Мэрилин Сили: «Кантри жанды әнші және өнер шебері»

Кіріспе

Американдық әнші-күйші (1940 жылы туған)

Мэрилин Жанн Сили (6 шілде 1940 жылы туған) – американдық кантри музыка әншісі, әнші-күйші және продюсер. Ол сонымен қатар бірнеше актерлік жұмысы бар және кітап жариялаған. Сили «Don't Touch Me» (1966) әнімен Грэмми сыйлығын жеңіп алып, үлкен жетістікке жетті. Ән Billboard кантри чартында 2-орынға ие болды және ол жеке әнші ретіндегі ең жоғары көрсеткіші. Оның жанды дауысы музыка мамандарының мақтауына ие болды, олар оған «Кантри жанның ханымы» деген лақап ат берді. Сили Grand Ole Opry мүшесі және оның жиі қатысуымен де танымал, ол бағдарламада басқа ешбір орындаушыдан көп рет (55 жылдық және үздіксіз мансабында 5000-нан астам рет) пайда болған. Сили Пенсильвания штатының Титусвилл қаласында туып өскен. Ол ерте жасынан кантри музыкасына қызығушылық танытып, жергілікті радио және теледидар станцияларында үнемі өнер көрсеткен. Орта мектепті бітіргеннен кейін Оңтүстік Калифорнияға көшкенге дейін жергілікті банкте жұмыс істеді. Батыс жағалауында ол кантри музыкасын қайтадан ашты. Imperial Records компаниясында хатшы болып жұмыс істеген ол көп ұзамай компания үшін әндер де жаза бастады. Осы әндердің көптегені басқа әртістермен жазылды. 1965 жылы ол Challenge Records компаниясымен өзінің жазу келісімшартына қол қойды. Содан кейін Сили жазу мансабын жүзеге асыру үшін Теннесси штатының Нэшвилл қаласына көшті. Нэшвиллде Силидің «Don't Touch Me» әні Monument Records компаниясынан шықты және үлкен хитке айналды. Одан кейін «A Wanderin' Man» (1967) және «I'll Love You More (Than You'll Need)» (1968) сияқты бірнеше хиттерді шығарды. Сили 1960 жылдардың соңында Джек Гринмен бірлесіп жұмыс істеді. Олар бірнеше жыл бойы гастрольдік сапарлар жасады және бірге жазбалар жасады. Олардың ең үлкен хиті 1970 жылы шыққан «Wish I Didn't Have to Miss You» болды. Сили осы кезеңде «Can I Sleep in Your Arms» (1973) және «Lucky Ladies» (1974) әндерімен жеке жетістікке жетті. 1977 жылы Сили автокөлік апатында ауыр жарақат алғаннан кейін мансабы уақытша тоқтап қалды. Басқалардың қолдауымен ол мансабын жаңартты. Сили апаттан кейін келесі жылдары мансабына көбірек жаңалықтар енгізді. Ол Вилли Нельсонның «Honeysuckle Rose» фильмінде ойнады, бірнеше сахналық қойылымдарда қатысты және концерттерде үнемі өнер көрсетті. Осы кезеңде Сили Grand Ole Opry бағдарламасын жүргізген алғашқы әйел әртіс атанды. Сонымен қатар, ол өзінің бірінші және жалғыз кітабын шығарды – «Жылысқан сананың бөліктері». 1990 жылдары Сили альбомдарды жазуға қайта оралды. Бұл 1990 жылы шыққан аттас альбоммен басталды, содан кейін 1994 жылы «Number One Christmas» атты мерекелік музыканың алғашқы альбомы жарық көрді. 1999 жылы ол бірнеше әртістермен дуэттерді қамтитын «Been There Sung That!» студиялық альбомын шығарды. 2003 жылы Сили «Life's Highway» студиялық альбомын шығарды, ол блюграс пен дәстүрлі кантри музыкасын біріктірді. Оның соңғы студиялық альбомы 2020 жылы Curb Records лейблы арқылы шығарылған «An American Classic» болды. Содан бері Сили Grand Ole Opry-де тұрақты өнер көрсетіп келеді және шоуды жүргізген алғашқы әйел болды. Ол сондай-ақ Sirius XM радиосындағы апталық бағдарламаның тұрақты жүргізушісі.

Marilyn Jeanne Seely (born July 6, 1940) is an American country music singer, songwriter, and record producer. She also has several acting credits and published a book. Seely found success with the Grammy Award winning hit "Don't Touch Me" (1966). The song reached the No.2 position on the Billboard country songs chart and is her highest charting single as a solo artist. Her soul inspired vocal delivery was praised by music professionals, who gave her the nickname of "Miss Country Soul". Seely is also known for her membership and presence on the Grand Ole Opry, having appeared more times on the program than any other performer (over 5,000 appearances in her 55 year and ongoing tenure). Seely was born and raised in Titusville, Pennsylvania. Developing an early interest in country music, she performed regularly on local radio and television stations. Following high school graduation, she worked at a local bank before moving to southern California. It was on the west coast where she rediscovered country music. Originally a secretary at Imperial Records, she soon was writing songs for the company as well. Many of these songs would be recorded by other artists. In 1965, she signed her own recording contract with Challenge Records. Seely then moved to Nashville, Tennessee, to pursue a recording career. In Nashville, Seely's "Don't Touch Me" was released on Monument Records and was a major hit single. She followed it with several more hits, including "A Wanderin' Man" (1967) and "I'll Love You More (Than You'll Need)" (1968). Seely started collaborating with Jack Greene in the late 1960s. The pair toured and had recordings together for several years. Their biggest single would be 1970's "Wish I Didn't Have to Miss You". Seely had solo success during this same time with "Can I Sleep in Your Arms" (1973) and "Lucky Ladies" (1974). In 1977, Seely's career went on hiatus after sustaining severe injuries in an automobile accident. With the support of others, she resumed her career. Seely took a more diverse career approach in the years following her accident. She appeared in the Willie Nelson film Honeysuckle Rose, acted in several stage plays and performed in concert regularly. During this period, Seely also became the first female artist to host the Grand Ole Opry. In addition, she released her first and only book to date, Pieces of a Puzzled Mind. In the 1990s, Seely returned to recording albums. This was launched with a 1990 eponymous release, followed by her first album of holiday music in 1994 called Number One Christmas. In 1999, she released the studio album Been There Sung That!, which included duets with several artists. In 2003, Seely issued Life's Highway, a studio album that fused bluegrass with traditional country music. Her most recent studio release was 2020's An American Classic, issued on Curb Records. Seely has since been a consistent performer on the Grand Ole Opry and was the first woman to host the show. She has also been a regular host of a weekly radio program on Sirius XM.

