Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Арчибальд Бауэр (17 қаңтар 1686 – 3 қыркүйек 1766) – шотланд тарихшысы, қазір оның күрделі және өзгермелі діни сенімдерімен, сондай-ақ оның осы туралы берген мәлімдемелерімен белгілі. Ғалымдар бұл мәлімдемелерге сенімсіздікпен қарайды. Дуайдағы шотланд колледжінде білім алған Бауэр Римде иезуитке айналды. 1726 жылы Лондонға оралғаннан кейін біраз уақыттан соң Англия шіркеуіне қосылды. Ол «Папалар тарихы» (1748–66, 7 томдық) еңбегін жазды. Бұл еңбек оның иезуиттік немесе католик дініне қайта оралуына байланысты үлкен дауға себеп болды. Өмірінің соңында ол дінін үш рет ауыстырған болып көрінеді.
Archibald Bower (17 January 1686 – 3 September 1766) was a Scottish historian, now noted for his complicated and varying religious faith, and the accounts he gave of it, now considered by scholars to lack credibility. Educated at the Scots College, Douai, Bower became a Jesuit in Rome. He joined the Church of England a while after returning to London in 1726. He wrote a History of the Popes (1748–66, 7 volumes). This work was drawn into a damaging controversy concerning his apparent return to the Jesuit or Catholic fold. By the end of his life, it appeared he had changed religion three times.
Ерте өмір
Ол 1686 жылдың 17 қаңтарында Дундиде немесе оның жанында дүниеге келген. 1702 жылы Дуайдағы шотланд колледжіне жіберілді, содан кейін Римге барды және 1706 жылдың 9 желтоқсанында Иса қоғамына қабылданды. Екі жылдық тәлімнен кейін 1712 жылы Фаноға барып, 1714 жылға дейін классикалық пәндерді оқытты, сосын Фермоға көшті. 1717 жылы Рим колледжінде дінтануды оқу үшін Римге қайтарылды, ал 1721 жылы Ареццо колледжіне ауыстырылды, 1723 жылға дейін онда қалды және философиядан лекция оқыды. Содан кейін Флоренцияға жіберілді, сол жылы Мацератаға көшті, онда 1726 жылға дейін тұрды. Ол кезде, мүмкін, төрт сертпен мойынсұнған болар (өзі туралы айтқандары сенімді болмауы мүмкін). Боуэр мансабындағы шешуші кезең – Мацератадан Перуджаға көшіп, 1726 жылы Англияға аттануы болды. Иезуиттердің құжаттарында орден оны Англияға жібергені көрсетілген. Боуэр «Ақылға сыймас жалақпаратқа жауап» (1757) еңбегінде мүлдем басқаша оқиға баяндады. Бұрын, 1750 жылы Ричард Барон басқа бір жазба жариялаған, ол Боуэрдің Кентербери архиепископының капелланы доктор Хиллге «қашуы» туралы айтқан әңгімесіне негізделген. Үшінші нұсқасы Дугластың «Боуэр мен Тиллемонтты салыстыру» (1757) кітабының соңында жарияланды. Ансбах королевасы Каролинаның кітапханасын басқарған (1748 жылдың 10 қыркүйегі) Боуэр, Литтлтонның премьер-министр Генри Пелхаммен араласуы арқасында осы лауазымға тағайындалды. Келесі жылы (1749 жылдың 4 тамызы) епископ Уильям Николсонның немересі, Англия шіркеуінің пастырының қызына үйленді. Бұл әйелдің мүлігі болды және бұрынғы күйеуінен баласы бар еді. Ол 1745 жылы неке қиюға келісім берген, бірақ ол орындалмады. 1754 жылдың сәуір айында Литтлтон оны Бук жарлықтарының кеңсе басшысы етіп тағайындады. Ол екінші басылымды түзетуге жалақы алды, хаттардың түпнұсқалығын растады және Боуэр түрлендірген Хойлс ханымның куәлігін ұсынды. Боуэр де жауап берді, ал Дуглас «Боуэр мен Тиллемонтты салыстыру» (1757) атты екінші трактат жариялады, онда «Папалар тарихы», әсіресе бірінші томы, Луи Себастьен Ле Найн де Тиллемонттың еңбегінің аудармасы екенін дәлелдеді. 1757 жылы Боуэр үш ұзын памфлет шығарды, ал Дуглас «Боуэрдің үш қорғанысында келтірілген барлық фактілердің толық жолдандырылуы» (1757) және «А—д Б—рдің толық және соңғы ашылуы» (1758) жариялады, онда Италиядан алынған құжаттар келтіріліп, Боуэрдің жалғаншы екені айтылды. Боуэрдің бұрынғы досы болған Дэвид Гаррик, Боуэрді сахнада масқара ретінде көрсетілетін фарс жазумен қорқытты. Боуэр жеке шабуылдармен және қарсы дәлелдермен жауап берді. Дау-дамай аяқталғанға дейін ол төртінші томын жариялады, ал 1757 жылы Амстердамда француз тілінде оның алғашқы төрт томының қысқартылған нұсқасы жарық көрді. 1761 жылы Боуэр досына жазған хаттар сериясында Португалия инквизициясы туралы анонимді «Шындыққа жақын естеліктерге» қатысқан болуы мүмкін. Сол кезде ол «Папалар тарихының» бесінші томын шығарды, онда католиктермен болған келісімдерінің қысқаша мазмұны келтірілген. Оның тарихының қалған бөлігі автордың қайтысы алдында ғана жарық көрді, алтыншы және жетінші томдары бірге жарияланды, бірақ 1600 жылдан 1758 жылға дейінгі кезең 26 бетке сыйып қалды. «Папалар тарихы» 1844-5 жылдары Филадельфияда Самуэль Хансон Кокс жазған жалғасымен 3 томдық түрінде қайта басылды.
