Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Музыкалық семиология (семиотика) – музыкаға қатысты түрлі деңгейдегі белгілерді зерттеу ғылымы.
Music semiology (semiotics) is the study of signs as they pertain to music on a variety of levels.
Шолу
Роман Якобсонның ізімен Қофи Агаву музыкалық семиозда интроверсивтілік немесе экстраверсивтілік идеясын қабылдайды, яғни мәтіннің ішіндегі және сыртындағы музыкалық белгілерді. "Тақырыптар", немесе әртүрлі музыкалық конвенциялар (мысалы, мүйіз үні, би формалары және стильдер), Агаву және басқалар тарапынан ұсынылған. Музыкалық семиотикада жест (ишара) ұғымы маңызды рөл атқара бастады. Музыканың семиологиялық салаға жататындығына және онтогенетикалық және филогенетикалық деңгейлерде ауызша тілге қарағанда дамуда басымдыққа ие екеніне күшті дәлелдер бар. Музыкалық семиология бойынша жазғандардың қатарында Кофи Агаву (тақырыптық теория, Шенкерлік талдау), Роберт С. Хаттен (тақырып, жест), Реймонд Монелл (тақырып, музыкалық мағына), Жан Жак Наттиз (интроверсивті таксономиялық талдау және этномузыкологиялық қолданыстар), Энтони Ньюкомб (нарративтілік), Томас Турино (Чарльз Сандерс Пирстің семиотикасын қолдану) және Ээро Тарасти (әдетте музыкалық семиотиканың негізін қалаушы деп есептеледі) бар. Роланд Барт, өзі семиотик және дарынды әуесқой пианист, "Кейіп, музыка, мәтін" және "Формалардың жауапкершілігі" жинағындағы кейбір эсселерінде, сондай-ақ "Эйфель мұнарасы" эссесінде музыка туралы жазды, бірақ ол музыканы семиотикалық жүйе деп санамады. Музыкадағы белгілер мен мағыналар дыбыстардың коннотациялары, сондай-ақ осы коннотациялармен байланысты мағыналарды әлеуметтік құрылымдау, қабылдау және күшейту арқылы пайда болады. Филип Тагтың еңбектері ("Он кішкентай ән", "Фернандо флейтасы", "Музыканың мағыналары") батыс, әсіресе танымал, теледидар және кино музыкасындағы музыкалық құрылымдар мен коннотациялар арасындағы қарым-қатынасты ең толық және жүйелі түрде талдайды. Леонард Б. Мейердің "Стиль және музыка" еңбегінде идеологиялар мен музыкалық құрылымдар арасындағы қарым-қатынас және стильдің өзгеруі туралы теориялар келтіріледі, ал Романтизм осы құбылысты зерттеу үшін жағдай ретінде қарастырылады. Фред Лердал мен Рэй Джекендофф музыканың өзіндік семиотикасы мен синтаксисі бар тіл сияқты қалай құрылғанын талдайды.
Following Roman Jakobson, Kofi Agawu adopts the idea of musical semiosis being introversive or extroversive—that is, musical signs within a text and without. "Topics", or various musical conventions (such as horn calls, dance forms, and styles), have been treated suggestively by Agawu, among others. The notion of gesture is beginning to play a large role in musico semiotic enquiry. There are strong arguments that music inhabits a semiological realm which, on both ontogenetic and phylogenetic levels, has developmental priority over verbal language. Writers on music semiology include Kofi Agawu (on topical theory, Schenkerian analysis), Robert S. Hatten (on topic, gesture), Raymond Monelle (on topic, musical meaning), Jean Jacques Nattiez (on introversive taxonomic analysis and ethnomusicological applications), Anthony Newcomb (on narrativity), Thomas Turino (applying the semiotics of Charles Sanders Peirce), and Eero Tarasti (generally considered the founder of musical semiotics). Roland Barthes, himself a semiotician and skilled amateur pianist, wrote about music in some of the essays collected in Image, Music, Text and The Responsibility of Forms, as well as in the essay "Eiffel Tower", though he did not consider music to be a semiotic system. Signs, meanings in music, happen essentially through the connotations of sounds, and through the social construction, appropriation and amplification of certain meanings associated with these connotations. The work of Philip Tagg (Ten Little Tunes, Fernando the Flute, Music’s Meanings) provides one of the most complete and systematic analysis of the relation between musical structures and connotations in western and especially popular, television and film music. The work of Leonard B. Meyer in Style and Music theorizes the relationship between ideologies and musical structures and the phenomena of style change, and focuses on Romanticism as a case study. Fred Lerdahl and Ray Jackendoff analyze how music is structured like a language with its own semiotics and syntax.