Виллем Вандерстен: Фламанд суретшісі және комикстер авторы

Кіріспе

Фламанд комикс авторы (1913–1990)

Вандерстеен ең белгілі «Суске ен Виске» (ағылшын тілінде «Спайк пен Сьюзи», «Лук пен Люси», «Вилли мен Ванда» немесе «Боб пен Бобетте» деп жарияланған) комиксімен танымал, ол 2008 жылы 3,5 миллион дана сатылған. Оның тағы бір маңызды сериялары – 200-ден астам альбомы бар «Де Роде Риддер» және Германияда жарық көрген 1000-ға жуық альбомы бар «Бесси».

1913-1939 жылдар

Виллеброрд Ян Франс Мария Вандерстен 15 февраля 1913 года родился в Антверпене. Его семья жила в Сефхуке, бедном районе города, где его отец, Франсис Вандерстен, работал декоратором и резчиком по дереву. Его мастерская находилась рядом с типографией, выпускавшей «De Kindervriend» – один из первых еженедельных детских журналов во Фландрии. Четырехлетний Вилли Вандерстен каждую неделю читал там новый журнал, включая ранний комикс «Блуцке». Его мать, Анна Герард, больше интересовалась балетом и пением. Одна из ее любимиц, Виске Гийс, вполне могла послужить вдохновением для имени «Виске», которое он дал одной из главных героинь своего основного цикла «Спайк и Сьюзи». Вандерстен был творчески активен с юности. Он рисовал мелом на тротуарах и придумывал для друзей истории о рыцарях и легендах. Он даже убеждал своих юных друзей покупать ему мелки, чтобы он мог изобразить местный чемпионат по велоспорту. В школе он больше интересовался рассказыванием историй и изучением искусства, чем чем-либо другим. Лучшим воспоминанием о школьных годах для него был учитель, который познакомил его с работами Питера Брейгеля. Вне школы он проводил большую часть времени с комикс-журналами и приключенческими книгами Жюля Верна или книгами о Нике Картере и Баффало Билле. В 13 лет он поступил в Академию изящных искусств в Антверпене, чтобы изучать скульптуру, а два года спустя начал работать скульптором и декоратором, как и его отец. В том же году семья переехала в Дюрне, пригород Антверпена, где он пришел в контакт с природой и скаутингом, что оказало глубокое влияние на его характер и его дальнейшую работу. Со скаутами он стал репортером отряда, записывая подробно иллюстрированные отчеты об их походах и приключениях, в духе того, что делал Эрже в свой скаутский период. Через скаутов он также познакомился с «Le Boy Scout Belge», валлонским скаутским журналом, где Эрже создал Тотора, свой первый опубликованный комикс. Вандерстен сделал несколько продолжений этих приключений для своих друзей в качестве развлечения, которые являются самыми ранними сохранившимися комиксами, которые он создал. Он продолжал следить за работами Эрже. Тем временем Вандерстен совмещал учебу в Академии со своей работой в мастерской отца до 1935 года, когда рухнул рынок каменных украшений для домов. В перерывах между случайными работами Вандерстен стал заядлым спортсменом, от гимнастики до велоспорта и борьбы. Его шансы улучшились в 1936 году, когда его наняли декоратором в магазин и витрины L'Innovation, бельгийской сети складов. В том же году он встретил Паулу Ван Ден Бранден, на которой женился 9 октября 1937 года. После двух лет жизни в Антверпене и рождения дочери Елены в 1938 году, первой из их четырех детей, пара переехала в более сельскую Шильде в 1939 году. Проводя исследования для своих украшений, он прочитал в американском журнале статью «Комиксы в вашей жизни». Заинтригованный, Вандерстен стал искать больше информации по этой теме. Он заново открыл для себя Эрже с «Приключениями Тинтина» в «Le Petit Vingtième», но также реалистичные работы Хала Фостера в «Принце Валианте». Но потребовалось еще несколько лет, прежде чем это увлечение переросло в постоянную публикацию собственных комиксов. Тем временем его первые опубликованные рисунки появились в «Entre Nous», внутреннем журнале L'Innovation. В 1942 году Вандерстен уволился с работы в L'Innovation и начал работать в Landbouw en Voedingscorporatie (государственной организации сельскохозяйственного сектора), где он иллюстрировал некоторые журналы. В эти годы семья Вандерстенов переехала, на этот раз в Вилрейк, другой пригород Антверпена. В том же году он проиллюстрировал прооккупационную книгу «Zóó zag Brussel de Dietsche Militanten» под псевдонимом Капроен. В 1970-х годах Вилли опроверг слухи, основанные на стиле рисунка, о том, что он был настоящим художником, стоящим за Капроеном, но в 2010 году эти обвинения были подтверждены после расследования, инициированного его собственной семьей. Для антверпенского издательства «Ons Volk» он создал три комикса, опубликованные в виде книг без предварительной публикации в газете или журнале. «Пиво», о приключениях деревянной лошади, стал его первым комикс-альбомом в 1943 году, за которым последовали два продолжения в 1944 и 1946 годах. Эти комиксы также были опубликованы на французском языке. Для того же издателя он проиллюстрировал 11 детских книг. В те же годы он также создавал иллюстрации на обложках для ряда романов других издательств. В 1944 году он также начал работать для двух других журналов, «De Rakker» и «De Illustratie», где он создал несколько комиксов и сделал многочисленные иллюстрации. Чтобы помочь ему со всей этой работой, его жена Паула чернила многие его карандашные рисунки в эти годы.

