Қозғалыс Саусақ (Qozğalıs Sausaq)

Кіріспе

1942 жылы Агата Кристидің романы

"Қозғалмалы саусақ" – британдық жазушы Агата Кристидің детективтік романы. Алғаш рет АҚШ-та 1942 жылдың шілдесінде «Дод, Мид және Компания» баспасы, ал Ұлыбританияда 1943 жылдың маусымында «Коллинз Криминал Клубы» баспасы жариялаған. АҚШ-тағы басылымның бағасы 2 доллар болған.

Сюжеттің қысқаша мазмұны

Джерри мен Джоанна Бартон, Лондоннан келген аға-қарындас, Джерридің апатты қонудан алған жарақатынан айығудың соңғы кезеңінде Лимсток қаласының жанындағы Эмили Бартонға тиесілі үйге көшіп келеді. Көшіп келгеннен кейін және көршілерімен танысқаннан соң, олар анонимді хат алады, онда олардың бауыр емес, махаббаттас екені туралы жалған айыптама бар. Бартон аға-қарындастар қалада көптеген адамдар мұндай жалақор хаттар алғанын біледі. Хаттардағы айыптамалар жалған болғанымен, көптеген адамдар олардан ашуланып, жағдай одан да нашарлап кетсе дейді. Жергілікті заңгердің әйелі, миссис Симмингтон, күйеуі Ричардтың оның екінші ұлының әкесі емес екенін жазған хат алғаннан кейін қайтыс табады. Оның денесі хатпен, калий цианиді бар шынымен және "Мен одан әрі өмір сүре алмаймын" деп жазылған жыртылған қағаз сынығымен табылады. Тергеу миссис Симмингтонның өлімі өзіне-өзі қол жұмсау деп шешім шығарса да, полиция анонимді хаттың авторын іздей бастайды. Тергеуге көмектесу үшін Шотландиялық полициядан инспектор келеді. Ол хат жазушының Лимстоктың көрнекті азаматтарының арасындағы орта жастағы әйел екеніне келеді. Миссис Симмингтонның бұрынғы некеден туған қызы Меган Хантер, 20 жастағы, тартымсыз, сұрғылт келген қыз, анасы қайтыс болғаннан кейін бірнеше күнге Бартон аға-қарындастармен бірге тұрады. Бартон аға-қарындастардың үй шаруашылығын жүргізушісі Партридж, Симмингтонның қызметшісі Агнес шалып, кеңес сұрайды. Агнес жоспарланған кездесуге келмейді, тіпті Джерри кешке оны тексеруге келгенде Симмингтон үйінде де табылмайды. Келесі күні Меган оның денесін Симмингтон үйінің баспалдағы астындағы шкафта табады. Қылмыстық іс баяу ілгерілеп келеді, бірақ пастордың әйелі, миссис Дейн Калтроп, мисс Марплді тергеуге шақырады. Джерри оған оқиға туралы көптеген фактілерді айтады және Агнес неге өлтірілгені туралы ойларын бөліседі. Сонымен қатар, Симмингтон ұлдарының тәлімгері Элси Холландқа анонимді хат келеді. Полиция жергілікті дәрігер Оуэн Гриффиттің қарындасы Эйми Гриффиттің барлық бұрынғы хаттарда қолданылған бір машинада адресті теріп жатқанын көріп, оны хат жазғаны үшін тұтқындайды. Дәрігерге көру үшін Лондонға бара жатқан Джерри Меганды өзімен бірге алып, оны Джоаннаның киім тігушісіне толыққанды өзгеріске жібереді. Ол Меганға ғашық болғанын түсінеді. Олар Лимстокке оралғанда, Джерри Меганға үйленуге ұсыныс жасайды, бірақ ол бас тартады. Ол Мистер Симмингтоннан Меганды іздеуге рұқсат сұрайды. Мисс Марпл Джерриге Меганды бір күнге жалғыз қалдыруды кеңес береді, өйткені оның орындауға міндеті бар. Меган сол түні өгей әкесінен шантаж жасап, оның миссис Симмингтонды өлтіргенін дәлелдейтін дәлелдері бар екенін айтады. Мистер Симмингтон оған кінәсін мойындамай, бастапқы төлемді төлейді. Кейінірек сол түні Меганға ұйықтауға арналған дәрі бергеннен кейін, ол оның басын газды пешке салып өлтіруге тырысады. Джерри мен полиция оны күтіп отыр. Джерри Меганды құтқарады, ал Симмингтон кінәсін мойындайды. Полиция оны әйелі мен Агнес өлтіргені үшін ұстайды. Мисс Марпл адам табиғатын білгендіктен, хаттардың жергілікті әйел емес, бұрып жібергенін білгенін айтады, өйткені олардың ешқайсысында жергілікті тұрғындар әңгімелейтін нақты айыптамалар жоқ еді. Миссис Симмингтонның өлімінен тек бір адам пайда тапты: оның күйеуі. Ол әдемі Элси Холландқа ғашық. Әйеліне қастандық жасауды жоспарлап, ол хаттарды заңгерлік тәжірибесінен белгілі болған бұрынғы оқиғалардың үлгісі бойынша жазған. Полицияның оларды кім жазғаны туралы теориясы мүлдем дұрыс емес еді. Симмингтон жазбаған жалғыз хат - Элсиге арналған хат; Симмингтонды жылдар бойы жақсы көрген Эйми Гриффит оны жазды. Симмингтонның кінәсін дәлелдеу қиын болатынын білген Мисс Марпл оны әшкерелеу үшін Меганды оған қарсы шабуыл жасауға шақырды. Тергеудің сәтті аяқталуынан кейін Меган Джерриді жақсы көретінін түсінеді. Джерри оларға Мисс Бартонның үйін сатып алады. Оның қарындасы Джоанна Оуэн Гриффитке үйленеді және Лимсток қаласында қалады. Осы уақытта Эмили Бартон мен Эйми Гриффит бірге круизге шығады.

