Вирджиния және Теннесси темір жолы: Азамат соғысы кезеңіндегі маңызы мен тарихы
Virginia and Tennessee Railroad
Вирджиния және Теннесси темір жолы: АҚШ Оңтүстігіндегі тарихи маңызы бар, Конфедерацияны жабдықтаудағы рөлі, құрылысы, қазіргі Norfolk Southern темір жолының бөлігі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вирджиния және Теннесси темір жолы – АҚШ-тың оңтүстігіндегі тарихи 5 футтық рельс өлшемімен салынған темір жол, оның көп бөлігі қазіргі Норфолк Соутерн темір жолының құрамына кірген. Американдық Азамат соғысы кезінде Конфедерацияны жабдықтауда маңызды стратегиялық рөл атқарды.
The Virginia and Tennessee Railroad was an historic 5 feet gauge railroad in the Southern United States, much of which is incorporated into the modern Norfolk Southern Railway. It played a strategic role in supplying the Confederacy during the American Civil War.
Құрылғы және ерте тарихы
1850 жылдары салынған V&T темір жолы Вирджинияның оңтүстік-батысы арқылы, Вирджинияның Ұлы аңғарының бір бөлігімен қатар өтті. Темір жол Линчбургтен батысқа қарай, Биг Лик қаласының жанындағы Блю Ридж тауларындағы (қазіргі Роанок қаласы) өткел арқылы созылып, оңтүстік-батысқа бұрылып, Ұлы аңғар арқылы Бристольге дейін жалғасты, жалпы ұзындығы 204 миль (328 км) болды. Вирджиния үкіметі құрылысын қаржыландырудан бас тартқаннан кейін (мүмкін, бұл Джеймс өзені каналына зиян келтіруі мүмкін еді), Линчбург қаласы 1848 жылдың 24 наурызында темір жолды Линчбург және Теннесси темір жолы ретінде тіркеді. Бұрын Линчбург газ шамдары компаниясын құрған және оны салу үшін байлығын салым еткен Джон Р. МакДэниел, оның алғашқы президенті болды. Жол төсегінің құрылысы 1850 жылы басталды, ал 1852 жылдың 18 ақпанында темір жолдың алғашқы локомотиві ("Вирджиния") Линчбургтің Джеймс өзені алабынан шығып, жақын маңдағы төменгі тауларға көтерілген кезде сынақтан өтті. Ұзақ өтпей, тұрақты жүк тасымалы басталды. Темір жолдың Бристольге дейінгі толық ұзындығы 1856 жылдың 1 қазанында аяқталды. Вирджиния мен Теннесси темір жолы арқылы өтетін округтерде экономикалық өсімді жылдамдатып қана қоймады, сонымен қатар олардың саяси бағытын Ричмонд пен Тидвотер аймағына жақындатып, Аппалачи тау аймағындағы басқа Вирджиния округтерінен (немесе Огайо өзені алабында, құлдық аз болған және Азамат соғысы кезінде Батыс Вирджинияға айналған аймақтардан) ерекшелендірді. Бұрын Теннесси шекарасындағы шағын қала болған Бристоль байланыс және сауда орталығына айналды. 1850-1860 жылдар аралығында оңтүстік-батыс Вирджиния халқы көбейді, ал құлдықта өмір сүрушілердің үлесі 15% -қа артты. Осылайша, солтүстік-батыс Вирджиния 1861 жылғы Вирджинияның бөліну конвенциясына бөлінуге қарсылық танылған барлық кандидаттарды сайласа, Абингдон газеті бөлінуді қолдады, бірақ айналасындағы округтерден сайланған "біраз күте тұру керек" деген делегаттардың аз санына көңілі қалды. Азамат соғысы кезінде темір жол үшін геодезиялық жұмыстар жүргізген инженерлердің бірі және шендік сатыдан көтерілген Роберт Л. Оуэн МакДэниелден кейін президент болды. Темір жол Конфедерация армиясы үшін маңызды жабдық, азық-түлік және әскер тасымалдау жолы болды, әсіресе астана Ричмондтан Чаттануга, Теннессиге дейін. V&T сонымен қатар маңызды шикізаттарды тасымалдады: Кливленд, Теннесси маңындағы кендерден мыс, Бристоль маңындағы кендерден қорғасын, Вирджиния штатының Солтвилл қаласынан тұз және аймақтың үңгірлерінен тұздық. Одақтың әскерлері ақырында темір жолдың көп бөлігін басып алып, 1864 жылдың соңында жолдар мен вагондарды жойды, бірақ соғыстың басында атты әскер шабуылдары қызметті уақыт-уақытпен тоқтатты.
