Майлз Дэвис альбомы «Bitches Brew» – джаздың электрлі аспаптармен жаңа сатысы. 1970 жылы жарық көрген бұл альбом импровизация мен рок элементтерін үйлестіреді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Bitches Brew – американдық джаз трубашысы, композиторы және оркестр жетекшісі Майлс Дэвистің студиялық альбомы. Ол 1969 жылдың 19-21 тамызында Нью-Йорктегі Columbia студиясының B залында жазылып, 1970 жылдың 30 наурызында Columbia Records компаниясы арқылы шығарылды. Бұл оның бұрынғы, сыншылардың жоғары бағасын алған In a Silent Way (1969) альбомында таныстырған электр аспаптарымен тәжірибелерін жалғастырды. Электр фортепиано және гитара сияқты аспаптарды пайдалана отырып, Дэвис дәстүрлі джаз ырғақтарынан бас тартып, импровизацияға негізделген, рок әсерімен еркін аранжировкаларға көшті. Соңғы тректер продюсер Тео Мацеро тарапынан өңделді және біріктірілді. Албом бастапқыда сыншылар мен коммерциялық жағынан әртүрлі пікірлер алды, бірақ ол сәттілікке жетіп, Дэвистің АҚШ Billboard 200 тізіміндегі ең жоғары жетістігіне ие болды, 35-орынға дейін көтерілді. 1971 жылы ол «Үздік ірі джаз ансамблі альбомы» номинациясы бойынша «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды. 1976 жылы ол Американың дискілік индустрия қауымдастығынан алғашқы алтын сертификатын алды. Келесі жылдары Bitches Brew джаздың ең ұлы альбомдарының бірі және джаз-рок жанрының негізін қалаушысы ретінде танылды, сонымен қатар рок және 70-ші жылдардың кроссовер музыканттарына зор әсер етті. Бұл түпнұсқа альбом мен бұрын жарияланбаған материалдарды қамтитын төрт дискілік жинақ. 2003 жылы альбом бір миллион дана сатылып, платиналық сертификат алды.
Bitches Brew is a studio album by the American jazz trumpeter, composer, and bandleader Miles Davis. It was recorded from August 19 to 21, 1969, at Columbia's Studio B in New York City and released on March 30, 1970, by Columbia Records. It marked his continuing experimentation with electric instruments that he had featured on his previous record, the critically acclaimed In a Silent Way (1969). With these instruments, such as the electric piano and guitar, Davis departed from traditional jazz rhythms in favor of loose, rock influenced arrangements based on improvisation. The final tracks were edited and pieced together by producer Teo Macero. The album initially received a mixed critical and commercial response, but it gained momentum and became Davis' highest charting album on the U. S. Billboard 200, peaking at No. 35. In 1971, it won a Grammy Award for Best Large Jazz Ensemble Album. In 1976, it became Davis' first gold album to be certified by the Recording Industry Association of America. In subsequent years, Bitches Brew gained recognition as one of jazz's greatest albums and a progenitor of the jazz rock genre, as well as a major influence on rock and '70s crossover musicians. a four disc box set that includes the original album and previously unreleased material. In 2003, the album was certified platinum, reflecting shipments of one million copies.