Jerry and Joanna Burton, a brother and sister from London, take up residence in a house owned by Miss Emily Barton near the quiet town of Lymstock for the last phase of Jerry's recovery from injuries suffered in a crash landing. Shortly after moving in and meeting their neighbours, they receive an anonymous letter which makes the false accusation that the pair are lovers, not siblings. The Burtons quickly learn that such poison pen letters have been received by many in the town. Despite the letters containing false accusations, many recipients are upset by them and fear something worse may happen. Mrs Symmington, the local solicitor's wife, is found dead after receiving a letter stating that her husband Richard was not the father of her second son. Her body is discovered with the letter, a glass containing potassium cyanide, and a torn scrap of paper that reads, "I can't go on". While the inquest rules that Mrs. Symmington's death was suicide, the police begin a hunt for the anonymous letter writer. An inspector arrives from Scotland Yard to help with the investigation. He concludes that the letter writer is a middle aged woman among the prominent citizens of Lymstock. Mrs Symmington's daughter by a previous marriage, Megan Hunter, an awkward, frumpy 20 year old, stays with the Burtons for a few days after losing her mother. The Burtons' housekeeper, Partridge, receives a call from Agnes, the Symmingtons' maidservant, who is distraught and seeks advice. Agnes fails to arrive for their planned meeting; nor is she found at the Symmingtons' when Jerry calls in the evening to check on her. The following day, her body is discovered by Megan in the under stairs cupboard at the Symmington house. Progress in the murder investigation is slow until the Reverend's wife, Mrs. Dane Calthrop, invites Miss Marple to investigate. Jerry conveys many facts about the case to her from his observations, and tells her some of his ideas on why Agnes was killed. Meanwhile, Elsie Holland, the governess for the Symmington boys, receives an anonymous letter. The police observe Aimée Griffith, sister of the local doctor Owen Griffith, typing the address on the same typewriter used for all the previous letters, and arrest her for writing the letter. Heading to London to see his doctor, Jerry impulsively takes Megan along with him and takes her to Joanna's dressmaker for a complete makeover. He realises he has fallen in love with Megan. When they return to Lymstock, Jerry asks Megan to marry him; she turns him down. He asks Mr Symmington for his permission to pursue Megan. Miss Marple advises Jerry to leave Megan alone for a day, as she has a task for her. Megan blackmails her stepfather later that evening, implying that she has proof that he killed Mrs. Symmington. Mr. Symmington coolly pays her an initial instalment of money while not admitting his guilt. Later in the night, after giving Megan a sleeping drug, he attempts to murder her by putting her head in the gas oven. Jerry and the police are lying in wait for him. Jerry rescues Megan, and Symmington confesses. The police arrest him for murdering his wife and Agnes. Miss Marple, knowing human nature, reveals that she knew all along that the letters were a diversion, and not written by a local woman, because none contained true accusations something locals would be sure to gossip about. Only one person benefited from Mrs Symmington's death: her husband. He is in love with the beautiful Elsie Holland. Planning his wife's murder, he modelled the letters on those in a past case known to him from his legal practice. The police theory about who wrote them was completely wrong. The one letter that Symmington did not write was the one to Elsie; Aimée Griffith, who had been in love with Symmington for years, wrote that. Knowing it would be hard to prove Symmington's guilt, Miss Marple devised the scheme to expose him, enlisting Megan to provoke him to attempt to kill her. Following the successful conclusion of the investigation, Megan realises that she does love Jerry. Jerry buys Miss Barton's house for them. His sister Joanna marries Owen Griffith and also stays in Lymstock. Meanwhile, Emily Barton and Aimée Griffith go on a cruise together.

