Кіріспе
Лимфагеолейомиоматоз (ЛАМ) – сирек кездесетін, прогрессивті және жүйелік ауру, көбінесе өкпедегі кисталық зақымдануға алып келеді. Ол әсіресе бала туу жасындағы әйелдерге көптеп әсер етеді. Туберкулездік склероз кешенімен (TSC) байланысты емес ЛАМ науқастарына «спорадикалық ЛАМ» термині қолданылады, ал TSC-мен байланысты ЛАМ «TSC ЛАМ» деп аталады.
Генетика
LAM екі жағдайда кездеседі: туберкулезді склероз кешенінде (TSC LAM) және TSC жоқ әйелдерде (споралық LAM). Екі жағдайда да генетикалық дәлелдер LAM-ның 1997 және 1993 жылдары клондалған TSC1 немесе TSC2 гендеріндегі инактивациялық немесе «функция жоғалту» мутацияларынан туындайтынын көрсетеді. TSC1 гені 9-хромосоманың ұзын қолдамасында (9q34), ал TSC2 гені 16-хромосоманың қысқа қолдамасында (16p13) орналасқан. TSC LAM TSC1 немесе TSC2 геніндегі ұрпақтан мұраға қалған мутациялары бар әйелдерде кездеседі. Споралық LAM көбінесе соматикалық TSC2 генінің мутацияларымен байланысты. LAM-дағы ұрпақтан мұраға қалған және соматикалық мутациялар гендерде кеңінен тараған түрлі мутацияларды қамтиды, олардың арасында анық «ыстық нүктелер» жоқ, соның ішінде аминқышқылы алмасуы, кадр ішіндегі жойылу және мағынасыз мутациялар. LAM жасушаларындағы екінші оқиға көбінесе TSC2 генінің жабайы типті көшірмесін қамтитын хромосомалық аймақтың жоғалуы болып табылады; бұл гетерозиготалық жоғалту (LOH) деп аталады. LOH микродисекцияланған LAM жасушаларында, LAM бар әйелдердің ангиомиолипомаларында және лимфа түйіндерінде анықталуы мүмкін. Ангиомиолипомалар мен споралық LAM түріндегі әйелдердің өкпе LAM жасушаларында TSC2-де бірдей мутациялар кездеседі. Бұл «қатерсіз метастаз» гипотезасына әкелді, онда LAM жасушалары бір орындан екінші орынға миграциялай немесе метастаздай алады. TSC1 мутациялары TSC2 мутацияларына қарағанда нашар клиникалық фенотипке әкеледі. TSC1/2 гендерінің сүтқоректілердегі рапамициннің мақсатты белгісі 1 (mTORC1) кешенінің теріс регуляторы ретіндегі функциясының ашылуы клиникалық сынақтарда рапамицин аналогы сиролимустың табысты қолданылуына және LAM емдеу үшін сиролимустың FDA-ның мақұлдауына әкелді. TSC1 және TSC2 ісікке қарсы кешен құрайды, ол сүтқоректілердегі рапамициннің мақсатты белгісі (mTOR) сигналдық кешенін TSC2 GTPазаны белсендіретін ақуыз (GAP) домені арқылы кіші GTPаза Rheb белсенділігін тікелей бақылау арқылы реттейді. Rheb Raptor-мен байланысады және mTOR кешені 1 (mTORC1) белсенділігін бақылайды, ол тікелей p70 S6 киназасын (S6K1) және 4E BP1-ді фосфорилдейді. mTOR физикалық және функционалдық жағынан екі түрлі мультибелок кешенін құрайды: рапамицинге сезімтал mTORC1 және рапамицинге сезімтал емес mTORC2. mTORC1 mTOR белсенділігін оң реттейтін бес ақуыздан тұрады, оның ішінде Raptor. mTORC2 алты ақуыздан тұрады, оның ішінде mTOR және Rictor, mTORC2 белсендіру деңгейін анықтайды және Rho GTPases арқылы актин цитоскелетінің құрастырылуын модуляциялайды, ал mTOR белсендіру үшін Rac1 қажет. TSC2 жоқ және адам LAM