1915 жылғы Ұлыбританияда әскерге шақыру науқаны: «Дерби жоспары»
Derby Scheme
Дерби жоспары: 1915 ж. Ұлыбританиядағы әскерге жазылу науқаны. Ерлерді ерікті түрде әскери қызметке бағыттауға күш көрсетілді. Соғысқа қатысу туралы мәлімдеме жасау талап етілді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1915 жылы Ұлыбританияда сарбаздарды жалдауға бағытталған үгіт-насихат жоспары.
1915 propaganda scheme to enlist soldiers in the United Kingdom
Дерби жоспары 1915 жылдың күзінде Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбританияда Герберт Китченердің жаңа Бас рекрутинг директоры, Дербидің 17-ші графы Эдвард Стэнли (1865–1948) тарапынан ұсынылды және оның атымен аталды. Ол әскери қызметке жарамды деп есептелген ер адамдарды өз еркімен қатарына қосылуға итермелеу үшін күшті қысым тактикасын пайдаланды. Тәліміздің шамамен 2/3 бөлігін құраған некеде тұрмаған ерлердің және үйленгендердің жартысына жуығын көндіруге қарамастан, соғыс кезеңіндегі жұмыс күшінің қажеттілігі соншалықты зор болды, 1916 жылға қарай әскери қызмет туралы заң қабылданып, міндетті түрде әскери қызметке шақыру енгізілді.
The Derby Scheme was introduced during World War I in Britain in the autumn of 1915 by Herbert Kitchener's new Director General of Recruiting, Edward Stanley, 17th Earl of Derby (1865–1948) after which it was named. It used strong pressure tactics to try to pressure men regarded as eligible to serve in the military to voluntarily enlist. In spite of persuading nearly 2/3 of single men and almost half of married to do so, wartime manpower needs were sufficiently great that by 1916 the Military Service Act would be passed instituting compulsory conscription.
Тарих
1915 жылдың ортасына қарай соғыс күтілгеннен ұзаққа созылды және британдық әскерге көбірек сарбаздар қажет болды; «Дерби жоспары» – тағайындалған сауалнамашыларды пайдалану арқылы қанша адамды алуға болатынын анықтау мақсатындағы шара болатын. Сауалнамашылар үйге барып, соғысқа «ерікті» болуға көндіру үшін жарамды ерлермен сөйлесетін. 18-ден 41 жасқа дейінгі, «маңызды» (қажетті) мамандық иесі емес әрбір ер адам, шақырылғанда дереу немесе кейінге қалдырып әскери қызметке кіруге дайын екенін жария етуі керек еді. Жоспар жарияланғаннан кейін, кейбіреулер күтудің орнына дереу жұмыскерлерді қабылдау кеңсесіне барып тіркелді. Процесс 1915 жылдың тамызындағы Ұлттық тізілімдегі әрбір жарамды азаматтың тіркеу карточкасын көшіруден басталды, содан кейін ол көшірме жергілікті сайлау округінің Парламенттік жұмыскерлерді қабылдау комитетіне жіберілді. Бұл комитет «тактикалық және ықпалды» деп санайтын, бірақ өздері қызметке жарамсыз деп есептелетін «сауалнамашыларды» тағайындады. Көптеген сауалнамашылар саясатта тәжірибелі болды, бірақ зейнеткерлікке шыққан ардагерлер мен әскери қызметтегі сарбаздардың әкелері тиімдірек болды, ал кейбіреулері көндіру үшін тікелей қорқыту тактикасын қолданды. Әйелдерге сауалнама жүргізуге рұқсат берілмегенімен, олар мекенжайын ауыстырған ерлерді іздеуге көмектесті. Әрбір ер адам Дерби графынан келген хаттың көшірмесін алды, онда бағдарлама түсіндірілді және «біз сияқты өмір үшін күресіп жатқан елде» екендігі айтылды. Сауалнамашымен кездескен әрбір ер адам әскери қызметке қатыса ма, жоқ па, соны айтуы керек еді; ешкімге оның орнына сөйлеуге рұқсат етілмеді. Келісім білдіргендер 48 сағат ішінде жұмыскерлерді қабылдау кеңсесіне келуге уәде беруі керек еді, ал кейбіреулері дереу сонда сүйемелдеді. Егер олар медициналық тексеруден өтсе, ант беріп, 2с 9д ‘тіркелу сыйақысын’ алды. Келесі күні, әскери қызметке кейін шақырылуды күткен («А класы») ерлер Б армия резервіне ауыстырылды. Патшалық тәжін бейнелейтін хаки түсті жең таспасы әскери қызметке шақырылған немесе қабылданбаған барлық адамдарға, сондай-ақ суретте көрсетілгендей, «маңызды» және зейнеткерлікке шыққандарға берілді: (1916 жылдың қаңтарында әскери қызметке шақыру енгізілгеннен кейін бұл тоқтатылды). «А класының» әрбір сарбазының мәліметтері ақ карточкаға көшіріліп, 46 үйленген немесе үйленбеген жас тобының біріне