Кіріспе

Адриано Мария Корреа Гомес де Оливейра, GCIH, ComL, немесе жай ғана Адриано (9 сәуір 1942 – 16 қазан 1982) – португалиялық музыкант, Порту қаласында консервативті рим-католик отбасында дүниеге келген. Оның отбасы туғаннан кейін Авинтеске көшіп кетті. Ол Коимбра университетінде оқуға түсті, бірақ студенттік белсенділікке және Коимбра фадо музыкасына қатысқанмен, ақырында оқуын тастады. Адриано – Estado Novo диктаторлық режиміне қарсы күресу үшін музыка мен өлеңдерін пайдаланған саяси композиторлар мен әншілер буынының өкілі. Осының арқасында ол демократиялық қарсыластардың арасында танымал болды және диктатураға қарсы әрекеттері үшін саяси полиция – PIDE тарапынан қуғынға ұшырады. Адриано музыканттар Зека Афонсу, Падре Фанхайс, Сержио Годиньо және Луиза Бастомен жақын дос болды, олармен бірге көптеген альбомдар жазды. Оның алғашқы жазбасы – Fado de Coimbra, 1963 жылы Антонио Португалия мен Руи Патоның сүйемелдеуімен шықты. Осы жазбада ол Мануэль Алегренің өлеңімен Trova do Vento Que Passa-ның тұңғыш орындалуын жасады, ол диктатураға қарсы күрестің гимніне айналды. 1967 жылы ол "Canção com Lágrimas" әні бар Адриано Коррея де Оливейра альбомын жазды. 1969 жылы әскери қызметін өткерген кезде Мануэль Алегренің өлеңімен "O Canto e as Armas" шықты, одан кейін 1970 жылы "Cantaremos" және 1971 жылы "Gente de Aqui e de Agora" жарық көрді. Гвоздика революциясынан кейін Мануэль да Фонсеканың өлеңдерімен "Que Nunca Mais" синглы шықты. Бұл дискіні Фаусто Бордало Диас режиссерлік етіп, продюсерлікке қатысты, сонымен қатар гитарист Карлос Паредес сирек қатысты. Сол жылы ол Musicweek журналының "Жылдың әртісі" номинациясына ие болды. Адриано Португалия Коммунистік партиясының мүшесі болды және Avante! фестивалінде жиі қатысты. Ол социалист Мануэль Алегремен жақын дос болды, ол оның көптеген өлеңдерін жазды. Ол 40 жасында Авинтесте қан тамырларының зақымдануынан қайтыс болды.