Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1970 жылы Стюарт Розенберг режиссерлік еткен фильм.
1970 film directed by Stuart Rosenberg
WUSA – 1970 жылы түсірілген американдық драмалық фильм. Режиссері – Стюарт Розенберг, басты рөлдерде Пол Ньюман, Джоан Вудворд және Энтони Перкинс, сондай-ақ Лоренс Харви, Клорис Личман мен Уэйн Роджерс ойнаған. Сценарийін Роберт Стоун 1967 жылы жарық көрген «Айналар залы» романы бойынша жазған. Оқиға Нью-Орлеан қаласындағы сол аттас шақыру таңбасы бар радиостанцияның оңшыл конспирацияға қатысы бар екенін көрсетеді. Фильм патриоттық митингтегі көтеріліс пен адамдардың қашқандағы дау-мажалымен аяқталады, онда биік платформада тұрған кісі оқ жауып, өлімге себеп болады.
WUSA is a 1970 American drama film directed by Stuart Rosenberg, starring Paul Newman, Joanne Woodward, and Anthony Perkins, and co starring Laurence Harvey, Cloris Leachman and Wayne Rogers. It was written by Robert Stone, based on his 1967 novel A Hall of Mirrors. The story involves a radio station in New Orleans with the eponymous call sign that is apparently involved in a right wing conspiracy. It culminates with a riot and stampede at a patriotic pep rally when an assassin on a catwalk opens fire.
Сюжет
Рейнхардт, циник босқын, Жаңа Орлеандағы консервативті радиостанция WUSA-да диктор болып жұмысқа орналасады. Ол WUSA-ның реакциялық редакциялық позициясын эфирде қайталап тұрады, тіпті оған келіспесе де. Рейнхардттың циник аяқталғандығын барда танысқан Джеральдин және WUSA-ның зұлым, жасырын мақсатын білген көршісі, қиын жағдайдағы идеалист Рейни сынға алады. Оқиғалар бақылаудан шығып кеткенде, тіпті Рейнхардт та қадам жасауы керек екенін түсінеді. Станция иесі Бингамон ақ үстемдікшілдердің жекқұрылысын демеушілік етіп, қара нәсілді белсенділердің наразылығын тудырады. Рейни Бингамонды өлтіруге тырысады, бірақ қателесіп, басқа біреуді жаралағаннан кейін, көрермендер оны өлтіреді. Дүрбелеңде есірткі заттар Джеральдиннің қолына тиеді, оны полиция тұтқындайды, ал кейіннен түрмеде өз-өзіне қол жұмсайды. Рейнхардт заттарын жинап, қаладан кетеді.
Rheinhardt, a cynical drifter, gets a job as an announcer for WUSA, a conservative talk radio station in New Orleans. He is content to parrot WUSA's reactionary editorial stance on the air, even if he does not agree with it. Rheinhardt finds his cynical detachment challenged by a woman he meets in a bar, Geraldine, and by Rainey, a neighbor and troubled idealist who becomes aware of WUSA's sinister, hidden purpose. And when events start spinning out of control, even Rheinhardt finds he must take a stand. Bingamon, the station's owner, is sponsoring a white supremacist hate rally that draws a protest from black militants. Rainey attempts to assassinate Bingamon, but after he misses and accidentally wounds someone else, the crowd beats him to death. In the chaos, drugs end up in the possession of Geraldine, who is arrested by the police and later hangs herself in jail. Rheinhardt packs his bags and leaves town.
Қабылдау
Энтони Перкинс Ұлттық кино сыншылары қоғамы тарапынан жылдың үздік екінші пландағы актері номинациясына ұсынылды. 1970 жылдары Пол Ньюман оны «Менің түсірген ең маңызды және ең жақсы фильмім» деп атады. Роджер Гринспун «The New York Times» үшін фильмді қарап отырып, былай деп жазды: «Егер бұл қарапайым жаман фильм болғанда (әрі ол өте жаман фильм), WUSA, оның танымал есімдеріне және басты актерлерінің одан да аз танымал болуына қарамастан, Розенбергтің ауыр, баса-көкті режиссурасы мен Роберт Стоунның ауыр, мағыналы сценарийі арасындағы керістікке ғана назар аударылып, еске алынуы мүмкін. Менің ойымша, Стоун жеңіске жетеді, себебі WUSA кино түсіруден гөрі нашар театр сияқты сезіледі, сондықтан ол үнемі «Балконның» сәтсіз нұсқасын ұсынады, тіпті «Манчжурлық үміткерден» кем түсуге тырысады. Дәлелдерді жинауға деген құштарлығына және псевдодокументальді фильмдер мектебіне қарамастан, WUSA көзге көрінбейтін жаумен нақты емес шайқастарда күреседі. Өнердің әдемілігі де, партизандық театрдың жандылығы да жоқ, ол тек ең қарапайым тағамды ғана ұсына алады – және тек өзін-өзі осыратуға бейім адамдарға».
Anthony Perkins was nominated for best supporting actor of the year by the National Society of Film Critics. In the 1970s, Paul Newman called it "the most significant film I've ever made and the best." Roger Greenspun, reviewing the film for The New York Times, wrote: "If it were an ordinary bad movie (and it is a very bad movie), WUSA might, in spite of the distinguished names, and less distinguished presence, of its leading actors, be dismissed with no more than a nod to the tension between Rosenberg's ponderously emphatic direction, and Robert Stone's ponderously allusive screenplay. I suspect Stone wins out, for WUSA feels more like poor theater than poor moviemaking—so, that it continually suggests a failed version of The Balcony, even though it strives to fall short of The Manchurian Candidate Despite its obsession with collecting evidence, and its handy school of pseudo documentary, WUSA fights unreal battles with an unseen enemy. Lacking either the grace of art or the vitality of guerrilla theater, it can offer only the coarsest nourishment—and only to the elaborately self deceived."