Ерте өмір

Сили 1940 жылдың 6 шілдесінде Пенсильвания штатының Титусвилл қаласында Мэрилин Жанн Сили болып дүниеге келді. Титусвиллде туғанымен, жақын жердегі Таунвилл қаласында өсті. Ол Калифорния штатының Беверли-Хиллс қаласындағы банкте жұмысқа орналасты. Бірақ Сили музыка бизнесіне көбірек қызығушылық танытты. Бір жылдан кейін жұмыстан кетіп, Голливудтағы Liberty and Imperial Records компаниясында төмен жалақылы хатшы болып жұмыс істеді. Диск лейблінің хатшысы болып жұмыс істеген кезде Сили өзінің алғашқы әндерінің бірін – "Anyone Who Knows What Love Is (Will Understand)" жазды. Ол өзін-өзі пианинода сүйемелдеп, әнді аяқтау үшін ән жазушы Рэнди Ньюманды іздеді. Бұл әнді R&B әншісі Ирма Томас орындады. 1964 жылы ән сингл ретінде шықты және Billboard поп және R&B чарттарында үлкен хитке айналды. Хатшылық жұмысынан басқа, Сили Америка Құрлықтарының желісі үшін диджей болып жұмыс істеді және "Hollywood Jamboree" деп аталатын Калифорнияның жергілікті телешоуында пайда болды. Сол жылы Конни Смит Глен Кэмпбеллмен бірлесіп "Senses" әнін жазды. Ән Смиттың "Cute 'n' Country" студиялық альбомына енді. Кейін Уилли Нельсон 1970 жылы шыққан "Laying My Burdens Down" альбомына "Senses" әнін жазды. Ән жазудағы табысы 1964 жылы Challenge Records компаниясымен келісімшартқа қол қоюына әкелді. Лейбл 1964-1965 жылдары үш сингл шығарды, бірақ ешқайсысы көзге түспеді. Калифорниядағы сәл табысы Силиге басқа мүмкіндіктерді табуға көмектесті. Сили Дотти Уэстпен достық қарым-қатынас орнатты. Ол оның мансабын дамыту үшін Теннесси штатының Нэшвилл қаласына көшуге шақырды. Басында Сили Оңтүстік Калифорниядан кетуге тартынды. Сонда Уэст: "Нэшвиллде үйренесің" деді. Кантри әндерінің авторы Хэнк Кокран да оның музыкалық қабілетіне таң қалды және Нэшвиллге көшуді ұсынды. Кокран мен Силидің қарым-қатынасы осы кезеңде романтикалыққа айналды және олар онжылдықтың соңына дейін үйленді. "Don't Touch Me" әні 1966 жылдың наурыз айында сингл ретінде шықты және үлкен хитке айналды. 1966 жылдың маусымында сингл Billboard Hot Country Singles чартында 2-орынға жетті. Сонымен қатар, ән Billboard Hot 100 чартында 85-орынға жетті. Әннің табысы оның тұңғыш студиялық альбомы "The Seely Style" альбомын шығаруға себеп болды. 1966 жылдың қыркүйегінде шыққан альбом Billboard Top Country Albums тізімінде сегізінші орынға ие болды және оның ең жоғары рейтингтегі альбомы болды. "Don't Touch Me" әні Силиге бірнеше марапат әкелді. Кейін ол 9-шы жыл сайынғы Грэмми сыйлығындағы "Жылдың үздік әйел кантри вокалы" атағын жеңіп алды. 1967 жылы Сили Grand Ole Opry мүшесі болуға шақырылды. "Don't Touch Me" әні Силидің ең үлкен хиті және әнші ретіндегі визиттік карточкасы болды. Кейіннен Эйс Коллинз өзінің "The Stories Behind Country Music's All Time Greatest 100 Songs" кітабында әннің танымалдығын түсіндірді. "Кокранның "Маған тиіспе" шығармасы уақыт сынағынан өтті. Бұл ән махаббат, күмән және адалдық туралы керемет әңгімесі үшін ерекше мақтауға лайық", - деп жазды ол. Сили Monument лейблі үшін жаңа шығарылымдарда табысқа жетті. 1967 жылдың наурыз айында Monument компаниясы оның екінші студиялық альбомын шығарды, ол "Thanks, Hank!" деп аталды. Альбом Ханк Кокранның жазған тректер жинағы болды, ол осы уақытқа дейін өзінің көптеген материалдарын жазып отырды. Allmusic компаниясының Грег Адамс Силидің дауысын кантри емес, поп музыкасына қарағанда көбірек ұқсатады деп есептеді. Дегенмен, ол альбомды бес жұлдыздың үшеуімен бағалады. Альбомның басты синглі "A Wanderin' Man" 1967 жылдың ақпанында Billboard елдік тізімінде 13-орынға жетіп, оның үшінші үлкен хиті болды. 1968 жылдың басында "I'll Love You More (Than You'll Need)" синглінің арқасында Сили екінші рет топ-онды иеленді. Кокранның өзі жазған ән 1968 жылдың ақпан айында оның үшінші студиялық альбомын шығаруға түрткі болды. Осы уақыт ішінде Силидің қоғамдық шараларға қатысуына сұраныс та артты. Ол ұзақ уақыт бойы саяхаттап, көбінесе жағалаудан жағалауға дейін саяхаттайтын. Ауыр кесте Силиді Портер Вагонердің шоуынан кетуге мәжбүр етті және ол оны Долли Партонмен алмастырды. Осы кезеңде ол "Hee Haw" және "The Glen Campbell Goodtime Hour" сияқты телешоуларда тұрақты түрде пайда болды. Сили сонымен қатар Америка әскерін көңіл көтеру үшін шетелге сапар шегіп жүрді. Ол Жапония, Тайвань және Таиланд сияқты аймақтарға саяхаттады. Шетелдегі әскери сапарынан оралғаннан кейін, Сили Opry концерті кезінде АҚШ туының жоқ екенін, ол әдеттегідей патриоттық символдың жоқ екенін түсінді. Ол Опри менеджеріне флагтың жоқтығын айтты. Содан бері "Grand Ole Opry" сахнасында американдық ту ілінеді. Decca-да жеке карьерасынан басқа, Сили кантри әншісі Джек Гринмен бірлесіп жұмыс істеді. Олардың алғашқы шығарылымы "Wish I Didn't Have to Miss You" синглы болды. Ән олардың алғашқы студиялық альбомын шығаруға себеп болды, ол 1970 жылдың қаңтарында шықты және елдік альбомдар тізімінде 18-орынға жетті. Жұп 1973 жылы "Two for the Show" атты тағы бір студиялық альбом шығарды. Онда 1971 жылғы "Much Oblige" әнінен бастап екі сингл енді, ол елдік хиттер тізімінде 20-орынға жетті. Грин мен Силидің дуэттік табысы 1969 жылдан 1972 жылға дейін олардың жеке гастрольдік шоуын құруға әкелді. Дуэт Нью-Йорк қаласындағы Мэдисон Сквер Гарденнен Лондондағы Уэмбли стадионына дейінгі әртүрлі жерлерде гастрольдеп, өнер көрсетті. Олардың концерттері мен жазбалары бірнеше сыйлық беру бағдарламаларынан марапат алды. Олар 1970 жылы Грэмми сыйлығына үміткер болды. 1970 жылдардың басында Силидің жеке жазбалары радиода азайып кетті. Оның алтыншы студиялық альбомы "Please Be My New Love" (1970) Billboard тізіміне енген жоқ. Жеке жетістіктерге қол жеткізбесе де, Силидің ән жазуы табысты болды. 1972 жылы ол Фарон Янг орындаған "Leavin' and Sayin' Goodbye" әнін жазды. Сингл ретінде шыққан ән елдік чартта 9-орынға жеткенде үлкен хитке айналды. 1970 жылдары басқа кантри әншілері де оның әндерін жазды. Олардың арасында Эрнест Табб "Sometimes I Do" әнін жазды. Ән 1977 жылы First Generation Records арқылы сингл ретінде шықты. Мерл Хаггард 1978 жылы "Life of a Rodeo Cowboy" әнін жазды. Кейін Сили Хаггардтың осы тректі жазғанын "үлкен мақтау" деп атады. Сили 1973 жылы жеке табысқа оралып келді. Хэнк Кокран дәстүрлі әнді "May I Sleep in Your Barn Tonight" елдік әнге "Can I Sleep in Your Arms" деп өңдеді. Сингл ретінде шыққан ән бірнеше жылдан кейін Силидің ең үлкен жеке хиті болды, ол Billboard елдік әндер тізімінде 6-орынға жетті. Кокран сонымен қатар Аппалач әнін "Come All You Fair and Tender Ladies" "Lucky Ladies" деп өңдеді. Ән де үлкен хитке айналып, 1974 жылдың ақпанында елдік әндер тізімінде 11-орынға жетті. Оның тоғызыншы студиялық альбомы "Can I Sleep in Your Arms/Lucky Ladies" 1973 жылдың соңында шықты және Top Country Albums чартында 15-орынға жетті. Содан кейін Сили бірнеше жыл жазба жасаған Columbia Records компаниясына көшті.

