Құрметті Питер: Клюни аббаты және қасиеттісі

Кіріспе

Француз абысы және әулиесі (шамамен 1092 – 25 желтоқсан 1156)

Пётр Қадірлі (шамамен 1092 – 25 желтоқсан 1156), сондай-ақ Монбуйсьелік Пётр деп те белгілі, Клунидегі бенедиктин аббаттығының абысы болды. Ол орта ғасырларда қасиетті деп жарияланбаса да, әулие ретінде құрметке ие болды. 1862 жылы Папа Пий IX оның тарихи құлшынығын бекітті, ал 2004 жылы Ватикан шығарған "Martyrologium Romanum" оны бақытты деп санайды.

Өмір

Ол Оверньдегі Баталы Рейнгарданың баласы болған, Петір туғаннан кейін "Құдайға бағышталған" және Клюни қауымының Соксиланг монастырына берілді, онда ол он жеті жасында ант берді. Жиырма жасында ол профессорлық лауазымға ие болды және Везелей монастырының преоры болып тағайындалды, кейіннен Домен монастырына ауысты. Везелей мен Домендегі табыстары оны отыз жасында орденнің бас абысы болып сайлауға әкелді. Оның алдындағы аббат Понтий папамен орнынан алынғаннан кейін, Пётр басқа ордендер мен көрнекті монахтар мен теологтардың, соның ішінде Цистерциан монахтарының сын-пікірлеріне қарамастан, Клюниандықтар орденінің қажырлы реформаторы болды. Оның орденін сыншыларға қарсы қорғауы және радикалды реформаларды енгізуі оған "қадірлі" деген атақ берді. Пётр ұлттық және діни жетекшілердің серіктесі ретінде көптеген халықаралық діни кеңестерге қатысты. 1134 жылы Пиза кеңесі мен 1147 жылы Реймс кеңесі кезінде ол папа Инокентий ІІ-нің ісіне қолдау көрсетті және шіркеудің жіктелуін болдырмауға көмектесті. Ол француз теологы Питер Абелардтың рационалистік Троицасын Сенс кеңесі үкіміне қарсы қорғады, Абелардты Клюниде қонақжайлық танытты. 1138 және 1142 жылдар аралығында Винчестер мен Гластонберидің Епископы Генрих Блуамен достық пен хат алмасу, оның пікірсайыс қабілетімен бірге оның стипендиясын кеңінен танытты. Пётр мен Бернард Клервоның арасындағы өштес келісімді Бернардтың цистерциандарының Клюниан ордендеріне деген қысымшылығын егжей-тегжейлі баяндаған соңғы зерттеулердің негізінде беткейлік деп қарастыру керек. Сондай-ақ, Клюниде қолдану үшін бірнеше музыкалық композициялар жазды. Пётр Хөрметке лайық 1156 жылы 25 желтоқсанда Клуниде қайтыс болды. Пётр аударған арабша қолжазбалар араб тілінен аударма үшін маңызды орталық болған Толедодан алынған болуы мүмкін. Алайда Петір өз аудармашыларымен солтүстікке қарай, мүмкін Ла-Риохада кездескен болса керек. Бұл жобада исламға қатысты бірқатар мәтіндер аударылды (бұлар "corpus toletanum" деп аталады). Олар: әл-Киндидің кешірім айтуы; және ең бастысы араб Құранның латын тіліне аударылған алғашқы аудармасы ("Лекс Махмет псевдо-пророк"), оның негізгі аудармашысы Роберт Кеттон болды. Бұл жинақты құрастыру мен оған түсініктемелер жазудың арқасында Пётр Толедолық пайда болды, ал Пётр Пуатьелік (Пётр Бағалының хатшысы) түпкілікті латын нұсқасын өңдеуге көмектесті. Командаға Роберт Кеттонның досы Герман Каринтиялық және Мұхаммед деген мұсылман да кірді. Бұл аударма 1143 жылдың маусым-шілде айларында аяқталып, "Ислам зерттеулерінің бір маңызды кезеңін" бейнелейді. Бұл аударма арқылы Батыс елдері алғаш рет ислам дінін зерттеуге арналған құралға ие болды". Джордж Сэйл аударманы "сансыз қателіктер" бар және "Құранға мүлдем ұқсамайды" деп сынға алды. Пётр жаңадан аударылған материалды өзінің ислам туралы жазбаларында қолданды, олардың ең маңыздылары - "Summa totius heresis Saracenorum" (Сарацендердің бүкіл ережесінің түйіні) және "Liber contra sectam sive heresim Saracenorum" (Сарацендердің сектасының немесе ережесінің жоққа шығарылуы). Бұл еңбектерде Питер исламды христиандық ересі ретінде бейнелейді, ол жалған дінге жақындап келеді, Ирвен Ресник оны дәл айтқандай: text=Питер исламды тәуелсіз дін ретінде танымайды; керісінше, ол мұсылмандар христиандық ереске қосылады деп ойлайды, өйткені олар "бізбен бірге кейбір нәрселерге сенетіндіктен" және олар бұл сенімдерді Сергий сияқты ерестік христиандардан үйренгендіктен; мүмкін, ол оларды жалған діндар (pagani) немесе жалған діндар (ethnici) деп атауға тиіс, бірақ олар басқа еретиктер сияқты христиандық сакраменттердің ешқайсысына қатыспайды. Бірақ ол мұсылмандарды еретик деп қарастырғандықтан, оларды яһудилерден де, басқа дінге сенбейтіндерден де бөлек санайды. 1143 жылы Испаниядан оралғаннан кейін, Петр өзінің соңғы пікіріне келтірген Петробрустарға қарсы айтыста "Біздің күнімізде әлемде негізінен төрт түрлі секта бар, яғни христиандар, яһудилер, сарацендер және пұтқа табынушылар. . " деп жазылған . (Contra Petrobrusianos haereticos 161, 94-бет) Алайда, яһудилер де, мұсылмандар да белгілі бір заңдық шектеулерге ұшырайды. g. мәсіхшімен некеге тұру немесе жыныстық қатынасқа түсуге тыйым салу. Оның исламды түсіндіруі негізінен жағымсыз болғанмен, ол "басқа батыс христиан жазушыларының ой-өрісінен шыққан өз дереккөздерін пайдаланбай, исламға көбірек негізделген көзқараспен қарауға" қол жеткізді. Бұл баламалы тәсілді орта ғасырлардағы басқа христиан ғалымдары кеңінен қабыланбағанмен, ол шектеулі мөлшердегі шіркеу тұлғаларының арасында белгілі бір ықпалға ие болды, соның ішінде Роджер Бэкон да бар. 2009 жылдың 14 қазанында Санкт-Петербург алаңындағы апталық басқосуда Папа Бенедикт XVI Петірді қайырымдылық пен түсініктің мысалы ретінде пайдаланды, Петірдің Клюни басшылығын, дипломатиясын және исламды зерттеуін атап өтті.

