1879 жылғы Ирландия ашаршылығы: Соңғы ашаршылық және оның ерекшеліктері
Irish Famine (1879)
Ирландия ашаршылығы 1879: Соңғы ірі ашаршылық, аштық пен ауруларға себеп болды. Үкіметтің жедел әрекеті және диаспора көмегі салдарынан өлім-жұлым азайды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ирландиядағы соңғы ірі аштық
Last major famine in Ireland
1879 жылғы ирландтық аштық – соңғы маңызды ирландтық аштық болды. 1740–1741 және 1845–1852 жылдардағы бұрынғы Ұлы ашаршылықтардан өзгеше, 1879 жылғы аштық (кейде "шағын аштық" немесе an Gorta Beag деп аталады) жаппай өлімге емес, аштыққа себеп болды және көбінесе Ирландияның батыс өңірінде болды.
The Irish famine of 1879 was the last main Irish famine. Unlike the earlier Great Famines of 1740–1741 and 1845–1852, the 1879 famine (sometimes called the "mini famine" or an Gorta Beag) caused hunger rather than mass deaths and was largely focused in the west of Ireland.
Әсерлер
1879 жылғы ашаршылықтың себептері XIX ғасырдың соңындағы "Ұзақ депрессия", қолайсыз климат, картоптың шіруі және тауықтар арасындағы холера болды. 1740–1741 жылдардағы Ирландиядағы ашаршылықтан және 1845–1852 жылдардағы Ұлы ашаршылықтан өзгешелігі, 1879 жылғы оқиға азық-түлік өндірісі технологияларындағы өзгерістерге, жер иелену құрылымының өзгеруіне (жердің бөлшектенуінің және жалжарлар класының жоғалуы), ирландтық диаспорасынан түскен ақшалай көмектерге және, ең бастысы, 1845–1852 жылдардағы "бос нарық" саясатына қарсы британ үкіметінің жылдам әрекетіне байланысты болды. Тағы бір фактор – шағын дүкендердің өркендеуі. Бір есеп бойынша, Майо округының дүкен иелері 1879 жылдың тамызына дейін шамамен 200 000 фунт стерлинг көлемінде несие берді, бұл 1877 жылғы салыстырмалы түрде жаман егістің нәтижесінен жинақталған. Ирландия парламентінің депутаты Чарльз Стюарт Парнелл (кейін оның жетекшісі), Майкл Давитт (Ирландия Ұлттық жер лигасы) және бірқатар ирланд дін қызметкерлері, әсіресе Рафое епископы Лог, британ үкіметіне қысым көрсету және көмек тарату мақсатында белсенді түрде жұмыс істеді. 1840 жылдардағы ашаршылықтан кейін теміржол желісі салынды, бұл азық-түлікті Ирландияның батысына апталар емес, бірнеше күн ішінде жеткізуге мүмкіндік берді. Көмек АҚШ-тан да келді (бұрынғы ашаршылықтың нәтижесінде онда үлкен ирланд-американдық қауым қалыптасқан), сонымен қатар, "New York Tribune" газетінің журналисі Джеймс Редпат сияқты жаңалықтар таратушылардың белсенділігінен кейін, халықтың қолдауы арта түсті, олар Ирландиядағы ашаршылықтың ауыр жағдайларын көрнекті және қозғалтқыш түрде баяндады. 1880 жылдың наурыз айында Әскери-теңіз департаменті 3300-ден астам азық-түлік баррелі мен киіммен бірге USS Constellation кемесін жіберді. Сол сияқты, 1880 жылдың ақпан айының соңына қарай "New York Herald" газеті 200 000 доллар жинады. Бұрынғы ашаршылықтардан айырмашылығы, кейде "шағын ашаршылық" деп аталатын 1879 жылғы ашаршылық көптеген өліммен ерекшеленбеді, көбінесе аштық күшейді және негізінен Ирландияның батысында, Коннахт провинциясында шоғырланды. 1879 жылдың соңында газеттер Ирландияның барлық аймақтарындағы жалға алушылар арасында картопқа тәуелді болған ауыр қиындықтар туралы хабарлады, Майо округында бір акрға 1,4 тонна (гектарға 3,5 тонна) өнім алынды, бұл соңғы он жылдағы ең төменгі көрсеткіш және өткен жылғы егістің жартысынан да аз. Бұл екі Ұлы ашаршылыққа қарағанда әлдеқайда кішкентай болғанымен, оның пайда болуы ирландтықтар арасында үлкен үрей тудырды; осы кезеңнің көптеген ересектері 1845–1852 жылдардағы Ұлы ашаршылықты бала кезінде бастан өткерді және отбасыларының қайтадан кеңінен таралған өлім-жітімге тап болатынынан қорқып қалды, әсіресе "Қара '47" қайталануынан. Көші-қон көбейді, сондай-ақ азық-түліксіз Ирландияның ауылдық аймақтарынан ірі қалаларға және қалаларға қоныс аудару орын алды. Алайда, халықтың қозғалысы уақытша болды. 1880 жылы егін жинау қайта басталғанда, қалаларға қашқандардың көпшілігі өздері тастап кеткен жерлеріне оралды. Тарихшылар ашаршылық айларында діни жаңарудың пайда болуын атап өтті, ең танымал – Кнок қаласындағы шіркеуде Марияның көрінуі. Кнок, сол кездегі көрінудің нәтижесінде, келесі онжылдықтарда Ирландияның халықаралық деңгейде танымал Мариялық қасиетті орнына айналды. 1879 жылғы ашаршылықтың қысқа мерзімділігіне және бұрынғы үлкен ашаршылықтармен салыстырғанда өлім санының аздығына байланысты, ол Ирландия тарихында сирек еске алынады, тек Дэвитт пен Жер лигасының "әділ жалдау ақысы, жалдау мерзімінің бекітілуі, еркін сату" үшін күресіне қосымша ретінде және 1870-ші жылдардың соңы мен 1880-ші жылдардың басындағы Жер соғысының факторы ретінде ғана еске алынады.
