Торонто қалалық көлігінің тарихы: 19 ғасырдың ортасынан бастау, жеке компаниялар мен мемлекеттік басқаруға дейінгі эволюция. Бірінші автобус желісі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Торонто қаласындағы қоғамдық көліктің тарихы 19 ғасырдың ортасына дейін жеке компаниялар, ұйымдар және меншік иелерінің көптеген түрлі басқаруларымен байланысты, барлығы кейін 1920 жылдары мемлекеттік басқарумен біріктірілді.
The history of public transportation in Toronto in Canada dates back to the middle 19th century under many different private companies, organizations and owners, which were all later unified as a single government run entity during the 1920s.
Жекеменшік басқару
Торонтоның алғашқы қоғамдық көлік компаниясы жиһаз жасаушы және жерлеуші Берт Уильямсқа тиесілі Уильямс Омнибус Автобустық желісі болды. Желі 1849 жылы жұмысын бастады. Ол жолаушыларды жылқы тартқан дилижанстарда Кинг және Йонг көшелері арқылы Сент-Лоуренс базары мен Йорквилл ауылы арасында тасымалдады. Әр сапардың құны алты пенс болды. 1861 жылы Александр Истонға "көше теміржолы" үшін 30 жылдық франшиза берілді. Компания Торонто көше теміржолы (TSR) деген атпен жұмыс істеді. 1891 жылы TSR франшизасы жаңартылмады. Бірнеше айлық қалалық басқарудан кейін Уильям Маккензидің Торонто теміржол компаниясына (TRC) 30 жылдық франшиза берілді. TRC 1894 жылға дейін жылқы тартқан трамвайларды электрлі трамвайлармен алмастыруға міндетті болды. Олар пайдалануға берілгеннен бастап, трамвайлар аптасына алты күн жұмыс істеуге рұқсат етілді, себебі заң бойынша жексенбі күні жұмыс істеуге тыйым салынған. Бұл 1892 жылғы референдумда бекітілді, бірақ 1897 жылы өткен екінші референдумда заң аз айырмамен өзгертілді және сол жылдың 16 мамырында алғашқы жексенбілік трамвайлар жүрді. 1885 жылы қаланың солтүстігінде Метрополитен көше теміржолына (MSR) франшиза берілді. Қала сыртындағы қала маңына қатынас Онтариода "радиалдық теміржолдар" деп аталатын қалааралық желілер арқылы қамтамасыз етілді, себебі олардың желілері қаладан сәулелене шықты. Бұларға Торонто және Йорк радиалдық теміржолы мен Торонто қала маңы теміржолы кірді.
Toronto's first public transportation company was the Williams Omnibus Bus Line, owned by furniture–maker and undertaker Burt Williams. The line began operation in 1849. It carried passengers in horse drawn stagecoaches via King and Yonge Streets, between the St. Lawrence Market and the Village of Yorkville. The price of each trip was six pence. In 1861, a 30 year franchise for a "street railway" was given to Alexander Easton in 1861. The company operated under the name Toronto Street Railway (TSR). In 1891, the TSR franchise was not renewed. After a few months of municipal operation, a 30 year franchise was granted to William Mackenzie's Toronto Railway Company (TRC). The TRC was required to replace horse drawn streetcars with electric ones by 1894. From their introduction, streetcars were only allowed to operate six days a week, as a blue law prohibited their use on Sundays. This was upheld in an 1892 referendum, but a second referendum in 1897 overturned the law by a narrow margin, and the first Sunday streetcars ran on May 16 of that year. In 1885, north of the city, a franchise was granted to the Metropolitan Street Railway (MSR). Outside of the city, transit connections to the suburbs were provided by interurban lines, known in Ontario as "radial railways" because their lines radiated from the city. These included the Toronto and York Radial Railway and the Toronto Suburban Railway.
