Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Иммиграция
Immigration
Иммиграциялық қамау – виза талаптарын бұзу, заңсыз кіру немесе рұқсатсыз келу күдігі бар адамдарды, сондай-ақ депортация мен шығарылуға жататын, иммиграциялық органдар виза беру және оларды қоғамға жіберу немесе туған еліне қайтару туралы шешім қабылдағанға дейін ұстау саясаты. Міндетті қамау – елге заңсыз көшіп келген немесе рұқсатсыз келген адамдар деп есептелетін адамдарды мәжбүрлеп ұстау немесе түрмеге қамау тәжірибесі. Кейбір елдерде қамауда ұстау мерзімі шектеулі, ал басқалары мерзімсіз ұстауға мүмкіндік береді.
Immigration detention is the policy of holding individuals suspected of visa violations, illegal entry or unauthorized arrival, as well as those subject to deportation and removal until a decision is made by immigration authorities to grant a visa and release them into the community, or to repatriate them to their country of departure. Mandatory detention refers to the practice of compulsorily detaining or imprisoning people who are considered to be illegal immigrants or unauthorized arrivals into a country. Some countries have set a maximum period of detention, while others permit indefinite detention.
Америка Құрама Штаттары
АҚШ-та осыған ұқсас тәжірибе 1980-ші жылдардың басында Гаити және Куба азаматтарының Гуантанамо шығанағында ұсталған кезінде басталды, ал материктегі түрмелер мен ұстау орталықтарындағы қытайлар сияқты басқа топтар да осыған ұшырады. 1996 жылы Оклахома-Ситиде болған жарылысқа жауап ретінде қабылданған заңмен бұл практика міндетті болды және Amnesty International, Human Rights Watch, Human Rights First және ACLU сияқты ұйымдар тарапынан сынға ұшырады. Олардың барлығы осы мәселе бойынша ауқымды зерттеулер жариялады. 2010 жылға қарай, еліміз бойынша 200-ден астам ұстау орталығында, түрмелерде және қамау орындарында күніне шамамен 31 000 азамат емес адам, соның ішінде балалар ұсталып тұрды. Т. Дон Хутто тұрғын үй орталығы 2006 жылы қылмыстық істері жоқ отбасыларды орналастыру үшін ашылды. Ірі нысандар Элизабет (Нью-Джерси), Оукдейл (Луизиана), Флоренция (Аризона), Майами (Флорида), Сиэтл, Йорк (Пенсильвания), Батавия (Нью-Йорк), Агуадилла (Пуэрто-Рико) және Техас-Мексика шекарасы бойында орналасқан. 2003-2008 жылдар аралығындағы бес жыл ішінде АҚШ Иммиграция және кедендік бақылау (ICE) ұстауында немесе одан кейін 104 адам, көбінесе жастар қайтыс болды, ал 30 өлімге медициналық көмектің жеткіліксіздігі себеп болуы мүмкін. Мысалы, 2008 жылдың 6 тамызында 34 жастағы Нью-Йорк тұрғыны Хиу Луи Нг ICE ұстауында қайтыс болды. "Нью-Йорк Таймс" газетінің редакторлары бұл өлімді айыптап, жүйені түзетуге шақырды. ICE өз ұстауындағы адамдардың өлім көрсеткіші АҚШ түрмелері мен қамау орындарындағыдан едәуір төмен екенін, олар "мүмкін болатын ең жақсы денсаулық сақтауды" қамтамасыз ететінін және еліміздің барлығы "білікті медицина қызметкерлерінің жетіспеушілігін" сезініп отырғанын мәлімдеді. 2008 жылдың мамыр айында Конгресс иммигранттарды ұстауда медициналық көмек көрсетудің жаңа стандарттарын белгілейтін заң жобасын қарастыра бастады.