жасушаларында Rho GTPаза белсенділігі жасушалардың жабысуы, қозғалу қабілеті, көбеюі және тірі қалуы үшін қажет. LAM-да TSC1/TSC2 жоғалуы LAM жасушаларының бақылаусыз өсуіне және LAM жасушаларының тірі қалуының артуына әкеледі. STAT1 және STAT3 жоғарылатуы және аутофагия LAM жасушаларының тірі қалуы мен тірі қалуының белгілі медиаторлары болып табылады. LAM жасушалары көптеген жағынан метастаздық ісік жасушаларына ұқсайды. LAM жасушалары өкпеден тыс жерден пайда болып, өкпеге миграциялайды. LAM-ның инвазивті жасушалық фенотипі TIMP 3 төмендеуімен және TSC2-ге тәуелді MMP жоғарылауымен байланысты. Клиникалық және гистопатологиялық зерттеулер LAM-да лимфалық қатысуды көрсетеді. Басым гипотеза - LAM зақымданулары лимфа-ангиогенді фактор VEGF D секрециялайды, лимфалық тамырлар құрайтын лимфалық эндотелиялық жасушаларды (LECs) жалдайды және өкпе цисталарын тудырады. Басқа цистикалық өкпе ауруларымен салыстырғанда, оның ішінде өкпедегі Лангерханс клеткалы гистиоцитоз, эмфизема, Шёгрен синдромы немесе Бирт-Хогг-Дубе синдромы. VEGF D деңгейі LAM ауырлығымен байланысты, ол КТ дәрежесінің (хилоздық төгілудің көптігі мен лимфалық қатысу) өлшемі ретінде бағаланады. VEGF D секрецияланатын гомодимерлі гликопротеин және VEGF өсу факторлары отбасының мүшесі, ол лимфа-ангиогенез және метастаздардағы рөлімен белгілі. VEGF D-ның протеолиздік өңдеуі VEGFR3-ке туысқан байланысқа әсер етеді. Гистопатологиялық тұрғыдан алғанда, LAM зақымданулары VEGFR3, лимфа тамырлары эндотелийлік гиалуронданның рецепторы 1 (LYVE 1) және подполанин үшін бояуды пайдаланатын жасушалармен қоршалған. VEGF D рецепторлы тирозин киназалармен VEGFR 2 және VEGFR 349 адамдарда, сондай-ақ тышқанда VEGFR3 белдеуімен байланысады. Кереметі, тышқандарда VEGF D-ны жою лимфа жүйесінің дамуына аз әсер етеді. Дегенмен, ісік пайда болуы кезінде VEGF D ісіктің лимфалық тамырларының пайда болуын және қатерлі ісік жасушаларының метастаздық таралуын жеңілдетеді. Хилоторакс LAM-ге назар аударуға да себеп болуы мүмкін. Кейбір жағдайларда, LAM диагнозын клиникалық негізде сеніммен қоюға болады (биопсиясыз) өкпенің жоғары ажыратымды КТ сканилеуіндегі типикалық цистикалық өзгерістері және туберкулезді склероз, ангиомиолипома, лимфангиолейомиома, хилоторакс немесе сарысу VEGF D > 800 пг/мл болған пациенттерде. Егер бұл клиникалық белгілердің ешқайсысы болмаса, диагнозды қою үшін биопсия қажет болуы мүмкін. Видео көмегімен торакоскопиялық өкпе биопсиясы ең нақты техника болып табылады, бірақ транбронхиалды биопсия 50% -дан астам өнімділікке ие және тиімді болуы мүмкін. Дегенмен, диффузды цистикалық ауруы бар және ақпаратты биопсияны болжауға мүмкіндік беретін цистикалық өзгерістердің көптігі бар пациенттердегі соңғы процедураның қауіпсіздігі толыққанды түсінілмеген. Хилоздық сұйықтықтың цитологиясы, сорғысымен алынған ішкі түйіндер немесе лимфалық массалар да диагностикалық болуы мүмкін. 1-сурет LAM диагнозын қоюға арналған ұсынылған алгоритмді көрсетеді.