Willebrord Jan Frans Maria Vandersteen was born in Antwerp on 15 February 1913. His family lived in the Seefhoek, a poor quarter of the city, where his father Francis Vandersteen worked as a decorator and wood sculptor. His studio lay next to a printer that produced De Kindervriend, one of the first weekly youth magazines in Flanders. Willy Vandersteen, only four years old, read the new magazine there every week, including Blutske, an early comic strip. His mother Anna Gerard was more interested in ballet and singing. One of her favourites, Wiske Ghijs, may well have been the inspiration for the name "Wiske" he gave to one of the main characters in his main series "Spike and Suzy". Vandersteen was creatively active from his youth. He drew pictures with crayons on sidewalks, and invented stories for his friends about knights and legends. He even convinced his young friends to buy him crayons so he could depict the local cycling championship. At school as well, he was more interested in telling stories and learning about art than anything else. His best memory of these schooldays is of a teacher who introduced him to the works of Pieter Brueghel. Outside school, he spent most of his time with comic magazines and adventure books by Jules Verne or books about Nick Carter and Buffalo Bill. At 13, he enrolled at the Academie voor Schone Kunsten in Antwerp to study sculpture, and two years later he started working as sculptor and decorator, just like his father. The same year, the family moved to Deurne, a suburb of Antwerp, where he came in contact with nature and with scouting, which both had a profound impact on his character and his later work. With the scouts, he became the troop reporter, writing down heavily illustrated reports on their outings and adventures, in a similar vein as what Hergé did in his scouting period. Through the scouts, he also came into contact with Le Boy Scout Belge, the Walloon scouting magazine where Hergé made Totor, his first published comic. Vandersteen made a few sequels to these adventures for his friends as amusement, which are the earliest preserved comics he made. He continued to follow the work of Hergé later on. Meanwhile, Vandersteen combined his studies at the Academy with his work in his father's workshop until 1935, when the market for stone decorations for houses collapsed. In between some odd jobs, Vandersteen became an avid sporter, from gymnastics over cycling to wrestling. His chances improved in 1936 when he was hired as a decorator for the shop and the display windows of L'Innovation, a Belgian chain of warehouses. In the same year, he met Paula Van Den Branden, whom he married on 9 October 1937. After living in Antwerp for two years and having a daughter, Helena, in 1938, the first of their four children, the couple moved to the more rural Schilde in 1939. While doing research for his decorations, he read in an American magazine the article Comics in your Life. Fascinated, Vandersteen searched for more information on the subject. He rediscovered Hergé with The Adventures of Tintin in Le Petit Vingtième, but also the realistic work of Hal Foster in Prince Valiant. But it took a few more years before this fascination translated into steady publication of his own comics. Meanwhile, his first published drawings appeared in Entre Nous, the internal magazine of L'Innovation. In 1942, Vandersteen quit his job at L'Innovation and started working at the Landbouw en Voedingscorporatie (a government organisation for the agricultural sector), where he illustrated some magazines. In those years, the family Vandersteen moved, this time to Wilrijk, another suburb of Antwerp. That same year, he illustrated the pro occupation book Zóó zag Brussel de Dietsche Militanten under the pen name Kaproen. In the 1970s Willy denied rumors, based on drawing style, that he had been the real artist behind Kaproen, but in 2010 these allegations were confirmed after an investigation demanded by his own family. For the Antwerp publisher Ons Volk, he created three comics, published as books without a prepublication in a newspaper or magazine. Piwo, about the adventures of a wooden horse, became his first comic album in 1943, and was followed by two sequels in 1944 and 1946. Those comics were also published in French. For the same editor, he illustrated 11 children books. In the same years, he also created the cover illustration for a number of novels from other publishers. In 1944, he also started working for two more magazines, De Rakker and De Illustratie, where he created some comics and made numerous illustrations. To help him with all this work, his wife Paula inked many of his pencil drawings in these years.

