1961 жылғы А6 жолындағы қылмыс және Джеймс Хэнратти ісі

Кіріспе

Британдық кісі өлтіруші

1961 жылы Англиядағы A6 тас жолында болған кісі өлтіру оқиғасы

Джеймс Ханратти (4 қазан 1936 – 4 сәуір 1962), сондай-ақ A6 кісі өлтірушісі деп белгілі, Ұлыбританияда өлім жазасы де-факто тоқтатылғанға дейін өлім жазасына кесілген соңғы сегіз адамның бірі болған британдық қылмыскер. Ол 1962 жылғы 4 сәуірде Бедфорд түрмесінде 1961 жылғы тамызда Бедфордширдегі Клофилл қаласының жанындағы Дедманс Хиллде A6 тас жолында атып өлтірілген 36 жастағы ғалым Майкл Грегстенді өлтіргені үшін сотталғаннан кейін дарға асылды. Грегстеннің қарындасы Валери Стори зорланды, бес рет оқ жараланды және параличке ұшырады. Сторидің айтуынша, жұбайлар Букингемширдегі Дорни Ричте көліктерінде Кокни акцентімен және Ханраттиге ұқсас мінез-құлқы бар адаммен қарумен ұрланды. Қарулы адам Грегстенге бірнеше бағытта жүруді бұйырды, содан кейін Дедманс Хиллдегі A6 тас жолының жанында тоқтады, онда қылмыс орын алды. Бастапқы күдіктілер - Ханратти, шағын қылмыскер, және Питер Луис Альфон, эксцентрикалық саяхатшы болды. Полиция көрсеткенде Стори Альфонды танымады, бірақ кейін Ханраттиді таныды. Оның куәлігі кінәлі деп табуға маңызды рөл атқарды, бірақ көптеген адамдар қолдау дәлелдерінің сотталғанды негіздеу үшін тым әлсіз деп санады, ал Ханраттидің бауыры ондаған жылдар бойы үкімді жоюға күресті. Ғасырдың басында жүргізілген ғылыми сараптамалар Ханраттидің кінәсін растады, ал 1997 жылы полиция тергеуі оның заңсыз сотталғанын анықтады және іс Апелляциялық сотқа жіберілді.

Балалық шағы мен жасөспірім шағы

Джеймс Ханратти 1936 жылғы 4 қазанда Кенттегі Фарнборо қаласында Джеймс Фрэнсис Ханратти мен оның әйелі Мэри Энн Ханратти (құрметті атасы Уилсон) отбасында төрт ұлының үлкені ретінде дүниеге келді. 1937 жылы отбасы Миддлсекстегі Уэмблиге көшіп келді. Ханраттидің балалық шағы қиын болды; ол артта қалған, психопат және өтірікші деп сипатталды. 11 жасында Барнеттегі Бернт-Октың Сент-Джеймс католик орта мектебінде оқуға қабілетсіз деп танылды, бірақ ата-анасы оның ақыл-ойының кемістігін қабылдамай, оны арнайы мектепке орналастыруға жасалған әрекеттерге қарсылық көрсетті. 1951 жылы 15 жасында мектепті бітіргеннен кейін, сауатсыз Ханратти Уэмбли қалалық кеңесінің қоғамдық тазалық бөліміне қоқыс сұрыптаушы болып жұмысқа орналасты. Келесі жылдың шілдесінде ол велосипедінен құлап, басын жарақаттап, 10 сағат бойы есінен танып қалды; ол Уэмбли ауруханасына жатқызылды, онда тоғыз күн болды. Ауруханадан шыққаннан кейін көп ұзамай Ханратти үйінен Брайттонға кетіп, жол тасымалымен айналысатын жұмыскерлермен кездейсоқ жұмыс істеді. Сегіз аптадан кейін ол көшеде жартылай есінен айырылған күйде табылған, аштықтан немесе суықтан құлап түскен болуы мүмкін. Бастапқыда Брайттон қаласындағы Royal Sussex Hospital-ге түскен, кейін Хейвордс Хиттегі Сент-Франсис ауруханасына ауыстырылды, онда ми қан кетуі деген дұрыс емес диагноз қойылғаннан кейін бас сүйегін кесу операциясы жасалды. Ауруханада жасалған есепте оның қиын отбасылық жағдайы (ол анасынан қорқып, әкесіне деген сезімі болмағанын айтқан) және ақыл-ойының кемістігі ескерілді. Нақты диагноз қойылған жоқ, кейін ол эпилепсиядан немесе миға соққыдан кейінгі синдромнан зардап шеккен болуы мүмкін екені айтылды, бұл оның мінез-құлқына елеулі әсер еткен болар еді. 1958 жылдың наурыз айында 21 жасында Лондон округінің сессиясында Ханратти қайтадан көлік ұрлау және құқығынан айырылған күйде көлік жүргізу қылмыстары үшін айыпталып, Уандсворт түрмесінде үш жылдық түзеу курсына, содан кейін Мейдстоун түрмесіне сотталды. Мейдстоун түрмесінде Ханратти тұтқындармен бірге тұрып, жұмыс істеген зерттеушінің назарына ілікті; ол кейін Ханраттидің "әлеуметтік және эмоционалдық жетілмегендігіне" тоқталды. Қашуға жасаған сәтсіз әрекеттен кейін Ханратти Уайт аралындағы Камп-Хилл түрмесіне ауыстырылды. Ол да сол мекемеден қашуға тырысты, содан кейін Манчестердегі Стрейнджвейс түрмесіне жіберілді. Бір қысқа уақытқа Дарем түрмесіне ауыстырылып, ол Стрейнджвейске қайтарылды, онда толық мерзімін өткергеннен кейін 1961 жылдың наурыз айында 24 жасында босатылды.