Angiomyolipomas and pulmonary LAM cells from women with the sporadic form of LAM carry identical mutations in TSC2. has led to the "benign metastasis" hypothesis that LAM cells can migrate or metastasize from one site to another. TSC1 mutations cause a less severe clinical phenotype than TSC2 mutations. The discovery of TSC1/2 gene function as negative regulator of the mammalian target of rapamycin complex 1 (mTORC1) led to successful use of rapamycin analog sirolimus in clinical trials and FDA approval of sirolimus for treatment of LAM. TSC1 and TSC2 form a tumor suppressor complex that regulates mammalian target of rapamycin (mTOR) signaling complex by directly controlling the activity of the small GTPase Rheb via the GTPase activating protein (GAP) domain of TSC2. Rheb binds to Raptor and controls the activity of mTOR complex 1 (mTORC1) that directly phosphorylates p70 S6 kinase (S6K1) and 4E BP1. mTOR forms two physically and functionally distinct multiprotein complexes: the rapamycin sensitive mTORC1 and the rapamycin insensitive mTORC2. MTORC1 consists of five proteins including Raptor that positively regulate mTOR activity. MTORC2 consists of six proteins including mTOR and Rictor, which defines the activation level of mTORC2 and modulates the assembly of the actin cytoskeleton through Rho GTPases, and Rac1 is required for mTOR activation. In TSC2 null and human LAM cells, Rho GTPase activity is required for cell adhesion, motility, proliferation and survival. Loss of TSC1/TSC2 in LAM induces uncontrolled LAM cell growth and increases LAM cell viability. Upregulation of STAT1 and STAT3 and autophagy are known mediators of LAM cell viability and survival. LAM cells behave, in many ways, like metastatic tumor cells. LAM cells appear to arise from an extrapulmonary source and migrate to the lung. The invasive cell phenotype in LAM is associated with TIMP 3 downregulation and TSC2 dependent upregulation of MMPs. Clinical and histopathological evidence demonstrate the lymphatic involvement in LAM. The prevailing hypothesis is that LAM lesions secrete the lymphangiogenic factor VEGF D, recruit lymphatic endothelial cells (LECs) that form lymphatic vessels and induce lung cysts. compared to other cystic lung diseases, including pulmonary Langerhans cell histiocytosis, emphysema, Sjögren's syndrome, or Birt–Hogg–Dubé syndrome. VEGF D levels correlate with the severity of LAM, evaluated as a measure of CT grade (the abundance of chylous effusions and lymphatic involvement). VEGF D is a secreted homodimeric glycoprotein and a member of the VEGF family of growth factors, is known for its role in cancer lymphangiogenesis and metastasis. Proteolytic processing of VEGF D affects cognate binding to VEGFR3. Histopathologically, LAM lesions are surrounded by cells that stain for VEGFR3, the lymphatic vessel endothelial hyaluronan receptor 1 (LYVE 1) and podoplanin. VEGF D binds to the receptor protein tyrosine kinases VEGFR 2 and VEGFR 349 in humans, and to VEGFR3 in mice. Surprisingly, knock out of VEGF D in mice has little effect on lymphatic system development. Nevertheless, during tumorigenesis VEGF D promotes formation of tumor lymphatic vessels and facilitates metastatic spread of cancer cells. Chylothorax can also bring LAM to attention. In some cases, a LAM diagnosis can be made with confidence on clinical grounds (without biopsy) in patients with typical cystic changes on high resolution CT scanning of the lung and findings of tuberous sclerosis, angiomyolipoma, lymphangioleiomyoma, chylothorax or serum VEGF D > 800 pg/ml. If none of these clinical features are present, a biopsy may be necessary to make the diagnosis. Video assisted thoracoscopic lung biopsy is the most definitive technique, but transbronchial biopsy has a yield of over 50% and can also be effective. The safety of the latter procedure in patients with diffuse cystic disease and the profusion of cystic change that predicts an informative biopsy are incompletely understood, however. Cytology of chylous fluids, aspirated abdominal nodes or lymphatic masses can also be diagnostic. Diagram 1 outlines a proposed algorithm for the diagnosis of LAM.