Seely was born Marilyn Jeanne Seely in Titusville, Pennsylvania, on July 6, 1940. Although born in Titusville, she was raised in nearby Townville, Pennsylvania. Upon arriving, she found employment at a bank in Beverly Hills, California. However, Seely was more interested in the music business. After a year, she left the job to take a lower paying secretarial position at Liberty and Imperial Records in Hollywood. While working as a record label secretary, Seely wrote one of her first compositions as a songwriter, "Anyone Who Knows What Love Is (Will Understand)". Accompanying herself on piano, she tracked down writer Randy Newman to help finish the song. It would be picked up by R&B singer Irma Thomas. In 1964, it was released a single and became a major hit on the Billboard pop and R&B charts. In addition to secretarial work, Seely also worked as a disc jockey for the American Forces Network and appeared on a local California television show called Hollywood Jamboree. The same year, Connie Smith recorded "Senses" which was co written with Glen Campbell. It was issued on Smith's studio album Cute 'n' Country. Willie Nelson later recorded "Senses" for his 1970 album Laying My Burdens Down. Her success as a songwriter led to a recording contract with Challenge Records in 1964. Although the label issued three singles between 1964 and 1965, none of the songs received any notable attention. The limited success in California allowed Seely to find other opportunities. Seely had built a friendship with Dottie West. It was West who encouraged her to move to Nashville, Tennessee, to further her career. At first, Seely was hesitant about leaving southern California. West then replied with, "Nashville's where you learn." Country songwriter Hank Cochran was also impressed by her musicianship and also encouraged a Nashville move. Cochran and Seely's relationship would also turn romantic during this period and they would marry before the decade's end.|width=25%|align=right|style=padding:8px;

