16 ғасырдағы Tafelmusik: тойлар мен банкеттерде орындалған әуендер. Аспаптық, вокалдық немесе екеуі де болуы мүмкін. Ежелгі дәуірлерден келе жатқан музыкалық дәстүр.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
16-шы ғасырдың ойын-сауық музыкасының түрі.
Form of 16th century entertainment music
the general concept
Тафельмузик (немісше: Tafelmusik – сөзбе-сөз "үстел музыкасы") – 16 ғасырдың ортасынан бері кештер мен банкеттерде орындалатын музыканы белгілейтін термин. Үстел музыкасы аспаптық, вокалдық немесе екеуінің де үйлесімі болуы мүмкін. Көп жағдайда, бұл музыка басқа шараларға қарағанда жеңіл әуезді болып келген. Салтанатты банкеттерде, әсіресе той кешкі астарында, әншілер мен музыканттардың болуы дәстүрлі және көбінесе міндетті болып саналады.
Tafelmusik (German: literally, "table music") is a term used since the mid 16th century for music played at feasts and banquets. Table music could be either instrumental, vocal, or both. As might be expected, it was often of a somewhat lighter character than music for other occasions. In solemn banquets, starting with wedding dinners, the presence of singers and instrumentalists is customary and almost obligatory.
Шығу тегі
Ежелгі египеттіктер, еврейлер, гректер және римдіктердің рим ғибадатханаларында банкеттер мен симпозиумдарды музыкамен сүйемелдеу әдеті куәландырылған. Бұл термин көбінесе музыка жинақтарына атау ретінде қолданылды, олардың кейбіреулері банкеттерде музыкалық фон ретінде немесе ашық ауадағы шараларда қолдануға арналған. Бұл дәстүр орта ғасырларда сақталды және 15 ғасырда жаңа күш алды. Сонымен қатар ас шебері ретінде де танымал болған композитор Джоаккино Россинидің "антипасто" және "десерт" атты шағын шығармалары "дастарқан музыкасына" жататындығы мойндалады.
The custom of accompanying banquets and symposia with music has been attested by ancient Egyptian, Hebrew, Greek and the Romans in Roman temples. The term was often used as a title for collections of music, some of which were intended to be used at banquets as a musical background, or during outdoor events. The tradition lasts in the Middle Ages and takes on new vigor in the 15th century. The short compositions of Gioachino Rossini, a composer who also gained fame as a gourmet, titled "antipasto" and "dessert" are recognized as related to "table music".
Практика
Салтанатты дастарқандарда, әсіресе тойлық кеште бастап, әншілер мен музыканттардың болуы әдеттегі және міндетті нәрсе еді: сот пен қалалық басшылықтың ресми дастарқандарында да осылай болды. XVII және XVIII ғасырларда, әсіресе Германия мен Францияда, бұл стиль композиторларды қызықтырып, би сюитасы түрінде нағыз музыкалық жанр ретінде қалыптасты. Мысалы, Болоньядағы Палатин концертінің лютнист және арфашысы "таңғы ас пен кешкі ас кезінде көрнекті қонақтардың құлағын нәзік аспаптық билермен әсемдеу" міндетімен тағайындалған. 18 ғасырдың соңында үстел музыкасы дивертиментомен ығыстырылды және оның маңызы тез төмендеді, бірақ 1809 жылдан бастап Карл Фридрих Зельтер Лидертафельдің вокалдық жанрында оны қайта жаңғыртып, ішінара қалпына келтірді. Өздерін осылай атаған ерлер хор ұйымдары бұл дәстүрді 20 ғасырдың ортасына дейін сақтап келді.
At solemn meals, beginning with wedding banquets, the presence of singers and musicians was common and almost obligatory: the same happened at the official banquets of the court and municipal magistracies. During the seventeenth and eighteenth centuries, especially in Germany and France, the style seduced composers until it was characterized as a true musical genre, in the form of a dance suite. For example, the lutenist and harpist of the Palatine Concert in Bologna is assigned the “task of charming, with delicate instrumental dances, the ears of illustrious guests during lunch” and dinner. Table music was displaced in the late 18th century by the divertimento, and its importance soon diminished, but it was revived and partially restored in the vocal genre of the Liedertafel by Carl Friedrich Zelter beginning in 1809, and male voice choral societies describing themselves by this name continued the practice until the mid 20th century.
Композиторлар
Кестелік музыканың ең маңызды композиторларының бірі – Иоганн Герман Шейн, оның 1617 жылғы "Banchetto musicale" шығармасы кең танылды, сондай-ақ Майкл Преториус, ол 1619 жылғы "Syntagma musicum" еңбегінде "Тафельмузик" құбылысы туралы жазған. Шейннің жинағынан музыка әлі күнге дейін ерте музыкалық ансамбльдермен тұрақты түрде орындалып келеді. Георг Филипп Телеманның "Тафельмузик" немесе "Музыка столы" – оның ең танымал музыкалық жинақтарының бірі.
Some of the most significant composers of table music included Johann Hermann Schein, whose Banchetto musicale of 1617 acquired considerable fame, and Michael Praetorius, who wrote about the phenomenon of Tafelmusik in his Syntagma musicum of 1619. Music from Schein's collection is still performed by early music ensembles with some regularity. The Tafelmusik or Musique de Table by Georg Philipp Telemann is among his celebrated music collections.