Кеуде рентгенографиясы
Кеуде рентгенограммасы аурудың соңғы сатыларында да салыстырмалы түрде қалыпты көрінуі мүмкін, немесе тек гиперінфляцияны көрсетуі ғана мүмкін. Ауру прогрестік дамығанда, кеуде рентгенограммасында көбінесе диффузды, екі жақты және симметриялық ретикулонодулярлық көлеңкелер, кисталар, көпіршіктер немесе "ұя тәрізді" (яғни, псевдофиброздық) бейне байқалады. Типикалық КТ-де диаметрі 1 мм-ден 45 мм-ге дейін ауытқып, әртүрлі өлшемдегі, диффузды дөңгелек, екі жақты, жұқа қабырғалы кисталар көрінеді. ММФГ ТСК-сы бар еркектерде де, әйелдерде де ЛАМ-ның болуына немесе болмауына қарамастан кездесуі мүмкін, бірақ S ЛАМ-мен ауырған пациенттерде кездеспейді. ММФГ әдетте физиологиялық немесе болжамдық салдарлармен байланысты емес, бірақ ММФГ салдарынан тыныс жетіспеулігінің бір жағдайы тіркелген.
Желдету-перфузиялық сканерлеу
Бір зерттеуде 35 LAM пациентінің 34-інің вентиляциялық-перфузиялық сканерлері бұрмаланған. Сондықтан, FDG PET нәтижелері оң болған белгілі немесе күдікталған LAM жағдайларында басқа да жаңа түзілімдерді (немесе қабыну көздерін) қарастыру қажет.
Жүректің кескінін алу
ЖЖЖ-да құрсақ көрінісіндегі аномалиялар, мысалы бүйректегі АМЛ және ұлғайған лимфалық құрылымдар жиі кездеседі. Бүйрек массасындағы май тығыздығы АМЛ-дың патогномоникалық белгісі болып табылады. ТКК ЛАМ-мен ауыратын науқастарда АМЛ көбірек кездеседі, көбінесе екі жақты және ірі болады. АМЛ мөлшері ТКК-мен ауыратын науқастардағы өкпелік кисталардың таралуымен байланысты. S LAM және TSC LAM аурулары бар әйелдерде менингиоманың көбейе түсуі мүмкін екендігі хабарланды, бірақ бұл тұжырымның маңыздылығы күмәнді. ЖЖЖ-дағы обструктивті физиологиялық ақаулар негізінен ауа ағынының бұзылуына байланысты. Әртүрлі жағдайлар бойынша өкпе функциясын тексерудің алғашқы кезеңдеріндегі ең алғашқы өзгеріс – 82%-97% науқастарда анықталған, көміртек диоксидінің (DLCO) таралу қабілеті арқылы бағаланатын, газ алмасудың бұзылуы болды. FEV1 және DLCO көрсеткіштері қалыпты болған науқастарда да жаттығу кезінде гипоксия байқалды. Көптеген науқастарда жаттығу кезінде тыныс алу шектеулі деп есептелді, себебі ауа ағынының бұзылуы және өлі кеңістіктің желдету көлемінің артуына байланысты. Аурудың прогрессиясы көбінесе прогрессивті обструктивті тыныс алу ақауларымен бірге жүреді. FEV1 көрсеткішінің төмендеуі – аурудың прогрессиясын бақылау үшін ең көп қолданылатын параметр. ЛАМ-да тынығудағы өкпе гипертензиясы сирек кездесетін болса да, өкпе артериялық қысымы көбінесе жаттығу кезінде, ішінара гипоксияға байланысты көтеріледі.
