Виргилийге жатқызылатын өлеңдер жинағы: Appendix Vergiliana
Appendix Vergiliana
Виргилийге жатқызылатын «Appendix Vergiliana» өлеңдер жинағы – б.з. дейінгі және біздің заманымыздағы түрлі авторлардың туындылары. Сайып келгенде, бұл өлеңдер Виргилийге емес екені анықталды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вергилийдің өлеңдер жинағы. Виргилияна қосымшасы – латын поэмаларының жинағы, дәстүр бойынша Вергилийдің (б.з.д. 70–19 ж.) жастық шағында жазылған шығармалары (juvenilia) деп есептеледі. Көне заманда қосымшадағы көптеген өлеңдер Вергилийге жатқызылған. Дегенмен, соңғы зерттеулер қосымшада біздің заманымыздың I ғасырынан бастап әртүрлі авторларға тиесілі шағын өлеңдердің алуан жиынтығы бар екенін көрсетеді. Ғалымдардың басым көпшілігі қосымшаның шығармаларын стиль, метрика және лексикалық ерекшеліктеріне сүйене отырып, теңдессіз деп санайды.
Collection of Poems written by Virgil. The Appendix Vergiliana is a collection of Latin poems traditionally ascribed as being the juvenilia (work written as a youth) of Virgil (70–19 BC). Many of the poems in the Appendix were considered works by Virgil in antiquity. However, recent studies suggest that the Appendix contains a diverse collection of minor poems by various authors from the 1st century AD. Scholars are almost unanimous in considering the works of the Appendix spurious, primarily on grounds of style, metrics, and vocabulary.
Құрамы
Жинақ, көбінесе, Кейінгі Антикалық дәуірде қалыптасқан. Жеке құрамдас бөліктері көнерек: ежелгі авторлар "Кулексті" Вергилийдің жастық туындысы деп есептеген, ал "Сирис" Вергилийге Донаттың "Өмірінде" көрсетілгендей ертерек жатқызылған. Квинтилиан "Каталептон 2" Вергилийдің еңбегі екенін айтады. "Маэценатемидегі Элегиялар" Вергилийдің туындысы бола алмайды, себебі Маэцена Вергилийден кейін б.з. 8 жылынан он бір жыл өткен соң қайтыс болды. Өлеңдердің барлығы, Лидия мен Дирадан басқа, әр түрлі авторлардың туындылары болуы мүмкін, олардың бір авторы болу ықтималдығы бар, және б.з. I ғасырының ішінде нақты мерзімдері анықталмаған. "Кулекс" пен "Сирис" император Тиберий тұсында жазылған деп саналады. Кейбір өлеңдер, мысалы "Каталептон", Вергилийдің атымен псевдоэпиграф ретінде таныстырылуға жасалған тырысыш болуы мүмкін, ал басқалары дербес туындылар болып көрінеді, олар жинаққа қосылған, мысалы, Вергилийге қарағанда кеш Республикалық неотериктердің ықпалы зор болған "Сирис".
The collection most likely formed in Late Antiquity. The individual components are older: ancient authors considered the Culex to be a youthful work of Virgil's and the Ciris is ascribed to Virgil as early as Donatus' Vita. Quintilian quotes Catalepton 2 as the work of Virgil. The Elegiae in Maecenatem cannot possibly be by Virgil, as Maecenas died eleven years after Virgil in 8 BC. The poems are all probably by different authors, except for the Lydia and Dirae which may have a common author, and have been given various, nebulous dates within the 1st century AD. The Culex and the Ciris are thought to have been composed under the emperor Tiberius. Some of the poems may be attempts to pass works off under Virgil's name as pseudepigraphia, such as the Catalepton, while others seem to be independent works that were subsumed into the collection like the Ciris which is influenced more by the late Republican neoterics than Virgil.