Мемлекеттік басқару
TTC құрылғанға дейін Торонто қаласы Торонто азаматтық темір жолдары (TCR) деген атпен қалаға тиесілі жүйені басқарды. Бұл жүйе Торонто темір жолдары компаниясы қызмет көрсетпейтін аймақтарға қызмет ету үшін құрылған еді. 1920 жылы провинциялық заңмен Торонто көлік комиссиясы (TTC) құрылды және 1921 жылы TRC-нің франшизасының мерзімі біткеннен кейін комиссия қала шегіндегі тоғыз қолданыстағы баға жүйесін біріктірді. 1921 мен 1953 жылдар аралығында TTC қалада 35 жаңа бағыт ашты және тағы 20 бағытты кеңейтті. Сонымен қатар, ол 23 қала маңындағы бағыттарды өзін-өзі қаржыландыру принципі бойынша басқарды. Комиссия пайдасыз Солтүстік Йонге темір жолының радиальді темір жолын жапты. Ұлы депрессия мен Екінші дүниежүзілік соғыс муниципалитеттердің өзін-өзі қаржыландыру мүмкіндігіне үлкен ауыртпалық салған еді. 1930 жылдардың көп бөлігінде муниципалитет үкіметтері жалпы әлеуметтік шығындармен және жұмыссыздарға көмек көрсетумен күресуге мәжбүр болды. TTC депрессияға қарамастан жақсартулар қажет екенін түсінді және 1936 жылы жаңадан әзірленген PCC трамвайларының біріншісін сатып алды. Соғыс депрессияны тоқтатты және ауылдық жерлерден қалаларға көшіп келуді күшейтті. Соғыстан кейін муниципалитеттер халық санының өсуіне байланысты қызметтерді кеңейту мәселесімен бетпе-бет келді. Қызығы, соғыс жылдары дамыған жалғыз муниципалитет қызметі – қоғамдық көлік болды; жұмыс берушілер трамвайларда тығын болдырмау үшін жұмыс уақытын алмастыруға мәжбүр болды. Торонто PCC вагондарын сатып алу бағдарламасын жалғастырды, әлемдегі ең ірі автопаркті басқарды, оның ішінде трамвай қызметін тоқтатқан АҚШ қалаларынан алынған көптеген вагондар да болды.
Prior to the establishment of the TTC, the City of Toronto operated the city owned system under the Toronto Civic Railways (TCR) name, which was created to serve areas to which the Toronto Railways Company did not. In 1920, a Provincial Act created the Toronto Transportation Commission (TTC) and, with the expiration of the TRC's franchise in 1921, the Commission took over and amalgamated nine existing fare systems within the city limits. Between 1921 and 1953, the TTC added 35 new routes in the city and extended 20 more. It also operated 23 suburban routes on a service for cost basis. It abandoned the unprofitable North Yonge Railways radial railway line. The Great Depression and World War II both placed heavy burdens on the ability of municipalities to finance themselves. During most of the 1930s, municipal governments had to cope with general welfare costs and assistance to the unemployed. The TTC realized that improvements had to be made, despite the depression, and in 1936, purchased the first of the newly developed PCC streetcars. The war put an end to the depression and increased migration from rural to urban areas. After the war, municipalities faced the problem of extending services to accommodate the increased population. Ironically, the one municipal service that prospered during the war years was public transit; employers had to stagger work hours in order to avoid overcrowding the streetcars. Toronto continued their program of purchasing PCC cars, running the world's largest fleet, including many obtained second hand from U. S. cities that abandoned streetcar service.
Жасау
Қоғамдық көлік 1953 жылы Метрополитен Торонтоның негізін қалаушылары анықтаған маңызды қызметтердің бірі болды. 1954 жылдың 1 қаңтарында Торонто көлік комиссиясы Торонто транзиттік комиссиясы болып қайта аталды және қоғамдық көлік жаңа Метрополитен Торонто муниципалитетінің қарауына берілді. Комиссия TTC-нің және қала шеткерлерінде жұмыс істеген төрт жеке автобус компаниясының активтері мен міндеттемелерін өзіне қабылдады. 1954 жылы TTC Метро Торонтода қоғамдық көлік қызметтерін жалғыз ұсынушы болды.
Public transit was one of the essential services identified by Metropolitan Toronto's founders in 1953. On January 1, 1954, the Toronto Transportation Commission was renamed the Toronto Transit Commission and public transit was placed under the jurisdiction of the new Municipality of Metropolitan Toronto. The assets and liabilities of the TTC and four independent bus lines operating in the suburbs were acquired by the Commission. In 1954, the TTC became the sole provider of public transportation services in Metro Toronto.