James Hanratty was born on 4 October 1936 in Farnborough, Kent, the eldest of four sons of James Francis Hanratty and his wife Mary Ann Hanratty nee Wilson. By 1937, the family had moved to Wembley in Middlesex. Hanratty's early years were troubled; he was described as a retard, a psychopath, and a pathological liar. By the age of 11 he had been declared ineducable at St James Catholic High School, Burnt Oak, Barnet, although his parents refused to accept he was mentally deficient and successfully resisted attempts to have him placed in a special school. After leaving the school in 1951 at the age of 15, Hanratty, still illiterate, joined the Public Cleansing Department of Wembley Borough Council as a refuse sorter. In July of the following year he fell from his bicycle, injuring his head and remaining unconscious for 10 hours; he was admitted to Wembley Hospital, where he remained for nine days. Shortly after his discharge, Hanratty left home for Brighton, where he obtained casual work with a road haulier. Eight weeks later he was found semi conscious in the street, having apparently collapsed from either hunger or exposure. Initially admitted to the Royal Sussex Hospital, Brighton, he was transferred to St Francis Hospital, Haywards Heath, where he underwent a craniotomy following the erroneous diagnosis of a brain haemorrhage. The report made there acknowledged his unhappy home background (he claimed he was frightened of his mother and had no filial feelings towards his father) and his mental handicaps. No precise diagnoses were offered, and it has since been suggested that he suffered from either epilepsy or post concussional syndrome, which would have had a marked effect on his personality. In March 1958, aged 21, at the County of London Sessions, Hanratty was again convicted of car theft, and of driving while disqualified, and sentenced to three years' corrective training at Wandsworth Prison, and then to Maidstone Prison. While at Maidstone, Hanratty came to the attention of a researcher who lived and worked alongside the inmates; he was later to remark upon Hanratty’s "gross social and emotional immaturity". After a failed escape attempt, Hanratty was transferred to Camp Hill Prison, Isle of Wight. He attempted to escape that facility as well, and was sent to Strangeways Prison, Manchester. Transferred briefly to Durham Prison, he was returned to Strangeways where, having served his full term, he was released in March 1961, aged 24.

Полиция анықтаған фактілер

1961 жылы 23 тамызда сағат 6:45 шамасында Майкл Джон Грегстеннің денесі Бедфордширдегі Клофилл ауылының жанында, Дэдманс Хиллдегі A6 жолының бойындағы тоқтау орнында, жол қозғалысын санаумен айналысқан Оксфорд университетінің студенті Джон Керр табалды. Грегстеннің қасында, жартылай есін жоғалтқан күйде, оның сүйіктісі Валери Жан Стори жатқан еді. Грегстенге .38 калибрлі револьвермен жақыннан екі рет оқ атып, өлтірген; Стори зорлыққа ұшырап, содан кейін сол револьвермен төрт рет сол иығына және бір рет мойнына оқ атылған, нәтижесінде мойнынан төменге паралич болды. Ол екі баласымен Абботс Лэнглиде тұрған. Стори жалғыз бала болғандықтан, ата-анасымен бірге Слау қаласының маңындағы Сиппенхэмде тұрды.