"Don't Touch Me" was released as a single in March 1966 and became a major hit. By June 1966, the single reached number 2 on the Billboard Hot Country Singles chart. In addition, the song crossed over to the Billboard Hot 100 where it reached a peak of number 85. The song's success prompted the release of her debut studio album, The Seely Style. Released in September 1966, the album peaked at number eight on the Billboard Top Country Albums list and was her highest charting album. "Don't Touch Me" also brought several awards to Seely. She later won the Best Female Country Vocal Performance accolade at the 9th Annual Grammy Awards. Seely was also invited to become a member of the Grand Ole Opry in 1967. "Don't Touch Me" would be Seely's biggest hit and signature song as a recording artist. Ace Collins would later comment on the song's notoriety in his book, The Stories Behind Country Music's All Time Greatest 100 Songs. "Cochran's ̳Don't Touch Me'has stood the test of time like few other works. Hauntingly beautiful, poetry set to meter, this composition merits particular praise for the exquisite manner in which it relates its story of love, doubt, and commitment," he wrote. Seely had success in further releases for the Monument label. In March 1967, Monument issued her second studio album entitled, Thanks, Hank!. The album was a collection of tracks written by Hank Cochran, who had been writing much of her material by this point. Greg Adams of Allmusic considered Seely's voice to be more comparable to that of pop rather than country. Nonetheless, he gave the record three out of five stars. The album's lead single, "A Wanderin' Man", reached number 13 on the Billboard country list in February 1967, becoming her third major hit. Seely had a second top ten hit with the single "I'll Love You More (Than You'll Need)" in early 1968. The song, also written by Cochran, prompted the release of her third studio album in February 1968. The demand for Seely's public appearances also increased during this time. She toured for extensive periods of time, often traveling from coast to coast. The heavy schedule caused Seely to leave Porter Wagoner's show and he replaced her with Dolly Parton. Around this period, she made regular appearances on television programs including Hee Haw and The Glen Campbell Goodtime Hour. Seely also toured overseas entertaining the American military. She traveled to areas including Japan, Taiwan and Thailand. Upon returning from her overseas military tour, Seely realized during an Opry performance that there was no U. S. flag, a patriotic symbol that she was accustomed to seeing. She noted the flag's absence to the Opry manager. There has been an American flag displayed on the Grand Ole Opry stage since then. In addition to a solo career at Decca, Seely collaborated with country artist Jack Greene. Their first release together was the single "Wish I Didn't Have to Miss You". The song prompted their first studio album to be issued in January 1970, which reached number 18 on the country albums list. The pair later released another studio album in 1973 entitled Two for the Show. It included two singles, starting with 1971's "Much Oblige", which became a top twenty country hit. Greene and Seely's duet success led to the creation of their own traveling road show from 1969 to 1972. The duo toured and performed at venues ranging from Madison Square Garden in New York City to Wembley Stadium in London. Their concerts and recording would receive recognition from several award programs. They were nominated by the Grammy Awards in 1970

In the early 1970s, Seely's solo recordings had declined at radio. Her sixth studio album, Please Be My New Love (1970), did not receive a Billboard placement. While not achieving any solo achievements, Seely's songwriting was more successful. In 1972, she composed "Leavin' and Sayin' Goodbye", which was recorded by Faron Young. Released as a single, it became a major hit when it reached number nine on the country chart. Other country artists recorded her compositions during the 1970s. Among these performers was Ernest Tubb who recorded "Sometimes I Do". It was released as a single via First Generation Records in 1977. Merle Haggard recorded "Life of a Rodeo Cowboy" in 1978. Seely later called it a "great compliment" to have Haggard cut the track. Seely returned to the popularity charts with solo success in 1973. Hank Cochran had reworked the traditional tune, "May I Sleep in Your Barn Tonight" to the country song, "Can I Sleep in Your Arms". Released as a single, it became Seely's biggest solo hit in several years when it peaked at number six on the Billboard country songs list. Cochran had also reworked the Appalachian song, "Come All You Fair and Tender Ladies", to the title of "Lucky Ladies". It also became a major hit, peaking at number 11 on the country songs chart in February 1974. Her ninth studio album, Can I Sleep in Your Arms/Lucky Ladies would be released in late 1973 and reached number 15 on the Top Country Albums chart. Seely then moved to Columbia Records where she recorded for several years.

