Орта ғасырдағы Мария анаға арналған ән немесе "Regina caeli" гимні
Regina caeli
"Regina caeli" – Рим-католик шіркеуінің қасиетті Марияға арналған ежелгі әнұраны. Көктемдегі Пасхадан Пентикостқа дейін оқылады. Тарихы 12 ғасырға дейін жетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Исаның анасы Мәриямға арналған ортағасырлық әнұран "Regina caeli" (; Көктің патшайымы) – Католик шіркеуінің Рим дәстүрінің құлшылық ғибадатында Пасха маусымында, Пасха жексенбісінен Пентикостқа (Елуінші күнге) дейін орындалатын музыкалық антифон. Осы маусымда ол "Compline" (кешкі дұға) қызметін аяқтайтын Мәриямға арналған антифон болып табылады және дәстүрлі үш рет оқылатын "Angelus" дұғасын алмастырады. Бұрын "Regina coeli" деп те жазылған, бірақ бұл жазу енді ресми құлшылық кітаптарында қолданылмайды.
Medieval hymn to Mary, mother of Jesus
the Marian hymn
"Regina caeli" (; Queen of Heaven) is a musical antiphon addressed to the Blessed Virgin Mary that is used in the liturgy of the Roman Rite of the Catholic Church during the Easter season, from Easter Sunday until Pentecost. During this season, it is the Marian antiphon that ends Compline (Night Prayer) and it takes the place of the traditional thrice daily Angelus prayer. In the past, the spelling Regina coeli was sometimes used, but this spelling is no longer found in official liturgical books.
Тарих
"Регина кайли" шығармасының авторы белгісіз. Ол 12 ғасырға дейін жетеді және қазір Римдегі Киелі Петір базиликасында сақталатын шамамен 1200 жылға жататын антифонарийде кездеседі. 13 ғасырдың бірінші жартысында ол францискан қауымында, комплинен кейін қолданылған. Якоб де Ворагиннің 13 ғасырдағы "Алтын аңызында" Римдегі обаның аяқталуы үшін дұға ету мақсатымен ұйымдастырылған, Құдай анасының бейнесімен өткен шеру кезінде, періштелердің "Регина кайли" антифонының алғашқы үш жолын айтқаны туралы оқиға келтірілген. Содан кейін Рим папасы Ұлы Григорий (590–604) оған төртінші жолды қосты, осыдан кейін ол болашақта Сант-Анджело қамалы деп аталатын жердің үстінде семсерін қынына тығып жатқан періштенің көрінісін көрді, бұл обаның тоқтағанын білдірді.
The authorship of "Regina caeli" is unknown. It has been traced back to the 12th century and is found in an antiphonary of c. 1200 – c. no now in St Peter's Basilica in Rome. In the first half of the 13th century it was in Franciscan use, after compline. Jacobus de Voragine's thirteenth century Golden Legend includes a story that, during a procession with an image of the Blessed Virgin that was held to pray for the ending of a pestilence in Rome, angels were heard singing the first three lines of the "Regina caeli" antiphon, to which Pope Gregory the Great (590−604) thereupon added the fourth, after which he saw, atop what would consequently become known as the Castel Sant'Angelo, a vision of an angel sheathing his sword, thus signifying the cessation of the plague.
Полифониялық баптаулар
"Regina caeli" әніне қарапайым және әсем әуендермен қатар, 16-шы ғасырдан бері жиі полифониялық өңдеулер жасалған. Пьер де Манчикурдың өңдеуі 1539 жылы жарияланды. Томас Луис де Виктория 1572 жылы бес дауыстық, ал 1576 жылы сегіз дауыстық өңдеулер жазды. Джованни Пьерлуиджи да Палестрина да осы әнге кем дегенде екі өңдеу жасаған. Шарль де Курбтың төрт дауыстық өңдеуі 1622 жылға, ал Луллидің "Regina coeli, laetare" мотеті 1684 жылға жатады. Марк Антуан Шарпентье 7 "Regina caeli", H.16, H.30, H.31, H.32, H.32 a, H.32 b, H.46 (1670–1680) өңдеулерін жазған. Франсуа Жирустың екі өңдеуі, жас Моцарттың үш өңдеуі (K. 108, K. 127 және K. 276) және Брамстың бір өңдеуі (Op. 37 №3) бар.