Метроның өрлеуі: 1954-1980
Канаданың алғашқы метро жүйесі, Юнион станциясынан Эглинтонға дейінгі Йонг-стрит метросының бөлігі, соғыс кезінде алынған табыстар есебінен жоспарланып, салынды. Бензин рационированиесі автомобильдерді пайдалануды шектеді, нәтижесінде қоғамдық көліктің қолданылуы артты. Бес жылдық жұмыстан кейін, метро желісі 1954 жылдың 30 наурызында халыққа ашылды. Оның жер асты бөліктері кесу және жабу әдісімен толығымен салынды, ал Йонг-стрит көшесінің құрылыс кезінде ашық болуын қамтамасыз ету үшін траншеялардың үстіне нығайтылған тақталар мен уақытша трамвай жолдары орнатылды. Алғашқы Йонг-стрит метро желісі теміржолдың Фронт-стриттегі Юнион станциясынан солтүстікке қарай Эглинтон авенюінің қалалық аймағындағы соңғы станциясына дейін созылды. Бірінші пойызға премьер-министр Лесли Фрост және Торонто қаласының мэрі Аллан А. Лампорт сияқты маңызды тұлғалар мінді. Сол күні сағат 14:30-да Эглинтоннан оңтүстікке қарай Йонг көшесімен соңғы рет жүрген соңғы трамвай өтті. Метро Юнионнан Эглинтонға дейінгі сапарды трамваймен (жақсы жағдайда) жарты сағаттан кеміне 15 минутқа дейін қысқартты. Бұл жер үсті маршруттарын толығымен алмастырған алғашқы метро желісі болды. Кейіннен алюминийден жасалған вагондармен тәжірибе жүргізілді, нәтижесінде олар жүйе бойынша және басқа да көлік жүйелерінде пайдалануға енгізілді. 1954 жылдан бері бірнеше кеңейтулер қызмет көрсетілетін аумақты төрт еседен астам арттырды, екі жаңа байланысқан желі және қысқа аралықты транзиттік жүйе қосылды. Университет желісі тоғыз жылдан кейін ашылды, Юнионнан басталып, Университет авенюімен солтүстікке қарай Сент-Джордж станциясына дейін жалғасты. Ол жоспарланған шығыс-батыс желісінің қажеттілігін ескере отырып, Йонг желісімен бірдей аумақты қамтамасыз ету үшін әдейі жобаланды. Университет желісі ашылғаннан кейін үш жыл өткен соң, Блур-Данфорт желісі салынды, ол батыстағы Килден шығыстағы Вудбайнға дейін Блур көшесі мен Данфорт авенюінің астынан өтті. Екі жыл ішінде Блур-Данфорт желісі батыста Ислингтонға және шығыста Уорденге дейін екі бағытта да кеңейтілді. Куин-стритте трамвай метросының құрылысы жоспарланды, ол 1964 жылы Хамбер айналымынан Гринвудқа дейін толыққанды метроға дейін жаңартылды, содан кейін Блур-Данфорт метросына қосылу үшін солтүстікке бұрылды. Бұл желінің құрылысынан Йонг станциясының астындағы Куин станциясының аяқталмаған шығыс-батыс стансасы ғана сақталды. 1974 жылы Куин метросының жоспары қала маңындағы жаңа желілер пайдасына тоқтатылды. 1970-ші жылдары Торонто трамвайларды жою саясатын қабылдады. Жоспарға сәйкес, аз қызмет көрсететін маршруттар автобустармен, ал көбірек пайдаланылатын маршруттар метро желілерімен қамтамасыз етілуі тиіс еді. Алайда, сол онжылдықтың соңында метро құрылысының өсуі және автобустардың шектеулілігін түсіну бұл шешімді кері қайтарды. Торонто қазір 20 ғасырда трамвайларын сақтап қалған Солтүстік Американың сирек қалаларының бірі және қазір қызметін кеңейтуде. Метро Торонто кеңесінің құрамына енгізілген өзгерістер күш тепе-теңдігін қала маңындағы аудандарға қарай жылжытты, ал көп ұзамай 1973 жылы Йонг метро желісі солтүстікке қарай Йорк Миллс Роудқа дейін, ал келесі жылы Финч авенюіне дейін ұзартылды. Бес жылдан кейін Университет желісінің соңғы станциясынан Уилсон станциясына дейін Spadina желісі ашылды. 1980 жылы Блур-Данфорт желісі тағы да кеңейтілді, батыста Киплинг станциясының және шығыста Кеннеди станциясының қазіргі соңғы станцияларына дейін.