In the United States, a similar practice began in the early 1980s with Haitians and Cubans detained at Guantanamo Bay, and other groups such as Chinese in jails and detention centres on the mainland. The practice was made mandatory by legislation passed in 1996 in response to the Oklahoma City bombing, and has come under criticism from organizations such as Amnesty International, Human Rights Watch, Human Rights First, all of whom have released major studies of the subject, and the ACLU. As of 2010, about 31,000 non citizens were held in immigration detention on any given day, including children, in over 200 detention centres, jails, and prisons nationwide. The T. Don Hutto Residential Center opened in 2006 specifically to house non criminal families. There are other significant facilities in Elizabeth, New Jersey, Oakdale, Louisiana, Florence, Arizona, Miami, Florida, Seattle, York, Pennsylvania, Batavia, New York, Aguadilla, Puerto Rico, and all along the Texas–Mexico border. During the five years between 2003 and 2008, about 104 mostly young individuals died in detention of the U. S. Immigration and Customs Enforcement (ICE) or shortly afterwards, and medical neglect may have contributed to 30 of those deaths. For example, on 6 August 2008, 34 year old New Yorker Hiu Lui Ng died in the detention of ICE. Editors at The New York Times condemned the death and urged that the system must be fixed. ICE has stated that the number of deaths per capita in detention is dramatically lower for ICE detainees than for U. S. prison and jail populations, that they provide "the best possible healthcare" and that the nation as a whole is "experiencing severe shortages of qualified health professionals." In May 2008 Congress began considering a bill to set new standards for immigrant detainee healthcare.
Канада
Канадада иммиграциялық тұтқындар Иммиграциялық ұстау орталықтарында (IHC) ұсталады, француз тілінде Le centre de surveillance de l'immigration (CSI) деп аталады, Канаданың шекаралық қызмет агенттігінің (CBSA) басшылығымен, оларға осындай құқық Иммиграция және босқындарды қорғау туралы заң (IRPA) арқылы беріледі. Иммиграциялық тұтқындар провинциялық түрмелерде де ұсталуы мүмкін, себебі IHC толы болғандықтан, олардың аймағында орталықтар болмағандықтан немесе тұтқындардың ісі қылмыстық құқық бұзумен байланысты болғандықтан. 2020 жылғы мәліметтер бойынша Канадада үш IHC бар, әрбір нысанның меншік иесі мен жұмыс істеу тәсілі әртүрлі: Лаваль IHC CBSA мен Канаданың түзеу қызметі арасындағы өзара түсіністік туралы меморандумға сәйкес жұмыс істейді, соңғысы нысанның иесі болып табылады. Француз тілінде GTA IHC деп аталатын нысан CBSA-ға үшінші тараппен жасалған қызмет көрсету шарты бойынша беріледі. Бұл нысан Пирсон халықаралық әуежайынан шамамен [қашықтық] қашықтықта орналасқан, үш қабаттан тұрады және 183 тұтқынға дейін сыйымдылығы бар. Тұтқынға алынғандарға: жеткілікті мөлшерде қажетті жеке құжаттары жоқ пана іздеушілер, визасының мерзімі өткен шетелдік жұмысшылар және депортацияны күтіп отырған адамдар жатуы мүмкін. 2019 жылдың сәуірінен 2020 жылдың наурызына дейін CBSA 8825 адамды ұстады, оның ішінде 138 кәмелетке толмаған бала (көбінесе ұсталған ата-анасымен бірге) – олардың шамамен 2000-ы провинциялық түрмелерде ұсталды. Алайда, 2020 жылдың қараша айында, COVID-19 пандемиясының кезеңінде провинциялық түрмелерде 94 иммиграциялық тұтқын, Лаваль IHC-де 12, Торонто IHC-де 18, Британдық Колумбия IHC-де 11 адам болды.
