Кіріспе
"Америкалық топырақ ғылымының әкесі", саясаткер және Оңтүстік құлдығының жақтаушысы Эдмунд Руфин III (5 қаңтар 1794 - 17 маусым 1865) 1823 жылдан 1827 жылға дейін Вирджиния Сенатында қызмет еткен бай Вирджиния плантаторы болды. Америка Азамат соғысына дейінгі соңғы үш онжылдықта, оның құлдықты қолдаушы жазбалары ауыл шаруашылығындағы еңбектерінен гөрі көбірек назар аударды. Руфин – құл иесі, штаттардың құқықтары мен құлдықты қатал түрде жақтады, Азамат соғысынан жылдар бұрын бөлінуді талап етті және "От жегіштер" деп аталатын топпен саяси белсенділікке қатысты. Руфинге 1861 жылғы сәуірде Форт-Самтер шайқасында "соғыстың бірінші оғын атқан" деген құрмет беріледі және қарттығына қарамастан Конфедерация әскері ретінде шайқасты. 1865 жылы соғыс Оңтүстіктің жеңілісімен аяқталғанда, ол "янки билігіне" бағынудың орнына өз-өзіне қол жұмсады.
Edmund Ruffin III (January 5, 1794 – June 17, 1865) was a wealthy Virginia planter who served in the Virginia Senate from 1823 to 1827. In the last three decades before the American Civil War, his pro slavery writings received more attention than his agricultural work. Ruffin, a slaveholder, staunchly advocated states' rights and slavery, arguing for secession years before the Civil War, and became a political activist with the so called Fire Eaters. Ruffin is given credit for "firing the first shot of the war" at the Battle of Fort Sumter in April 1861 and fought as a Confederate soldier despite his advanced age. When the war ended in Southern defeat in 1865, he committed suicide rather than submit to "Yankee rule."
Ерте және отбасылық өмірі
Руффин 1794 жылдың 5 қаңтарында Вирджиния штатының Принс-Джордж округіне қарасты Хопвеллдің шығысында орналасқан Эвергрин плантациясында дүниеге келді. Уильям Рэндольфтің ұрпағы, ол Вирджинияның плантаторлық аристократиясының құрамында туды және Джеймс өзенінің бойында кең аумақтарды мұра етті. Оның әкесі Джордж Руфин (1765–1810) болды, ал Эдмундтің аты атасы Эдмунд Руфинге (1744–1807) берілді, ол Американдық Тәуелсіздік соғысы кезінде (1775–1778, 1782–1788) Вирджиния делегаттар палатасында Принс-Джордж округін өкілдік еткен. Ол өз әлеуметтік статусына сай жеке білім алды, содан кейін Вирджиния штатының Уильямсбург қаласындағы Уильямсберг және Мэри колледжінде оқыды. 1813 жылы Руфин Уильямсбургтен келген Сьюзан Хатчингс Трэвисқа үйленді. Жұбайлар Руфинге атасының есімімен мұра болып берген плантацияға, Джеймс өзенінің бойындағы Принс-Джордж округіндегі Коггинс-Пойнтке көшті, ол 1781 жылы Бенедикт Арнольдтың Джеймс өзені бойында (Ричмондты қоса алғанда) жасаған шабуылдарынан кейін сатқындыққа өткеннен кейінгі аттандыру орны ретінде танымал болды. Сьюзан Руфин 1846 жылы қайтыс болғанға дейін олардың он бір баласы болды, бірақ көптеген балалары Американдық Азамат соғысы аяқталғанға дейін қайтыс болды және әкелері өз-өзіне қол жұмсады: Эдмунд Руфин кіші (1814–1875), Агнес Руфин Беквиф (1816–1865), Джулиан Калькс Руфин (1821–1864, Дрюри-Блафф шайқасында қаза тапты), Элизабет Руфин Сайр (1821–1860), Ребекка Руфин Блэнд (1823–1855), Джейн Руфин Дупуй (1829–1855), Чарльз Лорейн Руфин (1832–1870; соғыстан аман қалған VMI түлегі), Элла Руфин (1832–1855), Энн Руфин (1844–1863) және Джордж Чемпион Руфин (1845–1913).
Әскер
Руффин 1812 жылғы соғыс кезінде Вирджиния милициясына қарапайым сарбаз ретінде қабылданып, 4-ші Вирджиния жаяу әскерінің хатшысы болып қызмет еткен, бірақ ешқандай шайқасқа қатыспады. Одан ондаған жылдар өткен соң Оңтүстік Каролина штатының «Пальметто гвардиясы» құрамына енді.
