Ирландияның ежелгі ескерткіштерін сақтаумен айналысатын Корольдік антикалық қоғамы туралы ақпарат. Тарих, археология, тіл және мәдениетке қатысты зерттеулер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландия Корольдік антикварлар қоғамы – Ирландияда орналасқан ғылыми қоғам, оның мақсаты – «Ирландияның көнелігімен, тілімен, әдебиетімен және тарихымен байланысты өткеннің өнерінің, әдет-ғұрыптарының және мінез-құлқының барлық көне ескерткіштерін және естеліктерін сақтау, зерттеу және бейнелеу». 1849 жылы құрылған бұл қоғамның Ирландияның төрт провинциясынан мүшелері бар. Қоғамның мақсаттарын қолдайтын және Кеңес бекіткен кез келген адам мүшелікке қабылдануы мүмкін. Қазіргі және бұрынғы мүшелерінің арасында тарихшылар, археологтар және тіл білімі мамандары бар, бірақ Қоғам хабардар халыққа қолдау көрсетудің маңыздылығына сенімді және көптеген мүшелері кәсіби емес. 1890 жылдары қоғам Дублинге көшкеннен кейін, ол Меррион алаңындағы ғимараттарға орналасып, қазір де сол жерде орналасқан. Қазір ол кітапханасын күтіп ұстау, дәрістер мен саяхаттар ұйымдастыру, сондай-ақ Ирландия археологиясы мен тарихы саласындағы ең беделді басылымдардың бірі саналатын журналын жариялау арқылы бастапқы мақсаттарын іске асыруда.
The Royal Society of Antiquaries of Ireland is a learned society based in Ireland, whose aims are "to preserve, examine and illustrate all ancient monuments and memorials of the arts, manners and customs of the past, as connected with the antiquities, language, literature and history of Ireland". Founded in 1849, it has a countrywide membership from all four provinces of Ireland. Anyone subscribing to the aims of the Society, subject to approval by Council, may be elected to membership. Current and past members have included historians, archaeologists and linguists, but the Society firmly believes in the importance of encouraging an informed general public, and many members are non professionals. After the Society's move to Dublin in the 1890s, it came eventually to occupy the premises on Merrion Square, where it is still to be found. It now fulfills its original aims through the maintenance of its library and provision of lectures and excursions, as well as the continued publication of its Journal, which is one of the most respected publications in the field of Irish archaeology and history.
Қор
Ирландияның Корольдік көне заттар қоғамы 1849 жылы Килкенни аймағындағы археологиялық және тарихи қызығушылықтары бар жас жігіттер тобымен Килкенни археологиялық қоғамы ретінде құрылды. Қоғамның мақсаты – Килкенни қаласы мен округінің көнеліктерін сақтау және көрнекті ету болды, бірақ бұл кейіннен әлдеқайда кеңірек аймақты қамтуға дейін өсті. Осыған байланысты қоғам бес жылдан кейін өзінің атын Килкенни және Ирландияның оңтүстік-шығысы археологиялық қоғамы деп өзгертті, бұл кеңейтілген мүшелік тартуға және қосылғандардың қызығушылықтарын көрсетуге бағытталған шара болды. 1868 жылы ол Ирландияның тарихи және археологиялық қауымдастығына айналды, бұл оның экспоненциалды өсуін көрсетеді, бұл өсуге оның журналының кеңінен таралуы да ықпал етті. 1869 жылы қоғамға Корольдік жарғы берілді және мүшелерді сайлау құқығы қосалды. 1890 жылы ол Дублинге көшіп, өзінің ұлттық рөлді қабылдауына байланысты атын Ирландияның Корольдік антиквариаттар қоғамы деп өзгертті. 1891 жылы қоғамның құрметті хатшысы Роберт Кокрейннің айтуынша, ол «Ұлыбритания мен Ирландиядағы ең ірі антиквариаттар қоғамы ғана емес, сонымен қатар әлемдегі ең ірі қоғам» атанды.
The Royal Society of Antiquaries of Ireland was founded in 1849 as the Kilkenny Archaeological Society, by a group of young men with archaeological and historical interests who were based in the Kilkenny area. The aim of the Society was the preservation and illustration of the antiquities of Kilkenny, city and county, although this later spread to cover a far wider area, with the Society changing its name only five years later to the Kilkenny and South East of Ireland Archaeological Society, both to attract wider membership and to reflect the interests of those who had already joined. By 1868 it had become the Historical and Archaeological Association of Ireland, reflecting its exponential growth, partly due to the widespread circulation of its Journal. In 1869 it was granted a Royal Charter, and the right to elect Fellows, and in 1890 it moved to Dublin, changing its name to the Royal Society of Antiquaries of Ireland, as it took on what it saw as a national role, becoming in 1891, according to its Honorary Secretary Robert Cochrane, "not only the largest Antiquarian Society in Great Britain and Ireland, but also the largest in the world".