Валерия Сторидің куәлігі

1961 жылы 22 тамызда кешкісін Валери Стори Грегстеннің жанында оның машинасында Букингемширдің Дорни Рич деген жеріндегі жүгері бағында отырды. Бір адам жүргізушінің есігін терезесін қағып, Грегстен оны құлатқанда, оның бет-әлпетіне үлкен қара револьвер ілінді, ал кокни дауысы: "Бұл тонау, мен үмітсіз адаммын, мен төрт айдан бері қашып жүрмін. Менің айтқанымды орындасаң, бәрі жақсы болады". Ол көліктің артқы жағына отырып, Грегстенге алаңға әрі қарай барып, тоқтап тұруды айтты. Содан соң әлгі кісі оларды екі сағат бойы тоқтатпай, үнемі әңгімелеп отыра берді. Стори "заттарды" "бармақ" деп, ал "ойлауды" "фик" деп атайтынын еске алды. Кешкі сағат 23.30-да ол кісі тамақ сұрағаннан кейін Грегстенге көлік жүргізуін тапсырды. Қарулы кісі Мейденхедтегі "Айыс" қонақ үйін білген. Грегстенге сүт автоматқа тоқтап, дүкенеге сигарет сатып алуға, содан кейін жанармай стансасына жанармай алуға жіберілді. Грегстен мен Стори оған барлық ақшасын және көлігін беруге дайын болса да, жігіттің ешқандай жоспары жоқ сияқты, ол екеуінің қасында қалуын қалайды. Олар Солтүстік Лондонның маңындағы аудандарды мақсатсыз айнала жүрді. Жол А5 бойымен Сент-Олбанс арқылы жалғасты, ол жерде қарулы адам қате Уотфорд деп ойлады, А6 автожолына қосылғанға дейін. 23 тамызда таңғы сағат 1.30-да көлік оңтүстікке қарай бара жатқан А6 автожолында болған кезде, ер адам "ояу" болғысы келетінін айтады. Екі рет ол Грегстенге жолдан бұрылуға бұйырды, бірақ кейін ойын өзгертіп, машинаны А6 жолына қайтарып жіберді. Өлілер төбеліне келгенде, ол Грегстенге жолды тоқтатуға бұйырды. Алғашында Грегстен бас тартқанмен, жігіт ашуланып, оларға қарумен қорқыта бастады. Кейін ер адам ұйықтағысы келетінін айтты, және ол оларды байлап қою керек екенін айтты. Стори мен Грегстен оны өлтірмеуін өтінді. Сол кісі Сторидің қолын Грегстеннің галстугымен артына байлап, таза киімдер салынған сумканы көрді. Ол Грегстенге қапты тапсыруды айтты, бірақ Грегстен қозғалған кезде екі рет атылды. Грегстеннің басына екі рет соққы жетіп, сол сәтте-ақ қайтыс болды. Стори: "Сен, балағатта! Сен оны атып өлтірдің. Неге оны өлтірдің?" деп сұрайды. Қарулы кісі Грегстеннің тез бұрылып, өзін қорқытқанын айтты. Оның өзін де өлтіруін немесе Грегстенге