Өмірбаян және жазу
1969 жылы Дэвистің негізгі жұмыс тобы сопрано саксофонда Уэйн Шортерден, бас-гитарада Дейв Холландтан, электр фортепианода Чик Кореадан және барабанда Джек ДеДжоннеттен құралған. Топ, ДеДжоннетсіз, *In a Silent Way* (1969) альбомын жазды, онда Джо Завинул, Джон Маклафлин, Тони Уильямс және Херби Хэнкок та болды. Альбом Дэвистің "электрлік кезеңінің" басталуын белгіледі, онда электр фортепиано, гитара және джаз фьюжн стилі сияқты аспаптар енгізілген. Келесі студиялық альбомы үшін Дэвис өзінің электронды және фьюжн стилін одан әрі зерттеуді қалаған. 1969 жылдың көктемінен тамызына дейін бес адамнан тұратын тобымен гастрольде жүрген кезде ол өзінің тобы үшін ойнауға жаңа шығармалар енгізді, соның ішінде "Miles Runs the Voodoo Down", "Sanctuary" және "Spanish Key" деген алғашқы нұсқалары болды. Карьерасының осы кезеңінде Дэвиске қазіргі рок және фанк музыкасы, Завинулдың Cannonball Adderley-мен бірлескен ойнауы және ағылшын композиторы Пол Бакмастердің шығармалары әсер етті. 1969 жылдың тамызында Дэвис өзінің тобымен репетиция өткізді, ол жаздыру сессиялары басталғанға дейін бір апта бұрын болды. Оның бес мүшесінен басқа, оларға Завинул, Маклафлин, Ларри Янг, Ленни Уайт, Дон Алиас, Джума Сантос және Бенни Маупин қосылды. "John McLaughlin" және "Sanctuary" әндері де 19 тамыздағы сессияда жазылды. Соңында топ "Фараон биін" жаттықты. Кейбіреулер бұл Дэвис өміріндегі әйелдерге сілтеме деп санайды, олар оны 60-шы жылдардағы мәдени өзгерістермен таныстырды. Басқа да түсіндірмелер бар. *Bitches Brew* студияны музыкалық аспап ретінде қолданудың де ізашарсы болды, бұл музыканың ажырамас бөлігі болған редакциялар мен студиялық эффекттердің жиынтығын қамтиды. Майлз және оның продюсері Тео Макеро студияны жаңаша, әсіресе атау трегі мен "Фараон биі" атты алғашқы тректерінде қолданды. Көптеген арнайы эффекттер болды, мысалы, таспаның бұрылысы, таспаның кідірісі, реверберациялық камералар және эхо эффекттер. Мацеро таспаларды интенсивті өңдеу арқылы көптеген жаңа музыкалық құрылымдарды ойлап тапты, оларды кейіннен топ тікелей концерттерде еліктеді. Классикалық білімді, 50-60-шы жылдардағы француз музыкасының эксперименттерінен әсер алған Макеро, композиция мен аранжировканың бір түрі ретінде таспаны өңдеуді қолданды. "Фараон биі" 19 редакциядан тұрады, оның әйгілі ашылуы белгілі бір бөлімдердің қайталау циклдарын пайдалана отырып, студияда толығымен құрылған. Кейінгі уақытта тректе бірнеше микро редакциялар бар: мысалы, 8:39-да алғаш рет пайда болған бір секундтық фрагмент 8:54 мен 8:59 аралығында бес рет қайталанады. Атау трегінде 15 түзету бар, тағы да бірнеше қысқа таспа фрагменттері, бұл жағдайда бес секундтық (сағат 3:01, 3:07 және 3:12). Сондықтан, *Bitches Brew* тек музыкалық инновацияның даулы классикасына айналып қана қоймай, студиялық технологияны ілгерілету арқылы да танымал болды. *Bitches Brew* көптеген жағынан революциялық болғанымен, оның ең маңызды жаңалығы ырғақтылық болды. Бұл жазбаның ырғақ бөлімі екі бассисттен (бірі бас гитарада, екіншісі контрабас), екі-үш барабаншыдан, екі-үш электропианино ойнаушыдан және перкуссионисттен тұрады, барлығы бір уақытта ойнайды. Пол Таннер, Морис Геров және Дэвид Мегилл түсіндіргендей, "рок топтары сияқты, Дэвис ырғақ секциясына ансамбльдің іс-әрекетінде басты рөл береді. Оның осындай үлкен ырғақ секциясын қолдануы сололықтарға сололарын кең, бірақ белсенді кеңістіктерге ұсынады".