Кейіпкерлер

Джерри Бертон: апатта жарақат алған ұшқыш. Ауруханада ұзақ емделгеннен кейін, ол сауығудың соңғы кезеңін тыныш жерде өткізуді қалайды. Бай. Оқиғаны баяндайды. Джоанна Бертон: Джерридің әпкесі, жас және өте тартымды, ағасымен бірге Лондоннан Лимстокке келеді. Эмили Бартон: үлкен, әдепті әпкелер отбасының кіші қызы, қазір алпыс жаста. Оның "Кішкентай Фурз" деген үйі бар, оны Бертондарға жалға береді. Лимсток тұрғындарының көптегені сияқты, ол да анонимді хат алған, бірақ оны мойындағысы келмейді. Флоренс Элфорд: Бартон отбасының бұрынғы қызметшісі, қазір үйленген, Эмили Бартонды өзімен бірге тұруға шақырады, ал ол "Кішкентай Фурз" үйін Бертондарға жалға береді. Партридж: "Кішкентай Фурз" үйінің қызметшісі, Бертондарға қызмет етуге келіседі. Агнесті оқытқан. Беатрис Бейкер: "Кішкентай Фурз" үйіндегі қызметші, анонимді хат алғаннан кейін жұмыстан кетеді. Бейкер ханым: Беатристің анасы, Беатристің жас жігіті Беатрис басқа біреумен жүр деген айыптама бар хат алғанда Джерриден көмек сұрайды, бірақ бұл жалған. Инспектор Грейвс: Скотланд-Ярдтан келген детектив. Суперинтендант Нэш: округтік детектив-суперинтендант. Ричард Симмингтон: Лимсток қаласының адвокаты, Монаның екінші күйеуі, екі ұлының әкесі және Меган Хантердің әкесі. Мона Симмингтон ханым: Меган Хантердің және Ричард Симмингтонның екі ұлының анасы. Ол – алғашқы құрбан, бірақ оның өлімін өзіне-өзі қол жұмған деп көрсетіп, полицияны ұзақ уақытқа адастырады. Меган Хантер: жиырма жастағы бойжеткен, интернаттан бір жылға үйде, ұяң, көбінесе ұялшақ, бірақ Джерри мен Джоанна Бертонмен бірге көңілді. Олардың назарында гүлдейді. Мисс Марплдің тапсырмасымен қауіпті тәуекелге барады, соның арқасында кісі өлтірушінің беті ашылады. Эльзи Холланд: Симмингтонның екі кішкентай ұлының әдемі күтімшісі. Джерри Бертон бастапқыда қызығушылық танытса да, оның дауысының сапасы оны кері қайтарады, бірақ Мистер Симмингтон оның сұлулығын ғана көреді. Доктор Оуэн Гриффит: Лимсток қаласының жергілікті дәрігері, Джоанна Бертонға ғашық болады. Айм Гриффит: Оуэннің қарындасы, ол Лимсток қаласында онымен бірге тұрады, қалалық өмірге белсенді қатысады және көп жылдар бойы Ричард Симмингтонға ғашық болған. Мисс Джейн Марпл: адам табиғатын жақсы білетін, Сент-Мэри Мид ауылының тұрғыны және миссис Дейн Калтроптың досы, ол одан тергеуге көмектесуді сұрайды. Агнес Водделл: Симмингтон үйінің қонақүй қызметшісі, екінші құрбан. Роза: Симмингтон отбасының аспазы, көп сөйлейді және драматизмге бейім. Гинч ханым: Симмингтонның хатшысы, анонимді хат алғаннан кейін жұмысынан кетеді. Джерри Бертон оның хатты алудан ләззат алғанын байқайды. Қадірлі Кэлеб Дэн Калтроп: жергілікті пастор, ғылыми стильде сөйлейді, латын тілінде цитата келтіреді, бірақ оны ешкім түсінбейді. Мот Дэн Калтроп: пастордың әйелі, жағдайды қадағалайды. Қаланың жағдайы нашарлағанда, кісі өлтірулер мен анонимді хаттардың салдарынан ол досы Мисс Марплден көмек сұрайды. Мистер Пай: Лимсток тұрғыны, анонимді хаттардың тудырған жанжалдан ләззат алады. Ол антиквариаттарды жинайды және көршілері оны әйелдей сезімтал деп сипаттайды. Полковник Апплтон: Лимстоктан шамамен 7 миль қашықтықтағы Комбикре ауылының тұрғыны. Ол Джоанна Бертонға қызығады және әдемі Эльзи Холландқа таңғалады. Клеат ханым: Лимсток тұрғыны, жергілікті колдовствомен айналысады деп есептеледі. Бастапқыда қала тұрғындары оны анонимді хаттардың авторы деп ойлайды, бірақ ол кінәлі емес.

