Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон жазушысы (1884–1944)
Japanese writer (1884–1944)
Цудзи Цзюнь (辻潤) – жапон авторы: ақын, очеркші, драматург және аудармашы. Ол сондай-ақ дадаист, нигилист, эпикурейші, шакухачи музыканты, актер және богемдік ретінде сипатталған. Ол Макс Штирнердің «Его және оның меншігі» және Чезаре Ломброзоның «Да гений адам» кітаптарын жапон тіліне аударды. Токиода туған Цудзи бала кезінен бастан өткерген «мүлдем кедейлік, қиындықтар мен түрлі ауыр жағдайлар» әдебиеттен қашуға тырысты. Ол Толстойдың шығармаларына, Котоку Шүсуидің социалистік анархизміне, Оскар Уайльд пен Вольтердің әдебиеттеріне қызығушылық танытты. Кейін, 1920 жылы Цудзи дадаизммен танысып, Жапонияның алғашқы дадаистімін деп жариялады, бұл атаққа Цудзидің замандасы Такахаси Шинкичи де таластады. Цудзи Стирнершіл эгоистік анархизмнің жақтаушысы болды, бұл оның және Такахаси арасындағы келіспеушіліктерге себеп болды. Ол әйгілі феминист ақын Хаяши Фумиконың 1929 жылғы «Ақ атты көрдім» (蒼馬を見たり) романына пролог жазды және өз заманының радикалдық өнер орталарында белсенділік танытты.
Tsuji Jun ([[:ja:辻潤) was a Japanese author: a poet, essayist, playwright, and translator. He has also been described as a Dadaist, nihilist, Epicurean, shakuhachi musician, actor and bohemian. He translated Max Stirner's The Ego and Its Own and Cesare Lombroso's The Man of Genius into Japanese. Born in Tōkyō, Tsuji sought escape in literature from a childhood he described as "nothing but destitution, hardship, and a series of traumatizing difficulties". He became interested in the works of Tolstoy, Kōtoku Shūsui's socialist anarchism, and the literature of Oscar Wilde and Voltaire, among many others. Later, in 1920 Tsuji was introduced to Dada and became a self proclaimed first Dadaist of Japan, a title also claimed by Tsuji's contemporary, Shinkichi Takahashi. Tsuji became a fervent proponent of Stirnerite egoist anarchism, which would become a point of contention between himself and Takahashi. He wrote one of the prologues for famed feminist poet Hayashi Fumiko's 1929 (I Saw a Pale Horse (蒼馬を見たり) and was active in the radical artistic circles of his time.
Индивидуалистік анархизм
Цудзиге Эпикур философиясы әсер етті, және оның өмір салтында эпикурейшіліктің көптеген ерекшеліктері көрінеді. Мысалы, Цудзи саясатқа белсенді араласудан қашып, атраксияға ұмтылды, оны ол көшпенділік және эгоизм арқылы сезіне білді. Ол уақытын бастысынан азапсыз қарапайым өмірден ләззат алуға жұмсады (Апонияға қараңыз). Оның өзінің жазбалары маңызды болғанымен, Цудзи эксперименталды, бостандыққа ұмтылған өмір салтын дамытуға көбірек мән берген сияқты. Цудзидің көптеген жазбалары осы мақсатқа жету жолындағы жеке тәжірибесі мен философиясын сипаттайды. Хагивара Кёдзиро (萩原 恭次郎) жазғандай, "Цудзи өзін қаламмен көрнеуге емес, өмір сүру арқылы көрнеуге таңдады, бұл оның мінез-құлқынан көрінеді. Яғни, Цудзидің өзі – оның өзіндік туындысы болды".
Tsuji was influenced by the philosophy of Epicurus, and many characteristics of Epicureanism show through his lifestyle. For example, Tsuji avoided active engagement in politics and sought after a form of ataraxia, which he was apparently able to experience through vagabond wandering and Egoism. He also spent his time primarily trying to enjoy a simple life free of suffering (see Aponia). While his writings themselves are significant, it seems Tsuji's own emphasis was on developing an experimental, liberated lifestyle. Most of Tsuji's writings describe the philosophy behind this, as well as the personal process Tsuji went through towards this aim. As Hagiwara Kyōjirō (萩原 恭次郎) wrote, “Tsuji chose not to express himself with a pen so much as he chose to express himself through living, as conveyed by his personality. That is, Tsuji himself was his expression's piece of work”.
