Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Батыс Еуропадан импортталған қарулар пайдаланылып жатқанда, Жапонияда субмашиналық қарулар жасау тоқтап қалды. Nambu Arms Manufacturing Company компаниясы жасаған және құрастырған эксперименталды 1-ші және 2-ші үлгілердің алғашқы прототиптері жеткіліксіз деп табылғаннан кейін, 1937 жылдың тамызында Армия жаңа талаптар қойды. Жаңа, қарапайым конструкция импортталған еуропалық "Бергман типіндегі" субмашиналық қаруларға негізделген, олар жапон теңізшілері Шанхай шайқастарында тиімді қолданған. Бұл 1938 жылы эксперименталды 3-ші үлгінің жасалуына әкелді. Ең алғашқы нұсқасы 3А үлгісі деп аталды, бірақ кейбір өзгерістерден кейін 1939 жылдың сәуірінде 3В үлгісі енгізілді. Ол сынақтарда жағымды нәтижелер көрсетті және жаяу әскері, атты әскер және қосалқы бөлімдермен әскери сынақтар үшін 200 қарудан тұратын партия өндіру ұсынылды. Дәлдікті арттыру және стандартты 30-типті штык орнату тәсілі туралы қосымша талаптар қойылды. Атты әскер бөлімдеріне арналған қарулардың бір бөлігі екіаяқты тіреуге (бипод) және 1,500 метрге дейінгі оптикалық көрініске (прицел) жабдықталды, оның мүмкіндіктерін ауыр 11-типті жеңіл пулеметпен салыстыру үшін.
While the western European imports were used, Japanese development of submachine guns had stalled. After earlier prototypes designed and built by the Nambu Arms Manufacturing Company, the Experimental Model 1 and Experimental Model 2 submachine guns, proved inadequate, new requirements were formulated in August 1937 by the Army. The new simpler design was based on the imported European "Bergmann type" submachine guns, which had been used effectively in both Battles of Shanghai by Japanese marines. This led to the development of the Experimental Model 3 submachine gun in 1938. The earliest version was known as Model 3A, but after some changes Model 3B was introduced in April 1939. It received generally positive results in testing and it was recommended to produce a batch of 200 weapons for military tests with infantry, cavalry, and reserve units. Further requirements were made for increased accuracy and a way to mount the standard Type 30 bayonet. A portion of the weapons for cavalry units were mounted with a bipod and a sight up to 1,500 meters to assess it capabilities in comparison with the bulky Type 11 light machine gun.
Алғашқы нұсқасы
1939 жылдың қараша айында екі ұялы тұмсық тежегіші бар Type 3C үлгісі шығарылды. Осы нұсқаның сынақ циклы дерлік толық аяқталғаннан кейін, 1940 жылдың жазында Жапон императорлық армиясы оны 100 типті автоматтары ретінде қабылдады (батыс әдебиетінде "100/40 типті" деп белгілі). Бірақ, әскерилердің қызығушылығы жаңа 7,7 мм Type 99 жеңіл пулеметіне ауысқандықтан, жаңа қаруға ірі тапсырыс берілмеді. Императорлық армия тактикасында " автоматтарына" мұқтаждық болған жоқ. Төмен басымдықпен жасалған әскери келісімшарт бойынша 100 типті 1942 жылдың тамызынан бастап қолданысқа енгізілді, оның саны 1000 данадан аспады, оның шамамен 200 данасы әскердегі парашютистер үшін бүгілетін түйреуішті үлгілерге түрлендірілді.
In November 1939 came the release of the Type 3C, which included a double slot muzzle brake. After almost full completion of the testing cycle of this version it was adopted by the Imperial Japanese Army in the summer of 1940 as the Type 100 submachine gun (known in western literature as the "Type 100/40"). However, no major order was made for the new weapon as the interest of the army had turned to the new 7.7 mm Type 99 light machine gun. There was no need for a "submachine gun" in the Imperial Army tactics. Under a low priority military contract the Type 100 began to be deployed in August 1942, with numbers not exceeding 1,000 units, of which around 200 were converted to folding stock models for use by army paratroopers.
Соңғы нұсқасы
Соғыс жалғасқан сайын, субмашиналық мылтықтарға деген сұраныс күрт өсті. 1944 жылдың қаңтарында армиямен жасалған келісімшарт бойынша Type 100 мылтығының кең көлемде өндірісі басталды. Кейінірек шыққан Type 100 үлгілері Император армиясының арнайы бөлімдері қолданды және Филиппин шайқасы мен Окинава шайқасында, әсіресе Giretsu Kuteitai әуе арқылы жеткізілген арнайы күштерінде кездесті. Соғыстан кейін американдық әкімшілік шектеулі мөлшерде жапон полициясын қаруландыру үшін оларды жеткізді.
As the war continued, the demand for submachine guns increased greatly. In January 1944, under contract to the army, larger scale production of the Type 100 started. The later version Type 100s were used by special units of the Imperial Army and were encountered in the hands of paratrooper raiding units in the Philippines Campaign and in the Battle of Okinawa, notably used by Giretsu Kuteitai airlifted special forces. After the war, a limited number was supplied by the American administration to arm the Japanese police.