship Japanese battleship Haruna spotted the small aircraft carrier , escorted by the Australian destroyer , and every available D3A was launched to attack the ships. Akagi contributed 17 dive bombers and they helped to sink both ships; they also spotted the oil tanker RFA Athelstone, escorted by the corvette , and sank both without loss. During the day's actions, the carrier narrowly escaped damage when nine British Bristol Blenheim bombers from Ceylon penetrated the CAP and dropped their bombs from 11000 feet (3353 m), just missing the carrier and the heavy cruiser Japanese cruiser Tone. Four of the Blenheims were subsequently shot down by CAP fighters and one was shot down by aircraft from the carriers' returning air strike. After the raid, the carrier mobile striking force returned to Japan to refit and replenish. On 19 April 1942, while near Taiwan during the transit to Japan, Akagi, Sōryū, and Hiryū were sent in pursuit of the American carriers Hornet and Enterprise, which had launched the Doolittle Raid. They found only empty ocean, however, for the American carriers had immediately departed the area to return to Hawaii. Akagi and the other carriers shortly abandoned the chase and dropped anchor at Hashirajima anchorage on 22 April. On 25 April, Captain Taijiro Aoki relieved Hasegawa as skipper of the carrier. Having been engaged in constant operations for four and a half months, the ship, along with the other three carriers of the First and Second Carrier Divisions, was hurriedly refitted and replenished in preparation for the Combined Fleet's next major operation, scheduled to begin one month hence. The Fifth Carrier Division, with Shōkaku and Zuikaku, had been detached in mid April to support Operation Mo, resulting in the Battle of the Coral Sea. While at Hashirajima, Akagis air group was based ashore in Kagoshima and conducted flight and weapons training with the other First Air Fleet carrier units.

Ортаңғы жол

АҚШ-тың Маршалл аралдарындағы, Лае-Саламаудағы және Дулиттл рейдіндегі авианосецтердің шабуылдарынан алаңдаған Ямамото, американдық авианосецтердің қаупін жою үшін АҚШ Әскери-теңіз күштерін шайқасқа мәжбүрлеуді көздеді. Ол Мидуэй аралын басып алып, оккупациялауға шешім қабылдады, бұл американдық авианосецтерді шайқасқа шығаруға жеткілікті болады деп сенді. Жапондықтар Мидуэйге жасалатын шабуылды «МИ» операциясы деп атады. 1942 жылдың 25 мамырында «Акаги» «Кага», «Хирю» және «Сорю» авианосецтерімен бірге, Комбинированный флоттың авианосецтер тобымен Мидуэй аралына шабуылға шықты. Бұл топ бірінші және екінші авианосецтер дивизияларын құрады. Нагумо тағы да «Акагиде» өзінің туын көтерді. Коралл теңізіндегі шайқаста келген зақымдар мен шығындарға байланысты, «Шокаку» және «Зуикаку» авианосецтерімен бірге бесінші авианосец дивизиясы операцияға қатыспады. «Акагидің» ұшақ құрамы 24 «Zero», 18 D3A және 18 B5N ұшақтарынан тұрды. 