Өсімдік өсіруші және интеллектуал
Руфин, Вирджиниядағы көптеген плантаторлар сияқты, құл еңбегін пайдаланып шаруашылық жүргізді. Ол Коггинс Пойнт және Принс-Джордж округіндегі Шеллбанкс сияқты бірнеше плантацияға ие болды. 1820 жылы Принс-Джордж округінде 52 құл негр мен мулатты иеленді, 1830 жылы олардың саны 86 құлға дейін, ал 1840 жылы 96 құлға дейін өсті. 1850 жылғы санақ алғаш рет жеке құл тізімдерін қамтыды, сол кезде Эдмунд Руфин Принс-Джордж округінде 84 құлға, ал Вирджиния штатының Хановер округінде 41 құлға ие болды. 1860 жылғы санақта Эдмунд Руфиннің 31 құлы Чарльз Сити округіндегі біреуге жалға берілді, оның ұлдары Эдмунд Руфин кіші және Дж. Си. Руфин Принс-Джордж округінде тиісінше 95 және 22 құлға ие болды, ал Эдмундтың Хановер округінде де қосымша құлдары болған болуы мүмкін. Жиырма жасында Руфин топырақты жаңарту үшін марл қолданумен тәжірибе жүргізе бастады, бұл топырақ бір ғасырдан астам уақыт бойы темекінің монокультурасынан тозып кеткен еді, себебі темекі топырақтан көптеген қоректік заттарды сіңіреді. Білімді адам болған Руфин ауыл шаруашылығы ғылымына қызығушылық танытты, бірақ шаруашылықты жүргізуге немесе құлдарды қадағалауға ұнатпады, сондықтан 1835 жылы Принс-Джордж округіндегі плантациясынан Петербург қаласына көшіп, жер иесі болып қалды, плантацияларын күнделікті басқаруды және құлдарды бақылауды бақылаушыларға тапсырды. 1843 жылы Руфин Вирджинияның Ричмонд қаласына жақын Хановер округінде Марлборн атты тағы бір плантация сатып алды. Бұл жерде ұзақ жылдар бойы темекі өсірілгендіктен топырақ тозып кеткен еді, сондықтан Руфин маңызды агрономға айналды және топырақты қорғау және жаңартуды ілгерілетуде жетекші болды. Олардың қызығушылықтары Оңтүстік қоғамының барлық саласын қамтыды. Мысалы, Руфин Уильям Бёрдтың Вестовер плантациясынан шыққан "Вестовер қолжазбаларын" редакциялады, онда Вирджиния мен Солтүстік Каролина арасындағы шекараның тарихы, 1733 жылы Едем еліне жасалған саяхат және кендерге бару туралы мәліметтер бар. (Бұл еңбек 1841 жылы Вирджиниядағы Петерсбургте және 1866 жылы Нью-Йорктегі Олбаниде 2 томдық түрде жарық көрді). Топтың көптеген мүшелері "бағушылық" құлдықты ақтады деп сақтады, солтүстікте де реформаларға ықпал еткен евангелистік дәстүрдің әсерімен, өз ұсыныстарын және "айыптауларын" қысқа мерзімді басылымдарда жариялады және оңтүстіктегі әріптестерінен лайықты құрмет көрмегендерін сезінді. 1840 жылдары Руфин "Фермерс Реестр" газетінің редакторы болды. Ол лаймды қолдану арқылы шөпті топырақтың pH деңгейін көтеру мүмкіндігін зерттеді. Руфин ұсынған мақала кейіннен "American Farmer" журналында жарияланды, ал соңында өте ықпалды "Әк топырақтар туралы эссе" (1852) кітабына айналды. Ол әктас топырағын (марл) қолдану топырақтың қышқылдығын төмендетіп, екі ғасыр бойы темекі өсіруден тозып кеткен жерінде жүгері мен бидайдың аралас өнімділігін арттырғанын түсіндірді. Осы және басқа да еңбектерінің арқасында ол қазіргі заманда "топырақтану ғылымының әкесі" деп аталады.
and 41 enslaved people in Hanover County, Virginia. In the 1860 census, 31 slaves of Edmund Ruffin were leased to someone in Charles City county, his sons Edmund Ruffin Jr. and J. C. Ruffin owned 95 slaves and 22 slaves, respectively in Prince George county, and probably Edmund owned additional slaves in Hanover County. In his twenties, Ruffin began experimenting with using marl to rejuvenate the soil on his land that had been worn out by more than a century of monoculture of tobacco, a crop which consumes many nutrients from the soil. An educated man, Ruffin was interested in agricultural science but did not like farming or supervising slaves and in 1835 moved from his plantation in Prince George to the City of Petersburg becoming an absentee landowner, leaving the day to day management of his plantations and supervision of slaves to overseers. In 1843, Ruffin purchased another plantation, Marlbourne, in Hanover County near Richmond, in the Virginia Tidewater and moved there from Petersburg. Tobacco had long been cultivated on the land and the soil was exhausted, so Ruffin became a serious agronomist and a pioneer in promoting conservation and soil rejuvenation. Their interests spanned Southern society. For example, Ruffin edited writings of William Byrd of Westover Plantation The Westover Manuscripts, containing a history of the dividing line twixt Virginia and North Carolina: a Journey to the Land of Eden A. D. 1733 and a Progress to the Mines. (Published in Petersburg, Virginia in 1841 and in Albany, New York in 2 volumes in 1866). Many in the group argued "stewardship" justified slavery, influenced by the evangelical tradition that generated reform in the North as well, and published their recommendations and "jeremiads" in short lived periodicals and felt unjustly neglected by fellow Southerners. For a time in the 1840s, Ruffin was editor of the Farmers Register. He did serious studies of the possibility of using lime to raise pH in peat soils. Ruffin presented a paper, later expanded into an article for American Farmer and eventually into the highly influential book An Essay on Calcareous Manures (1852). He explained how applications of calcareous earths (marl) had reduced soil acidity and improved yields of mixed crops of corn and wheat on his land, which had been worn out by two centuries of tobacco farming. These works and others have led to his being called the "father of soil science" in modern times.