Canada's first subway system, the Union Station to Eglinton section of the Yonge Street subway, was conceived and built with revenues gained during the war. Gasoline rationing limited the use of automobiles, resulting in increased usage of public transit. After five years of work, the subway line opened to the public on March 30, 1954. Its underground portions were built entirely using cut and cover construction, with reinforced boards and temporary streetcar tracks laid over the trenches to allow Yonge Street to remain open as the tunnels were built. The original Yonge Street subway line went from the railways' Union Station on Front Street, north to a suburban terminus at Eglinton Avenue. Important dignitaries, including the Premier Leslie Frost, and Toronto mayor Allan A. Lamport, rode the first train, going north from the yards at Davisville station, and then south from Eglinton along the entire line. At 2:30 p. m. that day, the last streetcar to travel Yonge Street south of Eglinton made its final ride. The subway reduced the trip from Union to Eglinton from about half an hour by streetcar (in good traffic) to less than fifteen minutes. It was the first subway line to replace surface routes completely. It was also later the site of as experiment with aluminum subway cars, which led to their adoption throughout the system, and by other transit systems. Several expansions since 1954 have more than quadrupled the area served, adding two new connected lines and a shorter intermediate capacity transit system. The University line opened nine years later, continuing from Union, back north under University Avenue, to St. George station. It was intentionally designed to serve much the same area as the Yonge line, in order to increase capacity in anticipation of the planned east west line. Three years after the University line opened, the original Bloor–Danforth line was built, going under Bloor Street and Danforth Ave. from Keele in the west, to Woodbine in the east. Within two years, the Bloor–Danforth line had been extended in both directions, to Islington in the west and Warden in the east. Plans were made for a streetcar subway along Queen Street, which were upgraded to a full subway in 1964, from the Humber loop to Greenwood, curving north to connect to the Bloor–Danforth Subway. All that ever materialized of this line was an incomplete east west station structure under Queen station at Yonge, which remains in existence today. The Queen Subway plan was cancelled in 1974 in favour of new lines in the suburbs. In the 1970s, Toronto adopted a streetcar abandonment policy. The plan was to have low volume services be served by buses, and more heavily used routes by subway lines. Later in that decade, the rising cost of subway construction and the awareness of the limitations of buses reversed that decision; Toronto is now one of the few North American cities to retain its streetcars through the 20th century, and is now slowly expanding the service. Changes to the composition of the Metro Toronto council moved the balance of power towards the suburban areas, and soon afterwards in 1973, the Yonge subway line was extended north to York Mills Road, and the next year it was as far north as Finch Avenue. Five years later, the Spadina line opened, going from the north terminus of the University line, to Wilson station. In 1980, the Bloor–Danforth line was extended once again, to the current termini of Kipling station on the west end, and Kennedy station on the east.
Жеңіл жылдар: 1980-1998
1980 жылы Блур-Данфорт желісінің кеңейтілуінен кейін метро құрылысы тоқтап қалды. Келесі 16 жыл бойы қосымша метро желілері салынбады, ал одан кейінгі 8 жыл ішінде жаңа метролар да салынбады. Оның орнына, 1985 жылы Блур-Данфорт желісінің Данфорт басындағы жоспарланған кеңейту Скарборо RT желісі ретінде салынды, ол Кеннедиден МакКоуэн станциясына дейін созылды. Бұл желі бастапқыда арнайы жолға орналасқан трамвайлардан тұратын жеңіл рельстік желі ретінде жоспарланған, бірақ ақырында шағын метро ретінде салынды. Екі жылдан кейін Йонг желісінде Финчтің оңтүстігінде Солтүстік Йорк орталығында жаңа станция ашылды. 1985 жылы TTC 2011 желісінің кеңейту жоспарын жариялады, онда метро жүйесінің сол кездегі көлемін шамамен екі есеге ұлғайту, Шеппард, Эглинтон және қалалық жеңілдету желілерінде жаңа желілер салу көзделді. Алайда, жоспардың аз ғана бөлігі іске асырылды. 1995 жылы Майк Харристің прогрессивті консервативтік провинциялық үкіметі Эглинтон желісіндегі жұмысты тоқтатты, ал жартылай қазылған туннельдер толтырылды. Кейіннен осыған ұқсас желі 5-ші Эглинтон желісі ретінде салынды, ал прогрессивті консервативтік премьер-министр Дуг Форд 2019 жылдың сәуір айында желіні батысқа қарай Пирсон әуежайына дейін кеңейту жоспарын жариялады, мұнда Роял Йорктан Мартин Гровқа дейінгі бөлігі жер астында салынуы тиіс болды. Бұл кеңейтуге 4,7 миллиард доллар жұмсалып, күніне шамамен 37 000 жолаушы тасымалдануы күтілуде. Осы кезеңдегі жалғыз метро кеңейтуі – Spadina желісінде болды, ол 1996 жылы Даунсвью (кейін Шеппард Уэст) жаңа станциясын қосты.