By 1969, Davis' core working band consisted of Wayne Shorter on soprano saxophone, Dave Holland on bass, Chick Corea on electric piano, and Jack DeJohnette on drums. The group, minus DeJohnette, recorded In a Silent Way (1969), which also featured Joe Zawinul, John McLaughlin, Tony Williams, and Herbie Hancock. The album marked the beginning of Davis' "electric period", incorporating instruments such as the electric piano, guitar, and jazz fusion styles. For his next studio album, Davis wished to explore his electronic and fusion style even further. While touring with his five piece from the spring to August 1969, he introduced new pieces for his band to play, including early versions of what became "Miles Runs the Voodoo Down", "Sanctuary", and "Spanish Key". At this point in his career Davis was influenced by contemporary rock and funk music, Zawinul's playing with Cannonball Adderley, and the work of English composer Paul Buckmaster. In August 1969, Davis gathered his band for a rehearsal, one week prior to the booked recording sessions. As well as his five piece, they were joined by Zawinul, McLaughlin, Larry Young, Lenny White, Don Alias, Juma Santos, and Bennie Maupin. "John McLaughlin" and "Sanctuary" were also recorded during the August 19 session. Towards the end the group rehearsed "Pharaoh's Dance". Some believe it was a reference to women in Davis' life who were introducing him to cultural changes in the '60s. Other explanations have been given. Bitches Brew also pioneered the application of the studio as a musical instrument, featuring stacks of edits and studio effects that were an integral part of the music. Miles and his producer, Teo Macero, used the recording studio in radical new ways, especially in the title track and the opening track, "Pharaoh's Dance". There were many special effects, like tape loops, tape delays, reverb chambers and echo effects. Through intensive tape editing, Macero concocted many totally new musical structures that were later imitated by the band in live concerts. Macero, who has a classical education and was most likely inspired by '50s and '60s French musique concrète experiments, used tape editing as a form of arranging and composition. "Pharaoh's Dance" contains 19 edits – its famous stop start opening is entirely constructed in the studio, using repeat loops of certain sections. Later on in the track there are several micro edits: for example, a one second long fragment that first appears at 8:39 is repeated five times between 8:54 and 8:59. The title track contains 15 edits, again with several short tape loops of, in this case, five seconds (at 3:01, 3:07 and 3:12). Therefore, Bitches Brew not only became a controversial classic of musical innovation, it also became renowned for its pioneering use of studio technology. Though Bitches Brew was in many ways revolutionary, perhaps its most important innovation was rhythmic. The rhythm section for this recording consists of two bassists (one playing bass guitar, the other double bass), two to three drummers, two to three electric piano players, and a percussionist, all playing at the same time. As Paul Tanner, Maurice Gerow, and David Megill explain, "like rock groups, Davis gives the rhythm section a central role in the ensemble's activities. His use of such a large rhythm section offers the soloists wide but active expanses for their solos."
Шығару
"Bitches Brew" 1970 жылдың наурыз айында жарық көрді. Ол келесі төрт айда коммерциялық сәттілікке ие болып, 1970 жылдың 4 шілдесінде АҚШ-тың Billboard 200 тізімінде 35-орынға жетті. Бұл Дэвистің аталған тізімдегі екінші үздік көрсеткіші болып табылады, ал "Kind of Blue" винилде 3-орынды, ал 2020 жылы 12-орынды иеленді. 2003 жылдың 22 қыркүйегінде альбом АҚШ-та миллион дана сатылғаны үшін RIAA-дан платиналық сертификат алды.
Bitches Brew was released in March 1970. It gained commercial momentum for the next four months and peaked at No. 35 on the U. S. Billboard 200 for the week of July 4, 1970. This remains Davis' 2nd best performance on the chart behind Kind of Blue which has peaked at #3 on Vinyl and #12 in 2020. On September 22, 2003, the album was certified platinum by the RIAA for selling one million copies in the U. S.
Стандартты стерео нұсқасынан өзге, альбом квадрофоникалық дыбыс үшін де дайындалды. Columbia 1971 жылы SQ матрицалық жүйесін пайдаланып, төрт LP нұсқасын шығарды. Sony 2018 жылы Жапонияда альбомды Super Audio CD форматында, толық стерео және квадрофоникалық араластыруларын қамти отырып, қайта жариялады.
In addition to the standard stereo version, the album was also mixed for quadraphonic sound. Columbia released a quad LP version, using the SQ matrix system, in 1971. Sony reissued the album in Japan in 2018 on the Super Audio CD format containing both the complete stereo and quadraphonic mixes.