Jerry Burton: pilot who was injured in a crash. After a long stint in hospital, he seeks a quiet place for the last stage of healing. Wealthy. He narrates the story. Joanna Burton: Jerry's sister, younger and very attractive, who accompanies her brother to Lymstock from their usual home in London. Miss Emily Barton: youngest daughter of a large and prim family of sisters, now in her sixties. She owns a house named 'Little Furze', which she rents to the Burtons. Like many in Lymstock, she has received a poison pen letter, but she is unwilling to admit it. Florence Elford: the Barton family's former maid, now married, who invites Emily Barton to live with her while she rents 'Little Furze' to the Burtons. Partridge: maid at 'Little Furze', who agrees to stay on for the Burtons. She trained Agnes. Beatrice Baker: maid at 'Little Furze', who leaves service after she receives an anonymous letter. Mrs Baker: mother of Beatrice, who seeks the aid of Jerry when Beatrice's young man receives a letter accusing Beatrice of seeing another man, which is not true. Inspector Graves: a detective from Scotland Yard. Superintendent Nash: County Detective Superintendent. Mr Richard Symmington: solicitor in Lymstock, second husband to Mona, father of two young sons, and stepfather of Megan Hunter. Mrs Mona Symmington: mother of Megan Hunter, and of two young sons with Richard Symington. She is the first murder victim, though her murder was made to appear a suicide, fooling the police for a long while. Miss Megan Hunter: woman of 20, back home for one year from boarding school, coltish, usually shy, but more comfortable with Jerry and Joanna Burton. She blossoms under their attention. She bravely undertakes a risky ploy at the direction of Miss Marple, exposing the murderer. Elsie Holland: beautiful nanny of the two young Symmington sons. Jerry Burton, initially attracted, is turned off by the quality of her voice, but Mr Symmington sees only her beauty. Dr Owen Griffith: local doctor in Lymstock, who falls in love with Joanna Burton. Aimée Griffith: sister of Owen, who lives with him in Lymstock, is active in the town and for years has been in love with Richard Symmington. Miss Jane Marple: a shrewd judge of human nature, resident of the village of St. Mary Mead and a friend of Mrs. Dane Calthrop, who asks her to help in the investigation. Agnes Woddell: house parlourmaid at Symmington home, who is the second murder victim. Rose: the Symmingtons' cook; talks too much and is given to dramatics. Miss Ginch: Symmington's clerk, who quits her post after receiving a poison pen letter, Jerry Burton observes that she seems to be enjoying getting the poison pen letter. Reverend Caleb Dane Calthrop: local vicar, academic in his style, given to Latin quotes, understood by no one around him. Mrs Maud Dane Calthrop: the vicar's wife who tries to keep an eye on people. She calls her friend Miss Marple for help when the situation in town worsens with murders and poison pen letters. Mr Pye: resident of Lymstock who enjoys the scandal raised by the poison pen letters. He collects antiques, and is described by his neighbours as effeminate. Colonel Appleton: resident of Combeacre, a village about 7 miles from Lymstock. He is intrigued by Joanna Burton and admires the beautiful Elsie Holland. Mrs Cleat: woman who lives in Lymstock, described as the local witch. She is the first person assumed by townspeople to be the writer of the poison pen letters, but she turns out to have no involvement.

