Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон жазушысы, драматург және ақын Мантаро Кубота (久保田 万太郎) жапон жазушысы, драматург және ақын болған.
Japanese author, playwright, and poet
Mantarō Kubota (久保田 万太郎) was a Japanese author, playwright, and poet.
Ерте өмір
Кубота Токионың Асакуса ауданында киім саудагері отбасында дүниеге келді. Ол өте ерте жасынан-ақ сахналық қойылымдарға қызығушылық танытты, бұл әсіресе әжесінің ықпалынан болды, ол оған колледжде оқу үшін қаржылай көмек көрсетті. Колледжге дайындық курстарында оқығанда Мори Огай мен Нагай Кафудың лекцияларын тыңдады. 1911 жылы Кейо университетінде студент болып оқығанда, ол «Асагао» («Таңғы даңғыл») атты қысқа повесімен және «Юги» («Ойын») атты пьесасымен әдебиеттегі алғашқы қадамын жасады. Екеуі де университет журналы «Мита Бунгаку» басылымында жарық көрді, соның нәтижесінде Такитаро Минакамимен ұзаққа созылған достық қарым-қатынас орнады. 1912 жылдың қазанында ол «Хототогису» әдеби үйірмесіне қосылып, Идзуми Кёкамен танысты.
Kubota was born in the Asakusa district of Tokyo, to a clothing merchant family. He became interested in stage plays at an early age, largely due to the influence of his grandmother, who also provided financial support for him to attend college. While attending college preparatory courses, he attended lectures by Mori Ōgai and Nagai Kafū. While still a student at Keio University in 1911, he made his literary debut with the short novel Asagao ("Morning Glory", ) and a stage play Yugi ("Game", ), both of which appeared in the university's journal Mita Bungaku, and which led to a long lasting friendship and association with Takitarō Minakami. In October 1912, he joined the literary coterie of Hototogisu and was introduced to Izumi Kyōka.
Соғысқа дейінгі мансап
1919 жылдан бастап Кубота Кейо университетінде әдебиет пәнінен сабақ берді, Синпа жанрында сахналық пьесалар жазып, «Токио Ничи Ничи Шимбун» немесе «Осака Асахи Шимбун» газеттерінде романдық туындыларын бөлім-бөлім жариялады. Кубота көптеген толыққанды романдардың авторы болды, оның ішінде «Цююшиба» («Шөптегі тамшы») және «Шундэй» («Көктемгі ерігіс») есімді шығармалары ескі, соғысқа дейінгі Токиодағы қарапайым халықтың қуаныш-қасіреті мен дәстүрлі тұрмыс салтын көрнекті бейнеледі. 1923 жылғы Ұлы Канто жер сілкінісінде Токионың Ниппори ауданындағы үйі өртеніп кетті, ол жақын орналасқан Табучиге көшіп, онда Рюносуке Акутагавамен танысты. 1926 жылы романшы Масао Кумемен бірге Токио орталық радиостанциясына (қазіргі NHK) қосылып, кейін драма және музыка бөлімін басқарды. Ол радио драмасының дамуына зор үлес қосты. 1929 жылы Ичиё Хигучидің «Жүс я» (13 түн) туындысын радио драма ретінде бейімдеді. 1931 жылы Токио орталық радио хабар таратуының әдеби бөлімінің меңгерушісі болып тағайындалды және 1938 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. Куботаның әйелі 1935 жылы ұйқы таблеткаларын артық дозада қабылдап, өз өмірін өз қолымен аяқтады. 1936 жылы «Токио Ничи Ничи Шимбун» газетінен, Жапон үкіметінің теміржолдарының демеушілігімен Жапонияның ұлттық парктерін аралауға жіберілді.