1977-1989: Автокөлік оқиғасы және мансаптық кедергілер

1977 жылдың маусым айында Сили Нэшвилл қаласының шетіндегі Гудлетсвиллде (Теннесси штаты) автокөлік апатына ұшырады. Ол көлік тізгінін ұстап келе жатқанда ағашқа соқтығысқан. Сили Нэшвилл Мемориалдық ауруханасына түсті, онда оның жағдайы «қанағаттанарлық» деп хабарланды. Ол жарақат алғанда жауы сынып, қабырғалары да зақымданды. Бірақ Сили жарақатынан толыққанды айығып, қайтадан сахнаға оралды, алайда енді ешқандай жазба компаниямен келісім шарттары болмады. 1982 жылы Джек Гринмен бірге олардың бұрынғы хиттерін жаңадан жазған студиялық альбомды шығарды. Сили музыкалық сала бойынша басқа да мүмкіндіктерді іздеді. 1985 жылы Нэшвиллде «Джинни Силидің Кантри клубы» атты түнгі клуб ашты. Клубтың маңызды шараларының бірі – 1985 жылдың маусымында ашылуына орай Сили ұйымдастырған әуежайлық музыка кеші болды. Бірақ 1986 жылы клуб, халыққа бір жыл ғана қызмет еткен соң жабылды. 1981 жылы Сили Дель Ривз қарлы боранда қалып қойғанда, оны ауыстыруды сұрағанда, Grand Ole Opry жүргізушісі болған алғашқы әйел адам атанды. Опри бағдарламаларын жүргізуге тек ер адамдар ғана тағайындалатын. Алайда, бірнеше жыл бойы теңдік пен әділдік үшін күрескеннен кейін, Сили Опри бағдарламаларының сегменттерін жүргізетін тұрақты мүше болды. Сили «The Nashville Network» телеарнасының «Opry сахнасының арты» бағдарламасын да жүргізіп, Оприде өнер көрсеткен әртістермен сұхбаттастырды. Опримен қатар, Сили сол кезде бірнеше басқа телеарналардың бағдарламаларында да пайда болды. Олардың ішінде «Nashville Now», «Crook & Chase», «Family Feud» және «Prime Time Country» бағдарламалары бар. 1993 жылы ол «Confederate Railroad» тобының «Trashy Women» әнінің бейнеклипінде Стоунволл Джексонмен бірге түсті. Ән жеке шыққанда Billboard кантри чартында оныншы орынға ие болды. Келесі жылы оның алғашқы мерекелік музыка альбомы «Number One Christmas» деп аталды. Жазбалар жасау немесе гастрольдік сапарларға шықпаған кезде Сили Grand Ole Opry мүшесі ретінде белсенді болып қала берді. Ол сондай-ақ «The Nashville Network» телеарнасында жиі пайда болды. Силидің ән жазу өнері 90-шы жылдардағы музыкалық мансабының маңызды бөлігі болды. 1997 жылы Лорри Морган Билл Андерсонмен бірлесіп жазған «I've Enjoyed as Much of This as I Can Stand» әнін орындады. Морганның нұсқасы 1997 жылы шыққан «Shakin' Things Up» студиялық альбомына енді. Онжылдықтың соңында Сили өзінің он үшінші студиялық альбомын – «Been There Sung That!» (1999) шығарды. Жобаны өзі өндірді және Т. Грэм Браун мен Вилли Нельсонмен дуэттерді ұсынды. 2000-шы жылдардың басында Сили өзінің назарын блюграсс жобаларына бұрды. 2001 жылы ол Ралф Стэнлидің «Clinch Mountain Sweethearts» студиялық альбомында бірге ән шырқады. Альбомда «I'm Ready to Go» әні орындалды. 2003 жылы Сили «Life's Highway» студиялық альбомын шығарды. Луисвилл музыкалық жаңалықтарының Боб Митчелл альбомға көбінесе жағымды баға берді. «Жалпы алғанда, бұл жазбада нағыз дәстүрлі блюграссқа тән жерлік қарқын мен күш жоқ. Бірақ, қателік жасамаңыз, Life's Highway көңілді және ел және блюграсс музыкасының ең жақсы музыканттарын ұсынады», - деп жазды ол. 2000-шы жылдардың соңында Сили белсенді гастрольдік кестесін жалғастырды. Бірнеше жазда ол Dollywood ойын-сауық паркінде концерттер берді және Ирландияда гастрольдік сапарлар жасады. Саяхатқа уақыт бөлгенімен, Сили өзінің он бесінші студиялық альбомын жазуға да үлкерді. 2011 жылы «Vintage Country: Old But Treasured» альбомы оның «Cheyenne Records» лейблінде жарық көрді. Альбомда бұрын басқалар жазған кантри музыкасының стандарттары жинақталған. Оның әндерінің ішінде Бобби Джентридің «Ode to Billie Joe» және Билли Уокердің «Funny How Time Slips Away» әндері бар. 2010-шы жылдарда Силидің гастрольдік кестесі тығыз болды, ол «CMA Music Festival» және «R.O.P.E. "Summer Spectacular"» шоуы сияқты шараларда өнер көрсетті. Ол өзінің он алтыншы студиялық альбомын – «Written in Song» (2017) шығарды. «Digital Journal» журналының Маркос Пападатос альбомды өзінің шолуында «А» бағасына ие етті. «Жалпы алғанда, Джинни Сили өзінің жаңа альбомы «Written in Song» арқылы биікке көтерілді. «Мисс Кантри Соул» бұрынғыдан да күштірек оралды. Оның соңғы музыкалық шығармаларында әртүрлі жанрлар ұсынылған». 2019 жылдың соңында Сили өзінің он жетінші студиялық альбомын – «An American Classic» деп жариялады. Оны Дон Кусик өндірді және 2020 жылдың 14 тамызында «Curb Records» арқылы шығарды.

In June 1977, Seely was involved in a car accident in Goodlettsville, Tennessee, a suburb outside of Nashville. Seely had been driving her vehicle when it crashed into a tree. She was admitted to Nashville Memorial Hospital where she was reported to be in "fair condition". Among her injuries, Seely suffered a fractured jaw, broken ribs, Seely eventually recovered from her injuries

Following her recovery, Seely returned to performing but was no longer signed to a recording label. In 1982, Jack Greene reunited for a studio album containing re recordings of their previous hits. Seely also looked for other music related opportunities. In 1985, she opened up a nightclub in Nashville named "Jeannie Seely's Country Club". Among the venue's major events was a premier music party hosted by Seely on its opening in June 1985. However, in 1986 the club closed down after only a year of being open to the public. In 1981, Seely became the first female to be a Grand Ole Opry host when Del Reeves was stuck in a snowstorm and she was asked to fill in for him. The Opry continued to only use male artists as show hosts. However, after advocating for several years of fairer representation, Seely became the first female member to regularly host Opry segments. Seely would also be a recurrent host of The Nashville Network's Opry Backstage show, where she interviewed artists following their Opry performances. Along with the Opry, Seely also appeared on several other network programs during this time. This included appearances on Nashville Now, Crook & Chase, Family Feud and Prime Time Country. In 1993, she appeared alongside Stonewall Jackson in the music video for "Trashy Women", a song by the band Confederate Railroad. When released as a single, the song reached number ten on the Billboard country songs chart. The following year, her first album of holiday music was released called Number One Christmas. While not recording or touring, Seely maintained an active presence as a Grand Ole Opry member. She also continued making regular appearances on The Nashville Network. Seely's songwriting was also a part of her music career in the 90s. In 1997, Lorrie Morgan recorded "I've Enjoyed as Much of This as I Can Stand", which was composed with Bill Anderson. Morgan's version was released on her 1997 studio album, Shakin' Things Up. Before the end of the decade, Seely released her thirteenth studio effort, Been There Sung That! (1999). The project was self produced and featured duets with T. Graham Brown and Willie Nelson. In the early 2000s, Seely turned her attention towards bluegrass projects. In 2001, she sang alongside Ralph Stanley on his studio album Clinch Mountain Sweethearts. On the album, they performed the track "I'm Ready to Go". Seely followed this in 2003 with the studio album Life's Highway. Bob Mitchell of the Louisville Music News gave the album mostly a positive response. "Overall, this recording lacks the earthy intensity and drive that characterizes authentic traditional Bluegrass. But, make no mistake, Life's Highway is enjoyable and features some of country and bluegrass's finest musicians," he wrote. In the late 2000s, Seely continued an active touring schedule. During several summers, she held concerts at the Dollywood theme park and toured in Ireland. While taking time to tour, Seely also found time to record her fifteenth studio album. In 2011, Vintage Country: Old But Treasured was released on her latest label, Cheyenne Records. The album was a collection of country music standards previously recorded by others. Among its songs was Bobbie Gentry's "Ode to Billie Joe" and Billy Walker's "Funny How Time Slips Away". During the 2010s, Seely's touring schedule remained busy as she performed at events including the CMA Music Festival and the R. O. P. E.'s "Summer Spectacular" show. She returned to recording with her sixteenth studio album, Written in Song (2017). Markos Papadatos of the Digital Journal gave the album an "A" rating in his review. "Overall, Jeannie Seely soars on her new album, Written in Song. "Miss Country Soul" is back stronger than ever. There is a variety on her latest musical effort." In late 2019, Seely announced her seventeenth studio recording called An American Classic. It was produced by Don Cusic and released on Curb Records on August 14, 2020.