көмек іздеуге рұқсат беруін өтінген соң, қарулы кісі оған өзін сүйегін айтты. Ол бас тартты және қолын босатуға тырысты, оны қарусыздануға тырысты, бірақ жеңілді; ол оны атумен қорқытқаннан кейін, ол жеңілді. Содан кейін ол қапшықтан мата алып, Грегстеннің қанды басын жауып, Сториге машинаның артқы жағына көтеріліп, Грегстеннің денесі үстінен жүруге бұйырды. Ол бас тартқанда, жігіт машинадан шығып, оны қарумен қорқытып, артқы орындыққа отырғызып, оған күміс тоққышын шешіп, іш киімін шешіп, зорлауға мәжбүр етті. Содан кейін ол Сториге Грегстеннің денесін машинадан 2 немесе 3 метр қашықтықтағы төсектің шетіне сүйреп әкетуге бұйырды, содан кейін оны машинаға қайтаруға және оның тетіктері мен ауыстырғыштарының жұмысын көрсетуге бұйырды. Оның бұрын-соңды көлік жүргізбегені немесе Morris Minor-пен таныс еместігі анық болды. Стори машинадан шығып, Грегстеннің денесі жанына отырды. Қарулы кісі машинадан шығып, оған жақындады; ол өмірін сақтап қалуды сұрады, ол қалтасынан фунт ақшасын алып, "Міне, алыңыз, машинаны алыңыз және кетіңіз" деп айқайлады. Ол бірнеше қадам артқа шегініп, әйелге төрт рет атқаннан кейін, қайтадан оқ толтырып, тағы да атқан. Шамамен жеті оқ атылған, бесеуі Сториге тиді; ол Грегстеннің қасына құлап, өлі болып ойнады. Ол қызды өлтіргеніне көңілі толған қарулы адам оңтүстікке қарай, көп дөңгелектермен, Лутон бағытына қарай жүрді. Қазір таңғы сағат 3 шамасында, Дорни Ричте болған оқиғадан кейін алты сағат өткен еді. Стори машина жүргізушілерінің назарын аудару үшін ақымақтықпен айқайлап, аяқкиімін сілтеп, есінен таныды. Альфон 22 тамызда кешкісін анасымен, келесі түнде Венадағы Мейда Вейл қонақ үйінде болғанын мәлімдеді; полиция мұны тез растады және Альфон босатылды. 29 тамызда Валери Стори мен тағы бір куәгер Эдвард Блэкхолл, Morris Minor жүргізушісін көрген, Identikit суретін жинақтады, ол кейін жарияланды. Алайда, екі күннен кейін Стори полицияға өзін шабуылдаған адамды басқаша сипаттады. 7 қыркүйекте Мейке Далалға Суррей штатының Ричмонд қаласында өз үйінде өзін А6 өлтіруші деп таныған адам шабуыл жасады. Кейін ол 23 қыркүйекте жеке басын парадта Альфон деп таныды. 11 қыркүйекте Вена қонақ үйінің қонақ бөлмесінде екі патрондық қоршау табылды, олар Грегстенд...