Әдеби мәні және қабылдануы

Морис Уилсон Дишер 1943 жылғы 19 маусымдағы «Таймс» газетінің әдеби қосымшасында негізінен оң пікір білдірді, «Көшпенді саусақтың жұмбағы сарапшыларға лайықты, күмән жоқ» деп бастады және «Автор өте жомарт түрде меңзеулер береді. Кез келген адам оның құпиясын жарты көзбен оқи алады, егер қалған бір жартысы кедергі келтірмесе. Детективтік әңгімелерде өзін-өзі бақыттандыру жиі кездеседі». Бірақ кейбір ескертулер де айтылды: «Автор жұмбақтың шешуіне сонша күш жұмсағандықтан, оның әңгімесінің екінші жағына көңіл бөлмегені үшін кінәлауға болмайды. Джерри Бертон, оқиғаны баяндаушы, сенімдірек болса, бұл оқиға одан да қызықтырақ болар еді. Ол - апатқа ұшырап, екі таяқпен жүретін ұшқыш. Оның тез арада қалпына келуі жақсы, бірақ неге, бірден екі қабаттан төмен түсіп, қызды теміржол вагонына күшпен сүйреп әкелген соң, машина жүргізудің қиын екеніне шағымданады? Ал ол дене бітімі жағынан патша Гаманың ұлдарындай еркек болса, неге «шай қытайлық және дәмді, сэндвичтер, жұқа нан мен май, және түрлі кішкентай торттар бар» деген стильде ойлайды? Сонымен қатар, жас бойжеткеннің бір күнде әдемі сұлуға айналуы да шындыққа сәйкес келмейді». Морис Ричардсон «The Observer» газетінде былай деп жазды: «Таңғы астан кейін мұңсыздық атмосферасы; ешкімнің өзінен-өзі ерекшеленбейтін ауылдағы шарап тойлары; сырттан қарағанда тартымды, бірақ іштей жасырын қыздар; әрине, ақылсыз бойжеткендер; және адал заңгерлер. Агата Кристи тағы да дельфиниумдердің қақпағын ашып, пастельді пуфтың үстінен қызыл жіптер тоқып жатыр». Ол былай деп қорытындылады: «Сіздер, мүмкін, миссис Кристинің қос ойынды әшкерелейтін шығарсыздар, бірақ бұл сіздердің ләззатыңызды арттырады». «Торонто Дэйли Стар» газетінің 1942 жылғы 7 қарашадағы анонимді рецензенты былай деді: «Көшпенді саусақтың» мұқабасында бірден бір күдіктіге нұсқау көрсетіп тұрған саусақтың суреті бейнеленген, және осылайша оқырман құпия оқиғаның тарауынан тарауға қарай ілеседі. Бұл [Кристидің] әйгілі француз детективі Геркуле Пуаро туралы әңгіме емес, оның орнына Мисс Марпл – көп нәрсе жасамайтын, бірақ кісі өлтірушінің соңғы ашылуына жағдай жасайтын кішкентай қарт әйел детектив». Жазушы және сыншы Роберт Барнард «Mayhem Parva-дағы улы қалам, сөзсіз, кісі өлтіруге алып келеді. Жақсы және әртүрлі актерлік құрам, әзіл-қалжың, және әдеттегіден гөрі романтикалық қызығушылық – иттің аққуға айналуы. Кристи сирек жағдайда аз көлемдегі мазмұн береді, бірақ ол үшін жаман емес». «Entertainment Weekly» журналының 2014 жылғы желтоқсан – 2015 жылғы қаңтардағы «Бинги!» мақаласында жазушылар «Көшпенді саусақты» «Тоғыз Ұлы Кристи романдары» тізімінен Кристидің сүйікті романы ретінде таңдады.

