Кіріспе

1922 жылы Кэтрин Мэнсфилдтің "Сұш" атты қысқа әңгімесі. Мансфилд бұл әңгімені 1922 жылдың ақпан айында Париждің Монпарнас қаласындағы Виктория Палас қонақ үйінде жазды. Ол алғаш рет 1922 жылдың 18 наурызында "The Nation and Athenaeum" журналында, ал 1923 жылы "The Doves' Nest and Other Stories" жинағында жарық көрді. Әңгіме Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан бір солдат туралы. 1915 жылдың қазан айында Мансфилдтің кіші інісі Лесли Бошамп Бельгиядағы Ипр салғанда британдық экспедициялық корпусында граната тақымында жаттығу жасау кезінде қаза тапты. Ол 21 жаста болған. Әңгімедегі солдат сияқты, Лесли әскерге дейін әкесінің фирмасында жұмыс істеген. Лесли мен Мэнсфилдтің әкесі Гарольд Бичэмп импорт компаниясының иесі еді.

Сюжеттің қысқаша мазмұны

Мистер Вудифилд, ескі және дені әлсіз джентльмен, тек "басшы" деп аталатын досымен сөйлеседі. Басшы Вудифилдтен бес жасқа үлкен болғанына қарамастан, "әлі де күшпен" жүрген адам. Басшы оған жаңадан жөнделген кеңсесін мақтанышпен көрсетіп, жаңа жиһаздарын және электрлік жылыту жүйесін көрсетеді. Үстелдің үстінде басшының қайтыс болған ұлының жас кезіндегі суреті ілулі тұр, бірақ басшы оны еске алмайды. Вудифилд басшыға бірдеңе айтқысы келеді, бірақ не екенін есіне ала алмай қиналады, сонда басшы оған сапалы виски ұсынады. Ішкен соң есі шартады, Вудифилд екі қызының Бельгиядағы ұлының соғыс қабіріне барғандарын, сонда басшының ұлының қабірін де кездейсоқ көргендерін айтады. Оқырман енді басшының ұлы алты жыл бұрын Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқанын, бұл оқиға басшыға ауыр соққы болғанын біледі. Вудифилд кеткеннен кейін басшы үстеліне отырып, кеңсе қызметкеріне өзін мазаламауын бұйырады. Өлген ұлы туралы естігеніне қатты ренжіді, жылаймын деп күтті, бірақ көздерінен жас шықпағанына таң қалды. Ұлының суретіне қарап, оның ұлына ұқсамайтынын ойлайды, себебі суретте қатал көрінеді, ал ол оны жарық және мейірімді есінде сақтайды. Содан кейін ол үстеліндегі сия қамытынан шыға алмай бағырлап жатқан шыбықты байқайды. Басшы оны қамыттан шығарып, кептіруін қадағалайды. Шыбық құрғап, қауіпсіз болғаннан кейін, басшы оның үстіне сия тамшылатады. Оның қайраттылығына таңсынып, тағы бір тамшы сия құяды. Ол бұл жолы да, бірақ бұрынғыдан аз күшпен, шыбықтың өзін кептіріп жатқанын көреді. Үшінші тамшыдан кейін шыбық әлсіреп, өледі. Басшы өлі шыбықты және оның астындағы жәшік қағазын қоқысқа лақтырады. Ол кеңсе қызметкерінен жаңа жәшік қағазын әкелуін сұрайды. Сонда ол "қорқынышты бір қайғыға толы сезімге беріліп, өзін жалғыз сезінеді". Шыбықты байқағанға дейін не ойлап отырғанын есіне түсіруге тырысады, бірақ ұлын жоқтап қайғырғанын есіне ала алмайды.

"Сұш" кейіпкерлері

Мистер Вудифилд, Бірінші дүниежүзілік соғыста ұлын жоғалтқан зейнеткер. Басшы, ол да Бірінші дүниежүзілік соғыста ұлын жоғалтқан. (басты кейіпкер) Мейси, кеңсе кызметкері. Ширеңбұрыш, әңгіменің символдық бейнесі. Гертруда, Вудифилдтің қыздарының бірі. Реджи, Вудифилдтің Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза болған ұлы.