1942 жылдың 4 маусымында таңертең (жергілікті уақыт бойынша 04:45) Мидуэй аралының солтүстік-батысында орналасқан флоттың 108 ұшақтың біріктірілген әуе шабуылының «Акаги» бөлігі, Шығыс аралындағы әуежайға 18 пикиреуші бомбалаушымен шабуыл жасады, оларды тоғыз «Zero» ілесіп ұшты. «Мидуэй» операциясы кезінде жау кемелері табылған жағдайда, «B5N» торпедалармен жабдықталды және дайын күйде ұсталып тұрды. «Акагидің» әуе тобынан жасалған шабуыл кезіндегі жалғыз жоғалту – зениттік оқтан құлаған бір «Zero» және үш зақымдалған ұшақ болды; төрт пикиреуші бомбалаушы зақымдалды, олардың біреуін жөндеу мүмкін болмады. Бірақ американдықтар жапондық шифрды бұзып, «МИ» жоспарын анықтағандықтан, Мидуэйдің солтүстік-шығысында орналасқан үш қолда бар авианосецті пайдаланып, тосқауыл дайындады. Аймақтағы американдық кемелерді іздеуді күшейту үшін «Акагидің» бір торпеда тасушысы ұшырылды. Авианосец төрт авианосецтің үстінен алғашқы әуе күзетіне тағайындалған 11 ұшақтың арасында үш «Zero» ұшағын берді. Сағат 07:00-де авианосецте әуе күзетіне 11 истребитель болды, олар Мидуэй аралынан келген алғашқы американдық шабуылшылардан «Кидо Бутайды» қорғауға көмектесті. Осы кезде Нагумоның авианосецтеріне АҚШ-тың 8-ші торпедалық эскадрильясының (VT 8) алты «Grumman TBF Avenger» және АҚШ Әскери-әуе күштерінің (USAAF) төрт «B-26 Marauder» шабуыл жасады, олардың барлығы торпедаларды тасымалдады. «Avenger» ұшақтары «Хирюге» шабуыл жасады, ал «Marauder» ұшақтары «Акагиге» шабуыл жасады. Осы уақытта әуеде болған 30 «CAP Zero» ұшағы, соның ішінде «Акагиден» 11 ұшақ, американдық ұшақтарға шабуыл жасап, бес «Avenger» және екі «B-26» ұшағын атып түсірді. Алайда, «Акагидің» бір «Zero» ұшағы «B-26» ұшағының қорғаныс оғынан атып түсірілді. Бірнеше «Marauder» ұшақтары торпедаларын тастады, бірақ барлығы да өткізіп алды немесе жарылмады. Лейтенант Джеймс Мури басқарған бір «B-26» торпедасын тастағаннан кейін «Акагиге» атқылап, екі адамды өлтірді. Тағы бір «B-26», зениттік оқтан қатты зақымдалғаннан кейін, бағытын өзгерте алмады және тікелей «Акагидің» көпіріне ұшып кетті. Ұшақ, өзіне-өзі қол жұмсауға тырысқан немесе бақылаудан шығып, авианосецтің көпіріне тигізіп, Нагумо мен оның штабын өлтіруі мүмкін еді, содан кейін мұхитқа құлады. Бұл оқиға Нагумоның Мидуэйге тағы бір шабуыл жасауға бел бууына себеп болуы мүмкін, Ямамотоның резервтік соққы күшін кемеге қарсы операцияларға қарулы ұстау туралы бұйрығын тікелей бұзды. 07:15-те Нагумо «Кага» және «Акагидегі» «B5N» ұшақтарын Мидуэйге тағы бір шабуыл жасау үшін бомбалармен қайта қарулануға бұйырды. Бұл процеске қару-жарақ арбаларының саны (бомбалар мен торпедаларды ұстауға арналған) және қару-жарақ лифттері шектеу қойды, бұл торпедаларды төменгі палубадан шығаруға мүмкіндік бермеді, себебі барлық бомбалар олардың қоймасынан жоғары жылжытылып, құрастырылып, ұшаққа орнатылуы керек еді. Бұл процесс әдетте бір жарым сағатқа созылды; ұшақты ұшу палубасына жеткізуге, қыздыруға және шабуыл тобын ұшыруға көбірек уақыт қажет болды. Сағат 07:40 шамасында Нагумо барлаушы ұшағынан американдық соғыс кемелерінің табылуы туралы хабар алғаннан кейін бұйрығын кері қайтарды. «Акагидің» әуе күзетіне кіретін үш «Zero» ұшағы 07:36-да авианосецке қонды. Сағат 07:40-да оның жалғыз барлаушысы ештеңе таппай қайтып келді.

