Британдық экстрасенс: Дорис Мэй Фишер Стокстің өмірі мен құпиялары

Кіріспе

Өзін-өзі жариялаған британдық психик Дорис Мей Фишер Стоукс (6 қаңтар 1920 – 8 мамыр 1987), тумасы Дорис Саттон, британдық спиритуалист, кәсіби медиум және автор болған. Оның өлгендермен байланысқа түсу қабілеті, қоғамдық өнер көрсетулері, теледидардағы шығулары және естеліктері оны Ұлыбританияда әр үйдің құрметті тұлғасына айналдырды. Өмірі бойы ол даулы болды, кейбіреулер оның психикалық қабілеттеріне ие деп сенді, бірақ оның өлімінен кейін жарияланған тергеулер оның суық оқу, ыстық оқу, тыңдаушылар арасына өз адамдарын орналастыру сияқты әдістерді қолданғанын көрсетті, бұл оның паранормальды қабілеттері бар сияқты көрінуіне себеп болды. Ол өзінің естеліктерінде бала кезінен бастап рухтарды көріп, денесіз дауыстарды еститінін, ал ұлы нәресте шағында қайтыс болғаннан кейін жергілікті спиритуалистік шіркеуге қосылғаннан кейін бұл қабілеттерін одан әрі дамытқанын айтты. 1949 жылы Спиритуалистердің Ұлттық Одағы оны ресми медиум ретінде мойындады. 1962 жылы сенімсіздік дағдарысына тап болғанда, ол медиумдық жұмысынан бас тартып, психиатриялық медбике болып қайта оқыды, бірақ бес жылдан кейін науқастың шабуылынан кейін зейнетке шығуға мәжбүр болды. Ол өз психикалық жұмысына оралды және 1975 жылы Ұлыбритания Спиритуалистер қауымдастығының тұрақты медиумы болды. Оның күлімдеп, қарапайым мінезі, сеанстардың дәстүрлі атрибуттарынан аулақ болуы және оның өнерін «атлантикалық телефон арқылы сөйлесудің қарапайымдығына» айналдыруы оның сенімділігін арттырды. 1980 жылы оның алғашқы автобиографиялық кітабы «Менің құлағымдағы дауыстар: Медиумның өмірбаяны» жарық көрді, бұл оны Ұлыбританиядағы көпшіліктің назарына іліктірді. Оның кітаптарының екі миллионнан астам данасы сатылды. және Дейл Уинтон. Стоукс Англия шіркеуі және басқа христиан діндері тарапынан айыпталып, рухтармен байланыс жасауды Құдайға қарсы келу деп қарастырды. Ол өзінің жұмысы Құдай үшін жасалғанын және «ашкөз ақша табуға құмар сенімді суретші» екенін айтып, өлімінен бір ай бұрын, ол бар болғаны 15 291 фунт стерлинг қалдырғанша, тегін кеңес беруді немесе «сеанстар» өткізуді жалғастырды. тыңдау, тыңдаушылар арасына өз адамдарын орналастыру.

Self proclaimed British psychic

Doris May Fisher Stokes (6 January 1920 – 8 May 1987), born Doris Sutton, was a British spiritualist, professional medium, and author. Her professed ability to communicate with the dead, public performances, television appearances, and memoirs made her a household name in Britain. During her lifetime she was a controversial figure, with some believing her to possess psychic abilities, but investigations published after her death demonstrated that she used techniques including cold reading, hot reading, and planting accomplices in her audience, giving the appearance of having paranormal abilities. In her memoirs she claimed that she started seeing spirits and hearing disembodied voices in childhood, and that she developed these abilities further once she joined a local spiritualist church after her son died in infancy. She was recognized as a practising clairaudient medium by the Spiritualists' National Union in 1949. During a crisis of confidence in 1962, she gave up her work as a medium and retrained as a psychiatric nurse, but had to retire five years later following an attack by a patient. She returned to her psychic work, and in 1975 became the resident medium at the Spiritualist Association of Great Britain. She was especially believable because of her smiling, down to earth manner, which avoided the traditional trappings of the séance and gave her performances almost "the ordinariness of a transatlantic telephone call". In 1980, her first autobiographical volume, Voices in My Ear: The Autobiography of a Medium was published, pulling her further into the public eye in the UK. More than two million copies of her books were sold. and Dale Winton. Stokes was condemned by the Church of England and other Christian denominations, which objected to spirit communication as an offence to God. She countered that her work was done for God, and "a ruthless moneymaking confidence artist", she continued to give free consultations or "sittings" until a month before her death, when she left only £15,291. eavesdropping, and planting accomplices in the audience.

