Эррол Уолтон Бэрроу: Барбадостың тәуелсіздігінің әкесі

Кіріспе

Барбадостық саясаткер

Эррол Уолтон Барроу (21 қаңтар 1920 жыл - 1 маусым 1987 жыл) – Барбадостың мемлекет қайраткері және Барбадостың тұңғыш премьер-министрі. Сент-Люсия округінде саяси және қоғамдық белсенділер отбасында дүниеге келген ол Екінші дүниежүзілік соғыстағы авиатор, соғыс ардагері, заңгер, саясаткер, тамаша аспаз және жазушы болды. Ол Барбадоста "Тәуелсіздіктің әкесі" деп жиі аталады.

Ерте өмір

Эррол Уолтон Барроу 1920 жылғы 21 қаңтарда Барбадостың Сент-Люси қаласында дүниеге келді. Ол Реджинальд Грант Барроудың (1889–1980) және оның әйелі Рут Альбертаның (қыз есімі О’Нил) (1884–1939) бес баласының төртіншісі болды. Рут – өркендеген теміршінің қызы, оның табысы оған кейін Эррол туған Сент-Люсидегі плантацияны сатып алуға мүмкіндік берді. Англикан дінінің пасторы Барроу Сент-Люси шіркеуінің дінбасысы ретінде уағыздағаннан кейін, аралдың үстем таптарымен және шіркеу иерархиясымен қақтығысқа түсті. Оның дін қызметінен алынуы аралдағы кедей қара жұмысшылар үшін жасаған үгіт-насихаттары мен агитациясын тоқтатуға мүмкіндік бермеді. 1919 жылы ол мектептің қаражатын басқарып отырған ақшалы шаруалардың қаржылық тәртіпсіздіктерін сынағаннан кейін, шіркеу оны АҚШ Виргин аралдарындағы (USVI) Сент-Круа аралына ауыстырды. Қасиетті Крест епископ шіркеуінің пасторы ретінде, Барроудың кейінірек «азаттық теологиясы» деп аталған көзқарасы Барбадосқа қарағанда ондағы шіркеу басшылары үшін де жақсы қабылданбады. 1920 жылдың соңында ол Қасиетті Крест шіркеуінен қуылды және USVI-дегі алғашқы Африкалық методист епископтық шіркеуі – Сент-Люк AME-ні құрды. Ол өзінің құндылықтарын AME шіркеуінде тапса да, теологиялық еркіндігі оны арал билігінің алдында одан да қауіпті етті, сондықтан 1922 жылы ол губернатордың бұйрығымен «жағымсыз» деп депортацияланды. Әкесінің ықпалымен доктор О’Нилдің философиясы жас Эрролдың саяси және әлеуметтік сенімдерінің негізін құрады. Крамптон көшесіндегі әжесінің үйіндегі Эрролдың ойын жолдастарының арасында оның туысы Хью Спрингер болды, кейіннен сер Хью, Барбадостың генерал-губернаторы және отбасының үшінші ұлттық батыры атанған мүшесі. Барбадоста Эррол алғаш Уэсли Холл ұлдар мектебіне қатысты, содан кейін стипендия жеңіп Комбермер мектебіне оқуға түсті, онда бір жыл оқыды, кейін аралдағы ең беделді ұлдар мектебі – Харрисон колледжіне қабылданды. Оқушы кезінде Барроу «Диппер» деген лақап ат алды, көбінесе оның крикеттегі қиын ойын стилі үшін. Содан кейін ол Канадада 18 айлық кеме жүргізушілерді даярлау курсын бітірді. Барроу әуе навигаторының қанатын алды және 1943 жылғы 25 қарашада сержант атағына көтерілді. Осы кезде Барроу соғыстан аман қалу үшін бір-біріне тәуелді болатын адамдармен бірікті: RAF ұшқышы Эндрю Лесли Коул, RAAF сымсыз байланыс операторы/әуе пулеметшілері Лео Лесли Дж. Шульц және Роберт Аллен Стюарт, сондай-ақ RAF навигаторы және бомбалаушысы Эррол Уолтон Барроу. Олар 1944 жылғы 7 сәуірде Нова Шотландияда жедел тапсырмаларға дайындық үшін төрт айлық оқудан өтті. Жаңадан құрылған экипаж 1944 жылғы 20 қыркүйекте Англияға оралды және 2-ші тактикалық әуе күшінің (TAF) бөлігі болған 88 эскадрильясына қосылды, Дуглас Бостон жеңіл бомбалаушыларын (американдықтардың терминологиясында DB 7 және A 20) ұшырды. 