Born to Blessed Raingarde in Auvergne, Peter was "dedicated to God" at birth and given to the monastery at Sauxillanges of the Congregation of Cluny where he took his vows at age seventeen. By the age of twenty he gained a professorship and was appointed prior of the monastery of Vézelay, transferring later to the monastery at Domène. Success at Vézelay and Domène led to his election as abbot general of the order, aged thirty. After his predecessor, the abbot Pontius, had been deposed by the pope, Peter became a tireless reformer of the Cluniac order, in the face of criticism from other orders and prominent monks and theologians, including the Cistercian monk St. Bernard of Clairvaux. His defence of his order against critics and his introduction of radical reforms, earned him the appellation of "venerable". Peter, as an associate of national and religious leaders, attended many of the international religious councils. At the Council of Pisa in 1134 he supported the cause of Pope Innocent II, and the Council of Reims in 1147 and helped avert a Church schism. He defended the rationalistic Trinitarianism of the French theologian Peter Abelard against the sentence of the Council of Sens, granting Abelard hospitality at Cluny His friendship and correspondence with Bishop Henry of Blois of Winchester and Glastonbury, between 1138 and 1142, together with his debating skills, brought wider recognition of his scholarship. The internecine truce between Peter and Bernard of Clairvaux must be seen as superficial in light of recent scholarship detailing the repressiveness of Bernard's Cistercians toward the Cluniac orders. He also wrote a number of musical compositions for use in Cluny. Peter the Venerable died at Cluny on 25 December 1156. The Arabic manuscripts which Peter had translated may have been obtained in Toledo, which was an important centre for translation from the Arabic. However, Peter appears to have met his team of translators further north, possibly in La Rioja, where he is known to have visited the Cluniac monastery of Santa María la Real of Nájera. The project translated a number of texts relating to Islam (known collectively as the "corpus toletanum"). They include the Apology of al Kindi; and most importantly the first ever translation into Latin of the Arabic Qur'an (the "Lex Mahumet pseudoprophete") for which Robert of Ketton was the main translator. Peter of Toledo is credited for planning and annotating the collection, and Peter of Poitiers (Peter the Venerable's secretary) helped to polish the final Latin version. The team also included Robert of Ketton's friend Herman of Carinthia and a Muslim called Mohammed. The translation was completed in either June or July 1143, in what has been described as "a landmark in Islamic Studies. With this translation, the West had for the first time an instrument for the serious study of Islam." George Sale criticized the translation for containing "numberless faults" and "leaving scarce any resemblance" of the Quran. Peter used the newly translated material in his own writings on Islam, of which the most important are the Summa totius heresis Saracenorum (The Summary of the Entire Heresy of the Saracens) and the Liber contra sectam sive heresim Saracenorum (The Refutation of the Sect or Heresy of the Saracens). In these works Peter portrays Islam as a Christian heresy that approaches paganism, as Irven Resnick aptly puts it:

text=Peter fails to recognize Islam as a religion of independent origin; rather, he imagines that Muslims subscribe to a Christian heresy "because they believe some things with us," and because they learned these beliefs from heretical Christians like Sergius; possibly, he concedes, one should call them pagans (pagani) or heathens (ethnici), however, because they do not share any of the Christian sacraments, as other heretics do. But insofar as he regards Muslims as heretics, he places them in a different category both from Jews and from pagans. In his polemic Against the Petrobrusians, which Peter brought to its final form in 1143 soon after his return from Spain, he remarked that "in our day there exist chiefly four different types of sects in the world, i. e., Christians, Jews, Saracens, and pagans . ." (Contra Petrobrusianos haereticos 161, p. 94). Both Jews and Muslims, however, will be subject to certain legal disabilities—e. g., a prohibition against marriage to or even sexual relations with a Christian. While his interpretation of Islam was basically negative, it did manage in "setting out a more reasoned approach to Islam through using its own sources rather than those produced by the hyperactive imagination of some earlier Western Christian writers." Although this alternative approach was not widely accepted or emulated by other Christian scholars of the Middle Ages, it did achieve some influence among a limited number of Church figures, including Roger Bacon. At his weekly general audience in Saint Peter's Square on 14 October 2009, Pope Benedict XVI used Peter as an example of compassion and understanding, citing Peter's governance of Cluny, diplomacy, and study of Islam.