Қабылдау және мұра
1970 жылы Rolling Stone журналына жариялаған шолуында Лэнгдон Уиннер «Bitches Brew» альбомы Дэвис музыкасының «сұлулығымен, нәзіктігімен және таңғажайып күшімен» өркендегенін айтты, оны «формасы мен мазмұнында соншалықты бай екенін, ол тыңдаған әркімнің қиялын қанаттандырып, оны еркін ойға жетелейтінін» атап өтті. Ол альбомның «тыңдаушының қаншалықты ынталы екеніне қарай сыйлық беретініне» қорытынды жасады. Village Voice газетінің сыншысы Роберт Кристагау оны «жаз бен рокқа ұқсас керемет музыка» деп бағалап, жылдың үздік джаз альбомы деп атады, ал «Jazz & Pop» журналының дауыс беруі бойынша Дэвисті «жылдың джаз музыканты» деп таныды. Біраз жылдар өткен соң ол альбомға деген ынтасы азайды; Кристагаудың «Record Guide: Rock Albums of the Seventies» (1981) кітабында «Bitches Brew» альбомын «көптеген идеялардың жарқын шашырауы, сондықтан ол шатасқан әсер қалдырады» деп сипаттады, сондай-ақ Тони Уильямстың «In a Silent Way» альбомындағы тұрақты рок ырғақтары «латын және фанк полиритмінің нәзік түстерімен ауыстырылды, бірақ олар қажетті күшті жинамады» деді. Ол музыканың «керемет ұсыныс беретінімен, бірақ толыққанды әсер қалдырмайтынын» айтты. «Осылай рок музыка болуы керек». Альбом шыққаннан бері бір миллионнан астам данасы сатылып, 1970-ші жылдардағы жазушылардың пікірінше, ол джаздың кең көрермендер арасындағы жаңадан танылуына ықпал етті. Майкл Сегел 1978 жылы жазғандай, 1960-шы жылдары джаз «коммерциялық жағынан өлі» деп есептелген, бірақ альбомның табысы «музыка индустриясының басшыларының джазға бағытталған музыканың сату әлеуетін көруіне» мүмкіндік берді. Бұл Дэвистің жаңа джаз стилін «жетілдірген» және миллиондаған данасы сатылған басқа фьюжн жазбаларына жол ашты, соның ішінде Херби Хэнкоктің «Head Hunters» (1973) және Джордж Бенсонның 1976 жылғы «Breezin'» альбомы. Кейін джаз сыншысы болған Том Халл: «70-ші жылдардың басында біз «Bitches Brew» альбомын түнгі салқын музыка ретінде тыңдайтынбыз – сол кезде мен кездестірген жалғыз джаз осы болатын». Тәуелсіз ғалым Джейн Гарридің айтуынша, «Bitches Brew» джаз-фьюжн жанрын анықтады және танымал етті, оны джаз-рок деп те атайды, бірақ оны көптеген консерваторлар жек көрді. Джаз сыншысы және продюсер Боб Раш: «Мен үшін бұл ұлы қара музыка емес еді, бірақ мен оны Blue Note және Prestige сияқты сенімді компаниялардың каталогтарын тұншықтыра бастаған коммерциялық дерттің бір бөлігі деп қарадым. Бүгін оны жақсырақ естимін, өйткені қазір одан да нашар музыка көп». Альбом джаз қауымдастығы арасында қозғаған дауға қарамастан, ол 1970 жылы DownBeat журналының жылдық сыншылар сауалнамасында жеңіске жетті. The Penguin Guide to Jazz «Bitches Brew» альбомын «соңғы жарты ғасырдағы кез келген көркемдік формадағы ең керемет шығармашылық мәлімдемелердің бірі» деп атады. «Бұл сонымен қатар терең кемшіліктері бар, қатты шулы музыкадан тұратын алып дене, ол ешқандай танымал формада шешілмейді». 2003 жылы альбом Rolling Stone журналының барлық уақыттың ең үздік 500 альбомының тізімінде 94-орынды иеленді. Тоғыз жылдан кейін бір сатыға төмен түсті. 2020 жылғы тізімде ол 87-орынға көтерілді. Бұл жетістікке қоса, альбом басқа бірнеше журналдардың әртүрлі жанрлардағы «үздік альбомдар» тізімдерінің жоғарғы жағында немесе жақын қатарында болды. Альбом «1001 Albums You Must Hear Before You Die» кітабына да енгізілген. Эксперименталды джаз барабаншысы Бобби Превитт «Bitches Brew» альбомын «жаңарушы» деп санады: «Қазір қанша жаңа музыка естисіз? Бұл музыка бұрын естімегендей сезім береді. Ол басқа бір орыннан келді. Қазір осындай музыканы қанша естисіз?» Британдық рок-тобы Radiohead әншісі Том Йорк 1997 жылғы «OK Computer» альбомына оның әсер еткенін айтты: «Бір нәрсені құрастырып, оның құлауын бақылау – осының сұлулығы. Бұл біз тырысқан нәрсенің ядросы болды». Әнші Билал оны өзінің 25 сүйікті альбомының қатарына қосып, Дэвистің стильдік жаңаруына сілтеме жасады. Рок және джаз музыканты Дональд Фейген альбомды «Майлз үшін тек үлкен қоқыс» деп сынға алды. «Мен оны тыңдай алмадым. Ол [Дейвис] фанк пластинкасын жасауға тырысып, дұрыс емес адамдарды таңдаған сияқты. Олар фанк ойнауды түсінбеді. Олар жеткілікті тұрақты емес еді».