The famine of 1879 is attributed to the effects of the "Long Depression" in the late 19th century, inclement climate, potato blight, and cholera among chickens. Unlike the earlier Irish Famine of 1740 to 1741 and Great Famine of 1845 to 1852, the 1879 event resulted in fewer deaths, due to changes in the technology of food production, different structures of land holding (the disappearance of the sub division of land and of the cottier class as a result of the earlier Great Famine), remittances from the Irish diaspora, and in particular the prompt response of the British government, which contrasted with its laissez faire response in 1845–1852. Another factor was the growth of small shops; one estimate has County Mayo shopkeepers extending some £200,000 in credit by August 1879, which had been steadily accumulated since the relatively bad harvest of 1877. Radical Irish Member of Parliament Charles Stewart Parnell of the Home Rule League (later its leader), Michael Davitt of the Irish National Land League and some Irish clergy, notably Bishop Logue of Raphoe, were actively involved in campaigning to put pressure on the British government and in the distribution of aid. Since the famine of the 1840s a railway system had been built, allowing food to be transported to the west of Ireland in days instead of weeks. Aid also arrived from the United States (which now had a considerable Irish American population because of the previous famine), with public support further aroused by journalists such as James Redpath at the New York Tribune, who contributed vivid, moving reports of the misery in Ireland. The Department of the Navy dispatched USS Constellation in March 1880, with over 3,300 barrels of food aboard, along with clothing. Similarly, $200,000 was collected by the New York Herald by late February 1880. Unlike earlier famines, what is sometimes called the "mini famine" of 1879 was not marked by many deaths, mainly increased hunger, and was largely focused in the west of Ireland, in the province of Connacht. By the end of 1879, newspapers were reporting severe distress amongst tenants in all parts of Ireland traditionally dependent on the potato, with only 1.4 tons produced per statute acre (3.5 tons per hectare) in County Mayo, the lowest in a decade and under half the previous year's harvest. Although it was of a far smaller scale to either of the two Great Famines, its appearance caused widespread panic among Irish people; many of the adults of the period had experienced the Great Famine of 1845–1852 as children and were terrified that their families faced a repeat of the widespread deaths, and in particular a repeat of "Black '47". An increase in emigration occurred, as did a move from foodless parts of rural Ireland into major cities and towns. However, the population moves proved temporary. With the re appearance of the harvest in 1880, many of those who had fled to urban centres repopulated the areas they had left. Historians have noted the appearance of a religious revival during the famine months, most famously a Marian apparition at a church in Knock, County Mayo. Knock developed as Ireland's internationally known Marian shrine in subsequent decades as a result of the apparition. Because of the short period it covered, and the low number of deaths compared to the earlier great famines, the 1879 famine is rarely remembered in Irish history, except as a footnote to the battle for the Three Fs (fair rent, fixity of tenure, free sale) being waged by Davitt and the Land League, and as a factor in the Land War of the late 1870s and early 1880s.