Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка дипломаты, американдық романіст Генри Джексон ван Дайк кіші (10 қараша 1852 – 10 сәуір 1933) – американдық жазушы, педагог, дипломат және пресвитериан дін қызметкері.
American diplomat
the American novelist
Henry Jackson van Dyke Jr. (November 10, 1852 – April 10, 1933) was an American author, educator, diplomat, and Presbyterian clergyman.
Ерте өмір
Ван Дайк 1852 жылдың 10 қарашасында Пенсильвания штатының Германтаун қаласында дүниеге келді. Ол Генри Джексон ван Дайк ағаның (1822–1891) ұлы, ол Бруклиндегі көрнекті пресвитериан пасторы болған және соғысқа дейінгі жылдары құлдырауға қарсы көзқарастарымен белгілі болды. Оның әулетінің тамыры 1652 жылы Голландиядан Солтүстік Америкаға эмиграциялаған Ян Томассе ван Дайкқа дейін жетеді.
Van Dyke was born on November 10, 1852, in Germantown, Pennsylvania. He was the son of Henry Jackson van Dyke Sr. (1822–1891), a prominent Brooklyn Presbyterian clergyman known in the antebellum years for his anti abolitionist views. The family traced its roots to Jan Thomasse van Dijk, who emigrated from Holland to North America in 1652.
Мансап
Ол 1899-1923 жылдар аралығында Принстон университетінде ағылшын әдебиеті профессоры болды. Оның ықпалына түскен көптеген студенттерінің ішінде, ерекше айта келер болсақ, болашақ белгілі саяхат жазушысы Ричард Холлибертон (1900–1939), сол кезде «Princeton Pictorial» журналының бас редакторы болды. Ван Дайк 1906 жылғы «The Book of Common Worship» атты алғашқы пресвитериандық басылған литургияны жазған комиссия төрағасы болды. 1908–09 жылдары доктор ван Дайк Париж университетінде лекция оқыды. Президент Вудро Вильсонның, Ван Дайктің досы және бұрынғы сыныптасының тағайындауымен, ол 1913 жылы Нидерланды мен Люксембург елдеріне министр болып тағайындалды. Оның тағайындалғаннан кейін көп ұзамай Бірінші дүниежүзілік соғыс Еуропаны үлкен дағдарысқа ұрды. Еуропаның түкпір-түкпірінен келген американдықтар Голландияны паналау орны ретінде таңдады. Елшілік тәжірибесі болмаса да, ван Дайк жақсы дайындалған дипломаттай өзін ұстады, Еуропадағы американдықтардың құқықтарын қорғады және оларға көмек көрсету жұмыстарын ұйымдастырды. Кейіннен ол өзінің тәжірибесі мен ой-пікірлерін «Pro Patria» (1921) кітабында баяндады. Ван Дайк 1916 жылдың желтоқсан айының басында елшіліктен кетіп, АҚШ-қа оралды. Одан кейін ол Америка өнер және әдебиет академиясының мүшесі болып сайланды және көптеген басқа да наградалар алды. Ван Дайк Хелен Келлердің досы болды. Келлер былай деп жазды: «Доктор ван Дайк қиын мәселеге тап болғанда, көмектесетін досың болу керек. Ол өзге біреу үшін немесе оны қызықтыратын мәселе үшін күндіз-түні қиындыққа төзе алады. "Мен оптимист емеспін, – дейді доктор ван Дайк, – әлемде де, менде де зұлымдық тым көп. Мен пессимист те емеспін, әлемде де, Құдайда да жақсылық көп. Сондықтан мен жай ғана мелиористпін, Ол әлемді жақсырақ етуді қалайды деп сенемін, және көмектесу үшін өз үлесімді салуға тырысамын және оның көбірек болғанын тілеймін". Ол 1910 жылдың 23 сәуірінде Брик Пресвитериан шіркеуінде Марк Твеннің қоштасу рәсімін өткізді. Ван Дайк 1933 жылдың 10 сәуірінде қайтыс болды. Ол Принстон зиратында жерленген. Оның ұлы Тертиус ван Дайк жазған «Генри Ван Дайк: Биография» атты Ван Дайктің өмірбаяны 1935 жылы жарық көрді.
He served as a professor of English literature at Princeton between 1899 and 1923. Among the many students whom he influenced was, notably, future celebrity travel writer Richard Halliburton (1900–1939), Editor in Chief, at the time, of the Princeton Pictorial. Van Dyke chaired the committee that wrote the first Presbyterian printed liturgy, The Book of Common Worship of 1906. In 1908–09 Dr. van Dyke was a lecturer at the University of Paris. By appointment of President Woodrow Wilson, a friend and former classmate of van Dyke, he became Minister to the Netherlands and Luxembourg in 1913. Shortly after his appointment, World War I threw Europe into dismay. Americans all around Europe rushed to Holland as a place of refuge. Although inexperienced as an ambassador, van Dyke conducted himself with the skill of a trained diplomat, maintaining the rights of Americans in Europe and organizing work for their relief. He later related his experiences and perceptions in the book Pro Patria (1921). Van Dyke resigned as ambassador at the beginning of December 1916 and returned to the United States. He was subsequently elected to the American Academy of Arts and Letters and received many other honors. Van Dyke was a friend of Helen Keller. Keller wrote: "Dr. van Dyke is the kind of a friend to have when one is up against a difficult problem. He will take trouble, days and nights of trouble, if it is for somebody else or for some cause he is interested in. 'I'm not an optimist,' says Dr. van Dyke, 'there's too much evil in the world and in me. Nor am I a pessimist; there is too much good in the world and in God. So I am just a meliorist, believing that He wills to make the world better, and trying to do my bit to help and wishing that it were more.'" He officiated at the funeral of Mark Twain at the Brick Presbyterian Church on April 23, 1910. Van Dyke died on April 10, 1933. He is buried in Princeton Cemetery. A biography of Van Dyke, titled Henry Van Dyke: A Biography, was written by his son Tertius van Dyke and published in 1935.
Мұрағаттық жинақтар
Пресвитериандық тарихи қоғамында Ван Дайктың 1875 жылдан 1931 жылға дейінгі уағыздары, жазбалары және сөздерінің жинағы сақталған. Бұл жинаққа сондай-ақ 1912 жылға жатқан екі өмірбаяндық мақала мен өлең де кіреді.
The Presbyterian Historical Society has a collection of Van Dyke's sermons, notes and addresses from 1875 to 1931. The collection also includes two biographical essays and a poem from 1912.