1944-1949 жылдар

1944 жылдың қыркүйек айында Бельгия азат етілгеннен кейін, француз және голланд тілдерінде жастарға арналған жаңа журналдардың саны артып, гүлденді. Көптеген журналдар американдық комикстерді жергілікті суретшілермен үйлестіруге тырысты. Вандерштейн осы алғашқы жылдары көптеген басылымдармен жұмыс істеді. Ол «Браво» журналында ортағасырлық әңгімелер жинағынан «Ланселот» комиксін жариялауды жалғастырды. Антверпендегі бомбалаудан қашу үшін Брюссельдің шеткі аудандарына көшіп келген ол француз тіліндегі бірнеше редакторлармен байланысқа түсті. Ол «Franc Jeu», «Perce Neige» және «Le Petit Monde» сияқты француз тіліндегі журналдарға материалдарымен үлес қосты. «Franc Jeu» үшін жасаған екі комиксі де альбомдар түрінде жарық көрді. 1947 жылға қарай бұл журналдардың барлығы жоғалып кетті. Оның мансабында маңызды кезең – 1944 жылы «Standaard Boekhandel» компаниясының шақыруын қабылдауы. Бұл кітап дүкендерінің желісі баспагерлік қызметпен де айналысты. Олар оның туындыларына қызығушылық танытып, бірнеше кітап жарыққа шығаруды жоспарлады. Вандерштейн оларға күнделікті комикстің алғашқы эскиздерін ұсынды, бірақ олар оны кейінге қалдырып, алдымен Вандерштейннен төрт жасөспірімдерге арналған кітапқа тапсырыс берді. Бұл кітаптар 1945 және 1946 жылдары голланд және француз тілдерінде («Casterman» баспасы) жарық көрді. 1945 жылдың 30 наурызында жас суретші Марк Слин жағымды пікір бергеннен кейін «De Nieuwe Standaard» газетінде күнделікті шығатын «Rikki en Wiske» комиксі жарық көруді бастады. Ол бірден сәттілікке ие болды, ал алғашқы оқиға 1945 жылдың 15 желтоқсанына дейін үзіліссіз жарияланды. Вандерштейн редактордың оның ұсынған «Suske en Wiske» есімі орнына «Rikki en Wiske» деп атағанын көріп көңілі қалды, сондай-ақ Рикки Тинтинге тым ұқсайды деп ойлады. Келесі оқиғада Рикки жоғалып кетті, ал «Suske en Wiske» оқиғаларының ұзақ сериясы «Op het eiland Amoras» әңгімесімен басталды, бұл автор күткеннен асып түсетін сәттілікке жетті. Алғашқы альбом 1946 жылы жарық көрді. Бұл оқиға кеңістік пен уақыт арқылы жүретін кейіпкерлер мен көлік құралдарының көпшілігін таныстырды және толық серияның негізін қалады. 1946 жылы ол голланд газеті «De Stem»-де де жарияланды. 1945 жылдың 22 желтоқсанында, «Suske en Wiske op het eiland Amoras» басталғаннан үш күн өткен соң, «De Familie Snoek» (Снук отбасы) атты апталық әңгімелер жинағының бірінші беті жарық көрді. Ол 11 альбомнан тұрды. Осы екі ұзақ уақытқа созылған газеттік комикстерден басқа, Вандерштейн осы жылдары көптеген басқа комикстерді де жасады. Ең маңыздысы – 1945 жылдың соңынан бастап тәуелсіз комик журналға айналған «Ons Volk» апталық журналының жастарға арналған қосымшасы «Ons Volkske» үшін жасаған жұмысы. Марк Слин бас редактор болды және Вандерштейнмен бірге көптеген беттерді толтырды. Вандерштейн әрқайсысы 20 беттен тұратын реалистік әңгімелер жазды, ол өзінің стилін Гарольд Фостердің ізбасары ретінде бастағаннан кейін дамытты. Әдеттегідей карикатуралық стильде ол 1946 жылдың тамызында қайталанатын «De Vrolijke Bengels» (Қашқын балалар) әңгімесін жасады. «Ons Volk» журналында ересектерге арналған тағы да көптеген комикстер жарық көрді. 1947 жылы екі баспагер газеттер мен журналдардың атауларын қорғау үшін сотқа жүгінді. Вандерштейн ортада тұрып, екеуінде де біраз уақыт жұмыс істеді, бірақ ақырында «De Standaard» компаниясының жаңа иелеріне ауысты. Ол «Ons Volkske» компаниясында жұмыс істеуді жалғастырды, ол енді «’t Kapoentje» деп аталды. «De Standaard» баспасы сондай-ақ «Suske en Wiske» альбомының сериясын жалғастырды, ол 1946 жылы бір альбоммен және 1947 жылы бір альбоммен кішігірім түрде басталды. 