1955 жылғы сәуірде Барроу және оның ідеалдарын бөлісетін 21 саясаткер мен белсенді Демократиялық Еңбек партиясының (ДЛП) Конституциясын қабылдады, оны БЛП-ға прогрессивті балама ретінде қарастырды. 1956 жылғы жалпы сайлауда ДЛП 16 үміткерді тікелей ұсынды, олардың 12-сі жеңіліске ұшырады, оның ішінде Барроу өзінің Сент-Джордж сайлау округінде. 1971 жылы тағы да үлкен жеңіске жеткеннен кейін, ДЛП 1976 жылы үкімет ұсынған конституциялық түзетулерге байланысты екі жылдық қызу даудан кейін сайлаушылардың мандатын алу үшін қайтадан сайлауға түсті. Барроу, түзетулерге қатысты халықтың пікірін сұрағаннан кейін, судьяларды тағайындаудағы шағын процедуралық өзгеріс деп есептеген нәрсеге сын көтергендерге ауызекі шабуыл жасады. Көптеген елдерге әсер еткен жалпы экономикалық құлдырау партияның сайлауда жеңіліске ұшырауына себеп болды. Кариб теңізінің тәуелсіздігін қорғаушы ретінде ол Кариб теңізі елдерінің ішкі ісіне араласуға қарсы болды. 1983 жылы оппозиция басшысы ретінде ол АҚШ-тың Гренадаға басып кіруіне қарсы күресті және экономикалық көмек алу үмітімен Вашингтонға жүгінген басқа Кариб басшыларын қатты сынады: «Мистер Сеага (Ямайканың премьер-министрі Эдвард Сеага) Ямайканың проблемаларын шешу үшін президент Рейганды Санта-Клаус рөлінде ойнату керек деп ойлайды. Мен Санта-Клаусқа сенбеймін». 1986 жылғы мамырда 10 жыл оппозицияда болғаннан кейін Барроу ДЛП 27 орынның 24-ін жеңіп, үлкен артықшылықпен премьер-министр болып қайта сайланды. Науқан сайлауға екі апта қалған саяси митингте ол сөйлеген сөзімен ерекшеленді, ол «Көзілдірістегі бейне» сөзі ретінде танылды. Онда Барроу барбадостықтарға айнаға қарағанда қандай болашақ көрінетінін сұрады, дамыған елдерде эмигрант ретінде қарапайым еңбекпен өмір сүруді немесе Сингапур сияқты басқа кішкентай мемлекеттермен бәсекелесу үшін мықты және тәуелсіз Барбадосты құруды салыстырды. Оның қайта сайлануы аймақтағы ұлттық сезімнің жаңаруына ықпал етті, ол 1980-жылдардың басында АҚШ-тың көмек саясатына бағынышты болған. Барроу өзінің ізашарлары Дж. М. Г. Адамс пен Бернард Сент-Джонның «тікеңдеу көзқарасынан» тез арада бас тартты. Премьер-министр ретіндегі алғашқы баспасөз конференциясында ол Рейганды «Ақ үйдің каубойы» деп атады. Британдық сұхбатта ол АҚШ президентін «зомби» деп сипаттады, «ол бағдарламаланған, өте қауіпті адам». Ол Кариб мемлекеттерімен қатар, Канада мен Ұлыбританияға қатысты Вашингтонның қарым-қатынасына наразылық білдірді, оларды Барбадостың ең жақын одақтастары деп атады. Оның саяси қарсыластары Рейганға жасаған шабуылдарын «тактикалық ақымақтық» деп бағалады, бірақ көптеген барбадостықтар үшін оның ашық сөйлеуі «Капитан» оралғанын білдірді. Қайта сайланғаннан бір жыл өткен соң, 1987 жылғы 1 маусымда премьер-министр Эррол Барроу үйінде құлап қайтыс болды. 1998 жылы парламент шешімімен Барроу Барбадостың ұлттық батыры атанды.