Concerned by the US carrier strikes in the Marshall Islands, Lae Salamaua, and the Doolittle raids, Yamamoto determined to force the US Navy into a showdown to eliminate the American carrier threat. He decided to invade and occupy Midway Island, which he was sure would draw out the American carrier forces to battle. The Japanese codenamed the Midway invasion Operation MI. On 25 May 1942, Akagi set out with the Combined Fleet's carrier striking force in the company of carriers Kaga, Hiryū, and Sōryū, which constituted the First and Second Carrier Divisions, for the attack on Midway Island. Once again, Nagumo flew his flag on Akagi. Because of damage and losses suffered during the Battle of the Coral Sea, the Fifth Carrier Division with carriers Shōkaku and Zuikaku were absent from the operation. Akagis aircraft complement consisted of 24 Zeros, 18 D3As, and 18 B5Ns. With the fleet positioned northwest of Midway Island at dawn (04:45 local time) on 4 June 1942, Akagis portion of the 108 plane combined air raid was a strike on the airfield on Eastern Island with 18 dive bombers escorted by nine Zeros. The carrier's B5Ns were armed with torpedoes and kept ready in case enemy ships were discovered during the Midway operation. The only loss during the raid from Akagis air group was one Zero shot down by AA fire and three damaged; four dive bombers were damaged, of which one could not be repaired. Unbeknownst to the Japanese, the US Navy had discovered the Japanese MI plan by breaking the Japanese cipher and had prepared an ambush using its three available carriers, positioned northeast of Midway. One of Akagis torpedo bombers was launched to augment the search for any American ships that might be in the area. The carrier contributed three Zeros to the total of 11 assigned to the initial combat air patrol over the four carriers. By 07:00, the carrier had 11 fighters with the CAP which helped to defend the Kido Butai from the first US attackers from Midway Island at 07:10. At this time, Nagumo's carriers were attacked by six US Navy Grumman TBF Avengers from Torpedo Squadron 8 (VT 8) and four United States Army Air Forces (USAAF) B 26 Marauders, all carrying torpedoes. The Avengers went after Hiryū while the Marauders attacked Akagi. The 30 CAP Zeroes in the air at this time, including the 11 from Akagi, immediately attacked the American aircraft, shooting down five of the Avengers and two of the B 26s. One of Akagis Zeroes, however, was shot down by defensive fire from the B 26s. Several of the Marauders dropped their torpedoes, but all either missed or failed to detonate. One B 26, piloted by Lieutenant James Muri, strafed Akagi after dropping its torpedo, killing two men. Another, seriously damaged by anti aircraft fire, did not pull out of its run, and instead flew directly at Akagis bridge. The aircraft, either attempting a suicide ramming, or out of control, narrowly missed striking the carrier's bridge, which could have killed Nagumo and his staff, and crashed into the ocean. This experience may well have contributed to Nagumo's determination to launch another attack on Midway, in direct violation of Yamamoto's order to keep the reserve strike force armed for anti ship operations. At 07:15, Nagumo ordered the B5Ns on Kaga and Akagi rearmed with bombs for another attack on Midway itself. This process was limited by the number of ordnance carts (used to handle the bombs and torpedoes) and ordnance elevators, preventing torpedoes from being struck below until after all the bombs were moved up from their magazine, assembled, and mounted on the aircraft. This process normally took about an hour and a half; more time would be required to bring the aircraft up to the flight deck, warm up and launch the strike group. Around 07:40, Nagumo reversed his order when he received a message from one of his scout aircraft that American warships had been spotted. Three of Akagis CAP Zeroes landed aboard the carrier at 07:36. At 07:40, her lone scout returned, having sighted nothing.