Грейвс пен Прим
Бірінші екі, және өте динамикалық Құрметті Бас хатшылар, пастор Джеймс Грейвс (1815–86) және Джон Г. А. Прим (1821–75), газеткер, оның бастапқы табысына жауапты болды. Бұл туыстар Кілкиннің ежелгі ескерткіштеріне өте ерте жасынан қызығушылық танытты, олар Кентвелл Фаданың әйгілі қабір мүсінін көру үшін Килфен шіркеуі сияқты алыс жерлерге серуендеді. Грейвс 1830 жылдары Дублиндегі Тринити колледжінде студент кезінен бастап айналадағы ежелгі монастырлардың суреттерін салумен айналысты, ал Прим "Килкенни модераторындағы" тығыз кестесіне қарамастан, 1841 жылдан бастап ирланд халық әндерін жинау және ортағасырлық қолжазбалардан көшіруге уақыт тапты. Олардың жергілікті ескерткіштер туралы білімі ұйымның өзінің сектанттық емес идеализмімен үйлесім тапты, оның құрамында католик Роберт Кейн, кейін Кілкиннің мэрі, сондай-ақ Примнің өмірінің соңына дейін жақын досы болған католик дін қызметкері Филип Мур болды. Оның жылдық жазылу төлемі 5 шиллинг болды, бұл көптеген ағылшын археологиялық қоғамдарымен салыстырғанда өте төмен болды, олардың көпшілігі әлеуметтік жағынан ерекше және көбінесе жоғары аристократиялық мүшелікті қолдау мақсатында жоғары жазылу төлемін қабылдады.
The two first, and highly dynamic Honorary General Secretaries, the Revd. James Graves (1815–86), and John G. A. Prim (1821–75), a newspaper man, were responsible for its initial success. These cousins had had an interest in Kilkenny antiquities from their youngest days, when they had rambled as far afield as Kilfane Church to see the famous tomb sculpture of Cantwell Fada. Graves had been making sketches of the ancient monasteries of the vicinity since his student days in Trinity College Dublin in the 1830s, while Prim had found time despite his hectic schedule at the 'Kilkenny Moderator' to start collecting Irish ballads and transcribing from medieval manuscripts as early as 1841. Their knowledge of local antiquities was matched by the idealism of the organisation itself, which was non sectarian, including the Catholic Robert Cane, later Mayor of Kilkenny, as well as Philip Moore, a Catholic priest who remained a close friend of Prim's to the end of his life. Its subscription rate, at 5 shillings a year, was also very modest in comparison with most English archaeological societies, many of which adopted high subscription rates with the intention of promoting a socially exclusive and often highly aristocratic membership.
1840 жылдардағы ирландтық антикваризм және археология
Қоғамның негізіне, сөзсіз, Орданс Survey-дің бастауымен ежелгі ирландиялық ескерткіштер мен тарихына деген жалпы қызығушылықтың қайта жандануы ықпал еткен. Джордж Петри (1790–1866), Орданс Survey-де белсенді қатысқан, сонымен қатар Корольдік Ирландия академиясының Ескерткіштер комитетін жандандырып, 1845 жылы "Ирландияның шіркеу сәулеті: Ирландияның дөңгелек мұнараларының пайда болуы мен мақсаты туралы эссе" атты кітабын жариялап, Ирландиядағы ерте христиандық ғимараттар туралы маңызды пікір-таластарды қозғады. Дегенмен, бұл Ирландия мұрасы үшін қауіпті кезең болды, себебі 1840 жылдардағы ашаршылықтан кейін ирланд тілі ауыр соққыға ұшырады және Қоғам құрылып жатқан кезде Килкенни округінде тілдің қолданылуы азайып бара жатты. Астарлы сенімдердің жойылуымен бірге, адамдар раттар мен тас шеңберлер сияқты ескерткіштерді бұрынғыдай сақтамай, жерді өңдеу кезінде қиратуға көбірек бейімделді. Сонымен қатар, көптеген тұрған ғимараттар жаңбыр мен мұздың әсерінен, сондай-ақ, ойсыз вандализмнен үлкен қауіп көріп отырды.