1947 жылы жеті альбом шығарылды, ал алғашқылары қайта басылып шықты. Сол кезде «De Familie Snoek»-тің алғашқы альбомдары да пайда болды. Үлкен жарнамалық кампаниялардың қолдауымен олар өте жақсы сатылды: алғашқы Snoek альбомы 1948 жылы үшінші рет басылды. Вандерштейннің танымалдылығы мен комикстердің Фландрияға әсері Вандерштейнмен бір уақытта «Standaard» компаниясына ауысқан 25 000 оқырманмен расталады. Вандерштейн өмірінің қалған бөлігінде «De Standaard» компаниясында жұмыс істеді, бірақ баспаның басқа басылымдарына да үлес қосты: «Ons Volkske», ескі журналдың атын жалғастыратын жаңа газет қосымшасы және топтың танымал газеті «Het Nieuwsblad». Вандерштейн қажет болған кезде суреттер мен комикстер жасады. Ол 1951 жылға дейін «Ons Volk» үшін де реалистік сюжеттер жасады. Вандерштейн жеке өнерінің шыңына жетті. «De Standaard» және «Het Nieuwsblad» басылымдарында жұмыс істегеннен басқа, ол «Ons Volk» және «Ons Volkske» журналдарына өз үлесін қосты, «het Parochieblad» (апталық христиандық газет) үшін арнайы «Suske en Wiske» әңгімесін жасады және ол Hergé жариялаған «Kuifje» журналына (Тинтин журналы) өз үлесін қоса бастады. Журнал Валлонияда өте танымал болды, бірақ Фландрияда Тинтиннің шығармалары әлі онша танымал емес еді. Танымал фламанд автор сату көлемін арттыруға көмектесер еді, сонымен қатар Вандерштейн үшін француз тіліндегі нарыққа жол ашар еді. Алайда, Hergé, бас редактор ретінде, өзінің журналы үшін өте жоғары сапа стандартын белгіледі, ал Вандерштейн суреттерін жақсарту және стильдеу керек болды, сондай-ақ комикстерінің фламандтық, халықтық аспектілерін алып тастау керек болды. Вандерштейн осы талаптарды орындады, ал ол «Kuifje» үшін жасаған «Suske en Wiske» оқиғалары оның мансабындағы ең жақсы туындылары деп есептеледі, ал алғашқысы «Het Spaanse Spook» (Испан әуесі) 16 қыркүйекте 1948 жылы жарық көрді, ол оның шедевр туындысы болды. Hergé оның «Kuifje» журналындағы жұмысы үшін Вандерштейнге «Комикстердің Брюгельі» деген лақап ат қойды. 1952 жылы Карел Буманс онымен бірге жұмыс істеді, ол 1959 жылға дейін анонимді автор ретінде қызмет етті. Ол негізінен Вандерштейн жасаған «Suske en Wiske» комиксінің жекелеген бөлімдері «De grappen van Lambik» үшін жұмыс істеді, ол «De Bond» апталық газеті үшін 1954 жылдың 24 қаңтарынан бастап жарық көрді. Бірақ ол «Tintin» журналындағы «Suske en Wiske» комикстерін де бояды. Вандерштейн көбірек уақытын әңгімелерді құруға және бастапқы эскиздерге арнады, оны өнер процесі деп есептеді, ал бояу – көбінесе қолөнер деп санады. 1949 жылдан 1953 жылға дейінгі жылдар Вандерштейннің мансабындағы ең жарқын кезең деп есептеледі, ол үлкен өнімділікті жоғары сапамен, әңгімелердегі қызықтылықты, көптеген кейіпкерлерді және графикалық аспектілерді үйлестірді, онда ерте жылдардың тартымды ерекшеліктері Hergé-нің қатаң «ligne claire» стилімен теңдестірілді. Осы оқиғалардың көптегені Александр Дюмадан бастап Буффало Биллге және Рихард Вагнердің «Нибелунг сақинасы» сияқты танымал классикалық туындыларға негізделген, ал «Kuifje» үшін жасалған Тилль Эуленшпигель туралы екі бөліктен тұратын комиксі осының шыңы болды. Вандерштейн осы кезден бастап жаңа комикстер үшін материалдарды жинауға көбірек уақыт жұмсады. Алғашқы комикстері көбінесе оның қиялымен толған, ойдан шығарылған елдерге саяхаттаған немесе үйге жақын болған сюжеттерден тұрса, енді ол жаңа комикстер үшін шабыт алу үшін саяхаттап, түрлі орындарды аралай бастады. Брюгге, Монако және Венеция қалаларына сапарлар «Kuifje» журналындағы үш оқиғаға шабыт берді.

