Уильям Уэзерс: Англия және Уэльстегі Католик Епископының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Уильям Уэзерс (12 қараша 1814 – 4 наурыз 1895, Ислеворт, Миддлсек, Англия) – Англия мен Уэльстегі католик шіркеуінің Рим католик епископы, сондай-ақ Амикла титулды епископы. Оның ата-анасы Уэльстен шыққан протестанттар еді. Әкесі қайтыс болғаннан кейін ол, анасы және туыстары католицизмге көшті. Ол 1823–1828 жылдары Бэдслидегі францискандық мектепте білім алды, содан кейін Олд-Холлда қырық жыл бойы түрлі лауазымдарда қызмет етті. 1838 жылы дін қызметкері болар алдында (1835 жылы) магистр атанды. Ол 1840–1843 жылдары тәртіп сақшысы, 1843–1851 жылдары вице-президент және прокурор, бірнеше жыл оқу сақшысы, ал 1851–1868 жылдары президент болды. Оның президенттік кезеңі колледж және Оңтүстік Англиядағы католицизм тарихындағы ерекше кезең болып саналады. Иерархия жаңадан құрылғаннан кейін стандарттар қайта қарастырылды. Келешектегі дін қызметкерлерін күшейту мақсатында архиепископ Генри Эдвард Мэннинг, ол да католицизмге ауысқан (англикандықтан), семинарияны жаңа құрылған Сент-Карлз облаттарының басқаруына беру қажет деп есептеді. Мэннингтің ықпалымен кардинал Николас Уайзман Уэрдегі Сент-Эдмунд колледжіне президенттің қаламаған және қарсы алған қызметкерлерді тағайындады (1855–1856). Бұл колледжді президентпен келісімсіз басқаруға әрекет етуге әкелді. Вестминстерлік тарап мәселені қарап, Римге шағымданғаннан кейін 1861 жылы облаттар алынып тасталды. Доктор Уэзерстің жоғары идеалдарға құрметі оның президенттігі кезінде колледж ережелерін жаңартқандығында және дінге ауысқан және дін қызметкері емес доктор Уордты теологиядан лекция оқуға шақырғандығында және оған берген нақты қолдауында көрінді (1852–1858). 1869 жылы архиепископ Мэннинг дін қызметкерлерін Хаммерсмитке көшірген кезде, ол Уэзерсті сол семинарияның ректоры етіп тағайындады, және Уэзерс семинария жабылғанға дейін (1892) осы лауазымда қалды. Өзінің қалауы бойынша ол Ислеворттағы Назарет қарындастарының капелланы болды. Ол 1845 жылы докторлық диссертациясын қорғады (D. D.), 1851 жылы Вестминстер каноны атанды, 1869 жылы Папа Пий IX-тың ішкі прелаты болып тағайындалды және 1872 жылы архиепископ Мэннингтің көмекшісі ретінде епископқа бекітілді. 1868 жылы ол Бірінші Ватикан кеңесіне дайындық жұмыстарында ағылшын епископтарының теолог өкілі ретінде Римге барды. Ол «Электр мен магнетизмнің табиғаты мен нәтижелерін зерттеу» (1876) атты еңбегін жариялады.

Bishop William Weathers (12 November 1814 – 4 March 1895 in Isleworth, Middlesex, England) was a Roman Catholic bishop of the Catholic Church in England and Wales as well the titular Bishop of Amycla. His parents were originally Protestants from Wales. He, his mother and siblings were converted to Roman Catholicism after his father's death. He was educated at the Franciscan school at Baddesley (1823–28), and at Old Hall, where he remained for forty years, and held in turn every office. Before his ordination (1838) he was already a master (1835). He was prefect of discipline 1840–43, vice president and procurator 1843–51, prefect of studies for some years, and president 1851–68. His presidency forms a memorable epoch in the history of the college and of Catholicism in southern England. The years succeeding the restoration of the Hierarchy saw a readjustment of standards. With a view to invigorate the future secular clergy, Archbishop Henry Edward Manning, also a convert to Roman Catholicism, albeit from Anglicanism, thought it necessary that the control of the seminary should be in the hands of his newly formed congregation, the Oblates of St. Charles. Under Manning's influence, Cardinal Nicholas Wiseman appointed a staff at St Edmund's College, Ware, who were neither desired nor welcomed by the president (1855–56). The result was an attempt to manage the college without the president's co operation. The Westminster Chapter took up the matter, and, after an appeal to Rome, the Oblates were withdrawn in 1861. Dr. Weathers' own appreciation of higher ideals is indicated by the remodelling of the college rules during his presidency, and by the invitation and firm support given to Dr. Ward, a convert and a layman, as lecturer in theology (1852–58). When Archbishop Manning removed the divines to Hammersmith in 1869, he appointed Weathers rector of that seminary, which position Weathers held until the seminary was closed by Cardinal Herbert Vaughan in 1892. At his own choice, he then became chaplain to the Sisters of Nazareth at Isleworth. He had been created D. D. in 1845, became a canon of Westminster in 1851, was named a domestic prelate to Pope Pius IX in 1869, and was consecrated bishop, as auxiliary to Archbishop Manning, in 1872. In 1868 he went to Rome as representative theologian of the English bishops in the deliberations preparatory to the First Vatican Council. He published (under the name Amyclanus), An Enquiry into the Nature and Results of Electricity and Magnetism (1876).