In Canada, immigration detainees are held in Immigration Holding Centres (IHCs), known as Le centre de surveillance de l'immigration (CSI) in French, under the auspices of the Canada Border Services Agency (CBSA), who are granted such authority through the Immigration and Refugee Protection Act (IRPA). Immigration detainees may also be kept in provincial jails, either because the IHCs are full, there is no centres in their region, or the detainee's file has a link to criminality. As of 2020, Canada has three IHCs, each facility with different ownership and operations: the Laval IHC operates under a Memorandum of Understanding between CBSA and the Correctional Services of Canada, the latter of whom owns the facility. The facility, known as in French, GTA IHC is provided to the CBSA under a third party service contract with a vendor. The facility is located around from Pearson International Airport, containing three stories, with an accommodation capacity of up to 183 detainees. Detainees can include: asylum seekers without sufficient amount of necessary identification papers, foreign workers whose visas had expired, and people awaiting deportation. Between April 2019 and March 2020, CBSA detained 8,825 people, including 138 minors (mostly with a detained parent)—almost 2,000 of these detainees were kept in provincial jails. However, as of November 2020, in the midst of the COVID 19 pandemic, there were only 94 immigration detainees in provincial jails, 12 in Laval IHC, 18 in Greater Toronto IHC, and 11 in British Columbia IHC.
Азия-Тынық мұхит аймағы
Азия елдерінің көпшілігі иммигранттарды виза талаптарын бұзғаны үшін немесе адам саудасы жасады деген күдікпен, оның ішінде адам саудасы мен контрабанданың құрбандарын түрмеге қамауда. Мұндай елдердің қатарында Сингапур, Малайзия және Индонезия бар.
Most Asian states imprison immigrants on visa violations or for alleged trafficking, including the victims of trafficking and smuggling. These include Singapore, Malaysia, and Indonesia.
Австралия
Австралияда 1992 жылы визасыз келген барлық шетел азаматтарына міндетті түрде қамауға алу шарасы қабылданды. Тек "шекаралық өтініш берушілерді" ғана қамауға алу сынға ұшырады, себебі бұл кейбір мигранттарды әділетсіз кемсітеді деп есептеледі. Виза мерзімі өткендер сияқты басқа да заңсыз шетел азаматтарына, әдетте, олардың өтініші қарастырылып жатқан кезде көпірлік виза беріледі, сондықтан олар қоғамда еркін жүріп-тұра алады. Иммигрант балаларын ұзақ мерзімге қамауда ұстау да ChilOut және адам құқықтары ұйымдары сияқты азаматтар тобының бұл практиканы сынауына себеп болды. Дегенмен, Австралияның Жоғарғы соты шетелдіктерді белгісіз мерзімге міндетті түрде қамауға алудың конституциялық заңдылығын көпшілік дауыспен бекітті. Бұл және осымен байланысты шешімдерге академиялық сын көп болды. Австралия басқа елдермен де келісімшарт жасасып, Индонезия, Папуа-Жаңа Гвинея және Науру сияқты елдерде иммиграцияға тырысатын адамдарды қамауға алуды жүзеге асырып келеді. Сондай-ақ, Австралия Рождество аралында шетелдік қамау орталығын ұстап тұрады. 2008 жылдың шілдесінде Австралия үкіметі елге визасыз келген пана іздеушілерді автоматты түрде қамауға алу саясатын тоқтатуды жариялады. Бірақ 2012 жылдың қыркүйегінде шетелдік қамауға алу қайта жаңартылды. 2013 жылғы Австралиядағы федералды сайлаудан кейін саясат қатаңдатылып, "Егемен шекара" операциясы басталды.
In Australia, mandatory immigration detention was adopted in 1992 for all non citizens who arrive in Australia without a visa. That only 'border applicants' are subject to detention has sparked criticism, as it is claimed to unfairly discriminate against certain migrants. Other unlawful non citizens, such as those that overstay their visas, are generally granted bridging visas while their applications are processed, and are therefore free to move around the community. The long term detention of immigrant children has also sparked criticism of the practice by citizen's groups such as ChilOut and human rights organizations. Nonetheless, the High Court of Australia has confirmed, by the majority, the constitutionality of indefinite mandatory detention of aliens. This and related decisions have been the subject of considerable academic critique. Australia has also sub contracted with other nations to detain would be immigrants offshore, including Indonesia, Papua New Guinea, and Nauru. Australia also maintains an offshore detention facility on Christmas Island. In July 2008, the Australian government announced it was ending its policy of automatic detention for asylum seekers who arrive in the country without visas. However, by September 2012, offshore detention was reinstated. Following the 2013 Australian federal election policies have been toughened and Operation Sovereign Borders has been launched.