After the liberation of Belgium in September 1944, there was a boom of new magazines for the youth, both in French and Dutch. Many of those tried to mix American comics with local artists. Vandersteen worked in these early years for countless publications. He continued publishing in Bravo, with the medieval gags of Lancelot. Having moved to the suburbs of Brussels to avoid the bombardments of Antwerp, he came into contact with some French language editors. French language magazines he contributed to included Franc Jeu, Perce Neige, and Le Petit Monde. Two of the comics he created for Franc Jeu were also published in albums. By 1947, all these magazines had disappeared. Defining for his career was the invitation he got in 1944 from the people of Standaard Boekhandel, a chain of bookstores who were also active as publishers. They were interested in his work and wanted to publish some books. Vandersteen presented them with the first designs for a daily comic strip, but they put that on hold and first ordered four juvenile books from Vandersteen. These were published in 1945 and 1946 in Dutch and French (by Casterman). On 30 March 1945, the daily comic strip Rikki en Wiske started to appear in the newspaper De Nieuwe Standaard, after a positive review by the young illustrator Marc Sleen. It was an immediate success, and the first story ran uninterrupted until 15 December 1945. Vandersteen though was disappointed to see the editor had renamed the strip Rikki en Wiske instead of his suggestion Suske en Wiske, and also felt that Rikki too closely resembled Tintin. The next story, Rikki disappeared, and the long series of adventures of Suske en Wiske began with the story Op het eiland Amoras, achieving success beyond the author's expectations. The first album appeared in 1946. This story introduced most of the recurring figures and means of transport through space and time, and set the framework for the complete series. Already in 1946, it was also published in the Dutch newspaper De Stem. On 22 December 1945, three days after the start of Suske en Wiske op het eiland Amoras, appeared the first page of De Familie Snoek (The Family Snoek), a weekly series of gags revolving around a contemporary Flemish family. It lasted for 11 albums. Apart from these two long lasting newspaper comic strips, Vandersteen made a number of other comics in these years. Most important was his work for Ons Volkske, the youth supplement of the weekly magazine Ons Volk, which from the end of 1945 on became an independent comic magazine. Marc Sleen was editor in chief and filled most pages together with Vandersteen. Vandersteen created a number of realistic stories of about 20 pages each, where he developed his own style after starting very much as a follower of Harold Foster. In his usual more caricatural style, he created in August 1946 the recurring gagstrip De Vrolijke Bengels (The Happy Rascals). More adult comics appeared in the magazine Ons Volk. In 1947, two publishers started a legal battle for the right to the names of the newspapers and magazines. Vandersteen, caught in the middle, worked a while for both, but eventually switched to the new owners of De Standaard. He continued to work for Ons Volkske, which was now renamed 't Kapoentje