Суға бату

07:55-те Мидуэйден келесі американдық шабуыл майор Лофтон Р. Хендерсон басқаруымен VMSB 241-дің 16 SBD 2 Dauntless шұңғыма бомбалаушысы түрінде келді. Акагидің қалған үш CAP ұшағы Хендерсонның ұшақтарына шабуыл жасаған тоғыз ұшақтың арасында болды, олардың алтауы Хирюге нәтижесіз бомбалау шабуылы жасағанда атып түсірілді. Шамамен сол уақытта 20000 футтан (6096 м) жапондық әуе кемелерін 12 USAAF B 17 Flying Fortresses бомбалады. Бомбалаушылардың биіктігі жапондық капитанға бомбалардың қайда түсетінін болжауға және кемелерін соққы аймағынан табысты маневрлеуге жеткілікті уақыт берді. Төрт B 17 Акагиге шабуыл жасады, бірақ барлық бомбаларымен өтпеді. Акаги CAP-ті 08:08 және 08:32 сағатта үш Zero ұшыруымен күшейтті. Бұл жаңа Zero ұшақтары Мидуэйден келген келесі американдық әуе шабуылын жеңуге көмектесті, үш Vindicator ұшағы атып түсірілді, ал Харуна зақымданудан аман қалды. Американың барлық әуе шабуылдары осы уақытқа дейін аз ғана зиян келтіргенімен, олар жапондық авиакеме күштерін теңгерімнен шығарды, өйткені Нагумо солтүстік-шығыста американдық авиакеме күштерінің көрінуі туралы 08:20-де алынған хабарға жауап дайындауға тырысты. Акаги Мидуэйге жасаған шабуылдық күшін 08:37-де қайтаруды бастады және 09:00-ден кейін аяқтады. Құрғақ жерге қонған ұшақтар тез арада соққыға ұшырады, ал авиакеме экипажы американдық авиакемелерге қарсы шабуылға ұшақтарды анықтауға дайындық бастады. Алайда, дайындық 09:18-де тоқтатылды, өйткені алғашқы американдық авиакеме ұшағы шабуылға шықты. Бұл 15 Douglas TBD Devastator торпедо бомбалаушысынан құралған, VT 8 тобының құрамында, оны Джон С. Уолдрон басқарды. Алты Акаги CAP Zero ұшағы Уолдронның ұшақтарын жою үшін басқа 15 CAP ұшақтарына қосылды. Сориуға торпедамен шабуыл жасауға тырысқанда, америкалық 15 ұшақтың барлығы атып түсірілді, бір тірі қалған ұшқыш суға түсті. Көп ұзамай Юджин Линдсей бастаған "Энтерпрайз" авиакемесінен VT 6 тобы 14 Devastator шабуыл жасады. Линдсейдің ұшағы Каганы тосқауылға алуға тырысты, бірақ Кага, Акагидің 09:33 және 09:40 сағатта жіберген қосымша сегіз Zero ұшақтарымен күшейтіліп, төрт Devastator ұшағын атып түсірді, ал Кага торпедалардан қашып шықты. Devastator ұшақтарының қорғаныс атысы Акагинің Zero ұшағының бірін атып түсірді. Торпедолық ұшақ шабуылдарынан кейін бірнеше минут өткен соң, американдық авиакемелерден келген шұңғыма бомбалаушылары жапондық авиакемелердің үстінен байқаусыз келіп, шұңғымаға түсті. Осы уақытта, шамамен 10:20-да, Джонатан Паршалл мен Энтони Таллидің сөздерімен айтқанда, "жапондық әуе қорғанысы ақыры және апатты түрде сәтсіздікке ұшырады". "Энтерпрайз" авиакемесінен К. Уэйд МакКласки басқарған 28 шұңғыма бомбалаушысы Кагаға шабуыл жасап, оған кем дегенде төрт бомба тиді. Соңғы сәтте МакКласкидің VB 6 тобынан үш бомбалаушыдан тұратын тобының бірі, эскадрилья командирі Ричард Бест басқарған, Каганың өлімге әкелетін зақымдануын анықтады және Акагиге бірдей шұңғымаға түсті. Сағат 10:26-да үш бомбалаушы оны бір бомбамен соқтығысты, ал тағы екеуімен қателесті. Алғашқы қасқырлық оның аралына жақын портқа түсті. Үшінші бомба ұшақ палубасынан өтіп, соңындағы суға құлап түсті. Екінші бомбаны Бест тастаған болса керек, ол ортаңғы лифттің артқы шетіне түсіп, жоғарғы ангарда жарылды. Бұл соққы американдық авиакемелерге қарсы шабуылға дайындалып жатқан толық қаруланған және отынмен жабдықталған B5N торпедолық бомбалаушы ұшақтарының жарылысын туғызды, нәтижесінде бақылаусыз өрт шықты. 10:29-да Аоки кемедегі журналдарды суға батыруды бұйырды. Алдыңғы журналдарды тез арада су басқан, бірақ артқы журналдар клапанның зақымдануынан емес, ықтимал, артқы жақтағы қасқырдан туындаған. Кеменің негізгі су сорғысы да зақымдалған сияқты, бұл өрт сөндіру жұмыстарына үлкен кедергі келтірді. 10:32-де жоғарғы ангар палубасында өртке қарсы күрес тобы бір рет атылған өрт сөндіру жүйесін қолдану арқылы өрттің таралуын бақылауға тырысты. Жүйенің жұмыс істеген-жүрмегені белгісіз, бірақ жанып жатқан авиациялық отынға бақылау жасау мүмкін емес болып шықты, ал ауыр өрттер кеменің ішкі бөлігіне тереңдей бастады. 