After the 1980 extension of the Bloor–Danforth line, subway building came to a standstill. For the next 16 years, there would be no additional subway extensions, and for eight years after that, any new subways. Instead, a proposed extension on the Danforth end of the Bloor–Danforth line was built in 1985 as the L shaped Scarborough RT line, which went from Kennedy to McCowan station. The line was originally envisioned as a light rail line, using streetcars in a dedicated right of way, but was ultimately built as a mini subway. Two years later, a new station was added south of Finch on the Yonge line, at the North York Centre. In 1985, the TTC released the Network 2011 expansion plan calling for expanding the subway system to nearly doubling its then current size, including new lines on Sheppard, Eglinton, and a Downtown Relief Line. Only a small portion of the plan was ever built. The Progressive Conservative provincial government of Mike Harris halted work on the Eglinton line in 1995, and the partially dug tunnels were filled in. A similar line was later built as Line 5 Eglinton, with Progressive Conservative premier Doug Ford announcing a plan in April 2019 to expand the line west to Pearson Airport with a section of the line built underground from Royal York to Martin Grove. This expansion was expected to cost $4.7billion and generate an estimated 37,000 daily boardings. The only subway expansion in this period was on the Spadina line, which added one new station, Downsview (later Sheppard West), in 1996.
1998 жылдан бастап
1998 жылы Торонто муниципалитеті таратылды және оның орнына бұрынғы алты муниципалитеттің бірігуінен құрылған жаңа Торонто қаласы келді. Төрт жыл өткен соң, ондаған жылдардан бері салынған алғашқы жаңа метро желісі – Шепард желісі ашылды. Алайда, ол бастапқы жоспарланғаннан әлдеқайда қысқа болды, Йонге көшесінен шығысқа қарай тек Дон Миллс жолына дейін созылды, Скарборо орталығындағы Скарборо RT желісімен байланыспады. Шепард желісін кеңейту ТТК-ның қаржы қолжетімді болған жағдайдағы басымдықтарының бірі болып қала береді. ТТК қысқартылған Шепард желісінде басқа Торонто метрополитеніндегі пойыздардың үштен екі бөлігінен кем, төрт вагондық пойызды пайдаланады, бірақ станциялар көлік ағыны жеткілікті болған жағдайда толық ұзындықтағы пойыздарды қабылдауға арналған. 2005 жылдың қаңтарында қаржылық қиындыққа тап болған ТТК қымбат метро кеңейтуін тоқтату және арзан бағада жылдам транзит желісін кеңейту жоспарын ұсынды. Бұл автобус бағыттарын немесе заманауи көліктермен және аралас қозғалыста аз жүретін трамвай жүйесін кеңейтуді қамтиды. ТТК-ның жаңа жобаларды бастауға қаражаты болмаса да, Спадина желісін Йорк университеті мен Воган мегаполистік орталығына дейін кеңейту жоспарының жоспарлау кезеңдерін, соның ішінде экологиялық бағалауды аяқтады. Бұл жоба 2017 жылдың желтоқсанына дейін аяқталды. 2006 жылдың 29 мамырында ТТК қызметкерлері қауіпсіздік пен кешкі ауысымдарға байланысты наразылық білдіріп, кенеттен жұмыстан шығып, жабайы ереуіл ұйымдастырды. Онтарионың еңбек қатынастары жөніндегі кеңесі ереуілді дереу заңсыз деп таныды және оларға дереу жұмысқа оралуға бұйрық берді. Қызметтің қысқа уақытқа тоқтатылуы қаладағы қатты ыстық күнінде үлкен қиындықтар тудырды. Алайда, бұл ереуіл ТТК басшылығына да әсер етті, өйткені бас менеджер Рик Дюшарм бір аптадан кейін ресми түрде отставкаға кетті. 2008 жылдың 21 сәуірінде алдын ала келісімге қол жеткізілгеннен кейін транзит ереуілінің алдын алуға қол жеткізілді. Келісімшартта жұмысшылардың жалақысын үш жыл ішінде 3%-ға арттыру көзделген. 2008 жылдың 25 сәуірінде ТТК кәсіподағы бұл келісімшартты мақұлдамады. Жұмысшылардың 65%-ы келісімге қарсы дауыс берді және 2008 жылдың 26 сәуірінде түнгі ортада Торонто транзит комиссиясы ресми түрде ереуілге шықты. 