Жоаким Суэйру Перейра Гомеш: Португалия әдебиетінің көрнекті өкілі
Soeiro Pereira Gomes
Жоаким Соэйру Перейра Гомеш (1909-1949) – португалиялық жазушы, 20 ғ. әдебиетінің маңызды тұлғасы. Неореализмнің өкілі, коммунист, реалисттік туындылар авторы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Португалиялық жазушы (1909–1949)
Portuguese writer (1909–1949)
Жоаким Соэйро Перейра Гомес (14 сәуір 1909 – 5 желтоқсан 1949) – реалистік бағытқа ерекше ықпал еткен португалиялық жазушы және 20 ғасырдағы португалия әдебиетінің көрнекті тұлғаларының бірі. Перейра Гомес Альвес Редольмен бірге португалиялық неореализм қозғалысының ең ірі өкілі саналады. Ол сонымен қатар коммунистік идеологияны жақтаған белсенді тұлға болды, және бұл оның туындыларында үнемі көрінетін. Лиссабондағы Португалия Коммунистік партиясының бас кеңсесі (Соэйро Перейра Гомес ғимараты) оның құрметіне аталған.
Joaquim Soeiro Pereira Gomes (14 April 1909 – 5 December 1949) was a Portuguese writer of realist influence and became one of the major names of Portuguese literature of the 20th century. Pereira Gomes is, along with Alves Redol, the biggest name of the Portuguese neo realist movement. He was also a communist militant and that was always present in his work. The Portuguese Communist Party headquarters (Soeiro Pereira Gomes Building), in Lisbon, is named after him.
Өмір
Сойро Гестасода, Баяо округінде, Порту облысында екі шаруанның ұлы болып дүниеге келді. Ол Коимбрадағы Ауыл шаруашылығы мектебінде оқыды. Оқуын аяқтағаннан кейін Португалияға қайтып келгенге дейін бір жыл португалдық Анголада жұмыс істеді. Содан кейін ол Альхандраға қоныстанды, жергілікті цемент зауытында жұмыс істеді, онда жұмысшылар арасында мәдени жандандырудың қарқынды науқанын жүргізді. Бірақ оны ерекшелендіргені – жазушылық қызметі және португалдық қоғамға социалистік реализмнің ықпалы болды. 1939 жылы ол алғашқы мәтіндерін апталық «О Диабо» газетінде жариялай бастады. Оның маңызды туындыларының арасында терең әлеуметтік сынға толы екі роман – «Esteiros» және «Engrenagem», сондай-ақ коммунизм мен коммунистік күресті дәріптейтін бірнеше әңгімелер бар. Португалия Коммунистік партиясының мүшесі ретінде Сойро Орталық Комитетінің құрамында болды және Португалияның фашистік режимінің репрессияларына байланысты жасырын өмір сүруге мәжбүр болды. Осындай қауіпті және қиын жағдайда, көп темекі шегу салдарынан Сойро өкпе рагына шалдықты және қажетті медициналық көмек ала алмай қайтыс болды. Оның ең маңызды туындысы – 1941 жылы жарық көрген «Esteiros» романы, онда Альваро Кунал салған көптеген суреттер бар, ол «ешқашан бала болмаған адамдардың ұлдарына» арналған. Бұл – әлеуметтік жағдайына байланысты оқу орнына емес, кішкентай кірпіш зауытында жұмыс істеуге мәжбүр болған жағдайлы топтың балалары туралы әңгіме. Кітап үстем әлеуметтік жүйенің және оның көптеген теңсіздіктерін қатаң сынап көрсетеді. Ол сондай-ақ өлімінен кейін жарық көрген «Engrenagem» романын жазды. Онда ауыл шаруашылығының өнеркәсіптік ортаға айналуының салдары бейнеленген. «Esteiros» романынан айырмашылығы, «Engrenagem» романында күшті памфлеттік үн естіледі. Бұл романды Гомес пен Португалия Коммунистік партиясы арасындағы тығыз байланыстың нәтижесі деп санауға болады. Альвес Редол, Фернандо Намора және Мануэль да Фонсекамен бірге Гомес португалдық неореализм деп аталатын қозғалыстың негізін қалаушыларының бірі екенін айтуға болады.
Soeiro was born in Gestaçô, Baião, Porto District, the son of two farmers. He studied in the Agricultural School in Coimbra. After finishing his studies, he emigrated to Portuguese Angola, where he worked for one year before returning to Portugal. He then settled in Alhandra, working in the local cement plant, where he developed an intense campaign of cultural dynamization among the workers. But what really made him remarkable was his work as a writer and his influence upon Portuguese society socialist realism. In 1939, he started publishing his first texts in the weekly newspaper O Diabo. Among his major works there are two novels of deep social criticism Esteiros and Engrenagem and several stories that are an exaltation of Communism and communist militancy. As a member of the Portuguese Communist Party, Soeiro was member of the Central Committee and was forced to live underground due to the repression of the Portuguese Fascist regime. While living in such dangerous and precarious conditions and the fact he was a heavy smoker, Soeiro developed lung cancer and died of it, being unable to receive the medical help that he needed. His major work is Esteiros, published in 1941, featuring many drawings by Álvaro Cunhal, dedicated to the 'Sons of the men who were never a child '. It is the story of a lower class group of boys that, because of their social status, are forced to work in a small brick plant instead of studying. The book is a harsh critique of the dominant social system and its countless inequalities. He also wrote a novel which was posthumously published: Engrenagem. It displays the changes suffered by an agricultural environment transformed into an industrial one. Differently from Esteiros, in Engrenagem, one may find a strong pamphleteer tone. It could be considered as a result of the close relationship between Gomes and the Portuguese Communist Party at the time he composed the novel. It is right to say that, along with Alves Redol, Fernando Namora and Manuel da Fonseca, Gomes is one of the fathers of the movement known as Portuguese Neo Realism.