Мельбурн қаласындағы Сент-Винсент бағы: Тарих пен мұражайлық сақталған сұлулық
St Vincent Gardens
Сент-Винсент Гарденс (Мельбурн): тарихи маңызы бар австралиялық саябақ. 19 ғасылғы құрылыс, лондондық үлгідегі жоспарлау, алтын асыру дәуірінен кейін дамыды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Альберт Парк маңындағы Сент-Винсент бақтары – ұлттық маңызы бар австралиялық саябақ. Бұл үлкен абаттандырылған алаң төңірегіндегі 19 ғасырдағы тұрғын үйлер салудың бір үлгісі. Даму Виктория алтын асырудан кейінгі өркендеудің нәтижесінде болды. Ол Лондон қала құрылысына ұқсас, бірақ Австралияда осындай масштабтағы жобалаудың теңдесі жоқ. Мұра аймағы екі шетінде жартылай дөңгелек жарты айлар бар үлкен тікбұрышты аумақтан тұрады, және Парк көшесі, Сесил көшесі, Бридпорт көшесі, Кардиган көшесі және Нельсон жолымен шектелген Сент-Винсент-Плейс аймағын қамтиды. Парк Монтегю көшесімен екіге бөлінген, бұл 1-бағыт бойынша трамвайлардың өтуіне мүмкіндік береді. Көшелердің көпшілігі түпнұсқа көк таспен және су ағызу жолдарымен төселген. Ол Австралияның Ұлттық қорында және Виктория штаты үшін эстетикалық, тарихи, сәулеттік және әлеуметтік маңызы бар екендігі үшін Виктория мұра тізіліміне енгізілген.
St Vincent Gardens in the Melbourne suburb of Albert Park, is an Australian park of national significance. It is an example of nineteenth century residential development around a large landscaped square. Development occurred as a result of a boom following the Victorian gold rush. It was influenced by similar, urban design in London, but such design on such a scale is unparalleled in Australia. In the shape of a large rectangular area with semi circular crescents at either end, the heritage area includes the St Vincent Place precinct bounded by Park Street, Cecil Street, Bridport Street, Cardigan Place and Nelson Road. The park is bisected by Montague Street, allowing the passage of trams on route 1. Several of the streets are lined with the original cobbled blue stone and gutters. It is registered with the National Trust of Australia and on the Victorian Heritage register for its aesthetic, historical, architectural and social significance to the State of Victoria.
Тарих
Бірінші жобаны, шамасы, 1854 немесе 1855 жылы Викторияның бас геодезисі Эндрю Кларк жасаған. Клемент Ходжкинсон 1857 жылы дизайнын Санкт-Килда темір жолының Мельбурнмен қиылысуына бейімдеді. Бақтардың дамуы 1864–1870 жылдары өтті, Клемент Ходжкинсонның 1869 жылғы жоспарлары қорықтың жалпы жоспарын көрсетті, соның ішінде ескі ағаштардың отырғызылуы, батыс жағындағы жол жүйесі және шығыс жағындағы жолдардың шеңберлік стилі. Альберт Парк боулинг клубы 1873 жылы паркте құрылды. Бақтар 1903–1910 жылдары жаңартылды, көптеген бастапқы ландшафт элементтері сақталды. 2004 жылы фузариоздық қурау (Панама ауруы) салдарынан Канар аралы пальмасы алынып тасталды. 2005 жылы қатты дауылдан кейін алты маңызды ағаш жоғалды. Соңғы жылдары бақтардың сыртқы түрінің жақсаруы жергілікті биліктің 1997 жылғы желтоқсанда ландшафт сәулетшісі Джилл Орр Янг жасаған «Сақтау талдауы және басқару стратегиясына» жауап ретінде жүзеге асырылған жобаларының нәтижесі болды. Маңызды ағаштардың айналасындағы мульчаланған төсектердің орнатылуы олардың жағдайын жақсартты, ал мұралық өсімдік қоры қолданылып, кең жапырақты гүлдік төсектер қайта қалпына келтірілді. Джилл Орр Янг жүргізген тарихи зерттеулер төменде сипатталған жұмыстарға әкелді. Бақтардың батыс жартысындағы жол желісін қайта құру мұралық жолдардың нақты схемасын сақтады және бастапқы қызғылт сары, гранитті құмды бетін және жұмсақ болаттан жасалған жиекті пайдаланды. Бұл жұмысқа жер бетінен ағып келетін суды пайдаланып, көгалдарды суаруға және су тұтынуды азайтуға мүмкіндік беретін жауын-шашын суын тарату жүйесі де кірді. Бақтарды қоршаған қоршау шамамен 700 мм биіктікке дейін өседі. Бақтарға кіретін әрбір кіреберіс үшін жасалған дизайн көк тас қабырғалар мен ағаш тіреулерден тұрады, жаңа кіреберістер ескі кіреберістердің бастапқы көрінісі мен орналасуын сақтауға тырысады. Солтүстік және оңтүстік жиектегі гүлзарлар Джилл Орр Янг дайындаған жобаларға сәйкес мұралық өсімдіктермен отырғызылды.
First design was probably by Andrew Clarke, the Surveyor General of Victoria, in 1854 or 1855. Clement Hodgkinson adapted the design in 1857 to allow for its intersection by the St Kilda railway line, Melbourne. Development of the gardens occurred during 1864–1870 with plans by Clement Hodgkinson in 1869 showing an overall plan of the reserve, including the older tree plantings, the path system at the western end and the circular theme of the paths design at the eastern end. The Albert Park Bowls Club was established in the park in 1873. The gardens were rejuvenated during 1903–1910 with much of the original landscaping being retained. In 2004, a Canary Island Palm was removed suffering from fusarium wilt otherwise known as Panama Disease. In 2005 six significant trees were lost after a wild storm. The improved appearance of the gardens over recent years has been due to local government projects completed in response to a Conservation Analysis & Management Strategy, by landscape architect Jill Orr Young, Dec. 1997. The creation of mulched beds around significant trees has improved their condition and large herbaceous beds have been restored using heritage plant stock. Further detailed historical investigations by Jill Orr Young have led to the works described below. Reconstruction of the western half of the gardens' path network accurately plotted heritage alignments and used the original orange coloured, granitic, sand surface and mild steel edging. This work included the installation of an on site stormwater dissipation system, which now uses surface runoff to help irrigate lawn areas and minimise water usage. The perimeter hedge around the gardens uses original Lonicera heritage plant stock sourced from Dame Elisabeth Murdoch's 'Cruden Farm.' This hedge will grow to a height of approximately 700mm. The design of entry treatments for each of the entrances to the Gardens comprises bluestone walls and timber posts, with the new entrances designed to closely resemble the original appearance and layout of the old entrances. The northern and southern border beds have been planted with heritage plant stock in accordance with planting designs prepared by Jill Orr Young.