Reviewing for Rolling Stone in 1970, Langdon Winner said Bitches Brew shows Davis' music expanding in "beauty, subtlety and sheer magnificence", finding it "so rich in its form and substance that it permits and even encourages soaring flights of imagination by anyone who listens". He concluded that the album would "reward in direct proportion to the depth of your own involvement". Village Voice critic Robert Christgau deemed it "good music that's very much like jazz and something like rock", naming it the year's best jazz album and Davis "jazzman of the year" in his ballot for Jazz & Pop magazine. Years later, he had lost some enthusiasm about the album; in Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981), he called Bitches Brew "a brilliant wash of ideas, so many ideas that it leaves an unfocused impression", with Tony Williams' steadier rock rhythms from In a Silent Way replaced by "subtle shades of Latin and funk polyrhythm that never gather the requisite fervor". He concluded that the music sounded "enormously suggestive, and never less than enjoyable, but not quite compelling. Which is what rock is supposed to be." Selling more than one million copies since it was released, Bitches Brew was viewed by some writers in the 1970s as the album that spurred jazz's renewed popularity with mainstream audiences that decade. As Michael Segell wrote in 1978, jazz was "considered commercially dead" by the 1960s until the album's success "opened the eyes of music industry executives to the sales potential of jazz oriented music". This led to other fusion records that "refined" Davis' new style of jazz and sold millions of copies, including Head Hunters (1973) by Herbie Hancock and George Benson's 1976 album Breezin'. Tom Hull, who would later become a jazz critic, has said, "Back in the early '70s we used to listen to Bitches Brew as late night chill out music – about the only jazz I ran into at the time." According to independent scholar Jane Garry, Bitches Brew defined and popularized the jazz fusion genre, also known as jazz rock, but it was hated by a number of purists. Jazz critic and producer Bob Rusch recalled, "This to me was not great Black music, but I cynically saw it as part and parcel of the commercial crap that was beginning to choke and bastardize the catalogs of such dependable companies as Blue Note and Prestige I hear it 'better' today because there is now so much music that is worse." Despite the controversy the album stirred among the jazz community, it nonetheless topped DownBeat's annual critics' poll in 1970. The Penguin Guide to Jazz called Bitches Brew "one of the most remarkable creative statements of the last half century, in any artistic form. It is also profoundly flawed, a gigantic torso of burstingly noisy music that absolutely refuses to resolve itself under any recognized guise." In 2003, the album was ranked number 94 on Rolling Stone magazine's list of the 500 greatest albums of all time. Nine years later, it went down one spot. In the 2020 list, it climbed to number 87. Along with this accolade, the album has been ranked at or near the top of several other magazines' "best albums" lists in disparate genres. The album was also included in the book 1001 Albums You Must Hear Before You Die. Experimental jazz drummer Bobby Previte considered Bitches Brew to be "groundbreaking": "How much groundbreaking music do you hear now? It was music that you had that feeling you never heard quite before. It came from another place. How much music do you hear now like that?" Thom Yorke, singer of the English rock band Radiohead, cited it as an influence on their 1997 album OK Computer: "It was building something up and watching it fall apart, that's the beauty of it. It was at the core of what we were trying to do." The singer Bilal names it among his 25 favorite albums, citing Davis' stylistic reinvention. Rock and jazz musician Donald Fagen criticized the album as "essentially just a big trash out for Miles To me it was just silly, and out of tune, and bad. I couldn't listen to it. It sounded like [Davis] was trying for a funk record, and just picked the wrong guys. They didn't understand how to play funk. They weren't steady enough."