Кіріспе
1971 жылғы Майлз Дэвистің «Джек Джонсон» студиялық альбомы / саундтрек альбомы (қайта шығарылғанда «A Tribute To Jack Johnson» деп те аталады) – американдық джаз трубашысы, композитор және оркестр жетекшісі Майлз Дэвистің студиялық альбомы және саундтрек. Альбом 1971 жылдың 24 ақпанында Columbia Records компаниясымен шығарылды. Дэвис Билл Кейтонның боксшы Джек Джонсонның өміріне арналған осы аттас деректі фильмі үшін бұл альбомды жасады. Альбомның екі 25 минуттан астам үзіндісі 1970 жылдың 18 ақпаны мен 7 сәуірінде Нью-Йорктегі 30th Street студиясында жасалған жазбалардан алынған. Дэвистің шабыты Джонсонның өмірінің саяси және нәсілдік мәселелері, сондай-ақ оның заманының хард-рок және фанк музыкасы болды. Ол студияда рок музыкасына бейім музыканттар тобын басқарды: гитаристтер Джон Маклафлин және Сонни Шаррок, клавишашылар Герби Хэнкок және Чик Корея, бас-кларнетші Бенни Моппин, электр бас-гитарист Майкл Хендерсон және барабаншылар Джек ДеДжоннет және Билли Кобхам. «Джек Джонсон» альбомы чарттарда үлкен жетістікке жете қоймады, бірақ замандас сыншылар тарапынан жақсы қабылданып, қазіргі кезде Дэвистің мансабындағы және джаз-рок жанрындағы ең үздік альбомдардың бірі саналады, сонымен қатар ол рок музыкасына жасаған ең айқын қадамы болып табылады. 2003 жылы түпнұсқа альбом «The Complete Jack Johnson Sessions» жинағының бір бөлігі ретінде қайта шығарылды. Бұл жинаққа бес дискі кіреді, онда жазба сессияларынан бұрын жарияланбаған музыка да бар.
Jack Johnson (also known as A Tribute To Jack Johnson on reissues) is a studio album and soundtrack by the American jazz trumpeter, composer, and bandleader Miles Davis. It was released on February 24, 1971, by Columbia Records. The album was conceived by Davis for Bill Cayton's documentary of the same name, on the life of boxer Jack Johnson. Its two 25 minute plus tracks were produced from recordings made on February 18 and April 7, 1970, at 30th Street Studio in New York City. Davis was inspired by the political and racial subtext of Johnson's saga as well as the hard rock and funk sounds of his own era, leading a rock inspired line up of musicians in the studio: guitarists John McLaughlin and Sonny Sharrock, keyboardists Herbie Hancock and Chick Corea, bass clarinetist Bennie Maupin, electric bassist Michael Henderson, and drummers Jack DeJohnette and Billy Cobham. Jack Johnson performed modestly on the record charts and was generally well received by contemporary critics. It has since been regarded as one of the best albums from Davis' career and the jazz rock genre, as well as his most overt venture into rock music. In 2003, the original album was reissued as part of The Complete Jack Johnson Sessions, a five disc box set featuring previously unreleased music from the recording sessions.
Өмірбаян
1970 жылы бокс промоутері Билл Кейтон Дэвисті боксшы Джек Джонсонның өмірі туралы түсіріп жатқан деректі фильмге музыка жазуды сұрады. Джонсонның тағдыры музыкантқа жекелеп тиді, ол альбомның қосымша жазбаларында Джонсонның боксшы ретіндегі шеберлігі, жылдам көліктерге, джазға, киімге және әдемі әйелдерге деген құштарлығы, өзінің қара нәсілдік табиғатын сақтауы және ақ адамдарға үлкен қара ер адам ретінде қауіп төндіретін бейнесі туралы жазды. Соның нәтижесінде шыққан «Джек Джонсон» альбомы Дэвис жазған екінші фильм музыкасы болды, алғашқысы – 1957 жылғы «Ascenseur pour l'échafaud».
Жазу және өндіріс
Джек Джонсонға жазылған музыка Дэвистің сол кездегі эклектикалық джаз фьюжн музыкасына деген қызығушылығын көрсетті, сонымен қатар келесі бірнеше жылда оны қызықтыратын қатал фанк стилін болжады. «Сіз естіген ең ұлы рок-н-ролл тобы» деп атаған топты құруды қалаған Дэвис, гитаристтер Джон Маклафлин мен Сонни Шаррок, клавишниктер Герби Хэнкок және Чик Корея, бас-кларнетші Бенни Моппин, барабаншылар Джек ДеДжоннет және Билли Кобхам қатысқан құрамда ойнады. Бірінші трек, «Right Off», бірнеше дубльдерден және Дэвис 1969 жылдың қараша айында жазған солодан құралған. Онда Слай және оның отбасының «Sing a Simple Song» әніне негізделген рифф те бар, ол ең анық 18:44-те естіледі. «Yesternow» трекінің көп бөлігі Джеймс Браунның «Say It Loud – I'm Black and I'm Proud» әніндегі бас партиясының сәл өңделген нұсқасына негізделген. «Right Off» B♭ аккорды негізіндегі бірнеше импровизациялардан тұрады, бірақ шамамен 20 минуттан кейін E аккордына ауысады. «Yesternow» да B♭ остинатоға ұқсас және C минорына өтеді. The Guardian газетінен Тім Каммингтің айтуынша, Джек Джонсон джаз бен Bitches Brew-дің кең текстураларын қалдырып, саясаттың, қаралардың күшін қолдайтын қозғалыстың және бокс спортының ықпалымен қатал рок пен фанкқа бағытталған тұжырымдаманы қабылдады. Голланд еске алады: «Дейвистің тобенің ілесіп жүретін жаттықтырушысы болды. Ол күнде спорт залына баратын. Ол қырық жасқа толған еді, музыканттар үшін бұл өте жақсы кезең, сіз күшті және барлық қабілеттеріңіз болғанда. Ол керемет ойнады».