Late in the evening of Tuesday, 22 August 1961, Valerie Storie was sitting alongside Gregsten in his car in a cornfield at Dorney Reach, Buckinghamshire. A man tapped on the driver's door window; when Gregsten wound it down, a large black revolver was thrust into his face, and a cockney voice said, "This is a hold up, I am a desperate man, I have been on the run for four months. If you do as I tell you, you will be all right." The man got into the back of the car and told Gregsten to drive further into the field, then stop. The man then kept them there for two hours, chattering to them incessantly. Storie recalled that he pronounced "things" as "fings" and "think" as "fink". At 11.30pm, the man said he wanted food, and told Gregsten to start driving. The gunman knew the Bear Hotel, Maidenhead. Gregsten was ordered to stop at a milk vending machine and sent into a shop to buy cigarettes, and then to stop at a petrol station for more fuel. Although Gregsten and Storie offered to give him all their money and the car, the man appeared to have no plan and seemed to want them to stay with him. They drove around the suburbs of North London, apparently aimlessly. The journey continued along the A5 through St Albans, which the gunman mistakenly insisted was Watford, before joining the A6. At about 1.30am on Wednesday 23 August, the car was on the A6, travelling south, when the man said he wanted a 'kip' (sleep). Twice he told Gregsten to turn off the road and then changed his mind, and the car returned to the A6. At Deadman's Hill the man ordered Gregsten to pull into a lay by. Gregsten at first refused, but the man became aggressive and threatened them with the gun. The man then said he wanted to sleep, and that he would have to tie them up. Storie and Gregsten pleaded with him not to shoot them. The man tied Storie's hands behind her back with Gregsten's tie and then saw a duffle bag containing some clean clothing. He told Gregsten to pass the bag but, as Gregsten moved, there were two shots. Gregsten had been hit twice in the head and died instantly. Storie screamed, "You bastard! You shot him. Why did you shoot him?" The gunman replied that Gregsten had frightened him by turning too quickly. After ignoring her pleas to shoot her as well, or let her get help for Gregsten, the gunman told her to kiss him. She refused and, having managed to free her hands, tried to disarm him but was overpowered; after he threatened to shoot her, she relented. He then retrieved a cloth from the duffle bag, covered Gregsten's bloodied head with it, and ordered Storie to clamber into the back of the car, over Gregsten's body. When she refused, the man got out and forced her out of the car at gunpoint, pushing her on to the back seat, where he ordered her to undo her brassiere and remove her underwear before raping her. He then ordered Storie to drag Gregsten's body out of the car to the edge of the lay by 2 or 3 metres (yards) away, before ordering her back into the car to start it for him and demonstrate the operation of the gears and switches. It was clear he either had not driven before, or was unfamiliar with a Morris Minor. Storie then left the car and returned to sit beside Gregsten's body. The gunman got out of the car and approached her; pleading for her life, she took a pound note from her pocket, screaming, "Here, take this, take the car and go." He took several steps back to the car before turning and firing four bullets at her, then reloaded and fired again. Of approximately seven bullets fired, five hit Storie; she fell to the ground next to Gregsten and played dead. Satisfied he had killed her, the gunman drove off southward with much crashing of gears, in the direction of Luton. It was now approximately 3am, six hours after the ordeal had started at Dorney Reach. After vainly screaming and waving her petticoat to attract the attention of passing motorists, Storie lost consciousness. Alphon claimed he had spent the evening of 22 August with his mother, and the following night at the Vienna Hotel, Maida Vale; the police quickly confirmed this and Alphon was released. On 29 August, Valerie Storie and another witness, Edward Blackhall, who had seen the driver of the Morris Minor, compiled an Identikit picture which was then released. However, only two days later, Storie gave a different description of her assailant to the police. On 7 September, Meike Dalal was attacked in her home in Richmond, Surrey, by a man claiming to be the A6 murderer, whom she later identified as Alphon in an identity parade on 23 September. On 11 September, two cartridge cases were found in the guest basement bedroom of the Vienna Hotel, which were matched with the bullets that killed Gregsten and to the ones in the gun found on the bus. The hotel manager, William Nudds, made a statement to police naming the last occupant of the room as 'James Ryan'. At the trial Nudds also stated that the man, upon leaving, had asked the way to a bus stop for a 36A bus, though his statement to police had merely mentioned the 36 bus. Nudds' statement also said that Alphon had stayed in the hotel as he claimed, and had remained in his room, Room 6, all night. The police raided the hotel, and questioned Nudds again, who then changed his story, claiming that Alphon had in fact been in the basement and 'Ryan' in Room 6 but, for reasons unknown, had swapped rooms during the night. Nudds also now added that Alphon had left the hotel 'calm and composed'. The police then took the unusual step of publicly naming Alphon as the murder suspect. Alphon subsequently surrendered himself, and was subjected to an intense interrogation. Valerie Storie did not recognise Alphon in an identity parade, and he was released four days later after being detained on a charge of assaulting Meike Dalal. Alphon was recorded by PC Ian Thomson as saying "there can't have been any fingerprints in the car otherwise mine would have given me away". Police went back to Nudds, the hotel manager (who himself had a lengthy criminal record for fraud and other offences), who now said that his second statement was a lie, and his first statement, implicating 'Ryan', was in fact true. His reason for lying was that he had seen that Alphon was the police's prime suspect, and had wanted to assist their case. After some investigation, 'Ryan' turned out to be James Hanratty, a 25 year old petty criminal with four convictions for car theft, larceny and burglary. Hanratty telephoned Scotland Yard several times, saying he had fled because he had no credible alibi for the date in question, but repeated each time that he had nothing to do with the A6 murder. During one of the phone calls, he pronounced "think" as "fink". On 11 October, Hanratty was arrested by police in Blackpool, at the Stevonia cafe. On 14 October, Valerie Storie identified Hanratty in an identity parade, after each of the men in the parade had repeated the phrase used by the murderer: "Be quiet, will you? I'm thinking." Hanratty was then charged with the capital murder of Michael Gregsten.