Эпикурейшілердің өлімі
Цудзидің ең белгілі пьесаларының бірі – дадаизм/абсурдизм рухында жазылған «Эпикурейдің өлімі» (享楽主義者の死), онда кейіпкер Панта Рей немесе барлық нәрсенің уақытшалығымен бетпе-бет келеді. Цудзи Панта Рей тұжырымын Штирнердің «Жаратылысқа қабілетті ештеңе» деген ойымен байланыстырды, онда барлық нәрсенің мәнсіздігі шығармашылық пен өзгеріске әлеует ашады. Цудзи мұны буддалық босдық тұжырымымен де байланысты деп санады. «Эпикурейдің өлімі» пьесасында Цудзи Токио қаласының, ол жиі үйі деп атаған Асакуса ауданындағы Рёункаку (Бұлттардан асқан мұнара) құлауы туралы ойын білдіреді. Бұл ғимарат Жапониядағы қазіргі заманның символы болған алып үй еді, ал 1923 жылғы Ұлы Канто жер сілкінісінде оның қирауы Вавилон мұнарасын еске түсіретін көптеген адамдар үшін жаман жосық болды. Исикава Такубоку сияқты жазушылар осы ғимараттың символизмін әдебиетте кеңінен танымал етті.
One notable play written by Tsuji is the dadaist/absurdist Death of an Epicurean (享楽主義者の死), in which a figure must confront Panta Rhei, or the transient nature of all things. Tsuji saw the concept of Panta Rhei to be related to Stirner's Creative Nothing, wherein the nihility of all things provides potential for creativity and change. Tsuji also found this relevant to the Buddhist concept of nothingness. In Death of an Epicurean, Tsuji comments on the destruction of the Ryōunkaku (Cloud surpassing Tower) in the area of Tokyo he often called home, Asakusa. This building was a skyscraper that had become very much a symbol of modernity in Japan, and its destruction in the 1923 Great Kantō earthquake was a harrowing omen to many who saw it as reminiscent of the Tower of Babel. Authors such as Ishikawa Takuboku popularized the building's symbolism in literature.
Цензура және босқындар
Сюдзи 1920 жылдары жазды, бұл жапон тарихындағы даулы жазушылар үшін қауіпті кезең болатын. Ол полицияның мазақтауы арқылы цензураның салдарымен бетпе-бет келді. Бұрынғы әйелі, Амакасу оқиғасында қаза тапқан анархист-феминист Ито Ное сияқты жақын адамдарының қуғынға ұшырауы арқылы да осыны бастан өткерді. Токионың радикалдық өнер ортасының төрінде даулы жазушы болғандықтан, Сюдзи сол кезде Совет Одағында шаруа болып өмір сүрген болса, сөзсіз атып тасталатынына сенді.
Tsuji wrote during the 1920s, a dangerous period in Japanese history for controversial writers, during which he experienced the wages of censorship through police harassment. He also experienced this vicariously through the persecution of close associates such as his former wife, anarcha feminist Itō Noe, who was murdered in the Amakasu Incident. For being a controversial writer in the heart of Tokyo's radical art scene, Tsuji himself believed that had he been living instead as a peasant in the Soviet Union at the time, he would surely have been shot to death.