Кулекс ("Қошбау")
Бұл 414 гексаметрлік пасторальдық эпиллион, ол Теокрит әлемін еске түсіреді және пародияда комикалық әсер үшін эпикалық конвенцияларды қолданады. Өлең жас Октавианға арналған сөзбен, тағы да өлеңдер жазуға уәде берумен, Аполлонға сиынумен және Октавианның табысқа жетуі үшін дұға етумен басталады. Ақынның "Құдайлар мен алыптар шайқасы" және тарихи эпосты жоққа шығаратын "приамель" бар. Сағат түскі уақыт, классикалық сән-салтанатқа ие емес, кедей, бірақ бақытты шопан малын бағып жүргенде, ағаштардан тұратын, локус аменонусты көріп, демалуға жатады. Ағаштар тобындағы ағаштардың мифтік метаморфозалары сипатталған. Ол ұйықтағанда, оған жылан жақындап келеді, тісін көрсетпек болып тұрғанда, маса оның көзіне қонады. Инстинктивті түрде масқаны өлтірген соң, оянады, жыланды көріп, өлтіреді. Сол түні, маса шопанға түсінде пайда болады, өзінің лайықсыз тағдырына ағынады, жер асты дүниесі мен ондағы өлген мифологиялық батырлардың жандарын ұзақ сипаттап, одан әңгімеге тебінгісін береді. Маса әсіресе Эвридиканың және Троя соғысының оқиғасына назар аударады. Содан кейін маса атақты римдік батырларды сипаттайды, одан кейін Минос алдындағы оның тыңдаушыларын, оның тағдырын шешу үшін сипаттайды. Оянғаннан кейін шопан бақта героюн (құрбандық орны) салады, ал ақын гүлдер каталогын ұсынады. Шопан оған "Кішкентай маса, саған қойдың күзетшісі сенің өмірің үшін өзінің жерлеу рәсіміне қатысты міндетін өтеуге лайық" деген жазумен қолтаңба жасайды. "Кулекс" Вергилийдің жасөспірімдер туындыларына жатпайды, өйткені ол оның барлық шығармасына сілтеме жасайды; сондықтан ол әдетте Тиберийдің билігі тұсында жазылған деп есептеледі. Сонымен қатар, Суэтоний өзінің "Поэттердің өмірі" (18) еңбегінде "Кулекс" (Вергилийдің) он алты жасында жазылған болуы мүмкін" деп жазған, сондықтан бізге жеткен нұсқа кейіннен өзгертілген көшірме болуы мүмкін. Бұл өлең әртүрлі интерпретацияларға ие: әсем эпиллион немесе Августты шопан, ал Марцеллусты маса символдайтын күрделі аллегория.
This is a pastoral epyllion in 414 hexameters which evokes the world of Theocritus and employs epic conventions for comic effect in a parody. The poem opens with an address to the young Octavian, a promise of more poems, an invocation of Apollo, and a prayer for Octavian's success. The poet has a priamel in which he rejects the Battle of the Gods and Giants and historical epic. It is noon, and a poor but happy shepherd, who lacks the refinements of classical luxury, is tending his flocks when he sees a grove of trees, a locus amoenus, and lies down to rest. The mythical metamorphoses of the trees in the grove are described. As he sleeps, a snake approaches him and is ready to bite when a gnat lands on his eyes. Reflexively killing the gnat he awakes, sees the snake and kills it. That night, the gnat appears to the shepherd in a dream, laments its undeserved fate, and gives a long description of the underworld and the souls of the dead mythological heroes there, allowing it to digress. The gnat especially focuses on the story of Eurydice and the Trojan War. The gnat goes on to describe famous Roman heroes and then his audience before Minos to decide his fate. When he awakes, the shepherd constructs a heroön (shrine) to the gnat in the grove and the poet has a flower catalogue. The shepherd inscribes it with the inscription "Little gnat, to you deservedly the guard of the flock repays his funeral duty for your gift of life." The Culex cannot be one of Virgil's juvenilia because it alludes to the full body of his work; thus, it is usually dated to sometime during the reign of Tiberius. Moreover, Suetonius in his Lives of the Poets (18) writes, "the Culex of his (Virgil's) was written when he might have been sixteen years old", so it is therefore possible that the extant version which has come down to us may be a later copy that had been modified. The poem has been variously interpreted as a charming epyllion or as an elaborate allegory in which the shepherd symbolizes Augustus and the gnat Marcellus.