Сот

Ханраттидің өлім жазасына кесілген кісі өлтіру ісі 1962 жылғы 22 қаңтарда Бедфордшир Ассизесінде судья Горман және қазылар алқасының алдында басталды. Іс бастапқыда Ханраттидің қорғаушысы Майкл Шеррард КВ, кейін CBE сұрауы бойынша Олд Бейлиде қаралуы тиіс еді. Соттың неліктен қылмыс орнынан бар болғаны 15 шақырым қашықтықтағы Бедфордқа ауыстырылғаны белгісіз, бірақ бұл жақын маңдағы Стоук Мандевилл ауруханасында емделіп жатқан, қазір параличпен ауыратын Валери Сториге келуді жеңілдетті. Прокуратураны кейіннен Жоғары сот судьясы болған Грэм Суонвик басқарды. Сотта прокурорлар тобында кейіннен Лорд-бас судья болып тағайындалған Джеффри Лейн де болды. Сот отырысы 21 күнге созылды, сол уақытқа дейін ағылшын құқығы тарихындағы ең ұзақ іс болды. Ханраттидің бастапқы қорғанысы ол кісі өлтірілген күні Ливерпульде болғанын айтты, бірақ соттың ортасында ол өзінің айтуының бір бөлігін өзгертті, Солтүстік Уэльстегі Рилде болғанын мәлімдеді. Ол кезде Ханраттиді көлікке немесе қылмыс орнына байланыстыратын нақты сот-сараптамалық дәлелдер болған жоқ. Ханраттидің қан тобы (O) кісі өлтірушінің қан тобымен сәйкес келсе де, бұл британ халқының 36%-ында, соның ішінде Питер Альфонда да кездесетін жиі кездесетін қан тобы еді. Сторидің көрсетуінен басқа, Ханраттидің Мейденхед аймағында болғанын растайтын басқа ешқандай дәлел болған жоқ. Ол кәсіби ұры болғанымен, зорлық-зомбылық үшін сотталмаған және ешқашан қару ұстамаған, бірақ кейіннен полицияға 1961 жылғы наурызда түрмеден босатылғаннан кейін оны алуға тырысқанын мойындады. Сонымен қатар, қылмыскер нашар жүргізген, ал Ханратти тәжірибелі көлік ұрлығы болған. Ханраттидің ісінде психикалық денсаулығына байланысты қорғаныс ұсынылмады. Алты сағаттан кейін қазылар судьядан «нақты күмән» терминінің мағынасын сұрау үшін оралды. Тоғыз сағаттан кейін олар сотқа қайта оралды және бірауыздан кінәлі деп таныды. Ханраттидің апелляциясы 13 наурызда қабылданбады, ал 90 000-нан астам адам қол қойған петицияға қарамастан, Ханратти 1962 жылғы 4 сәуірде Бедфордта Гарри Аллен атқарушысымен дарға асылды, әлі де өзін кінәсіз деп есептеді. Ханратти бастапқыда Бедфорд түрмесінің аумағына жерленді, бірақ 1966 жылғы 22 ақпанда оның денесі эксгумацияланып, Уотфордтағы қабірге қайта жерленді, кейіннен ол әпкесімен бөлісті.

Hanratty's capital murder trial started at Bedfordshire Assizes on 22 January 1962 before Mr Justice Gorman and a jury; it was originally to have been heard at the Old Bailey, as requested by Hanratty's defence counsel, Michael Sherrard QC, later CBE. It is not known why the trial was moved to Bedford, just nine miles from the murder scene, although this afforded easier access for the now paraplegic Valerie Storie, who had received treatment at nearby Stoke Mandeville Hospital. The prosecution was led by Graham Swanwick QC, later a High Court judge. Among the prosecution team at the trial was Geoffrey Lane, who was subsequently appointed Lord Chief Justice. The trial lasted 21 days, the longest in English legal history up to that time. Hanratty's initial defence was that he had been in Liverpool on the day of the murder, but then, halfway through the trial, he changed part of his story, claiming that he had in fact been in Rhyl, North Wales. At that time there was no conclusive forensic evidence to connect Hanratty with the car or the murder scene. Although Hanratty's blood group (O) was the same as the murderer's, it was a fairly common blood type shared by 36% of the British population, including Peter Alphon and, apart from Storie's identification, there was no other evidence that Hanratty had ever been in the Maidenhead area. Whilst he was a professional thief, he had no convictions for violence, and apparently had never possessed a gun, although he later admitted to the police that he had attempted to obtain one after his last release from prison in March 1961. Moreover, the murderer drove badly, whereas Hanratty was an experienced car thief. No defence on the basis of mental history was raised at Hanratty’s trial. After six hours they returned to ask the judge for the definition of 'reasonable doubt'. After nine hours, they returned to the court and entered a unanimous verdict of guilty. Hanratty's appeal was dismissed on 13 March, and despite a petition signed by more than 90,000 people, Hanratty was hanged by executioner Harry Allen at Bedford on 4 April 1962, still protesting his innocence. Hanratty was initially buried in the grounds of Bedford Gaol, but, on 22 February 1966, his remains were exhumed and re interred in a grave at Watford, later shared with his aunt.

Людовик Кеннеди

Журналист және белсенді Людовик Кеннеди Ханраттидің кінәсіз екенін айтатын көптеген мақалалар жазды. Бірақ, Ханраттидің ДНК-дәлелі жарияланғаннан кейін дереу басылған "36 кісі өлтіру және екі арам табыс" кітабының жаңа басылымында ол Ханраттидің кінәсіздігі туралы бұрынғы мәлімдемелерінен бас тартты.