Құлдықты қорғаушы
Руффин құлдықты және оңтүстік өмір салтын қатты қолдады. 1850 жылдары аймақтық шиеленіс күшейген сайын ол бұрынғыдан да белсенді сөйлей бастады. Оны "От жегіш" деп атағандар болды, себебі ол оңтүстікті қорғау үшін бөлініп кетуді және қарулы қақтығысты жақтады. 1859 жылдың қаңтар айында ол күнделігіне: "Менің соңғы [құлдық туралы] жазбама бұрынғы ешбір жазбамнан артық назар аударылды", - деп жазды. 1859 жылы Руффин Джон Браунның Чарльз Таун қаласында (қазіргі Батыс Вирджиния штаты) атқылануына куә болу үшін сапар жасады. Осы жолы ол Вирджиния әскери институтының кадеттер корпусына (оның ұлы бітірген) қосылып, шараға қатысуға мүмкіндік алды. Қарызға алынған пальто киіп, қару алып, қартайған, ақ шашты сепаратист Лексингтондан келген жас кадеттермен бірге Чарльз Таунға қадам басты. Руффин Браун мен оның жасағынан тәркіленген бірнеше найзаны жинады, олар құлдарды жалпы көтеріліске қаруландыру үшін арналған еді. Руффин Делавэр штатын қоспағанда, құлдарды ұстаған барлық штаттың губернаторларына найза жіберді, бұл оңтүстікке және құлдыққа қарсы солтүстіктің зор дұшмандығының дәлелі болды.
Азаматтық соғыс
1860 жылы Абрахам Линкольн президент болып сайланғаннан кейін, Руффин бұрын агроном ретінде жұмыс істеген Оңтүстік Каролинаға сапар шекті, бөлінуді қолдауға үміттене отырып (әлдебір себеппен, Суонбергтің айтуынша, оның Вирджиниялық әріптестері оның көзқарастарын тым радикалды деп санаған). Ол ұлына: «Мен осында болған уақыт өмірімдегі ең бақытты кезең болды», - деп хат жазды. Руффин 1861 жылғы 12 сәуірде Моррис аралынан федералды Форт Самтерге қарсы алғашқы оқтардың бірін атқан адам ретінде танылады, бұл оқиға соғыстың бастауы деп есептеледі; бірақ Форт Самтерге қарсы нақты алғашқы оқ, капитан Джордж С. Джеймстің басқаруымен Форт Джонсоннан лейтенант Генри С. Фарли берген сигналдық оқ болды. Руффин сондай-ақ Оңтүстік күштері Форт Самтерді басып алғаннан кейін алғаш болып фортқа кірген адам болды. Азамат соғысы кезінде оның немересі Джулиан Беквит 1862 жылғы 31 мамырдағы Жеті сосна шайқасында Петербургтегі конфедерациялық әскерлердің арасындағы бірінші қаза болды. Келесі жазда Одақ әскерлері Ричмондқа қауіп төндірген кезде, Руффин Марлборннан ұлы Эдмунд Руффинге тиесілі Бечвудқа, Принс Джордж округіндегі үйіне көшті. 1864 жылдың маусым айында генерал Улисс С. Гранттың басқаруымен Потомак армиясы Джеймс өзенінен Принс Джорджға асығыс салынған понтондық көпір арқылы Бичвудтан бірнеше шақырым шығысқа қарай, Флауердю Хандредке жасырын түрде өтіп кеткеннен кейін, Руффин құлының бірі басқарған арбада сабан астында жасырынып, тұтқындалудан құтылды. Ол батысқа қарай, Петербургтен батысқа қарай Амелия округінде орналасқан, тағы бір ұлының плантациялық үйіне, Редмурға қашты, ол конфедерациялық территорияда болды. Соғыс кезінде Руффиннің бірнеше плантациялары Одақ әскерлерімен басылып алынып, тоналды. Оның Коггинс Пойнттегі плантациясы Петербург қоршауы кезінде өткен Бифштек шабуылының ортасы болды.
Эдмунд Раффиннің шығармалары
Құлдық және еркін еңбек, сипатталған және салыстырылған / Эдмунд Раффин. 2006 жылғы 8 желтоқсанда қарастырылған.