Институционализациялау, буддалық бас тарту және өлім
1932 жылы Цудзи "Тенгу оқиғасы" деп белгілі болған оқиғадан кейін психиатриялық ауруханаға жатқызылды. Әртүрлі деректерге сәйкес, бір күні досының үйінде өткен кеште Цудзи екінші қабатқа шығып, қолдарын қағу арқылы "Мен Тенгумін!" деп айқайлаған, содан кейін ғимараттан секіріп, айналып-тұрып, үстелге секіріп, "кяааа, кяаа!" деп шақырған. Ауруханаға түскеннен кейін Цудзиге уақытша психоз диагнозы қойылды, бұл оның созылмалы алкоголизмнен туындаған болуы мүмкін. Ауруханада жатқанда Цудзи буддалық монах Синранды құрмет тұтып, "Таннишо" кітабын көп рет оқыды. Осыдан кейін, бұрынғы өнімді жазушы Цудзи жазушылық жолын тастап, Комусо монахтары сияқты саяхаттап жүру әдетіне қайта оралды, бұл бір түрлі Некахма болған сияқты. Келесі бірнеше жыл бойы Цудзи полициямен түрлі жағдайларға қатысып, бірнеше рет психиатриялық ауруханаға жатқызылды. 41 жасында Цудзи күшті астма шабуылына ұшырады және ауруханадан кейін үлкен ауруханалық төлемдерге батты. Кітаптан түскен гонорарлар мен "Цудзи Цзюнь қолдау тобы" (辻潤後援会) белгілі бір экономикалық көмек көрсеткенімен, Цудзи Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы кезеңіндегі қиын экономикалық жағдайға түсіп, өмірінің соңғы жылдарын кедейлікте өткізді. Цудзи көбінесе үйден үйге шакухачида ойнап, ақша табу арқылы күнкөрісін шешетін. Алайда 1944 жылы Цудзи Токиодағы досының бір бөлмелі пәтерінде аштықтан қайтыс тапты. Қазір Цудзи Токиодағы Сайфуку ғибадатханасына жерленген.
In 1932 Tsuji was institutionalized in a psychiatric hospital after what would become popularly known as the "Tengu Incident". According to some accounts, one night during a party at a friend's residence, Tsuji climbed to the second floor and began flapping his arms crying "I am the Tengu! ", eventually jumping from the building, running around, and jumping onto the table calling "kyaaaaaa, kyaaaa!!" After hospitalization, Tsuji was diagnosed as having experienced a temporary psychosis probably resulting from his chronic alcoholism. During this hospitalization Tsuji came to idealize the Buddhist monk Shinran and read the Tannishō many times over. Thereafter the once prolific Tsuji gave up his writing career, and he returned to his custom of vagabondage in the fashion of a Komusō monk, apparently as a sort of Nekkhamma. For the next few years Tsuji fell into various incidents with police and was readmitted to mental hospitals several times. At the age of 41 Tsuji suffered a major asthma attack and after hospitalization became weighed down with substantial hospital bills. While book royalties and a sort of "Tsuji Jun Fan Club" (辻潤後援会) provided some economic support, Tsuji was caught up in a harsh late World War II economic environment and spent the last few years of his life in vagabond poverty. Tsuji often made ends meet by going door to door as a busking shakuhachi musician. However, in 1944, Tsuji settled down in a friend's one bedroom apartment in Tokyo, where he was found dead from starvation. Tsuji is now buried in Tokyo's Saifuku Temple.
Мұра
Цудзи Мураяма Томоёши, МАВО, Йошиюки Айсуке және Такахаси Шинкичи сияқты замандастарымен бірге Жапонияда дадаизмді құруға үлес қосканы үшін есте қалады. Бұған қоса, ол Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін нигилизм философиясына ең белгілі жапондық үлес қосушылардың бірі болды. Ол сондай-ақ танымал жапон суретшісі Макото Цудзидің (辻 まこと) әкесі ретінде де белгілі. Цудзи 1969 жылғы "Эрос + қырғын" фильмінде суреттелген және жапон кітаптары мен мақалаларында жиі талқыланған.
Tsuji is remembered for having helped found Dadaism in Japan along with contemporaries such as Murayama Tomoyoshi, MAVO, Yoshiyuki Eisuke, and Takahashi Shinkichi. Moreover, he was one of the most prominent Japanese contributors to Nihilist philosophy prior to World War II. He is also remembered as the father of prominent Japanese painter, Makoto Tsuji (辻 まこと). Tsuji was depicted in the 1969 film Eros + Massacre and has been the subject of several Japanese books and articles.