Әділет және Түлкі

1962 жылы бұл іс Лондон бизнесмені Жан Джастистің назарын аударды, ол бельгиялық дипломаттың ұлы және адвокат Джереми Фокстың серігі еді. Джастис бастапқыда тартынған Фоксты Ханраттиге қарсы қудалаудың жасалма екеніне сенетінін көрсетуге көмектесуге ынталандырды. Олар 1962 жылдың ақпан айында Питер Альфонды тауып, шындықты анықтау үшін онымен ұзаққа созылған достық қарым-қатынас орнатты. Джастис сот отырыстарына күнделікті өз шоферімен барып, Альфон да кейде онымен бірге болып тұрды. Джастис сақтық шарасы ретінде жанды әңгімелердің барлығын жазып алып, мұқият жазбалар жасады. Альфон бұл туралы білгенде ашуға ішіндегіні шығарды. Ол өзінің адвокатына қорқыту телефон соққылары мен хаттар жібере бастады.

Карл Франция

Чарльз Франс өте жағымсыз анонимді телефон қоңырауларын да алды. Көп жылдар бойы ауыр депрессиядан зардап шеккен Франс, жазалаудан шамамен екі апта бұрын газбен өзін-өзі өлтірді (оның үшінші әрекеті). Ол Ханраттиге өзін-өзі өлтіру туралы хат жазды; ол жеккөру мен уға толы болды, бірақ ешқашан оны кісі өлтірген деп тікелей айыптамады. Ол сондай-ақ, сот тергеушісіне хат жазып, Ханраттидің отбасына тигізген зор зиянды атап өтті. Франс отбасына бірнеше хат қалдырды, олардың мазмұны әлі күнге дейін жарияланбады. Қаңтар айында Франс екінші рет өзін-өзі өлтіруге тырысқанда, ол жазған хаттардың бірі сот дәрігеріне жолданған еді, онда ол: «Мен ақыл-есім мен денсаулығымдамын. Бұл әрекетім отбасымның абыройын кез келген жамандықтан тазартатынын біле жүріп жасадым» деп жазды. Ханраттидің Франс отбасымен танысуының мән-жайлары және Франстың Ханратти оларға тигізген зиян үшін қатты кінә сезіну себептері, оны өзін-өзі өлтіру арқылы ғана өтеуге болатындықтан, әлі де құпия болып қалуда. Алайда, Боб Воффинден жазғандай, Әділет және Джереми Фокс Альфонды қаржылық тұрғыдан бір рет ғана қолдады, ол кезде Фокс оның қонақүй есебін төледі. Фокс 1970-ші жылдары Жан Әділеттен ажырасты, бірақ Ханраттидің кінәсін тазалау үшін күресін Ханраттидің денесінен алынған ДНК-ның дәлелдері негізінде сот үкімін растағанға дейін үш жыл бұрын, 1999 жылға дейін жалғастырды. Питер Альфон 2009 жылдың қаңтар айында үйінде құлап қайтыс болды. Келесі айда Пол Футтың жақын досы және әріптесі Ричард Инграмс «The Independent» газетінде Альфонның іске қатысуы туралы қысқа мақала жазды. Инграмс Альфонның Фут пен басқалармен сөйлескенде «іске қатысты үнемі айтатынын және жиі өзін кінәлі екенін мойындағанын» айтты. Инграмс Фут 2002 жылғы ДНК-тестілеу нәтижелеріне қарамастан, өзінің 2004 жылғы өліміне дейін Ханраттидің кінәсіздігіне сеніп, соңғы деміне дейін оған сенгенін айтты.