He was born on 17 January 1686 at or near Dundee. In 1702 he was sent to the Scots College, Douai; he then went to Rome, and was admitted to the Society of Jesus on 9 December 1706. After a novitiate of two years, he went in 1712 to Fano, where he taught classics till 1714, when he moved to Fermo. In 1717 he was recalled to Rome to study divinity in the Roman College, and in 1721 was transferred to the college of Arezzo, remaining till 1723, and became reader of philosophy. He was next sent to Florence, and the same year moved on to Macerata, where he stayed till 1726. By then he was, probably, professed of the four vows (his own statements concerning himself may not be reliable). The turning point in Bower's career was his transfer from Macerata to Perugia, and his departure from there to England in 1726. Jesuit records show that the Order sent him to England. Bower gave a quite different story in Answer to a Scurrilous Pamphlet (1757). Another account had been previously published by Richard Baron in 1750, allegedly based on the story Bower gave of his "escape" to Dr. Hill, chaplain to the archbishop of Canterbury. A third account is printed at the end of Bower and Tillemont compared (1757) by Douglas. keeper of Queen Caroline of Ansbach's library (10 September 1748), Bower obtained the place through the interest of Lyttelton with the prime minister Henry Pelham. The next year (4 August 1749), he married a niece of Bishop William Nicolson, a daughter of a clergyman of the Church of England. This lady had a fortune, and a child by a former husband. He had already been engaged in a treaty of marriage, which did not take effect, in 1745. In April 1754 Lyttelton appointed him clerk of the buck warrants. He was paid to revise its second edition. supporting the genuineness of the letters; and testimony of a Mrs. Hoyles whom Bower had converted. There was a reply from Bower's side, and Douglas published a second tract, Bower and Tillemont compared (1757), in which he argued that the History of the Popes, especially the first volume, was in effect a translation of the work of Louis Sébastien Le Nain de Tillemont. In 1757 Bower brought out three long pamphlets, and Douglas followed with A Full Confutation of all the Facts advanced in Mr. Bower's Three Defences (1757), and A Complete and Final Detection of A——d B——r (1758), with documentation from Italy, and arguing that Bower was an imposter. David Garrick, once a friend of Bower, threatened to write a farce in which Bower was to be introduced on the stage as a mock convert. Bower replied with personal attacks and rebuttals. Before the controversy had ended, he published his fourth volume, and in 1757 an abridgment of the first four volumes of his work was published in French at Amsterdam. In 1761 Bower seems to have had a hand in the anonymous Authentic Memoirs concerning the Portuguese Inquisition, in a series of letters to a friend. Around the same time he produced the fifth volume of his History of the Popes, with a summary of his dealings with Catholics. The rest of his history did not appear till just before the author's death, when the sixth and seventh volumes were published together; but with the period from 1600 to 1758 covered in 26 pages. The History of the Popes was reprinted with a continuation by Samuel Hanson Cox, in 3 vols., Philadelphia, 1844–5.