Сирис ("Теңіз құсы")
Сирис – 541 гексаметрлік эпиллион, ол Мегара патшасы Нис және оның қызы Мегаралық Сцилланың мифін баяндайды. Эпиллион – эллиндік дәуірде дамыған композицияның танымал стилі болды; сақталған мысалдарды Теокрит пен Катулл шығармаларында кездестіруге болады. Ақын өзінің жүз жолдық прологын, эпикурейші болғанына қарамастан, Музалар мен Софияны шақырумен бастайды және өлеңін Мессаллаға Панафения ойындарында Минерваға сыйланған киім сияқты сый ретінде сипаттайды. Ақын өз өлеңіндегі Сцилланы теңіз монстры Сцилладан ажыратады және монстрдың дүниеге келуі мен метаморфозын сипаттайды. Ол Минос Мегараны қоршауымен және Нисстің қаланы қорғаған күлгін шашымен байланысты оқиғаны баяндайды. Ойнап жүргенде Сциллаға Купидон жебесі тиеді және ол Миносқа жақын сезімде болады. Миносқа сыйлық ретінде ол әкесінің шашын кесуге тырысады, бірақ оның күтімшісі Карме Сцилладан неге ренжіді деп сұрайды. Сцилла Миносқа ғашық екенін айтқаннан кейін, Карме Минос бұрын оның қызы Бритомартисті өлтіргенін еске салады және Сцилланы жатқызуға көндіреді. Таңертең Сцилла Нисусты Миноспен бейбітшілікке келуге көндіруге тырысады, ал күтімші Карме сиқырлы құра дайындайды, бірақ ештеңеге жеткізілмейді және Сцилла шашты кесіп тастайды. Қала құлайды, Сцилла Миностың оған үйленуден бас тартуына қайғырып, Аттиканы айналып жүзген Крит кемелерінде тұтқынға алынады. Ақын оның метаморфозын егжей-тегжейлі сипаттайды; аяушылықпен қараған Амфитрита оны грекше "keirein" ("кесу") сөзінен туындаған деп есептелетін цирис құсына айналдырады. Юпитер Нисусты теңіз бүркітіне айналдырады, ол Скорпион Орионды қуғандай, циристі қуалайды. Композициясы бойынша, өлең Овидийден кейін және 2 ғасырдан бұрын жазылған болуы керек. Оның жазылу мерзімі Тиберий дәуірімен сәйкес келуі мүмкін.
The Ciris is an epyllion in 541 hexameters describing the myth of Nisus, the king of Megara and his daughter Scylla of Megara. The epyllion was a popular style of composition which seems to have developed in the Hellenistic age; surviving examples can be found in Theocritus and Catullus. The poet begins his hundred line prologue by invoking the Muses and Sophia, despite the fact that he is an Epicurean, and describes his poem as a gift to Messalla like the robe given to Minerva in the Panathenaia. The poet differentiates the Scylla of his poem from the sea monster Scylla and describes the monster's birth and metamorphosis. He starts by describing Minos' siege of Megara and the lock of purple hair on the head of Nisus which protected the city. While playing ball, Scylla is shot by Cupid and falls madly in love with Minos. As a prize for Minos, she tries to cut the lock of her father, but her nurse, Carme, asks Scylla why she is upset. After Scylla tells her she is in love with Minos, Carme says that Minos earlier had killed her daughter Britomartis and convinces Scylla to go to bed. In the morning, Scylla tries to talk Nisus into making peace with Minos, and the nurse brews a magical potion, but nothing works and Scylla cuts off the lock. The city falls and Scylla, lamenting Minos' refusal to marry her, is taken prisoner on the Cretan ships which sail around Attica. The poet describes her metamorphosis in detail; by the pitying Amphitrite she is transformed into the ciris bird, supposedly from the Greek keirein ("cut"). Jupiter transforms Nisus into a sea eagle, which pursues the ciris like Scorpio pursues Orion. Based on composition, the poem must be placed after Ovid and before the 2nd century. A Tiberian date seems likely for its composition.
Копа ("Бармейд")
Бұл 38 элегиялық жұп өлеңнен тұратын поэма бармен Сирисканың әнін баяндайды. Ол көркейген, малшылық пейзаж бен шөпке жайылған дастарқанды суреттеп, аты-жөні белгісіз бір ер адамды онымен бірге уақыт өткізуге, болашаққа алаңдауды тоқтатып, қазіргі сәттен ләззат алуға шақырады.
This poem in 38 elegiac couplets describes the song of the barmaid Syrisca. She describes a lush, pastoral setting and a picnic laid out in the grass and invites an unnamed man to spend time with her, stop thinking about the future, and live for the present.