Maurice Willson Disher in The Times Literary Supplement of 19 June 1943 was mostly positive, starting, "Beyond all doubt the puzzle in The Moving Finger is fit for experts" and continued "The author is generous with her clues. Anyone ought to be able to read her secret with half an eye – if the other one and a half did not get in the way. There has rarely been a detective story so likely to create an epidemic of self indulgent kicks." However, some reservations were expressed: "Having expended so much energy on her riddle, the author cannot altogether be blamed for neglecting the other side of her story. It would grip more if Jerry Burton, who tells it, was more credible. He is an airman who has crashed and walks with the aid of two sticks. That he should make a lightning recovery is all to the good, but why, in between dashing downstairs two at a time and lugging a girl into a railway carriage by main force, should he complain that it hurts to drive a car? And why, since he is as masculine in sex as the sons of King Gama does he think in this style, "The tea was china and delicious and there were plates of sandwiches and thin bread and butter and a quantity of little cakes"? Nor does it help verisimilitude that a bawling young female gawk should become an elegant beauty in less than a day." Maurice Richardson in The Observer wrote: "An atmosphere of perpetual, after breakfast well being; sherry parties in a country town where nobody is quite what he seems; difficult slouching daughters with carefully concealed coltish charm; crazy spinsters, of course; and adulterous solicitors. Agatha Christie is at it again, lifting the lid off delphiniums and weaving the scarlet warp all over the pastel pouffe." And he concluded, "Probably you will call Mrs Christie's double bluff, but this will only increase your pleasure." An unnamed reviewer in the Toronto Daily Star of 7 November 1942 said, "The Moving Finger has for a jacket design a picture of a finger pointing out one suspect after another and that's the way it is with the reader as chapter after chapter of the mystery story unfolds. It is not one of [Christie's] stories about her famous French detective, Hercule Poirot, having instead Miss Marple, a little old lady sleuth who doesn't seem to do much but who sets the stage for the final exposure of the murderer." The writer and critic Robert Barnard wrote "Poison pen in Mayhem Parva, inevitably leading to murder. A good and varied cast list, some humour, and stronger than usual romantic interest of an ugly duckling into swan type. One of the few times Christie gives short measure, and none the worse for that." In the "Binge!" article of Entertainment Weekly of December 2014 – January 2015, the writers picked The Moving Finger as a Christie favourite on the list of the "Nine Great Christie Novels".

Теледидар

"Көшіп тұрған саусақ" алғаш рет BBC телеарнасымен "Мисс Марпл" сериалында Джоан Хиксонның қатысуымен екі бөлімде бейімделді. Ол 1985 жылдың 21 және 22 ақпанында алғаш рет көрсетілді. Адаптация, атауларды өзгертуден басқа, романға көбінесе адал: Лимсток ауылы Лимстонға, Мона мен Ричард Симмингтон Анджела мен Эдвард Симмингтонға, ал олардың ұлдары Колин мен Брайан Роберт пен Джеймиге айналды. Эйми Гриффит Эрил Гриффитке айналды және оның мінезі әлдеқайда жұмсақ болды, Агнес пен Беатрис кейіпкерлері біріктірілді және Мисс Марпл романнан ертерек оқиғаға енгізілді. Екінші телеадаптация Джеральдин МакЭванның "Агата Кристинің Марпл" телесериалындағы Мисс Марпл рөлінде Чилхемде, Кентте түсірілді. Ол 2006 жылдың 12 ақпанында алғаш рет көрсетілді. Бұл адаптация Джерридің мінезін өзгертеді. Оқиға романнан сәл кейінірек орын алады, бұл туралы эпизодтың шолуында айтылған: "Мисс Марпл, осы хаттардың қарым-қатынастар мен беделге тигізген трагикалық әсерін байқап, осы оқиғада іс жүзінде фондық рөлде, циникке толы, алкогольге тәуелді жас жігіт (Джеймс Д'Арси) осындай қайғының себебін анықтау үшін өзінің шаршаңқы күйінен шығып келе жатқанда мұқият бақылайды". Сондай-ақ, "оқиға Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін орын алады" делінген. Үшінші адаптация француз телесериалы "Агата Кристидің кішкентай қылмыстарының" бөлігі ретінде жасалды. Эпизод 2009 жылы көрсетілді. Төртінші адаптация 2018 жылғы "Мисс Ма, Немезис" телесериалының бөлігі ретінде Кореяда жасалды.

Радио

2001 жылдың мамыр айында BBC Radio 4 арнасында "Saturday Play" бағдарламасы кезінде Джун Уитфилдтің Мисс Марпл рөлінде ойнаған радиоқою көрсетілді.