The Society's foundation was no doubt influenced by the general revival of interest in ancient Irish antiquities and history which the Ordnance Survey had sparked off. George Petrie (1790–1866), who had been actively involved in the OS was also revitalising the Antiquities Committee of the Royal Irish Academy, and opening up critically sound debate on early Christian buildings in Ireland with the publication of his book The Ecclesiastical Architecture of Ireland: An Essay on the Origins and Uses of the Round Towers of Ireland, in 1845. Nevertheless, it was a time of increasing danger for the heritage of Ireland, as the Irish language suffered severe setbacks after the Famine of the 1840s, and was vanishing from County Kilkenny even around the time the Society was establishing itself. As superstitious beliefs died out, people became less cautious of destroying the field monuments such as raths and stone circles, which hitherto had been avoided in cultivation of the land. Meanwhile, many of the standing buildings were in increasing danger from the effects of rain and frost, as much as from wanton vandalism.
Қорғау
Сондықтан Қоғамның алғашқы мақсаттарының ішінде қауіп төніп тұрған ғимараттарды сақтау да болды, және олар Клонмакноиз (Оффли округі), Джерпойнт цистерциандық монастыры (Килкенни округі) және Килкенни қаласындағы Сент-Франциск монастырында құнды жұмыс жүргізді. Алайда, 1869 жылы Шіркеу мүліктері заңы қабылданғаннан кейін, осы құрылымдардың көпшілігі Жұмыс кеңесіне берілді, ол оларды сақтау міндетін өз мойнына алды және 1875 жылдың наурыз айында Томас Неуэнхам Динді Ұлттық ескерткіштер инспекторы етіп тағайындады. Бұл Қоғамды ғимараттарды тікелей сақтау жөніндегі жауапкершіліктен босатты, бірақ ол жекелеген жағдайларға Басқарманың назарын аудару арқылы қатысуын жалғастырды.
The Society's early aims therefore included the conservation of endangered buildings, and they carried out valuable work at Clonmacnoise, County Offaly, Jerpoint Cistercian Abbey, County Kilkenny and St. Francis Abbey in Kilkenny city. However, with the passing of the Church Temporalities Act in 1869, many of these structures came to be vested in the Board of Works, which then took over the duty of conserving them, appointing Thomas Newenham Deane Inspector of National Monuments in March 1875. This relieved the Society of its responsibilities in active preservation of buildings, although it continued to participate by drawing the Board's attention to individual cases.
Мұражай
Қоғамның мұраны сақтауға деген қызығушылығы олар құрған мұражайда да көрінді, ол әртүрлі мүшелер сыйлаған заттардан, сондай-ақ олардың өздері жүргізген археологиялық қазбалар барысында табылған заттардан тұрды. Мұражайдан алынған көптеген заттар кейіннен Ирландия Ұлттық мұражайының қорына қосылды.
The Society's interest in preservation was also reflected in the museum it built up of objects donated by various members, as well as those objects found during the archaeological excavations it carried out itself. Many items from the Museum subsequently became part of the collections of the National Museum of Ireland.
Суреттеме арқылы сақталу
Қоғам ежелгі ескерткіштерді бейнелеу мақсатына ғана емес, құрылғаннан бастап литография мен граверлерді (кейін фотосуреттерді) қамтитын жарияланған журнал арқылы, сондай-ақ Ирландияның 32 округінің ежелгі ескерткіштерін фотоға түсіруге бағытталған жан-жақты күш-жігер арқылы қол жеткізді.
The Society achieved its aim of illustration of antiquities, not only through the published Journal, which from its creation contained both lithographs and engravings (and later photographs), but also by a comprehensive effort to photograph the antiquities of the 32 counties of Ireland.
Жарияланымдар
RSAI рецензияланған журналды жариялайды, ол көбінесе JRSAI деп қысқартылады. Жыл сайын бір том шығады, бірақ көбінесе ол 1-ші және 2-ші бөліктерге бөлінеді. Бірақ, сілтеме жасау үшін бөліктерді ескермеуге болады, себебі томның беттері үздіксіз нөмірленеді. Томдар тізбектей немесе сериялар бойынша нөмірленеді. Мысалы, 1921 жылы жарық көрген том 51-ші ретімен нөмірленген, сонымен қатар ол VI серияның XI томы ретінде де белгілі.
The RSAI publishes an peer reviewed Journal, generally abbreviated as JRSAI. A volume appears each year, but this is often published in a 1st and a 2nd part. The parts can however be ignored for the purposes of citation as pages are numbered continuously through the volume. The volumes are numbered consecutively or by series. The volume that appeared in 1921 for example is numbered consecutively as 51 but is also known as volume XI of the VIth series.
Басқару
Қоғамның істерін сайланған Президент, лауазым иелері және Кеңес (барлығының қызметі ерікті негізде) жүргізеді.
The affairs of the Society are conducted by the elected President, Officers and Council (all of whose services are voluntary).