Атқарушы және басқа да үлестер

Сили актриса ретінде де бірнеше жұмыс істеген. Оның актерлік рөлдерінің көп бөлігі театр сахнасында ойналған. 2001 жылы Сили суретші Терри Уильямспен бірге «Always Patsy Cline» мюзиклында ойнады. Шоу Пэтси Клайн мен Луиза Сегердің достығын көрсетеді. Бағдарламада Сили Сегер рөлінде ойнады. 2005 жылы Сили Нэшвиллдегі Белкорт театрында «Вагина монологтары» қойылымында өнер көрсетті. Ол Кати Маттеа және Пэм Тиллис сияқты әртістермен бірге сахнаға шықты. «Менімен бірнеше адам: «Осыны істеуге тек сенде ғана батылдық бар. Біраз қайрат керек, бірақ мен үшін бұл жасалуы тиіс нәрсе. Мен шынымен актриса емеспін, мен жай ғана актриса болып көрінемін», - деді Сили 2005 жылы. 2004 жылдан 2007 жылға дейін ол «Бұл махаббат бола ма?» мюзиклінде ойнады, соның ішінде Нэшвиллдегі Райман аудиториясында да өнер көрсетті. Сили «Гриз» мюзиклінің қарттарға арналған нұсқасын қоюды қалаған егде жастағы актриса рөлін сомдады. Шоуда елдік әнші Хелен Корнелиус та болды. 2005 жылғы сұхбатында шоудың авторы Сили мен Корнелиусты әдейі таңдап алғанын айтты. «Шоуды көрген және оларды білетін кез келген адам менің осылай істегенімді мойындайды. Хелен – діншіл христиан әйел, ал Джинни – моральдық тұрғыдан алуан түрлі әйел», - деді ол. 2007 жылғы сұхбатында Сили шоуда ойнағаннан ләззат алғанын айтты. «Біз оны орындағанда қатты көңіл көтереміз және мен музыканың өте керемет деп ойлаймын!! Барлығына ұнайды деп үміттенемін, солай болады деп ойлаймын. Біз онымен ләззат аламыз», - деді ол. 2002 жылы Сили Фэй Данауэйдің басты рөлде ойнаған «Жүректерді өзгерту» фильмінде шағын рөл ойнады. Фильмде Жан Ховард пен Рита Кулидж де түсті. Сили басқа да қызығушылықтарға да қызықты. 1988 жылы ол «Жылысталмаған сананың бөліктері» атты кітап жариялады. Кітап Сили жылдар бойы жазған ақылға қонымды сөздердің жинағы болды. Силидің айтуынша, көптеген ақылға қонымды сөздер ешқашан іске аспаған әндердің атаулары ретінде басталған. Басқа цитаталар бастапқыда Сили сахнада өнер көрсеткен кезде қолданған сөздері болды. Кітапта: «Әрине, мен сені денең үшін қалаймын. Менің өз ойым бар» немесе «Бұрынғы күйеу – ол жасаған қателік, онымен өмір сүрудің қажеті жоқ» деген сөздер бар. Оның бөлімі «Жексенбіде Силимен» деп аталады.

Seely also several credits as an actress. Most of her acting roles have occurred at the theatrical level. In 2001, Seely played alongside artist Terri Williams in the musical Always Patsy Cline. The show chronicled the friendship between Patsy Cline and Louise Seger. In the program, Seely played the role of Seger. In 2005, Seely performed at Nashville's Belcourt Theatre in a production of The Vagina Monologues. She performed alongside fellow artists Kathy Mattea and Pam Tillis. "I've had a couple people tell me, 'Only you'd have the guts to do that. I guess it takes a little courage in some ways, but to me it's something that needs to be done. I'm not really an actress, I'm just acting like one," Seely commented in 2005. Between 2004 and 2007, she starred in the musical, Could It Be Love, including a performance at Nashville's Ryman Auditorium. Seely portrayed an older theater actress that wanted to put on a senior citizen version of Grease. Also in the show was country artist Helen Cornelius. In a 2005 interview, the show's creator commented on whether he deliberately chose Seely and Cornelius. "Anyone who sees the show and knows the two of them would swear I did. Helen plays a devout Christian woman, and Jeannie plays a woman who is more, shall we say, morally diverse," he said. According to a 2007 interview with Seely, she enjoyed acting in the show. "We have a lot of fun with it and I think the music is absolutely wonderful!! I hope everybody will enjoy it, I think they will. We have fun with it," she commented. In 2002, Seely played a minor role in the film Changing Hearts, which starred Faye Dunaway. The film also included Jan Howard and Rita Coolidge in the cast. Seely has also taken up other interests. In 1988, she published a book called Pieces of a Puzzled Mind. The book was a collection of witticisms Seely had written over the years. According to Seely, many of the witticisms began as song titles that never materialized. Other quotes were originally opening lines Seely used while performing on stage. Quotes in the book included, "Of course I want you for your body. I've got a mind of my own" or "An ex husband is one mistake you don't have to live with." Her segment is titled "Sunday's with Seely".

