Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1930 жылғы Уиндем Льюис романы, 1930-шы жылдардағы британдық роман.
1930 novel by Wyndham Lewis
a 1930s British novel
«Құдай маймылдары» – британдық суретші және жазушы Уиндем Льюистің 1930 жылғы романы. Бұл – Лондонның заманауи әдеби және өнер ортасының пародиyaсы. Ситвеллдер, Гертруда Стайн, Джеймс Джойс, Вирджиния Вульф және Блумсбери тобы осы романның сатиралық бейнесінде көрініс тапқан жазушылардың арасында.
The Apes of God is a 1930 novel by the British artist and writer Wyndham Lewis. It is a satire of London's contemporary literary and artistic scene. The Sitwells, Gertrude Stein, James Joyce, and Virginia Woolf and the Bloomsbury group are among the writers satirised.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Роман 1926 жылы мамырдағы жалпы ереуілге дейін өтеді. Эпизодтық құрылымда оқиға Лондон өнер әлемін аралап жүрген Ден Болейн есімді жас, әлдеқандай ойлылығы жоқ адамның басынан кешіретінін баяндайды. Ден, оны гений деп санайтын 60 жастағы, альбинос Хорас Загрейдің нұсқауымен әрекет етеді. Ол кездесетін «Құдай маймылдары» – нағыз жаратушыларды еліктеушілер; олар «бірден құрметтейтін де, жек көретін де тұлғаларды кезекпен еліктеп, мазақтап, жала жабатын сәулетшілер» ретінде сипатталады (123-бет). Роман ішінде Загреус, романда бейнеленген қоғамдағы барлық идеялардың бастауы болып көрінетін Пьерпойнт есімді тағы бір кейіпкердің тек еліктеушісі ретінде бейнеленеді. Пьерпойнт жиі есімдері айтылып, жиі жамандалса да, романда ешқашан көрінбейді. Ол «философ болған суретші» (129-бет) деп сипатталады, бұл сипаттама Льюис өзіне де қатысты болуы мүмкін (оның 1927 жылғы «Уақыт және Батыс Адамы» кітабында көптеген философиялық дәлелдер бар).
The novel is set in 1926, leading up to the General Strike in May. In an episodic structure, the story follows a young simpleton called Dan Boleyn as he travels the London art world. Dan follows the directions of an infatuated sixty year old albino, Horace Zagreus, who believes him to be a genius. The 'Apes of God' that he meets are imitators of true creators; they are characterised as "prosperous mountebanks who alternately imitate and mock at and traduce those figures they at once admire and hate." (p. 123) In the story Zagreus is presented as a character that is only the imitator of another character, Pierpoint, who appears to be the origin of all the ideas that circulate in the society depicted in the novel. Pierpoint, though often mentioned and often maligned, never appears in the novel. He is described as 'a painter turned philosopher' (p. 129), a description that could be applied to Lewis himself (his 1927 book, Time and Western Man, contains a great deal of philosophical arguments).
Орнату
Бұл оқиғаның құрылысындағы маңызды негіз Льюистің ағылшын викториялық кезеңінің "революциялық сананы" шектеуіне сенімі болды, оны қазіргі заманғы өнер мен әдебиет арқылы білдіруге болатын еді. Льюистің "жаулары", оның демеушісі Сидни Шифф (және оның әйелі), Эдвард Уодсворт (бірге Vorticist болған) және Джон Родкер, сондай-ақ Блумсбери тобының мүшелері, оның ішінде Лайтон Стречи, ойдан шығарылған аттармен танылады және оларға қатыгез әзілмен қаралады. Ең ұзын тарау, "Лорд Осмундтың Үлкен оразасы" (250 беттен астам), "Финниан Шоу" отбасының үш мүшесі ұйымдастырған маскарадты кештің сатиралық сипаттамасы, олар Ситвелл отбасы – Осберт, Эдит және Сачеверелл үлгісінде жасалған. Роман Англияның саяси және мәдени "диагнозын" қоюға тырысады, бұл Льюис 1926 жылы жариялаған "Басқару өнері" кітабында айтқан ойларының дамуы болып табылады.
A contributing basis on which the story was constructed was Lewis' belief that the English Victorian past constricts the "revolutionary consciousness", which potentially could be expressed through modern art and literature. Lewis's "enemies", such as his patron Sidney Schiff (and his wife), Edward Wadsworth (a fellow Vorticist) and John Rodker, along with members of the Bloomsbury Group, including Lytton Strachey, are recognisable under fictional names and are treated with savage humour. The longest chapter, 'Lord Osmund's Lenten Party' (over 250 pages), is a satirical account of a fancy dress party held by three members of the 'Finnian Shaw' family, who are modelled on the Sitwell family, Osbert, Edith and Sacheverell. The political and cultural 'diagnosis' of England that the novel aspires to make is partly a development of the ideas put forward by Lewis in his 1926 book, The Art of Being Ruled.