Errol Walton Barrow was born on 21 January 1920 in Saint Lucy, Barbados, the fourth of five children born to the Rev. Reginald Grant Barrow (1889–1980) and his wife Ruth Albertha (née O'Neal) (1884–1939). Ruth was the daughter of a prosperous blacksmith whose success allowed him to purchase the plantation at Saint Lucy, where Errol would later be born. Reverend Barrow, an Anglican priest, had been appointed headmaster of the Alleyne school after his sermons as curate of St Lucy parish church brought him into conflict with the island's ruling class and church hierarchy. His removal from the pulpit did not succeed in curtailing his advocacy and agitation on behalf of poor black labourers on the island. In 1919 after he challenged the financial misappropriations of the white planters who oversaw the school's endowment, the church summarily transferred him to the island of St. Croix in the US Virgin Islands (USVI) leaving his wife alone to give birth to their second son at her family home, before she could join her husband with their four infant children. As parish priest at Holy Cross Episcopal Church, Rev. Barrow's brand of what was later termed "liberation theology", was no better received by church authorities there than it had been in Barbados. By late 1920, he was forced out of Holy Cross and he founded St. Luke AME, the first African Methodist Episcopal Church in the USVI. Although he found a home for his values in the AME Church, his theological freedom made him all the more dangerous in the eyes of the island's authorities, and in 1922 he was deported by order of the Governor as an "undesirable". Under his fatherly influence, Dr. O'Neal's philosophies formed the core of the young Errol's political and social beliefs. Among Errol's playmates at his grandmother's house on Crumpton Street was his cousin Hugh Springer, later Sir Hugh, Governor General of Barbados and the third member of the family to be named a National Hero. In Barbados, Errol first attended Wesley Hall Boys School before winning a scholarship to Combermere School, which he attended for one year before being admitted to Harrison College, then the most prestigious boys school on the island. It was during his schoolboy days that Barrow acquired the nickname "Dipper", ostensibly for his awkward cricket batting style. Thereafter, he undertook an 18 month navigator training course in Canada. Barrow was awarded his Air Navigator wings and promoted to Sergeant on 25 November 1943. At this point Barrow was united with the men whose lives would become mutually dependent on each other if they were to survive the war: RAF pilot Andrew Leslie Cole and RAAF Wireless/Air gunners Leo Leslie J. Schultz and Robert Allen Stewart and RAF Navigator and Bomber Errol Walton Barrow spent four months training for operational missions in Nova Scotia, graduating on 7 April 1944. The newly formed crew returned to England on 20 September 1944 and joined 88 Squadron, part of the 2nd Tactical Air Force (TAF), flying Douglas Boston light bombers (aka DB 7s and A 20s by the Americans). :72

In April 1955, Barrow and 21 other like minded politicians and activists adopted the Constitution of the Democratic Labour Party (DLP) as a progressive alternative to the BLP. In the 1956 general election, the DLP fielded 16 candidates, of whom 12 were defeated, including the incumbent Barrow in his Saint George constituency. After another landslide victory in 1971, the DLP returned to the electorate in 1976 for a mandate after two years of bitter controversy over constitutional amendments put forth by the government. Barrow, who had invited public comment on the amendments verbally lashed out at those who had been critical of what he viewed as a minor procedural change in the appointment of judges. A general economic downturn that affected most countries in the hemisphere contributed to a shift in public sentiment resulting in the party's election defeat. As an indomitable advocate of Caribbean sovereignty he fiercely opposed interference in Caribbean affairs. As opposition leader in 1983, he spoke out forcefully against the United States invasion of Grenada and he was scathing in his criticism of other Caribbean leaders who kow towed to Washington in the hope of getting economic handouts:

