Кіріспе
Жапон жазушысы, танка ақыны және будда ғалымы Каноко Окамото (岡本 かの子), шын аты Кано Ōnuki (大貫 カノ), Жапонияның Тайшо және ерте Шова кезеңдеріндегі белгілі жапон жазушысы, танка ақыны және будда ғалымы.
Kanoko Okamoto (岡本 かの子), born Kano Ōnuki (大貫 カノ), was the pen name of a Japanese author, tanka poet, and Buddhist scholar active during the Taishō and early Shōwa periods of Japan.
Ерте өмір
Каноконың бойжеткендегі аты – Онуки Кано. Ол Аояма, Акасака ку (қазіргі Минато, Токио) ауданында өте бай отбасында дүниеге келді. Әкесі өкпе ауруына шалдыққандықтан, Каноко Канагава префектурасының Кавасаки қаласындағы Футако Тамагавадағы Онукитердің үйіне жіберілді, онда оны гувернантка тәрбиеледі. Оның ұстазы музыкаға, каллиграфияға және дәстүрлі биге деген қабілетін дамытып, жапон классикалық әдебиетімен, әсіресе «Гэндзи әңгімесі» және «Кокин Вакашү» еңбектерімен таныстырды.
Әдеби мансап
Окамотоға үлкен ағасы Шосен және оның сыныптасы Джунъитиро Танизаки зор әсер етті. Каноко әлі де Атами Гакуэн қыздар орта мектебінде оқып жүргенде, ақын Йосано Акикоға барып, осы кездесу оны Myōjō ("Жарқын жұлдыз") поэзия журналына танка жазуға ынталандырды. 1911 жылы Йосаномен бірге Хирацука Райчо, Тамура Тошико және басқалармен бірге "Блюстокинг" (Сейто) журналына алғашқы үлестерін қосқандардың бірі болды. Кейіннен ол "Субару" ("Плеядалар") атты тағы бір журналда маңызды жазушы ретінде белсенді рөл атқарды. 1912 жылы өзінің бес танка жинағының біріншісі – "Кароки нетамиді" жариялады. Окамото Каноко буддизмді терең зерттеген, әйгілі суретші Окамото Иппейге үйленгеннен кейін буддизмді зерттеуге және оны насирдеуге кіріскен. 1908 жылы ол әкесімен бірге Каруизаваға демалысқа барғанда суретші Окамото Иппеймен танысты. Алайда, оның отбасы бұл қарым-қатынасқа қатты қарсы болды, сондықтан ол 1910 жылы үйленбей онымен бірге тұрып, қоғамда дау тудырды. Келесі жылы олардың үлкен ұлы, авангардтық суретші Таро Окамото дүниеге келді. Бірақ Каноконың отбасылық өмірі қайғыға толы болды. Иппеймен бірге тұруға көшкеннен кейін, оның ағасы, содан кейін анасы қайтыс болды. Оның үлкен қызы психикалық денсаулық проблемаларымен дүниеге келді және көп ұзамай қайтыс болды. Оның заңды емес күйеуі оның тәуелсіздігіне қарсы болды, оның өнердегі жетістіктеріне қызғанышпен қарады және оған адал болмады. Оның кіші ұлы да денсаулығы нашар дүниеге келді және бала кезінде қайтыс болды. Осы қиындықтар Окамотоны дінге бет бұруға итермеледі. Алғашқыда ол протестанттық христиан дініне қызығушылық танытты, бірақ ол оған ұнаған жоқ. Содан кейін ол Буддизмнің Жодо Шиншу бағытына жүгірді, оны Шинран түсіндірген, бұл оның буддизмді зерттеуші ретіндегі жұмысының бастауы болды, ол туралы көптеген эсселер жазды. 1929 жылы төртінші танка жинағы "Вага саишу кашу" ("Менің соңғы жинағым") жарық көргеннен кейін, ол романист болуды шешті. Ол бүкіл отбасымен бірге Еуропаға барып, әдеби білімін жетілдірді. Олар Парижге, Лондонға, Берлинге сапар шекті, (ұлын қалдырып) Америка Құрама Штаттарын аралап, 1932 жылы Жапонияға оралды. Үйіне оралғаннан кейін Окамото буддизмді зерттеуді жалғастырды, сонымен қатар 1923 жылдың жазында Камакура станциясының жанындағы қонақүйде тұрып, жазушы Рюносуке Акутагаваның соңғы күндерін суреттейтін "Цуру ва ямики" ("Өліп бара жатқан кран") атты повесть жазды. 1936 жылы "Бунгакукай" журналында жарияланған бұл шығарма оның көркем прозамен айналысуының бастауын берді. Содан кейін ол көптеген шығармаларын тез арада жариялады, соның ішінде "Боши жоджо" ("Ана мен баланың қарым-қатынасы"), "Кингё рёран" ("Алтын балықтардың толқыны") және "Рогишо" ("Ескі гейшаның портреті"). Оның шығармаларындағы қайталанатын тақырып – адамның отбасылық және ата-бабалық кармасының қазіргі өміріне тигізетін әсері. Оның тілдік байлығын жоғары бағалаған сыншылардың кейбіреулері оның шамадан тыс құмарлыққа және қажетсіз әдеби әшекейлерге бейім екенін айтты. 1939 жылы ми қан кетуінен қайтыс болды. Ол 49 жаста еді. Оның қабірі Токиодағы Фучудағы Тама зиратында орналасқан. Ол өзінің соңғы жылдары ғана белсенді түрде жазуды бастағандықтан, оның көптеген еңбектері өлімнен кейін жарияланды. Каноко Окамото әрқашан романист болуды армандады, бірақ өмірінің соңына дейін "әлемдік" көркем әдебиеттерді жариялай бастады. Оның көркем әдебиеттегі беделі "Боши Джоджо" (Ананың махаббаты) повесі жарық көргеннен кейін нығайды. "Боши Джоджо" 1937 жылы жарық көрді және аналық сезімнің эротикалық жағына батыл үңілуді ұсынады.
Ағылшын тіліндегі аудармалары
Алтын балықтардың көтерілісі (Kingyo ryōran). Аударған: Дж. Кейт Винсент. Лондон, Hesperus Press (2010). (Сонымен қатар "Тамақ демоны" [Шокума] кіреді)