Жеке өмір

Сили екі рет тұрмысқа шыққан. 1969 жылы ол Нэшвилл әнші-күйшісі Хэнк Кокранға үйленді. Сили Кокранның ән жазуын және ел музыкасына қалдырған мұрасын құрметтеді. 2012 жылғы сұхбатында ол Кокранның ықпалы туралы айтты. "Хэнк музыканың кез келген жанрын қамтитын әндер жазу үшін Музыкалы қаланың негізін қалаушы жазушылардың бірі болды. Оның әндерін еске алсақ, оларды бүгін де жазуға болады", - деді ол. 1981 жылғы мақалада айтылғандай, жұбайлар ажырасуға бірнеше жыл бұрын бөлек тұра бастады. 1981 жылы олар ресми түрде ажырасты, бірақ жылдар бойы достық қарым-қатынастарын сақтады. 2010 жылы Кокран 74 жасында рактан қайтыс болды. 2018 жылы Уорд ауырып қалғаннан кейін Сили бірнеше шараны тоқтатты. Ол Уордтың жағдайы туралы әлеуметтік желілерінде жаңартулар жариялады. "Оның тіршілік белгілері тұрақты, тыныс алуы жақсарды. Су іше алмайды, оның сұрауы жүрегімді ауыртады. Күндіз бен түнді шатастырып, қазір демалып жатыр", - деп жазды ол. Уорд аурудан жазылып, 2019 жылы олар некелерін қайтадан бекітті. Олар некелерін теңізде, кантри музыкалық круизде қайталады. Сили той туралы айтып берді. "Джин екеуміз некелерімізді жаңартқымыздың себебі, ең алдымен, жанкүйерлеріміздің Джинды костюмімен әдемі түрде тұрғанын көргіміз келді", - деді ол. Силидің үйі 2010 жылы Теннессиде болған су тасқынынан қирады. Су деңгейі көтерілген кезде Сили күйеуімен бірге құнды заттарын қалдырып, пикаппен қашып кетті. Үш фут су үйдің ішіне кіргеннен кейін Сили мүлкін жоғалтты. "Мұны күлкіге айналдыруға да, жылауға да болады, бірақ мен жылағым келмейді", - деді ол үйінен айырылғаннан кейін берген сөйлеуінде. Сили бір жылдан кейін үйін қайта тұрғызуға жергілікті еріктілердің көмегін бағалады. "Сол кезде Хардин Вэллиден, Ноксвиллдің жанындағы, Жамайкаға баруды жоспарлаған, бірақ ондағы зорлық-зомбылық салдарынан бара алмаған жастар тобы келді. Олар осы жерге келді де үлкен өзгеріс жасады. Олар арамшөптерді кесіп, бұталарды тоғытты, қоқыстарды шығарды, су тұнған жерлерді қазып шықты", - деді ол 2011 жылғы сұхбатында. Оның әндері кейде әйелдердің сексуалдылығы, жүрек ауруы, күш беру және жоғалту туралы болады. Силиге көбінесе кантри музыка жанрындағы әртістер әсер еткен. Ол Пэтси Клайн, Джин Шепард және Китти Уэллстің маңызды әйелдер екенін атап өтті. Ол сондай-ақ, "Жігіт Джимми Диккенс" және Эрнест Таббты да ықпалды деп санады. Сили Розмари Клуни мен Пэтти Пейджтің бала кезінде оған әсер еткенін айтты. Силидің дауысы жазушылар мен сыншылардың оның өнерін талқылау кезінде қызығушылық тудырды. Кейбір жазушылар оның дауыстық жеткізіліміндегі эмоцияны атап өтті. PBS-тің Кен Бернс өзінің музыкасы мен мансабы туралы жазған кітабында Силидің дауысын "эмоцияға толы" деп сипаттады.

Seely has been married twice. In 1969, she married her Nashville songwriter Hank Cochran. Seely respected Cochran's songwriting and legacy to the country music in community. In a 2012 interview, she spoke of Cochran's impact. "Hank was one of the writers who laid the groundwork for Music City, for writing songs that encompassed any genre of music. When you think of his songs, they could be written today," she commented. According to a 1981 article, the pair began to live separately from one another several years prior to divorcing. In 1981, the couple officially filed for divorce, but continued to remain friendly over the years. In 2010, Cochran passed away from cancer at the age of 74. In 2018, Seely cancelled several engagements after Ward became ill. Ward was rushed to the hospital shortly before Seely was scheduled to make a Grand Ole Opry appearance. She later posted updates about Ward's condition on her social media sites. "His vitals are holding pretty steady and his breathing is much improved. Still can't have water, which is heart wrenching to hear him ask. Has days and nights turned around so he's resting right now," she wrote. Ward recovered from the illness and the couple renewed their wedding vows in 2019. The couple renewed their vows at sea on a country music cruise. She later spoke about the ceremony. "The reason Gene and I wanted to renew our vows is because first of all, we can I thought it might be nice for them [her fans] to see Gene standing up there looking so sharp in his suit," Seely commented. Seely's home was destroyed in the 2010 Tennessee floods. As the water started to rise in her neighborhood, Seely and her husband escaped in a pickup truck, leaving valuables behind. Seely lost most possessions in her home after three feet of water had damaged the inside. "You can either laugh about it or you can cry, and I don't feel like crying," she said in a performance shortly after losing her home. Seely credited the help of local volunteers with putting her home back together a year later. "Just about that time, there was a group of young people from Hardin Valley, just this side of Knoxville, who were supposed to go to Jamaica but couldn't because there was too much violence there. So, they came here, and what a difference that group made. Those young people hit this place like a swarm of bees, they were cutting the weeds that were starting to grow, trimming the shrubbery, hauling out trash, digging up where the water had settled in the mulch," she said in a 2011 interview. At times, her songs have dealt with women's sexuality, heartache, empowerment and loss. Seely has been influenced mostly by artists in the country music genre. She noted that Patsy Cline, Jean Shepard and Kitty Wells all were important female inspirations. She also cited Little Jimmy Dickens and Ernest Tubb as influences. Seely also said that she was inspired by Rosemary Clooney and Patti Page as a young child. Seely's voice has also been of interest to writers and critics when discussing her artistry. Some writers have noted the emotion in her vocal delivery. Ken Burns of PBS called Seely's voice "emotion packed" in his biography of her music and career.