Starting from 1919, Kubota taught courses in literature at Keio University, writing stage plays in the Shinpa genre and novels which were serialized in the Tokyo Nichi Nichi Shimbun or the Osaka Asahi Shimbun. Kubota went on to write many full length novels, including Tsuyushiba ("Dew on the Grass"), and Shundei ("Spring Thaw"), which depicted the joys and sorrows and traditional lifestyle of ordinary people in working class neighborhoods in old pre war Tokyo. In the Great Kantō earthquake of 1923, his home in the Nippori neighborhood of Tokyo burned down, and he relocated to nearby Tabuchi, where he made the acquaintance of Ryūnosuke Akutagawa. In 1926, along with the novelist Masao Kume, he joined the Tokyo Central Broadcasting Station (now NHK), and later headed the drama and music department. He greatly contributed to the development of radio broadcast drama in its early stages. In 1929 he adapted Jusanya (13th Night) by Ichiyō Higuchi as a radio drama. In 1931 he became the manager of the literary section of Tokyo Central Broadcasting, remaining in that post until 1938. Kubota's wife committed suicide in 1935 by an overdose of sleeping pills. In 1936, he accepted an assignment from the Tokyo Nichi Nichi Shimbun, sponsored by the Japanese Government Railways to tour the national parks of Japan
1937 жылы Кунио Кишида мен Тойо Иватамен бірлесіп «Бунгакуза» театр компаниясын құрып, шиңгеки драмасын насихаттады және Жапониядағы қазіргі театр өнерінің жетекші тұлғасына айналды. Хайку поэзиясы саласында Кубота «Шунто» хайку журналын басқарды. Хайку оған тек хобби ретінде ғана қызмет етсе де, ол роман мен пьесаларға көбірек қызығушылық танытқандықтан, бірнеше хайку жинақтарын жариялады. 1942 жылы Кубота Кикучи Кан сыйлығымен марапатталды. Сол жылы Ақпарат бюросының өтініші бойынша Маньчжукоға сапар шекті.
In 1937, together with Kunio Kishida and Toyoo Iwata, Kubota created the Bungakuza theater company, promoting shingeki drama, and became a leading figure in the modern theater circles in Japan. In the field of haiku poetry, Kubota came to edit the haiku magazine, Shunto. Although haiku remained merely a hobby, as he was more interested in novels and plays, Kubota published several haiku collections. Kubota was awarded the Kikuchi Kan Prize in 1942. The same year, he went to Manchukuo at the request of the Information Bureau.
Соғыстан кейінгі мансап
Кубота 1945-1955 жылдары Канагава префектурасының Камакура қаласында өмір сүрді. Ол алғаш рет 1945 жылы Токиодағы үйі әуе шабуылынан қираған кезде осы қалаға көшіп келді. Осы он жыл ішінде ол Камакура П.Э.Н. клубының төрағасы ретінде Камакураның көптеген әдебиетшілерімен танысты. 1947 жылы Кубота Император академиясының мүшесі болып тағайындалды. Содан кейін Кокугакуин университетінде профессор қызметін атқарды. 1951 жылы NHK телерадио хабарларын тарату мәдениет сыйлығын алды және сол жылы Жапония театр өнер қауымдастығының төрағасы болды. Келесі жылы ол Жапония Жазушылар қауымдастығының төрағасы болып сайланды және Жапониядағы ЮНЕСКО мүшесі атанды. 1954 жылы Киорицу әйелдер университетінде профессорлық қызметке қабылданды. 1956 жылы Кубота "Сан но Тори" шығармасы үшін "Йомиури" сыйлығын жеңіп алды. 1957 жылы Кубота Мәдениет орденімен марапатталды және Мәдениетке еңбегі сіңген тұлға болып тағайындалды. Кубота 1963 жылғы 6 мамырда 73 жасында Риузабуро Умехараның берген кешінде ақагай ұлуын жеп, тамақтан уланғаннан көз жұмды. Ол қайтыс болғаннан кейін "Құдайға бағышталған қазыналар" орденінің "Ұлы кордонымен" марапатталды. Оның жаназасы Цукидзи Хонганжиде өтті, ал қабірі Токионың Хонго ауданындағы Кифукуджи ғибадатханасында, Кейо университетінің кітапханасының артында орналасқан.
Kubota lived in Kamakura, Kanagawa Prefecture from 1945 to 1955. He first moved there when an air raid in 1945 destroyed his Tokyo home. During those ten years, he made the acquaintance with many of the Kamakura literati as chairman of the Kamakura P. E. N. Club. Kubota was appointed a member of the Imperial Academy in 1947. He was subsequently a professor at Kokugakuin University. In 1951, he received the NHK Broadcasting Culture Award and became chairman of the Japan Theatre Arts Association the same year. The following year, he became chairman of the Japan Writers' Association and was made a member of UNESCO in Japan. In 1954, he accepted the post of professor at Kyoritsu Women's University. In 1956, Kubota received the Yomiuri Prize for his work San no Tori. In 1957, Kubota was awarded the Order of Culture and was also appointed a Person of Cultural Merit. Kubota died on 6 May 1963 at the age of 73, of food poisoning, after eating an akagai clam at a party held by Ryuzaburo Umehara. He was awarded the Grand Cordon of the Order of the Sacred Treasures posthumously. His funeral was held at the Tsukiji Hongan ji, and his grave is located at the temple of Kifuku ji in the Hongō neighborhood of Tokyo, behind the library of Keio University.