2008 жылдың 27 сәуірінде Онтарио провинциялық парламенті 66-заңды қабылдап, ТТК қызметкерлерін жұмысқа қайтарды. 2023 жылы 3-Скарборо желісі жұмытын тоқтатты. Ол өмір сүру мерзімін шамамен он жылға асырып кеткен еді. ТТК Торонто қаласы ішіндегі қоғамдық көліктің жалғыз операторы болып қала береді, сондай-ақ көршілес Йорк аймағына келісімшарт бойынша қызмет көрсетеді. Аймақтық жолаушылар тасымалын (автобус және пойыз) GO Transit жүзеге асырады, оның көп бөлігі Торонтоның орталықтағы Юнион станциясына бағытталған. Миссиссауга, Брэмптон, Йорк аймағы және Дарем аймағының транзиттік жүйелерінің автобустары әртүрлі бағыттардан Торонто қаласына кіреді.
In 1998, the Municipality of Metropolitan Toronto ceased to exist, replaced by the new City of Toronto, formed from the amalgamation of its six former municipalities. Four years later, the Sheppard line was opened, the first new subway line in decades. However, it was much shorter than originally planned, going from Yonge Street east only as far as Don Mills Road, instead of connecting with the Scarborough RT at Scarborough Centre. Extension of the Sheppard line remains one of the TTC's priorities for further extensions, should the funding become available. The TTC is running four car trains on the abbreviated Sheppard Line, two thirds the size of those on the other Toronto subways, but the stations were built to accommodate full length trains should sufficient traffic develop. In January 2005, the cash strapped TTC introduced a plan to curtail costly subway expansion and look at expanding the rapid transit network less expensively. This could involve busways, or expanding the streetcar system with more modern vehicles and less running in mixed traffic. While the TTC does not have funding to break ground on new projects, it was completing the planning stages, including an environmental assessment, for an extension of the Spadina line north to York University and Vaughan Metropolitan Centre. This project was completed by December 2017. On May 29, 2006, a wildcat strike took place, after TTC employees walked off the job suddenly, primarily caused by safety concerns and late shifts. The strike was immediately deemed illegal by the Ontario Labour Relations Board, and they were immediately ordered back to work. The short interruption in service caused severe disruption in the city, on what was a very hot day. The strike, however, was not without consequence to TTC management, as the general manager, Rick Ducharme officially tendered his resignation just one week later. A transit strike was averted for 21 April 2008, after a tentative contract was reached the day before. The contract specified a 3% increase in salary over three years to workers. On April 25, 2008, the TTC union voted down this contract. 65% of workers voted no to the settlement, and as of midnight on April 26, 2008, the Toronto Transit Commission was officially on strike. The TTC workers were legislated back to work on 27 April 2008 by the passing of Bill 66 by the Ontario Provincial Parliament. In 2023, Line 3 Scarborough permanently closed. It had exceeded its lifespan by roughly a decade. The TTC continues to be the sole provider of public transit within the City of Toronto, as well as operating contracted services into the neighbouring York Region. Regional commuter service (both bus and rail) is operated by GO Transit, the vast majority of which goes to downtown Toronto's Union Station. Connection buses of the Mississauga, Brampton, York Region, and Durham Region transit systems enter Toronto at various points.