Үндістан
Ассам штатындағы алғашқы иммиграциялық ұстау орталығы 2008 жылы Үндістан Ұлттық Конгресінің (ҮҰК) билікте болған кезде ашылды. 2011 жылы Конгресс үкіметі тағы үш лагерь құрды. 2018 жылдан бастап Бхаратия Жаната партиясы (БЖП) үкіметі бүкіл Үндістан бойынша қосымша лагерьлер салуды жоспарлап отыр.
The first immigration detention centre in Assam state had come up in 2008 when the Indian National Congress (INC) government was in power. In 2011 the Congress government set up three more camps. In 2018 and onwards the Bharatiya Janta Party (BJP) government has plans to build more camps across India.
Мальта
2002 жылы және одан кейінгі жылдары Мальтаға мигранттардың көптеп келуі басталды. Үкімет 1970 жылғы Мальта заңдарының 217-тарауында (Көші-қон заңы) қарастырылған ережелерді қолдана бастады, бұл иммиграциялық органдар ұстағаннан кейін барлық "тыйым салынған мигранттарды", соның ішінде баспана іздеуге ниеттенгендерді де ұстауға мүмкіндік берді. 2003 жылы Мальта үкіметі мерзімсіз ұстау саясатын 18 айлық ұстау мерзімімен (ЕО заңнамасы бойынша ең жоғары шек) алмастырды, одан кейін өтініш берушінің өтініші қарастырылмаған жағдайда ашық орталыққа ауыстырылады. Еуропадағы ең қатаң саясат саналатын Мальтаның ұстау саясаты БҰҰ-ның қашқын агенттігі тарапынан ұстаудың ұзақ мерзіміне байланысты қатты сынға ұшырады, ал 2004 жылы Еуропа Кеңесінің Адам құқықтары жөніндегі комиссары Альваро Гил Роблес та бұл саясатты сынға алды, себебі халықаралық стандарттар әрбір жағдайды сақтықпен және жеке қарастыруды, сондай-ақ қамауға алу алдында тиісті құқықтық тексерулерді талап етеді, бірақ Мальта заңнамасында мұндай шаралар қарастырылмаған. Еуропа Кеңесі сонымен қатар әкімшілік ұстау орталықтарының төртеуін "қабылдауға жарамсыз жағдайда" және халықаралық заңмен міндеттелген стандарттарға сай келмейтіндігі үшін сынға алды. 2008 жылы EP OIM жүргізген салыстырмалы зерттеуде "ұзақ уақыт ұстауда болғаннан кейін [заңсыз көшіп келушілер] босатылып, қоғамға араласып, көлеңке экономикасына қатысып, жұмыс жағдайларына қатысты зорлық-зомбылыққа ұшырайды" деп көрсетілді. Ұстау саясаты келесі жылдары Human Rights Watch, иезуиттер және БҰҰ-ның қашқын агенттігі сияқты үкіметтік емес ұйымдар мен халықаралық ұйымдар тарапынан сынға алынды. 2012 жылы Еуропа Кеңесі мұндай саясаттың Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық конвенциясында (АҚК) кез келген еркіндіктен айыруға тыйым салатын ережеге қайшы екенін мәлімдеді.
In 2002 and the following years, Malta began to receive a large influx of migrants. The government then begun to apply the 1970 Chapter 217 of the Laws of Malta (Immigration Act), providing for detention for all "prohibited migrants", including prospective asylum seekers, soon after apprehension by the immigration authorities. In 2003, the Maltese government substituted the indefinite detention policy with an 18 month detention length (the maximum under EU law) after which the applicant is transferred to an open centre if the processing of his/her application has not been finished. The Maltese detention policy, the strictest in Europe, gathered heavy criticism by the UNHCR for the extensive duration of detention, and in 2004 it was also criticized by the Commissioner for Human Rights of Council of Europe, Álvaro Gil Robles, as international standards required cautious and individual examination of each case and proper legal checks before incarceration, which were missing in the Maltese legislation. The Council of Europe also criticised four of the administrative detention centres as in "deplorable conditions" and failing to live up to legally binding international standards In 2008, an EP OIM comparative study found that "following a long stay in detention [illegal immigrants] are then released into the community joining the black market economy and suffering abuse with regard to conditions of work. The detention policy was criticised, in the following years, by NGOs and international bodies, including Human Rights Watch, the Jesuits and UNHCR. In 2012, the Council of Europe reiterated that such a policy is contrary to the prohibition of arbitrary detention in the European Convention on Human Rights (ECHR).