2002 жылы ДНК дәлелдемелері мен апелляциялық шағым

1997 жылдың 19 наурызында Ішкі істер министрлігі істі жаңа Қылмыстық істерді қарау комиссиясына (CCRC) жіберді, онда тергеуді Баден Скитт басқарды. Кейбір бастапқы айғақтар жойылған, бірақ Сторидің іш киімінен алынған үлгі 1991 жылы табылды, ал 1997 жылдың соңында қол орамал Беркшир полициясының қолында табылған еді. Апелляциялық соттың Ханраттидің денесін эксгумациялауға бұйрық беруге құқығы болмады, бірақ Лорд-бас судья Гарри Вулф бұл "әділеттілік мүддесі үшін" қажет деп шешті. Оның ДНК-сы, біріншіден, қылмыс құралы оралған қол орамалда сақталған шырышпен, екіншіден, Стори зорлыққа ұшыраған кезде киген іш киімінен алынған спермамен салыстырылды. Екі үлгінің ДНК-сы да Джеймс Ханраттидің ДНК-сымен сәйкес келді. Қылмыс құралы оралған қол орамалда Ханраттиге тән ДНК-дан басқа ешқандай ДНК табылған жоқ. Тағы бір тексерілген айғақ, Сторидің іш киімінен алынған үлгі, екі түрлі еркек ДНК жиынтығын көрсетті – бірі Ханраттиге сәйкес келді, ал екіншісін Апелляциялық сот Грегстенге тән деп түсіндірді. Апелляциялық соттың шешімінде қарастырылып жатқан әртүрлі айғақтарды қалай қарау керектігі талқыланды. Ластану мүмкіндігі туралы ұсыныс сот судьялары тарапынан "қиялға берілген" деп жоққа шығарылды, олар "ДНК айғақтары өздігінен кінәлі екенін нақты дәлелдейді" деген қорытындыға келді. Алайда, олар өз шешімінің қорытындысында мынаны атап өтті: 2002 жылы апелляциялық сот отырысында Ханратти отбасының адвокаты Майкл Мэнсфилд QC, сақталған айғақтардың арасында бір құты сынғанын, бұл ластануға себеп болуы мүмкін екенін айтты. Пол Фут және басқа да жақтастар басқа жерлерде ДНК айғақтары ластанған болуы мүмкін екенін мәлімдеді, себебі 40 жылдан астам уақыт бойы полиция зертханасында сақталған киімдерден алынған шағын ДНК үлгілері, олардың пікірінше, "қазіргі заманғы айғақтар стандарттарына сай келмейтін" жағдайларда, генетикалық профильді алу үшін күшейту әдістеріне ұшырауы тиіс болды.

On 19 March 1997, the Home Office referred the case to the new Criminal Cases Review Commission (CCRC) where Baden Skitt chaired the investigation. While some of the original items of physical evidence were destroyed, the sample from Storie's underwear had been discovered in 1991 and, in late 1997, the handkerchief was subsequently found in the possession of the Berkshire police. The Court of Appeal did not have the power to order an exhumation of Hanratty's body, but Lord Chief Justice Harry Woolf decided that this was desirable "in the interests of justice". His DNA was compared with other DNA extracted from, firstly, mucus preserved in the handkerchief within which the murder weapon had been found wrapped and, secondly, semen preserved in the underwear worn by Storie when she was raped. DNA samples from both sources exactly matched James Hanratty's DNA. No DNA other than Hanratty's was found on the handkerchief in which the murder weapon had been found wrapped. The other piece of evidence tested, a sample from Storie's underwear, provided two different sets of male DNA – one that corresponded to Hanratty; and one which the Court of Appeal interpreted as coming from Gregsten. The decision by the Court of Appeal included a discussion of the handling of the various items of evidence involved. The argument for contamination was dismissed as "fanciful" by the judges, who concluded that the "DNA evidence, standing alone, is certain proof of guilt". However, they further went on to note, in the summary of their judgement:

At the appeal hearing in 2002, Michael Mansfield QC, the barrister acting for the Hanratty family, said that a vial, among surviving evidential items, had been broken which could account for contamination. Paul Foot and some other campaigners argued elsewhere that the DNA evidence could have been contaminated, in view of the fact that the small DNA samples from items of clothing, kept in a police laboratory for over 40 years in conditions that, as they argue, "do not satisfy modern evidential standards", had to be subjected to amplification techniques to yield any genetic profile.

Мұра

Ханраттидің отбасы мен оның қолдаушылары бұл қорытындыға қарсы күресіп, оның ісін қайта қарауды жалғастыруда. Валери Стори былай деді: "Мен кінәлі адамды анықтадым. Мен оның көзіне қарадым, ол да менің көзіме қарады. Мен оның кім екенін білдім, ал ол мені танитынымды түсінді. Мен кінәліні таптым". 2002 жылы ДНК сараптамасынан кейін Стори түрлі телешоулар мен газеттік деректі фильмдерге қатысқаны үшін 40 000 фунт стерлингтен астам ақша тапты. Бұл ақшаның бәрі анонимді түрде Slough Mobility Transport ұйымына екі жаңа көлік сатып алу үшін берілді, олардың біріне "Валери" деген ат қойылды. Валери Стори 2016 жылдың 26 наурызында 77 жасында, өмірге келген Сиппенхэм үйінде дүние салды.

Блогтар

Пол "Дингус" Магидің "А6 Бедфордширдегі кісі өлтіру туралы ойлар" блогы, wordpress.com сайтында.