10:40-да кеме басына қайтқанда, кеме рулі 30 градусқа сол жаққа бұрылып, бұрылыс болды. Көп ұзамай өрт ұшу палубасын жарып өтіп, ыстық пен түтін кеме көпірін жарамсыз етті. 10:46-да Нагумо өзінің туын жеңіл крейсерге, япониялық крейсерге, Нагараға ауыстырды. Акаги 13:50-де суға түсіп, тоқтайды, ал оның экипажы, Аоки мен өрт сөндірушілерден басқа, эвакуацияланды. Ол өрттен жануын жалғастырды, экипажы өрттің таралуына қарсы күресті. Өрт сөндірушілер мен Аоки сол түні әлі де суда қалған кемеден эвакуацияланды. 5 маусымда 04:50-де Ямамото Акагиді батыруға бұйырды, өзінің қызметкерлеріне былай деді: "Мен бір кезде Акагидің капитаны болдым, және оны батыруға бұйрық беруге өте қиындық сезінемін". Arashi, Hagikaze, Maikaze және Nowaki эсминецтерінің әрқайсысы авиакемеге бір торпеда атып, ол 05:20-де мұрынды алға батып суға кетті. Кеменің экипажының 267 адамы қаза болды, бұл шайқаста жоғалған жапондық авиакемелерінің ең азы болды. Акагидің және басқа үш IJN авиакемесінің Мидуэйде жоғалуы, Жапонияның барлық авиакемелерінің екі үшін бір бөлігін және Бірінші әуе күшінің тәжірибелі ядросын құрады, Жапония үшін маңызды стратегиялық жеңіліс болды және соғыста Жапонияның соңғы жеңілісіне үлкен үлес қосты. Жеңілісті жасыру үшін Акаги бірден теңіз кемелерінің тізімінен алынбады, оның орнына 1942 жылдың 25 қыркүйегінде тізімнен алынар алдында "экипажсыз" деп тізілді.

At 07:55, the next American strike from Midway arrived in the form of 16 Marine SBD 2 Dauntless dive bombers of VMSB 241 under Major Lofton R. Henderson. Akagis three remaining CAP fighters were among the nine still aloft that attacked Henderson's planes, shooting down six of them as they executed a fruitless glide bombing attack on Hiryū. At roughly the same time, the Japanese carriers were attacked by 12 USAAF B 17 Flying Fortresses, bombing from 20000 feet (6096 m). The high altitude of the bombers gave the Japanese captains enough time to anticipate where the bombs would land and successfully maneuver their ships out of the impact area. Four B 17s attacked Akagi, but missed with all their bombs. Akagi reinforced the CAP with launches of three Zeros at 08:08 and four at 08:32. These fresh Zeros helped defeat the next American air strike from Midway, 11 Vought SB2U Vindicators from VMSB 241, which attacked the battleship Haruna starting around 08:30. Three of the Vindicators were shot down, and Haruna escaped damage. Although all the American air strikes had thus far caused negligible damage, they kept the Japanese carrier forces off balance as Nagumo endeavored to prepare a response to news, received at 08:20, of the sighting of American carrier forces to his northeast. Akagi began recovering her Midway strike force at 08:37 and finished shortly after 09:00. The landed aircraft were quickly struck below, while the carriers' crews began preparations to spot aircraft for the strike against the American carrier forces. The preparations, however, were interrupted at 09:18 when the first American carrier aircraft to attack were sighted. These consisted of 15 Douglas TBD Devastator torpedo bombers of VT 8, led by John C. Waldron from the carrier Hornet. The six airborne Akagi CAP Zeroes joined the other 15 CAP fighters currently aloft in destroying Waldron's planes. All 15 of the American planes were shot down as they attempted a torpedo attack on Soryū, leaving one surviving aviator treading water. Shortly afterwards 14 Devastators from VT 6 from the carrier Enterprise, led by Eugene E. Lindsey, attacked. Lindsey's aircraft tried to sandwich Kaga, but the CAP, reinforced by an additional eight Zeros launched by Akagi at 09:33 and 09:40, shot down all but four of the Devastators, and Kaga dodged the torpedoes. Defensive fire from the Devastators shot down one of Akagis Zeros. Minutes after the torpedo plane attacks, American carrier based dive bombers arrived over the Japanese