Моретум ("Песто")
Моретум 124 гексаметрлік жолдарда кедей шаруа Симилдің тамақ дайындауын суреттейді. Бұл өлең кедейлер мен олардың тамақтануы туралы эллинистік поэзия дәстүрінде жазылған, және Каллимахтың "Гекале" поэмасымен және құдайларға арналған тойды (theoxeny) сипаттаушы өлеңдермен байланысты. Таң атпай тұрып оянған ол от жағады, ән айтып, африкалық құлы Скибальмен сөйлесіп астық ұнтақтайды, содан соң нан пісіреді. Оның бағы мен ондағы өнімдер толық сипатталған. Симил сарымсақ, ірімшік және шөптерден пестоның бір түрі – моретум дайындайды, жеп, егіс жыртуға шығады. Бұл өлең "e pluribus unus" фразасын қолдануымен ерекшеленеді.
The Moretum in 124 hexameter lines describes the preparation by the poor farmer Simylus of a meal. The poem is in the tradition of Hellenistic poetry about the poor and their diet and has a precedent in Callimachus' Hecale and poems that describe theoxeny. Waking before dawn, he starts the fire, grinds grain as he sings and talks to his African slave Scybale, and starts baking. His garden and its products are described. Simylus fashions from garlic, cheese, and herbs the moretum, a type of pesto, eats, and goes out to plow. The poem is notable for its use of the phrase "e pluribus unus".
Дира ("Қарауыздар")
103 гексаметрлік жолдағы бұл өлең – жерінен айырылған шаруаның жерін басып алған ардагерге арнаған қарғыстарының тізімі. Қарғыс өлеңдерінің дәстүрі Архилох пен Гиппонакс еңбектеріне дейін жетеді. Бұл поэма Халкистік Евфорионның эллиндік Араларымен байланысты болуы мүмкін, бірақ Теокрит пен Эклогтардың пасторлық дәстүріне де жақын. Өлең Батарусқа, оның да шаруашылығы тәркіленген досқа, арналып басталады және Ликург есімді әскердің іс-қимылдары сипатталады. Бастапқыда, ақын фермадағы өсімдіктерді құрғақ болуға қарғыйды, содан кейін Ликург балтасымен оларды қиратпастан бұрын ормандарды өртеуді тілейді. Ол содан кейін Нептунға шаруашылықты су басуға және жердің батпаққа айналуына дұға етеді. Өлең фермасымен және сүйіктісі Лидиямен қоштасумен аяқталады.
This poem in 103 hexameter lines is a series of curses by a dispossessed farmer on the veteran who has usurped his land. The tradition of curse poetry goes back to the works of Archilochus and Hipponax. The poem may have connections to the Hellenistic Arae of Euphorion of Chalcis, but it is also very much in the pastoral tradition of Theocritus and the Eclogues. The poem opens pastorally by addressing Battarus, a friend whose farm has also been confiscated and describing the actions of the soldier called Lycurgus. First the speaker curses the plants on the farm with bareness and then asks the forests to burn before Lycurgus destroys them with his axe. He then prays to Neptune for a flood to destroy the farm and for the land to turn into a swamp. The poem ends with a farewell to his farm and his lover, Lydia.
Лидия
80 жолды құрайтын бұл гексаметрлік ақтану өлеңі Дираемен Лидияның сол өлеңде есімдерінің айтылуы арқасында байланыстырылған, бірақ бұл жеке туынды болуы мүмкін. Онда сонымен қатар пасторлық орта бейнеленген және Теокриттің махаббат лирикалары мен латындық махаббат ақтануының дәстүрінде жазылған. Өлең ақынның Лидия есімді әйел тұратын елді қызғануымен басталады және одан айырылғандағы күйзелісін сипаттайды. Ол жануарлар мен астрономия әлеміне назар аударады, олардың жұптасуын көреді және алтын ғасырдың өтуіне қайғырады. Юпитер мен Юнона, Венера мен Адонис, сондай-ақ Аврораның махаббаты туралы айтады. Соңында, жақсы дәуірде туылғанда еді деген тілекпен аяқтайды.
This hexameter lament in 80 lines was connected to the Dirae because of the mention of Lydia in that poem but is probably an independent piece. It also has a pastoral setting and is in the tradition of Theocritus' amatory idylls and Latin love elegy. It begins with the poet saying he envies the countryside which a woman named Lydia inhabits and describes his pain at his separation from her. He looks to the animal world and the astronomical world with their amorous pairings and feels despair at the passing of the golden age. He describes the love of Jupiter and Juno, Venus and Adonis, and Aurora. He ends with the impossible wish to have been born in a better age.