As well as the plainsong melodies (a simple and an ornate form) associated with it, the "Regina caeli" has, since the 16th century, often been provided with polyphonic settings. Pierre de Manchicourt's setting was published in 1539. Tomás Luis de Victoria composed a setting for five voices in 1572 and another for eight voices in 1576. Giovanni Pierluigi da Palestrina also composed at least two settings of the antiphon. A setting for four voices by Charles de Courbe dates from 1622, and Lully's motet Regina coeli, laetare dates from 1684. 7 Regina caeli, H.16, H.30, H.31, H.32, H.32 a, H.32 b, H.46, (1670–1680) have been composed by Marc Antoine Charpentier. There are two settings by François Giroust, three settings by the young Mozart (K. 108, K. 127, and K. 276), and one by Brahms (Op. 37 #3).
Өтірік айту
Бенедикт XIV Ангелусқа берілгендей, сол құлшылықтарды орнатты, яғни Бенедикт XIII 1724 жылғы 14 қыркүйектегі кешіріммен бергендерін: айына бір рет, өз таңдауымен күні, мойындаған, өкінген және қатысқандарға, таңғы, түскі және кешкі уақытта, қоңырау соққанда дұға оқығандарға толық кешірім, ал басқа күндері оқығандарға – 100 күндік кешірім, Regina Caeli білмей Angelus оқығандардың кешірімді жоғалтпауына мүмкіндік берілді. 1727 жылғы 5 желтоқсанда қоңырау соққанда дұға оқумен айналысатын дін қызметкерлеріне басқа уақытта дұға оқуға рұқсат берілді. Лео XIII (1878-1903) кешірім сыйлығын алу шарттарын жеңілдетіп өзгертті. Папа Павел VI 1967 жылы кешірімдерді реформалағанға дейін сол кешірім күшінде болды. Enchiridion Indulgentiarum қазіргі уақытта Пасха маусымында күнінің үш белгіленген уақытында Regina Caeli дұғасын оқыған сенімділерге ішінара кешірім береді. Кешірім сыйлығын алу үшін Gloria және одан кейінгі дұғаларды оқу міндетті емес. Бұл рұқсатты Әулие Тақ бекіткен мәтіндерге беріледі, сондықтан жергілікті тілдегі мәтіндерді Епископтар кеңесі бекітіп, содан кейін Құдайға табыну және діни құдайлықтар жөніндегі Конгрегация растауы керек. Сондықтан, әртүрлі аудармаларға кешірім берілмейді және оларды жеке оқу үшін ғана қолдануға болады. Барлық кешірімдерде болғандай, рақымдылық күйде болу қажет; сонымен қатар, кешірім өзіне немесе Тазарту орнындағы (Purgatory) қайтыс болған жандарға қолданылады, бірақ жер бетіндегі басқа тірі адамдарға қолданылмайды.
Benedict XIV established the same indulgences as the Angelus, i. e. those granted by Benedict XIII with the indult of 14 September 1724: plenary indulgence once a month, on a day of your choice, to those who, having confessed, contrited and communicated, had devoutly recited the prayer in the morning, at noon and in the evening, at the ringing of the bell, and 100 days of indulgence in the same way to those who had recited it in the other days, with the faculty not to lose the indulgence for those who recited the Angelus without knowing the Regina Caeli and subsequent faculty granted on 5 December 1727 to the religious busy at the ringing of the bell to recite the prayer at another time. Leo XIII (1878 1903) modified the conditions for obtaining the gift of indulgence, making them easier. Until the reform of indulgences implemented by Pope Paul VI in 1967 the same indulgence was still granted. The Enchiridion Indulgentiarum currently includes a partial indulgence for the faithful who recite the Regina Caeli in the three prescribed moments of the day during the Easter season. To obtain the gift of indulgence does not require the recitation of the Gloria and what follows. The concession is given for texts approved by the Holy See, therefore it is necessary that the texts in the vernacular are approved by the Episcopal Conferences and subsequently confirmed by the Congregation for Divine Worship and the Discipline of the Sacraments. Therefore, differing translations are not indulged and can possibly be used for private performance. As with all indulgences, it is necessary to be in a state of grace; furthermore, the indulgence is applicable to oneself or to the souls of the deceased who are in Purgatory, but is not applicable to other living people on earth.