for a few more months. The publishers of De Standaard also continued the album series of Suske en Wiske, which started modestly with one album in 1946 and one in 1947. By 1947, seven albums were available, and the first ones were already reprinted. The first albums of De Familie Snoek had also appeared by then. Supported by large publicity campaigns, they sold very well: the first Snoek album was in its third impression by 1948. The popularity of Vandersteen, and the impact comics had in Flanders, is attested by the 25,000 readers who switched to the Standaard at the same time as Vandersteen did. Vandersteen worked the rest of his life for De Standaard, but contributed also to the other publications of the publisher: Ons Volkske, a new newspaper supplement continuing the name of the older magazine, and Het Nieuwsblad, the more popular newspaper of the group. Vandersteen made illustrations and comics when needed. For Ons Volk, which also reappeared, he made realistic stories until 1951. Vandersteen was now at the height of his productivity as a solo artist. Apart from his work for De Standaard and Het Nieuwsblad, he contributed to Ons Volk and Ons Volkske, he made a special Suske en Wiske story for het Parochieblad (a weekly Christian newspaper), and he started to contribute to Kuifje journal (Tintin magazine) that published Hergé. The magazine was very popular in Wallonia, but struggled in Flanders, where The Adventures of Tintin was not yet as well known. A popular Flemish author would give the sales a boost, while it could mean the breakthrough on the French language market for Vandersteen. However, Hergé, as editor in chief, set a very high quality standard for his magazine, and Vandersteen had to improve and stylize his drawings, and had to remove the more Flemish, popular aspects of his comics. Vandersteen obliged, and the stories of Suske en Wiske he created for Kuifje are now considered the best of his career, with the first one, Het Spaanse Spook (The Spanish Ghost), which started on 16 September 1948, as his masterpiece. It was because of his work for Kuifje that Hergé nicknamed Vandersteen "The Brueghel of the Comic Strip". He was followed by Karel Boumans in 1952, who was an anonymous contributor until 1959. He worked mainly for De grappen van Lambik, a Suske en Wiske spin off Vandersteen created for the weekly newspaper De Bond, which ran from 24 January 1954 on. But he also inked many Suske en Wiske comics, including those in Tintin. Vandersteen devoted himself more and more towards the storytelling and the initial pencil drawing, which he considered the artistic process, while the inking was more of a craft. The years from 1949 to 1953 are often considered the highlight of Vandersteen's career, when he combined large production with consistent high quality in his stories, the jokes, the many characters, and the graphical aspects, in which the charming quirkiness of the early years was balanced with the more rigorous ligne claire of Hergé. Many of these stories were loosely based on popular classics, ranging from Alexandre Dumas over Buffalo Bill to Richard Wagner's Der Ring des Nibelungen, with as culmination his comic in two parts of the legend of Till Eulenspiegel, made for Kuifje. Vandersteen spent a lot more time at documentation from this point on. While the early comics were mostly filled by his imagination and visited imaginary countries or stayed close to home, he now started travelling to visit locations for new comics. Visits to Bruges, Monaco and Venice were the inspiration for three stories in Kuifje