Шығару және қабылдау
Джек Джонсон 1971 жылдың 24 ақпанында, лейблдан маркетингтік қолдау аз болса да, жарық көрді. Дэвистің сөзіне сүйенсек, пластинка бастапқыда дұрыс мұқабамен шықпаған: Джонсонның машинасынан жасалған, стильді дәуірде суреттелген иллюстрация. Ал мұқабаға арналған түпкілікті сурет – Дэвистің керней тартып, артқа иілген күйдегі фотосуреті – кейін шыққан басылымдарда қолданылды, олар «Джек Джонсонға арналған құрмет» деп аталды. 2003 жылы альбом «The Complete Jack Johnson Sessions» жинағына енді, ол бұрын жарияланбаған музыкалық материалдарды қамтитын бес дискілік жинақ. 1971 жылдың маусымында «The Village Voice» газеті үшін жазған сыншы Роберт Кристагау Джек Джонсонға «A плюс» бағасын берді және бұл оның Дэвистің «Milestones» (1958) және «Kind of Blue» (1959) шығармаларынан кейінгі сүйікті жазбасы екенін айтты. «Bitches Brew» альбомының ең жарқын сәттерімен салыстырғанда бұл альбомда қызығушылық азайғанын мойындаса да, Кристагау альбомның алдыңғы туындысының «жарқын идеяларын» «бір керемет түсінуге» біріктіретініне сенді. «The Hartford Courant» газетінің журналисі Стив Старгер альбомды «керемет» деп сипаттап, Дэвистің 20 жылдық «асылдар тізбегіндегі» тағы бір «бағалы қазына» деп атады, сондай-ақ тректер «ұзақ, құйылысқан, ыстық, ойлы, кескіш музыкалық тәжірибе құрайды, ол өнердің ең жоғары деңгейінен ешқашан төмендемейді» деп жазды. Старгер музыканттардың орындауын шеберлік деп бағалады және Питерстің соңындағы дауысы Джонсонның сөздеріне «қорқынышты сұлулық» сыйлайды деді. Джаз музыканты және журналист Леонард Федер бұл альбомға онша құлшыныс танытпады, ол «Лос-Анджелес Таймс» газетіне «Алдында да, артында да» деген тақырыпта сын мақала жазды. Джек Джонсонды «Bitches Brew-дің сөзсіз жеңісінен кейінгі» сәтсіздік деп қараған Федер, әсіресе Дэвистің альбомдағы «ритм бөлімі» деп аталатын «соққылап, сыңғырлап, дүркіреп келетін шабуылмен» сәйкес келуіне наразылық білдірді.
Мұра және қайта бағалау
Джек Джонсон Дэвистің мансабындағы шешімді кезең болды және содан бері оның ең ұлы туындыларының бірі саналады. Маклафлиннің сөзінше, Дэвис оны өзінің ең жақсы джаз-рок альбомы деп есептеген. The Penguin Guide to Jazz (2006) кітабында Ричард Кук «Джек Джонсон Майлс Дэвистің өнер және жеке өмірінде ең қиын он жылдықтың бастауында тұр» дейді, ал Том Халл оны трубашының электрлік кезеңінің «шынайы биіктерінің» бірі және оның ең жақсы альбомдарының қатарында атайды. Boston Herald оны Дэвистің «соңғы, шынымен ұлы альбомдарының» бірі және «ойналған ең күшті және ықпалды джаз-роктың бірі» деп сипаттайды. Шамамен 1985 жылы ол Дэвистің «Sketches of Spain» (1960) және «Джек Джонсон» альбомдарының көшірмелерін қарапайым қолданылған пластинкалар дүкенінен 5 доллардан арзанға сатып алды. «Содан бері олар маған шабыт сыйлап келе жатыр», - деді ол 2010 жылы The Quietus журналына берген сұхбатында. «Біреуі мені жан-жарға жыртып тастаса, екіншісі қайтадан біріктіріп жасайды».
Трек тізімі
Барлық әндер Майлс Дэвис құрастырған.
Диаграммалар
Кесте (1971) Ең жоғары позиция АҚШ Billboard 200 159 АҚШ Джаз альбомдары (Billboard) 4 АҚШ R&B альбомдары (Billboard) 47