"Mr. Seaga (Prime Minister of Jamaica, Edward Seaga) thinks that the solution to Jamaica's problems is to get President Reagan to play Santa Claus. I do not believe in Santa Claus." In May 1986, after 10 years in opposition, Barrow was re elected as Prime Minister in a landslide victory in which the DLP won 24 of 27 seats in the House of Assembly. The campaign was notable for an address he gave at a political rally some two weeks before the election, which came to be known as the "Mirror Image" speech. In it, Barrow rhetorically asked Barbadians what kind of a future they saw for themselves when they looked in the mirror; contrasting a life of menial labour as an émigré in the developed world, or staying and building a strong and independent Barbados to rival other small states like Singapore. His re election served as a catalyst for resurgent nationalism in the region, which by and large had subordinated itself to U. S. aid policy in the early 1980s. Barrow wasted no time in distancing himself from the "mendicant mentality" of his predecessors J. M. G. Adams and Bernard St. John. In his first press conference as Prime Minister he referred to Reagan as "that cowboy in the White House". In a British interview, he characterized the President of the United States as "a zombie; he's programmed, a very dangerous person". He chastised Washington for its treatment of not only the Caribbean states, but also of Canada and the United Kingdom, which he described as Barbados' closest allies. His political opponents deemed his attacks on Reagan as "tactically stupid", but for most Barbadians, his outspokenness meant that "The Skipper" was back. A year after his re election, Prime Minister Errol Barrow collapsed and died at his home on 1 June 1987. By an act of Parliament in 1998, Barrow was posthumously named as one of the National Heroes of Barbados.

Жеке өмір

Еррол Барроу – пастор Реджинальд Грант Барроудың (1889–1980) және Рут Альберта О’Нилдің (қыз; 1884–1939) ұлы болды. Оның әпкесі, Нита Барроу да әлеуметтік белсенді, гуманитарлық көшбасшы, кейін Барбадостың генерал-губернаторы атанды. Оның тағы үш бауыры мен әпкесі болды, сондай-ақ әкесінің екінші некесінен туған екі жартылай бауыры да бар еді. Эррол Барроу 1945 жылдың 18 қарашасында Нью-Джерси штатындағы Оранж қаласындағы белгілі американдық баптист пасторының қызы Каролин Мари Пласкеттке үйленді. Олардың одағынан екі бала дүниеге келді: Лесли (1949–2008) және Дэвид (1953 жылы туған). Араларының ушыққандығына қарамастан, олар ешқашан ажырасқан жоқ. 1950 жылдардың соңында кәсіподақ белсендісі Тельма Пэдмормен болған қарым-қатынасынан Ерик (1960 жылы туған) атты ұлы дүниеге келді. Американдық әнші Нина Симон өзінің өмірбаянында Барроумен (оның есімін қате жазады) Барбадоста қысқа ғана уақыт тұрғанда қарым-қатынаста болғанын айтты. Өмірінің соңғы он үш жылында Барроу әлеуметтік беделді Жаннин Лиманспен бірге өмір сүрді.

Мұра

Вест-Индия университетінің Кейв-Хилл кампусындағы Эррол Бароу шығармашылық қиял орталығы өнерді жасау, зерттеу және оған құрметпен қарауды қолдайды. Ол "шығармашылық өркендеу мен шығармашылық циклдің орталығы: өнерді жасау, өндіру, тарату, бағалау және сақтау" болып табылады. Сондай-ақ ол аралдағы ABC тас жолының бірінің атымен аталады.