In 1953, when Tijl Uilenspiegel was finished, Vandersteen created a new comical strip for Kuifje. 't Prinske told the humorous adventures of a young prince in a fictional country. It lasted until 1959 and ran for some 300 comics. In 1951, Vandersteen encountered Karel Verschuere, a young unemployed artist. Vandersteen hired him, and Verschuere soon became his main artist for the realistic series. His first series was Judi, a retelling of the Old Testament in four albums, which first appeared in Ons Volkske. The series was not very successful, and Verschuere later finished a fifth part on his own. Verschuere also contributed to the second part of Tijl Uilenspiegel, just like Bob de Moor and Tibet did, but his main contribution to the output of Vandersteen was his work on Bessy, a Western series inspired by the success of Lassie, which started in 1952 in the Walloon newspaper La Libre Belgique. The series appeared under the pseudonym WiRel, a combination of Willy and Karel, indicating the importance of Verschueren's work. He continued working with Vandersteen until 1967, helping with many of the realistic series Vandersteen created in these years, including Karl May, Biggles and especially De Rode Ridder. The success of Bessy, which from 1953 on also appeared in Dutch, led to the creation of the Studio Vandersteen, acknowledging, albeit mostly anonymously, that many of the comics were no longer made by Willy Vandersteen on his own. Together with the publications in Kuifje, it made Vandersteen a popular artist in Wallonia as well, and all Bessy and Suske en Wiske comics were published by Erasme in French.

1953 жылы Тилль Эуленшпигель аяқталғаннан кейін Вандерштейн «Kuifje» журналы үшін жаңа әңгімелік комикстер жасады. «’t Prinske» нақты емес елдегі жас ханзаденің қызықты оқиғаларын баяндады. Ол 1959 жылға дейін 300-ге жуық комикстермен жарық көрді. 1951 жылы Вандерштейн Карел Вершюеремен, жұмыссыз суретшімен танысты. Вандерштейн оны жұмысқа алды, ал Вершюере тез арада реалистік сериялар үшін оның негізгі суретшісіне айналды. Оның алғашқы сериясы «Judi» болды, ол «Ons Volkske» журналында жарық көрген төрт томдық Ескі өсиеттің қайта айтуы. Серия онша сәтті болмады, ал Вершюере кейін бесінші бөлігін өзі аяқтады. Вершюере «Tijl Uilenspiegel» екінші бөлігіне де үлес қосты, сондай-ақ Боб де Мур және Тибет сияқты суретшілер де қатысты, бірақ Вандерштейннің туындыларына оның ең маңызды үлесі «Bessy» батырлық сериясы болды, ол Лассидің сәттілігінен шабыттанды. Бұл серия 1952 жылы Валлониялық «La Libre Belgique» газетінде «WiRel» псевдонимімен жарық көрді, бұл Вилли мен Карел есімдерінің біріктірілуі Вершюеренің жұмысының маңыздылығын көрсетеді. Ол 1967 жылға дейін Вандерштейнмен бірге жұмыс істеді, реалистік сериялардың көптеген туындыларын жасауға көмектесті. Баспагерлер 1947 жылы газеттер мен журналдардың атауларына құқық үшін сотқа жүгінді. Вандерштейн ортада қалды, біраз уақыт екеуі үшін де жұмыс істеді, бірақ ақырында «De Standaard» компаниясының жаңа иелеріне ауысты. Ол «Ons Volkske» компаниясында жұмыс істеуді жалғастырды, ол енді «’t Kapoentje» деп аталды. «De Standaard» баспасы сондай-ақ «Suske en Wiske» альбомының сериясын жалғастырды, ол 1946 жылы бір альбоммен және 1947 жылы бір альбоммен кішігірім түрде басталды. 