Приапеа ("Приапус өлеңдері")
Бұл - әрқайсысы әртүрлі ырғақта жазылған үш өлеңнің жинағы, ал сөйлеуші Приап құдайы. Приапея – грек поэзиясының дәстүрлі бір саласы және көбінесе грек эпиграммаларында кездеседі. Приапия поэзиясының көрнекті мысалы Теокриттың 13-ші өлеңінде, ал римдік үлгілері Гораций мен Тибуллда, сондай-ақ "Кармина Приапея" жинағындағы 80 эпиграммада табылады. Алғашқы өлең екі элегиялық жұптан тұрады, ол әдемі жазу болып табылады, онда құдай өзінің мүсінінің әртүрлі маусымдарда орналасуын, қысты ұнатпауын және отынға айналудан қорқуын сипаттайды. Екінші өлең 21 иамбтық триметрде жазылған. Приап кешіп бара жатқан адамға сөйлеп, жыл мезгілінде шаруашылықты қалай қорғайтынын және күтіп бағатынын айтады, сондай-ақ оның ағаш фаллосы таяққа да қолданылатынын еске салып, құрмет көрсетуді талап етеді. Үшінші өлең 21 тармақтан тұрады және Приапея ырғағында жазылған (– x – u u – u – | – x – u u – x). Онда Приап мүсіні шаруашылықты тонағысы келетін балалар тобына сөйлейді. Ол шаруашылықты қорғауын және оның иелерінің оған қатысты құрметтерін сипаттайды. Соңында ол балаларға оның Приапы салғырт болған көршінің шаруашылығын тонауға кеңес береді.
This is a collection of three poems, each in a different meter, with the god Priapus as the speaker. Priapea are a traditional subgenre of Greek poetry and are primarily found in Greek epigrams. A notable piece of Priapic poetry can be found in Theocritus 13 and Roman examples can be found in Horace and Tibullus as well as the 80 epigrams of the Carmina Priapea. The first poem in two elegiac couplets is a mock inscription in which the god describes the setting of his statue at different seasons and his dislike of winter and fear of being made into firewood. The second poem is in 21 iambic trimeters. Priapus addresses a passer by, describes how he protects and nourishes the farm through the seasons, and demands respect, as his wooden phallus can double as a club. The third poem is composed of 21 lines in Priapean metre (– x – u u – u – | – x – u u – x). In it, the Priapus statue addresses a group of boys who want to rob the farm. He describes his protection of the farm and the worship the owners give it. He ends by telling the boys to rob a neighbor's farm whose Priapus is careless.
Каталептон ("Байлық")
"Каталептон" - әр түрлі өлшемдегі он бес немесе он алты өлеңдер жинағы. Бірінші өлең Туккаға арналып, оның сүйіктісінен айырылғанын сипаттайды. Екіншісі, басқа бір жазушыны аттикалық диалектіге деген құштарлығы үшін әжуалайды. Үшінші элегиялық шығарма – биліктен құлаған сәтті генералдың, мүмкін Ұлы Помпейдің бейнесін көрсетеді. Төртінші өлең – ақынның Октавий Мусаға деген достығы мен құрметіне арналған. Бесінші өлеңде ақынның Сиромен философияны оқу үшін риторикалық сабақтардан бас тартқаны суреттеледі. Алтыншы өлең Ноктуин мен оның қарындасының күйеуін қызбен болған бір дау үшін сынап жатады. Жетінші өлең махаббат туралы айтады және латын поэзиясында грек сөздерімен ойнайды. Сегізінші элегиялық өлең Сироның шаруашылығын, Мантуя мен Кремонадағы жерлері сияқты, ақынға жақын деп есептейді. Тоғызыншы өлең – Мессаллаға арналған ұзын элегиялық шығарма. Ол Мессалланың пасторальдық өлеңдерін сипаттайды, Мессалланың әйелі Сулпицияны мақтайды және оның әскери жетістіктерін баяндайды. Оныншы өлең Катуллдың төртінші өлеңінің пародисы болып табылады және ескі қашыршы Сабиннің өмірін суреттейді. Он бірінші өлең – мас Октавий Мусаға арналған сырттай жоқтау. Он екінші өлеңде Ноктуин екі сүйіктісі үшін әжуалайды. Он үшінші өлең иамбтық өлшемде жазылған және белгілі бір Люциен немесе Луцийге оның махаббат оқиғалары мен нашар өмір салты үшін шабуыл жасайды. Он үшінші "а" өлеңі – белгісіз ғалымның қабір тасы. Он төртінші өлең – Энеиданы аяқтауға көмектесу үшін Венераға арналған дұға және оған берген уәдесін орындауға берген сөз. Соңғы өлең – Вергилийдің қабіріне арналған, Варий қол қойған элегиялық эпиграмма. "Каталептонның" Виргилийдің авторлығы туралы ғылыми пікірлер маңыздылығын сақтап тұр. Бұрын олар бір ұзын өлең ретінде таратылып келді. Бірінші өлең автордың б.