Аудиториялық өсімдіктердің дәлелі

Стокстың өлімі католик жазушысы Иан Уилсонның 1987 жылы жарық көрген «Өлімнен кейінгі тәжірибе» кітабымен бірге орын алды, онда ол оның әдістерін егжей-тегжейлі жариялады. Ол оны өлімнен кейінгі өмір туралы сұрақтарға «шешімді, нақты жауаптар» беретін адам ретінде сипаттады. 1986 жылғы қарашада ол Стоукстің «Палладиумдағы» қойылымына қатысты, онда ол тізбектеп төрт көрерменнің қайтыс болған туыстарымен байланысқа түсті, берген мәліметтері сенімді әрі терең әсер етті. Бірақ, қойылымнан кейін қатысушылардан сұрақ сұрағанда, олардың бәрі Стоукс шақырған адамдар екені белгілі болды. «Палладиумның» басқарушысы Стоукстің театрдың алдыңғы үш қатарын әдетте өзінің пайдалануы үшін брондап алатынын түсіндірді. Осы «байланысқа» Даун есімді жас әйел де кірді. Оған бір ай бұрын қайтыс болған күйеуінен хабар келді, ол оның өмір сақтау аппаратын өшіру туралы шешімін қолдайтынын айтқан. Алайда, ауруханадағы медбикелер одан осы шешім туралы кіммен сөйлескім келетінін сұрағанда, ол Дорис Стоукспен сөйлескім деді. Стоукс Даунмен телефон арқылы сөйлесіп, көңіл айтып, күйеуінің жағдайына қатысты тесттердің нәтижелері туралы хабарлап тұруын өтінді. 1987 жылы Даун Стоукстің телефон арқылы анасына айтқан бірнеше жеке мәліметтерді еске алды. Даун осы мәліметтерге сенгенімен, Уилсон Стоукстің оларды Даунның тәтесінен, белгілі жергілікті медиумнан алғанын болжайды. Тағы бір қатысушы – Мэрилин Стеннинг, оның қызы Керри жақында автокөлік апатында қаза тапқан. Ол Стоукстен жеке телефон қоңырауы алып, «Палладиумдағы» қойылымға бірінші қатардағы орынды ұсынды. Басқа қатысушылардың арасында әдетте қойылымдарға қатысып, бір адамдардан қайта-қайта хабар алатын «жақтастар» да болды. Қойылымның екінші бөлімінде көрермендер көбінесе кездейсоқ таңдалды. Уилсон бұл қойылымды «интеллектуалды болжау мен іздеуге негізделген, бұрынғыдан әлдеқайда сенімсіз» деп сипаттады.

Stokes's death coincided with the publication of Catholic author Ian Wilson's 1987 book, The After Death Experience, in which he presented a detailed exposé of her methods. He described her as providing "slick, sure fire answers" to the questions of life after death. He attended one of Stokes's Palladium performances in November 1986, when she claimed to contact the dead relatives of four consecutive audience members, with a sequence of convincing and poignant details. However, when the participants were questioned after the performance, it turned out that each of them had been invited by Stokes. The manager of the Palladium explained that Stokes routinely booked the front three rows of the theatre for her own use. Those "contacted" included a young woman called Dawn. She was given a message supposedly from her husband, who had died less than a month earlier, telling her that he supported her decision to turn off his life support machine. However, when hospital nurses had asked her whether she would like to speak to anybody about this decision, she had asked to speak to Doris Stokes. Stokes had spoken to Dawn by telephone, offering commiseration and asking to be updated with the results of the tests that would determine whether Dawn's husband lived or died. In 1987, Dawn described a number of personal details which Stokes had given unprompted to her mother on the phone. While Dawn found these convincing, Wilson suggests that Stokes obtained them from Dawn's aunt, a prominent local spiritualist. Another participant was Marilyn Stenning, whose daughter Kerry had recently died in a car accident. She received a personal phone call from Stokes, offering her front row seats for the Palladium performance. Other participants included "camp followers", who regularly attended the shows and repeatedly received messages from the same people. During the second half of the performance, members of the audience were chosen apparently at random. Wilson described this post interval performance as "much less convincing [relying] on intelligent guesswork and 'fishing.

Даулы естеліктер мен куәліктер

Стокс автобиографияның жеті томын жазды, бірақ ол сипаттаған кейбір оқиғаларға күмән туды. "Менің құлағымдағы дауыстар" кітабында Стокс Англияда екі қатілдік істі шешкенін айтқан. Алайда, Ланкашир полициясының бас инспекторы Уилфрид Брукс Стоукс екі қатілдің де анықталуына ешқандай үлес қосқан жоқ деп мәлімдеді. Беверли-Хиллсте болғанда, ол жергілікті қатілдік құрбан болған Вик Вайс өзімен хабарласып, өлімі туралы мәлімет бергенін айтты. Бұрынғы фокусник және белгілі скептик Джеймс Рэнди Лос-Анджелес полициясына хабарласып, Стокс берген барлық ақпарат сол кезде бұқаралық ақпарат құралдарында жарияланған екенін естіді.