Сурет

Селидің имиджі жиі талқылау тақырыбы болған. Grand Ole Opry сахнасында ол мини-юбка киген алғашқы орындаушы болды. Сели сондай-ақ го-го бутстар, шалбар костюмдер және джинс сияқты басқа да заманауи киімдерді киген алғашқы әйел әртістердің қатарында болды. Селиге дейін көптеген әйел кантри әртістері сахнада клеткалы матадан (гингам) киімдер мен көйлек киіп өнер көрсеткен. Мэри Буфвак пен Роберт К. Оерманның сөзіне қарағанда, Сели "Опридің клеткалы матадан жасалған пердесін бұзды". Кейін Сели сахналық киім таңдауы туралы ойларын бөлісті. "Мен ешқашан қандай да бір үрдіс құруды жоспарламағанмын. Мен өз жасымдағы кез келген қалыпты американ қызы сияқтымын. Меніңше, мен де оның киініп, мінез-құлқыммен ұқсаспын", - деді ол.

Мұра

Сили – ықпалды әйел кантри әртісі деп сипатталған. Авторлар Мэри Баффак пен Роберт К. Оерманның айтуынша, Силидің сахнадағы беделі мен тұлғасы бұрынғылардан ерекшеленді. "Ол 1965 жылы Нэшвиллге келген кезде әйелдерден әлі де қарапайым, инабатты кантри сұлуы болуы күтілді. Джинни мини юбка киіп, Opry сахнасына шыққан сәттен бастап, қалыпты үлгіге бағынбаудың жолын ашты". Кэрри Хортон оның мансабын "өнімді" және "әсерлі" деп атады. "Ән жазушы ретіндегі табысынан бастап, дуэттес ретіндегі танымалдығына дейін, жеке әртіс ретіндегі ықпалымен Силидің жұмысы кантри, американа және блюграсс орындаушыларының бірнеше буынына әсер етті", - деді Хортон. Оның музыкасы басқа әйел кантри әртістеріне де әсер еткен. Лори Морган Силидің өзінің музыкасына ықпал еткенін айтты. 2017 жылғы сұхбатында Морган оны "ұлы әйел және жақын досым" деп атады. Барбара Мандрелл де оны өзінің шабытының бірі деп атады. Карли Пирс – Силиден шабыт алған үшінші әйел әртіс. "Мен өмірім бойы Grand Ole Opry-де ән айтуды армандадым. Ол жер маған өте қымбат, бір күні оның мүшесі болсам деймін. Opry мәселесінде Джиннидей болуға тырысамын, ол мен үшін шабыттың көзі", - деді Пирс. Соңғы жылдары Сили әнші және автор ретіндегі жетістіктері үшін марапатталды. Оның туған қаласы Таунвилл, Пенсильвания, бірнеше рет қалалық шерулерде оны "Бас маршал" етіп тағайындады. 2017 жылы Сили Grand Ole Opry мүшесі ретінде 50 жылдығын тойлады. Ол 50 жылдан бері мүше болып келген әйелдердің бірі болды, соның ішінде Лоретта Линн мен Долли Партон да бар. "Opry – менің өмірімнің 50 жылдан астам уақытын құрады. Осы Opry отбасының бір бөлігі болғаныма өте қуаныштымын. Бұл кеш – мен үшін керемет сый", - деді ол 2017 жылы. Сол жылы Сили өміріне арналған еңбегі үшін 7-ші жылдық "NATD Honors Gala" кешінде Чарли Прайдпен бірге марапатталды. 2018 жылы Сили Music City Walk of Fame аллеясында жұлдыз алды. Сондай-ақ 2018 жылы ол "Billboard" журналынан "Кімнің махаббатты білетіні (түсінеді)" композициясы үшін сыйлық алды. Ән "Black Mirror" сериалында пайда болғаннан кейін "Top TV Songs" тізімінде 2-орынға ие болды. 2019 жылдың наурызынан 2020 жылдың ақпанына дейін Силидің өмірі мен мансабына қатысты артефакттар Кантри Музыкасының Даңқ залы мен мұражайында қойылды. "American Currents" деп аталған көрмеде оның өмірі мен мансабы Нешвиллдің жаңа әртістерінің, әсіресе Карли Пирстің жұмысымен бірге көрсетілді.

Seely has been described as an influential female country artist. According to authors Mary Bufwack and Robert K. Oermann, Seely's stage presence and personality was unlike that of her predecessors. "When she arrived in Nashville in 1965, women were still expected to portray the submissive country sweetheart. Jeannie blazed a nonconformist trail from the moment she hit the Opry stage in her mini skirt." Carrie Horton of The Boot called her career "prolific" and "influential". "From her success as a songwriter to her popularity as a duet partner to her influence as a solo artist, Seely's work has impacted generations of country, Americana and bluegrass performers," Horton commented. Her music has also been an influence on other female country artists. Lorrie Morgan has considered Seely to be influence on her music. In a 2017 interview, Morgan called her "a great lady and a very good friend of mine." Barbara Mandrell has also cited her as an influence. Carly Pearce is a third female artist that has sought inspiration from Seely. "I dreamt of singing in the Grand Ole Opry my whole life. They are so dear to me, and I hope to be a member one day. Be like Jeannie – she's kind of my inspiration as far as the Opry goes," Pearce commented. In recent years, Seely has received honors for her accomplishments as a recording artist and writer. Her hometown of Townville, Pennsylvania has made her a "Grand Marshall" of their community parades on several occasions. In 2017, Seely celebrated 50 years as a member of the Grand Ole Opry. She was among several women who have since been a member for 50 years. Among those have been Loretta Lynn and Dolly Parton. "The Opry has been my life for more than 50 years. I feel so blessed to be a part of this Opry family. Tonight was just the icing on the cake," she commented in 2017. The same year, Seely was recognized for her life's work at 7th annual "NATD Honors Gala", along with Charley Pride. In 2018, Seely received a star on the Music City Walk of Fame. Also in 2018, she received an award from Billboard magazine for the composition, "Anyone Who Know What Love Is (Will Understand)". The song reached number 2 on the "Top TV Songs" chart after its appearance in the show Black Mirror. Between March 2019 and February 2020, artifacts from Seely's life and career were on display at the Country Music Hall of Fame and Museum. Titled, "American Currents", her life and career was beside the work of newer Nashville artists, most notably Carly Pearce.