Жюст Дахинден: Швейцария архитектор және оның мұрасы

Кіріспе

Швейцариялық сәулетші (1925–2020)
Юстус Дахинден (18 мамыр 1925 – 11 сәуір 2020) – швейцариялық сәулетші, оқытушы және сәулет туралы жазбалар авторы.

Өмір

Дахинден Цюрих қаласында дүниеге келген. 1945 жылдан 1949 жылға дейін ол Цюрихтегі ЭТХ-да (ETHZ) сәулет өнері мамандығы бойынша білім алып, 1956 жылы докторлық диссертациясын қорғады. 1955 жылы Цюрихте жеке сәулет бюросын ашты. 1974 жылы Юстус Дахинден Вена Техникалық университетінің архитектура факультетінің профессоры болды. Ол 1974 жылдан 1995 жылға дейін Венадағы Кеңістік және интерьер дизайны институтының директоры қызметін атқарды. 1988 жылы Софиядағы Халықаралық сәулетшілер академиясының (IAA) өмірлік профессоры болып тағайындалды, оның жетекші сәулет мектептерінің бірі ретінде беделін арттыруға үлкен үлес қосты. Дахинден сәулет саласына көптеген ұсыныстар мен бастамалар тудырған идеяларымен әсер етті. Дахинденнің архитектураның толыққанды табиғаты туралы философиясының негізі – ол адамға қызмет етуі. Ол адам үшін физикалық және рухани жағдай ретінде бірдей маңызға ие. Архитектурада қажеттіліктерді рационалды түрде қанағаттандыру, адамның эмоционалдық әлемін ескергенмен толықтырылуы керек, өйткені оның санасы мен мінез-құлқы сәулеттік дизайнмен тікелей байланысты. Дахинден үшін архитектураның тілі ретіндегі маңызы, оның функциялық маңызымен тең. Осыдан бастап ол архитектурадағы контекстуализм туралы ерекше теорияны жасады. Дахинден сәулетті "үш заң" ("Das Gesetz der Drei") бойынша жаратылу және эволюция ретінде қарастырды, соның арқасында архитектураның сапасын жаңартуға негіз салды. Оның интеграцияланбаған демалыс архитектурасы, интеграцияланған демалыс архитектурасымен қарама-қарсы келеді. Бұл қарама-қайшылық қала құрылысының утопиялық жобаларына әкеледі. 1984 жылы Вена Техникалық университетінде өткен "Адам және кеңістік" атты халықаралық конференция, Бруно Зеви, Деннис Шарп, Пьер Ваго, Хорхе Глусберг, Отто Капфингер, Фрей Отто, Паоло Солери, Эрнст Жизель, Ионель Шейн және тағы басқалардың қатысуымен, архитектураға халықаралық деңгейде танымал болды. Дахинден бүкіл әлемде тұрғын үйлер, үйлер, қонақ үйлер (демалыс шатырлары, қонақ үйлер мен курорттар және көп мақсатты ғимараттар), сондай-ақ Еуропа мен Африкада салынған шіркеу орталықтары сияқты ғимараттар салған. Дахинденнің өзі жасаған жоспарлау және сәулет жүйелері Еуропа мен Таяу Шығыста қызықты шешімдерге жол ашты. Дахинден өз ғимараттары мен жобалары үшін көптеген халықаралық наградалар алды. Олардың ең беделдісі – 1981 жылы Парижде Швейцарияның әлеуметтік қоры салған Тваннберг демалыс шатыры үшін берілген "Гран-при д'Архитектура". Бұл жүлде бұрын, мысалы, Амстердам қаласына, Ле Корбюзьеге және Үндістанның Пенджаб үкіметіне Чандигархтағы ғимараттары үшін табысталған. 2003 жылы ол Словакиядан "Киелі Франциск Минориттер шіркеуі" (СТУДИО ФОР, Словакия) үшін Еуропалық архитектура бойынша Мис ван дер Рохе сыйлығына ұсынылды. Дахинден FAU / Буэнос-Айрес, Братислава Комениус университеті және CAYC / Буэнос-Айрес университеттерінің құрметті докторы атағын алды.

Dahinden was born in Zürich. From 1945 to 1949, he studied architecture at ETH Zürich (ETHZ), graduating in 1956 with his PhD. In 1955 he started his own architecture office in Zürich. In 1974 Justus Dahinden became Professor of Architecture at TU Wien School of Architecture, Vienna University of Technology. He was Director of the Institute of Space and Interior Design in Vienna, from 1974 to 1995. He was appointed Life Professor at the International Academy of Architects (IAA) of Sofia in 1988, helping establish its reputation as one of the leading architecture schools. Dahinden influenced the field of architecture with ideas which have resulted in numerous suggestions and impulses. The centre of Dahinden's philosophy of the holistic nature of architecture is that it is a service to the human being. It is equally important to man as a physical and as a mental reality. In architecture the rational fulfilling of needs has to be complemented by taking into consideration the emotional world of the human being, whose state of mind and behavior are fundamentally influenced by architectural design. To Dahinden architecture as a language is of equal importance to architecture as a function. From this he has developed a very individual theory about contextualism in architecture. Dahinden saw architecture as creation and evolution in the "law of the three" ("Das Gesetz der Drei"), and in doing so he provides a basis for regaining quality in architecture. His architectural architecture for non integrated leisure time is contrasted with handling architecture for integrated leisure time. This contrast results in town planning utopias. International relevance was given by the 1984 International Conference "Man and Space" at Vienna University of Technology with Bruno Zevi, Dennis Sharp, Pierre Vago, Jorge Glusberg, Otto Kapfinger, Frei Otto, Paolo Soleri, Ernst Gisel, Ionel Schein and others. Dahinden created buildings all over the world so as Residential, Houses, Housing, Hospitality (Holiday Villages, Hotels and Resorts and Multipurpose Buildings as well as a comprehensive portrayal of the church centres built in Europe and Africa. Planning and architectural systems developed by Dahinden himself have resulted in interesting solutions both in Europe and in the Middle East. Dahinden received a number of international awards for his buildings and projects. The most prestigious of these is the "Grand Prix d'Architecture" which was awarded in 1981 in Paris for the holiday village Twannberg built by the Swiss Social Foundation. This prize has previously been awarded, for example, to the City of Amsterdam, to Le Corbusier and to the Government of the Punjab in India for the buildings in Chandigarh. In 2003 he was nominated from Slovakia for the Mies van der Rohe Award for European Architecture for the "Church of St. Francis Minorites" (in cooperation with STUDIO FOR, Slovakia). Dahinden held honorary doctorates from FAU/ Buenos Aires, Comenius University Bratislava and CAYC/ Buenos Aires.