Нидерланды
Нидерландыда тұру құқығын алмай қалған шетелдіктер депортацияға дейін ұстауға алынуы мүмкін, осылайша олардың депортациядан қашуына жол беруге болмайды. Ұстау орталықтары Заандам, Зейст және Альфен-ан-ден-Райнда орналасқан. Бұл ұстау орталықтарынан басқа, Схипхол мен Роттердамда (Роттердам әуежайында) депортация орталықтары да бар. Нидерландыдағы иммигранттарды ұстау жағдайлары жиі қылмыстық тұтқындарға қарағанда нашаррақ, әсіресе сынақ мерзімінде босатудың, оңалтуға көмектесудің, заңдық көмектің, ұстау мерзімін шектеуші заңдардың және судья тарапынан сот қарауының мерзімін ұзарту мүмкіндігінің болмауы себепті сынға ұшырайды.
In the Netherlands, foreigners who fail to obtain a residence status can be detained prior to deportation, as to prevent them from avoiding deportation. Detention centers are located in Zaandam, Zeist, and Alphen aan den Rijn. Besides these detention centers there are deportation centers in Schiphol and Rotterdam (at Rotterdam Airport). Immigration detention in the Netherlands is criticised for the circumstances immigrants are held in, which is often worse than that of criminal detainees, especially because of the lack of probationary leave, rehabilitation assistance, legal assistance, laws restricting the maximum detention time and a maximum time for judicial review from a judge.
Португалия
Португалияда иммиграциялық мәселелер Ішкі істер министрлігінің құзыретінде. Елде қазіргі таңда ресми түрде белгіленген бір ғана иммиграциялық ұстау орталығы бар, ол Порту қаласында орналасқан Unidade Habitacional de Santo António. 2006 жылы ашылған орталықты Шетелдіктер және шекара қызметі (Serviço de Estrangeiros e Fronteiras, SEF) басқарады. Сонымен қатар, Порту, Лиссабон, Фаро, Фуншал және Понта-Делгада сияқты ірі әуежайлардың әрқайсысында бес уақытша орналастыру орталығы (Centros de Instalação Temporária, CIT) бар. Бұдан басқа, Лиссабонда Португалия босқындар кеңесі (Conselho Português para os Refugiados, CPR) басқаратын босқындарды қабылдау орталығы және иезуиттік босқындар қызметі басқаратын Педро Арупе қабылдау орталығы бар.
In Portugal, the Ministry of Interior is responsible for immigration matters. The country currently has one officially designated immigration detention centre, Unidade Habitacional de Santo António, located in Porto. Opened in 2006, the centre is managed by the Foreigners and Borders Service (Serviço de Estrangeiros e Fronteiras, SEF). There are also five Temporary Installation Centres (Centros de Instalação Temporária, CIT) located in each major airport, including that of Porto, Lisbon, Faro, Funchal, and Ponta Delgada. Besides this government led places, in Lisbon there is the Bobadela reception centre for asylum seekers run by the Portuguese Council for Asylum Seekers (Conselho Português para os Refugiados, CPR) and the Pedro Arupe reception centre managed by the Jesuit Refugee Service.
Украина
Украинада Президентке бағынышты Украинаның Мемлекеттік шекара күзет қызметі "уақытша ұстау орталықтарын" (оның ішінде Павшинодағысын) басқарады.
In Ukraine "Temporary Detention Centres", including one in Pavshyno, are run by the State Border Guard Service of Ukraine, responsible to the President.