1947 жылы жеті альбом шығарылды, ал алғашқылары қайта басылып шықты. Сол кезде «De Familie Snoek»-тің алғашқы альбомдары да пайда болды. Үлкен жарнамалық кампаниялардың қолдауымен олар өте жақсы сатылды: алғашқы Snoek альбомы 1948 жылы үшінші рет басылды. Вандерштейннің танымалдылығы мен комикстердің Фландрияға әсері Вандерштейнмен бір уақытта «Standaard» компаниясына ауысқан 25 000 оқырманмен расталады. Вандерштейн өмірінің қалған бөлігінде «De Standaard» компаниясында жұмыс істеді, бірақ баспаның басқа басылымдарына да үлес қосты: «Ons Volkske», ескі журналдың атын жалғастыратын жаңа газет қосымшасы және топтың танымал газеті «Het Nieuwsblad». Вандерштейн қажет болған кезде суреттер мен комикстер жасады. Ол 1951 жылға дейін «Ons Volk» үшін де реалистік сюжеттер жасады. Вандерштейн енді жеке суретші ретінде өнімділігінің шыңына жетті. «De Standaard» және «Het Nieuwsblad» басылымдарында жұмыс істегеннен басқа, ол «Ons Volk» және «Ons Volkske» журналдарына өз үлесін қосты, «het Parochieblad» (апталық христиандық газет) үшін арнайы «Suske en Wiske» әңгімесін жасады және ол Hergé жариялаған «Kuifje» журналына (Тинтин журналы) өз үлесін қоса бастады. Журнал Валлонияда өте танымал болды, бірақ Фландрияда Тинтиннің шығармалары әлі онша танымал емес еді. Танымал фламанд автор сату көлемін арттыруға көмектесер еді, сонымен қатар Вандерштейн үшін француз тіліндегі нарыққа жол ашар еді. Алайда, Hergé, бас редактор ретінде, өзінің журналы үшін өте жоғары сапа стандартын белгіледі, ал Вандерштейн суреттерін жақсарту және стильдеу керек болды, сондай-ақ комикстерінің фламандтық, халықтық аспектілерін алып тастау керек болды. Вандерштейн осы талаптарды орындады, ал ол «Kuifje» үшін жасаған «Suske en Wiske» оқиғалары оның мансабындағы ең жақсы туындылары деп есептеледі, ал алғашқысы «Het Spaanse Spook» (Испан әуесі) 16 қыркүйекте 1948 жылы жарық көрді, ол оның шедевр туындысы болды. Hergé оның «Kuifje» журналындағы жұмысы үшін Вандерштейнге «Комикстердің Брюгельі» деген лақап ат қойды. 1952 жылы Карел Буманс онымен бірге жұмыс істеді, ол 1959 жылға дейін анонимді автор ретінде қызмет етті. Ол негізінен Вандерштейн жасаған «Suske en Wiske» комиксінің жекелеген бөлімдері «De grappen van Lambik» үшін жұмыс істеді, ол «De Bond» апталық газеті үшін 1954 жылдың 24 қаңтарынан бастап жарық көрді. Бірақ ол «Tintin» журналындағы «Suske en Wiske» комикстерін де бояды. Вандерштейн көбірек уақытын әңгімелерді құруға және бастапқы эскиздерге арнады, оны өнер процесі деп есептеді, ал бояу – көбінесе қолөнер деп санады. 1949 жылдан 1953 жылға дейінгі жылдар Вандерштейннің мансабындағы ең жарқын кезең деп есептеледі, ол үлкен өнімділікті жоғары сапамен, әңгімелердегі қызықтылықты, көптеген кейіпкерлерді және графикалық аспектілерді үйлестірді, онда ерте жылдардың тартымды ерекшеліктері Hergé-нің қатаң «ligne claire» стилімен теңдестірілді. Осы оқиғалардың көптегені Александр Дюмадан бастап Буффало Биллге және Рихард Вагнердің «Нибелунг сақинасы» сияқты танымал классикалық туындыларға негізделген, ал «Kuifje» үшін жасалған Тилль Эуленшпигель туралы екі бөліктен тұратын комиксі осының шыңы болды. Вандерштейн осы кезден бастап жаңа комикстер үшін материалдарды жинауға көбірек уақыт жұмсады. Алғашқы комикстері көбінесе оның қиялымен толған, ойдан шығарылған елдерге саяхаттаған немесе үйге жақын болған сюжеттерден тұрса, енді ол жаңа комикстер үшін шабыт алу үшін саяхаттап, түрлі орындарды аралай бастады. Брюгге, Монако және Венеция қалаларына сапарлар «Kuifje» журналындағы үш оқиғаға шабыт берді.