Built in the 1850s, the V&T ran completely through southwestern Virginia along a portion of the Great Valley of Virginia. The railroad extended westward from Lynchburg, through a gap in the Blue Ridge Mountains near the town of Big Lick (the present day city of Roanoke); there, it turned southwestward and followed the Great Valley to Bristol, a total distance of 204 mile (328 km). After the Virginia government refused to fund its construction (in part because it could adversely affect the James River Canal), the city of Lynchburg incorporated the railroad on March 24, 1848, as the Lynchburg and Tennessee Railroad. John R. McDaniel, who had previously put together the Lynchburg Gas Light Company and who had pledged his fortune to get it built, was its first president. Construction of the road bed began in 1850, and on February 18, 1852, the railroad's first locomotive (the "Virginia") was tested when it steamed out of Lynchburg's James River basin, climbing the nearby low mountains. Regular freight service was initiated not long afterwards. Construction of the railroad's entire length to Bristol was completed on October 1, 1856. The Virginia and Tennessee stimulated rapid economic growth in the counties through which it ran, and also changed their political alignment to more closely resemble that in Richmond and the Tidewater area, rather than of other Virginia counties in the Appalachian mountain region (much less those in the Ohio River watershed where slavery was much less common and that became West Virginia during the Civil War). Bristol, formerly a small town on the Tennessee border, became a communication and commercial hub. During the 1850 1860 decade, southwest Virginia's population increased, and the proportion of those living in slavery increased 15%. Thus, while northwestern Virginia elected almost all firm opponents of secession to the Virginia Secession Convention of 1861, the Abingdon Democrat editorialized for secession, only to be disappointed at the number of "wait a bit" delegates elected from surrounding counties. During the Civil War, Robert L. Owen Sr., who had been one of the engineers surveying for the railroad and who had risen through the ranks, succeeded McDaniel as president. The railroad became a key supply, food and troop movement route for the Confederate States Army, particularly from the capital of Richmond to the interior at Chattanooga, Tennessee. The V&T moved also key raw materials: copper from mines near Cleveland, Tennessee, lead from mines near Bristol, salt from Saltville, Virginia and saltpeter from caves throughout the region. Union forces finally captured much of the railroad and destroyed tracks and rolling stock in late 1864, although service was periodically interrupted by a series of cavalry raids earlier in the war.
Махоун жылдары
Соғыстан кейін жол қайта салынды және бұрынғы Конфедерация генералы Уильям Махоунның бақылауына өтті, ол бұл кезде Саутсайд теміржолын және Норфолк пен Петербург теміржолын басқарып тұрған еді. Ол 1867 жылдың соңында V&T президенті болып тағайындалды. Махоун үш жолды біріктіріп, одан әрі батысқа қарай салуды жоспарлады және Вирджиния Бас Ассамблеясы арқылы қажетті заңдарды қабылдату үшін бірнеше жыл бойы тырысты. 1870 жылы ол Махоунның Атлантик, Миссисипи және Огайо теміржолының құрамына кірді. "A, M және O" әріптері "Барлығы менікі және Отелияныкі" деген мағынаны білдіргені айтылады. Махондар осы кезеңде Линчбургте тұрды, бірақ 1880 жылға дейін немесе одан бұрын Петербургке көшіп кетті. A, M & O бастапқыда табысты болды, бірақ көптеген оңтүстік теміржолдары сияқты 1873 жылғы қаржылық дағдарыстың құрбаны болды. Махоун бастапқыда ағылшын және шотланд облигация иелерін жұбатты, бірақ 1875 жылы қарым-қатынас нашарлады. Бірнеше жыл бойы басқарушылардың бақылауында болғаннан кейін, Махоунның теміржол салушы ретіндегі қызметі 1881 жылы солтүстік мүдделері A, M, & O сатып алып, оны Норфолк және Батыс деп атағанда аяқталды. Махоун сатудан түскен қаражаттың бір бөлігін қара нәрестелер мен бұрынғы құлдарды оқытуға көмектесетін мұғалімдерді дайындау үшін мектеп ашуға жұмсады. Петербургке жақын орналасқан Вирджинияның үлгілік және колледж институты Вирджиния мемлекеттік колледжінің алға басушысы болды, ол кейін Вирджиния мемлекеттік университетіне дейін кеңейді.
After the war, the road was rebuilt and came under the control of former Confederate general William Mahone, who was already leading the Southside Railroad and the Norfolk and Petersburg Railroad. He was named president of the V&T by the end of 1867. Mahone desired to consolidate the three roads and build further west, and he worked for several years lobbying to get the needed legislation through the Virginia General Assembly. In 1870, it became part of Mahone's Atlantic, Mississippi and Ohio Railroad. The letters A, M & O were said to stand for "All Mine and Otelia's." The Mahones lived in Lynchburg during this time, but moved to Petersburg in or before 1880. The A, M & O was initially profitable, but fell victim to the Financial Panic of 1873, like many other southern railroads. Mahone was initially able to placate the English and Scottish bondholders, but the relationship soured in 1875. After several years of operating under receiverships, Mahone's role as a railroad builder ended in 1881 when Northern interests purchased the A, M, & O and renamed it Norfolk and Western. Mahone was able to arrange for a portion of the state's proceeds of the sale to help found a school to prepare teachers to help educate black children and former slaves. The Virginia Normal and Collegiate Institute near Petersburg was forerunner of Virginia State College, which expanded to become Virginia State University.
ХХ ғасыр және қазіргі заман
Норфолк және Батыс темір жолы (N&W) көмір кендеріне қарай батысқа кеңейтілді, соңында ол әлдеқайда ірі жүйеге айналды. Жүз жыл өткен соң, N&W 1982 жылы тағы бір табысты тасымалдаушы – Оңтүстік темір жолымен бірігіп, Норфолк Саудрен корпорациясын (NS) құрды. Бүгінде бұрынғы Вирджиния және Теннесси темір жолының көп бөлігі Норфолк Саудрен (NS) үшін пайдаланылуда. Fortune 500 тізіміне кіретін, бас кеңсесі Норфолк қаласында орналасқан бұл компания XXI ғасырдың жаһандық көлік нарықтарында битум көмірін, интермодальды жүктерді/контейнерлерді, автомобиль бөліктерін және жиналған көлік құралдарын, сондай-ақ басқа да тауарларды тасымалдайды.
Norfolk & Western Railway (N&W) was expanded west into the coalfields and eventually into a much larger system. One hundred years later, the N&W was combined with the Southern Railway, another profitable carrier, to form Norfolk Southern Corporation (NS) in 1982. Today, much of the former Virginia and Tennessee Railroad remains in service for Norfolk Southern (NS). The Fortune 500 company, headquartered in Norfolk, transports bituminous coal, intermodal freight transport/shipping containers, automobile parts and completed vehicles, and other commodities in the 21st century global transportation markets.