з.д. 9 жылы қайтыс болған, мүмкін Друз үшін жоқтау жазғанын айтумен басталады. Ақынның Лоллиус арқылы танысқан Мэценатпен алғашқы кездесуін, оның өнерін мақтауын және оның кең киім киюін қорғауын сипаттайды (кейіннен Сенека сынға алды). Мэценаттың соғыс емес, мәдениетке арналған өмірі, Актиумдағы қызметі мақталады; Ұзақ мифологиялық бөлім Мэценатты Бакхуспен салыстырады және Геркулестің еңбегі мен Омфалаға қызмет етуін сипаттайды. Өлім Геспер мен Титонның жоғалуымен салыстырылады және оған жеңіл топырақ тисін деген дұғамен аяқталады. Екінші өлеңді Скалигер бөліп, ол әлдеқайда қысқа, ол Мэценаттың өлім алдындағы сөздерін қамтиды. Біріншісі Друзден бұрын өлуді тілейді, содан кейін оны еске алуды, римдіктердің Августқа адал болуын, оның мұрагері болуын және Венера Августы құдайландыруын сұрайды.
The Catalepton is a collection of fifteen or sixteen poems in various meters. The first elegiac poem is addressed to Tucca and describes the poet's separation from his lover. The second makes fun of a fellow writer for his obsession with Attic dialect. The third elegiac piece is a description of a successful general – possibly Pompey the Great – who fell from power. Poem 4 in elegiacs is on the poet's friendship and admiration for Octavius Musa. Poem 5 describes a poet's giving up of rhetorical study to learn philosophy with Siro. The elegiac sixth poem criticizes Noctuinus and his father in law for some scandal with a girl. Poem 7 in elegiacs talks about love and plays with Greek words in Latin poetry. The eighth elegiac poem addresses the farm of Siro as being dear to the poet as his Mantuan and Cremonan estates. Poem 9 is a long elegiac piece which is an encomium to Messalla describing the poet's pastoral poetry, praising Messalla's wife, Sulpicia, and recounting his military achievements. Poem 10 is a parody of Catullus 4 and describes the career of the old muleteer Sabinus. The elegiac poem 11 is a mock lament for the drunken Octavius Musa. Poem 12 makes fun of Noctuinus for his two lovers. Poem 13 is in iambics and attacks a certain Lucienus or Luccius for his love affairs and seedy living. Poem 13a is an elegiac epitaph on an unknown scholar. Poem 14 is an elegiac prayer to Venus to help him complete the Aeneid and a promise to pay his vows to her. The final poem is an elegiac epigram for Virgil's tomb signed by Varius. Scholarly support for a Virgilian authorship of the Catalepton remains significant. They were formerly transmitted as one long poem. The first poem opens with the author saying he has just written a lament for a young man, perhaps Drusus who died in 9 BC. The poet describes his first meeting with Maecenas introduced by Lollius, praises his art, and defends his wearing of loose clothes (criticized later by Seneca). Maecenas' life spent on culture rather than war is praised, as is his service at Actium; a long mythological section compares Maecenas to Bacchus and describes the labors of Hercules and his service to Omphale. The death is compared to the loss of Hesperus and Tithonus and ends with a prayer that the earth rest lightly on him. The second poem was separated by Scaliger and is far shorter, encompassing the dying words of Maecenas. First he wishes he had died before Drusus and then prays that he be remembered, that the Romans remain loyal to Augustus, that he have an heir, and that Augustus be divinized by Venus.