жіберілді. Тек толық топтар ғана белсенді қызметке шақырылатыны, алдын ала 14 күн бұрын хабарланатыны уәделенді. Үйленбегендер тобы үйленгендерге дейін шақырылатын, ал жоспар басталғаннан кейін үйленгендер үйленбеген деп саналды. Үйленгендерге, егер әскери міндеттілік енгізілмесе, жеткілікті үйленбегендер тіркелмесе, олардың тобы шақырылмайтынына кепілдік берілді. Бұл жоспар 1915 жылдың қараша және желтоқсан айларында жүзеге асырылды және 318 553 медициналық жарамды сарбазды қамтыды. Алайда, үйленбеген сарбаздардың 38%-ы және үйленген сарбаздардың 54%-ы соғысқа қатысуға бағытталған жаппай қысымға қарсылық көрсетті, сондықтан британ үкіметі шетелдегі қазалардың өсуіне байланысты қосымша сарбаздарды қамтамасыз етуді мақсат етіп, 1916 жылдың 27 қаңтарында әскери қызметке шақыруды бекіткен 1916 жылғы Әскери қызмет туралы заңды қабылдауға мәжбүр болды.
By mid 1915, the war was lasting longer than had been anticipated and the British military required more recruits; 'Derby's scheme' was a survey to determine how many could be obtained, via the use of appointed canvassers visiting eligible men at home to persuade them to 'volunteer' for war service. Every eligible man, aged 18 to 41, who was not in a "starred" (essential) occupation was required to make a public declaration of whether he would enlist immediately or defer his service to a later date, to appear when called. When the scheme was announced, some went to the recruiting office immediately, rather than wait for the inevitable. The process began with each eligible man’s registry card from the August 1915 National Registry being copied onto another card which was sent to his local constituency's Parliamentary recruiting committee. This Committee appointed 'canvassers' who they considered "tactful and influential men", and not themselves liable for service, to visit the men at their homes. Many canvassers were experienced in politics, though discharged veterans and the fathers of serving soldiers proved the most effective, while some just used threats to persuade. Although women were not allowed to canvas, they did contribute by tracking men who had moved address. Each man would be given a copy of a letter from the Earl of Derby, explaining the programme and rather dramatically stating that they were in "a country fighting, as ours is, for its very existence". Faced with the canvasser, each man had to say whether or not he would attest to join the forces; no one was permitted to speak for him. Those who did agree to attest had to promise to present themselves at their recruiting office within 48 hours, while some were accompanied there immediately to make sure. If they passed a medical examination, they were sworn in and paid a 'signing bonus' of 2s 9d. The next day, men who chose to defer their service until called at a later date ("Class A") were transferred to Section B Army Reserve. A khaki armband bearing the Royal Crown was provided to all who had enlisted, or who had been rejected, as well as to starred and discharged men, pictured here: (This ceased once conscription was introduced, Jan.1916). The data of each Class A enlistee was copied onto a white card, used to assign him to one of 46 married or unmarried age groups. It was promised that only entire groups would be called for active service, after 14 days prior notice. Single men's groups would be called before married, any who wed after the day the scheme began were still classified as single. Married men were assured their group would not be called if too few single men attested unless conscription was introduced. The scheme was undertaken during November and December 1915 and obtained 318,553 medically fit single men. However, 38% of single men and 54% of married men had resisted the mass orchestrated pressure to enlist in the war, so the British Government, determined to ensure a supply of replacements for the mounting casualties overseas, had to pass the Military Service Act 1916, which authorized conscription, on 27 January 1916.