carriers almost undetected and began their dives. It was at this time, around 10:20, that in the words of Jonathan Parshall and Anthony Tully, the "Japanese air defenses would finally and catastrophically fail." Twenty eight dive bombers from Enterprise, led by C. Wade McClusky, began an attack on Kaga, hitting her with at least four bombs. At the last minute, one of McClusky's elements of three bombers from VB 6, led by squadron commander Richard Best who deduced Kaga to be fatally damaged, broke off and dove simultaneously on Akagi. At approximately 10:26, the three bombers hit her with one bomb and just missed with two others. The first near miss landed to port, near her island. The third bomb just missed the flight deck and plunged into the water next to the stern. The second bomb, likely dropped by Best, landed at the aft edge of the middle elevator and detonated in the upper hangar. This hit set off explosions among the fully armed and fueled B5N torpedo bombers that were being prepared for an air strike against the American carriers, resulting in an uncontrollable fire. At 10:29, Aoki ordered the ship's magazines flooded. The forward magazines were promptly flooded, but the aft magazines were not due to valve damage, likely caused by the near miss aft. The ship's main water pump also appears to have been damaged, greatly hindering fire fighting efforts. On the upper hangar deck, at 10:32 damage control teams attempted to control the spreading fires by employing the one shot fire suppression system. Whether the system functioned or not is unclear, but the burning aviation fuel proved impossible to control, and serious fires began to advance deeper into the interior of the ship. At 10:40, additional damage caused by the near miss aft made itself known when the ship's rudder jammed 30 degrees to starboard during an evasive maneuver. Shortly thereafter, the fires broke through the flight deck and heat and smoke made the ship's bridge unusable. At 10:46, Nagumo transferred his flag to the light cruiser Japanese cruiser Nagara. Akagi stopped dead in the water at 13:50 and her crew, except for Aoki and damage control personnel, was evacuated. She continued to burn as her crew fought a losing battle against the spreading fires. The damage control teams and Aoki were evacuated from the still floating ship later that night. At 04:50 on 5 June, Yamamoto ordered Akagi scuttled, saying to his staff, "I was once the captain of Akagi, and it is with heartfelt regret that I must now order that she be sunk." Destroyers Arashi, Hagikaze, Maikaze, and Nowaki each fired one torpedo into the carrier and she sank, bow first, at 05:20 at Two hundred and sixty seven men of the ship's crew were lost, the fewest of any of the Japanese fleet carriers lost in the battle.|group=Note The loss of Akagi and the three other IJN carriers at Midway, comprising two thirds of Japan's total number of fleet carriers and the experienced core of the First Air Fleet, was a crucial strategic defeat for Japan and contributed significantly to Japan's ultimate defeat in the war. In an effort to conceal the defeat, Akagi was not immediately removed from the Navy's registry of ships, instead being listed as "unmanned" before finally being struck from the registry on 25 September 1942.

Ауа райының зерттеуі

2019 жылдың 20 қазанында Vulcan Inc. компаниясының теңіз асты операциялары директоры Роб Крафт және Әскери-теңіз тарихы және мұражай командасының тарихшысы Фрэнк Томпсон жоғары жиілікті сонарды қолданып, "Акаги" кемесінің қалдықтарын анықтады. Перл-Харбордың солтүстік-батысында орналасқан "Акаги" 18 011 фут (5490 метр) тереңдікте табылған. Қалдықтар тік күйде, келінің үстінде және көбінесе зақымдалмаған күйде екені хабарланды. "Акаги" табылар алдында екі күн бұрын "Петрел" кемесі "Кага" кемесінің қалдықтарын тапқан. 2023 жылдың қыркүйегінде зерттеу кемесі "EV Nautilus" "Акаги" кемесінің қалдықтарына барып, фотосуреттер түсірді.