Патология
Жалпы алғанда, LAM өкпелері кеңейген және диаметрі бірнеше сантиметрге жететін кең ауа кеңістіктерімен диффузиялық цистикалық болып келеді. Өкпеге микроскоппен қарап тексеру кезінде, жұқа қабырғалы цистикалық өзгерістермен байланысты өкпе паренхимасының, тыныс жолдарының, лимфа және қан тамырларының тегіс бұлшық еттеріне ұқсас жасушалардың инфильтрациясы ошақтары анықталады. LAM зақымдануларында көбінесе лимфалық арналар көптеп кездеседі, олар эндотелиялық жасушалармен қапталған, тізілімдік желі құрайтын ойық тәрізді кеңістіктерді құрайды. LAM жасушалары әдетте тіндердің жазықтығын бұзбай, интерстициалдық кеңістіктерді кеңейтеді, бірақ тыныс жолдарына, өкпе артериясына, диафрагмаға, аортаға және ретроперитонеалдық майға басып кіру, бронх шеміршегі мен артериола қабырғаларын жою, сондай-ақ өкпе артериолаларының люменін бітеу жағдайлары байқалады. LAM жасушалары тегіс бұлшық ет актиніне, виментинге, десминге және көбінесе эстроген мен прогестерон рецепторларына оң реакция береді. LAM зақымдануларындағы кубоидты жасушалар меланогенез жолындағы фермент gp100 премеланозомалық ақуызына қарсы жасалған HMB 45 деп аталатын моноклональды антиденемен де реакцияға түседі. LAM зақымдануының шпиндел тәрізді жасушалары кубоидты жасушаларға қарағанда көбеюші ядролық антигенге жиі оң реакция береді, бұл көбею фенотипіне сәйкес келеді, бірақ жақын маңдағы қалыпты өкпе тінінде мұндай реакция байқалмайды. LAM зақымданулары лимфалық LYVE 1, PROX1, подопланин және VEGFR 3 маркерлерін көрсетеді. AML-дың тегіс бұлшық еттеріне ұқсас жасушалары морфологиялық және иммуногистохимиялық тұрғыдан LAM жасушаларымен ұқсас, актинге, десминге, виментинге және HMB 45-ке, сондай-ақ эстроген мен прогестерон рецепторларына қарсы антиденелермен реакцияға түседі. Эмфиземадағы кеңейтілген ауа кеңістіктерінен айырмашылығы, LAM-да кездесетін цистикалық кеңістіктер ішінара гиперпластикалық II типті жасушалармен қапталуы мүмкін.
Емдеу
FDA бекіткен LAM емдеуге арналған дәрі, mTOR ингибиторы сиролимус, өкпе функциясының нашарлауын тоқтатуға қолжетімді. Өкпе трансплантациясы – аурудың соңғы сатысындағы науқастар үшін соңғы құрал саналады.
Пневмоторакасты емдеу
ЛАМ-мен ауыратын науқастарда пневмоторакс қайталануға бейім, әсіресе бақылау, аспирация немесе қарапайым түтікшелік торакостомия сияқты консервативті емнен кейін. ЛАМ-мен ауыратын науқастардың 65%-дан астамы аурудың барысында пневмоторакс дамытады, ал кем дегенде бір пневмотораксы бар науқастарда орташа есеппен 3,5 пневмоторакс тіркеледі. Кейбір ауа ағындары кеуде лимфа түйіндерінен кеуде арнасына енгізілген катетерлер арқылы эмболизацияға жақын. Кеуде арнасын байлау қарастырылуы мүмкін, бірақ кеуде қуысындағы ағын кейде асциттен пайда болып, кеуде қуысының кеңелу-қысылу қозғалысы арқылы көшірілуі мүмкін болғандықтан, бұл әдісті қарастырмас бұрын іш қуысының көзін жоққа шығару қажет. Қайталап болатын пункциялар немесе тұрақты дренаж салдарынан туындайтын қоректік заттар мен лимфоциттердің жетіспеушілігін болдырмау үшін плевралық симфизис қажет болуы мүмкін. Химиялық плевродез, механикалық абразия және тальк ұнтағы хилоторакс үшін тиімді ем болып табылады.
Бүйрек ангиомиолипомасын емдеу
Бүйректің ангиомиолипомаларына (АМЛ) қан кетуді тоқтату үшін эмболизация немесе каутеризация қажет болуы мүмкін, бұл асқыну ісіктің диаметрі 4 см-ден асса, көбірек кездеседі деп есептеледі. Аневризмалық өзгерістердің дәрежесі қан кету қаупін анықтай алады. Ісіктің өсу қарқыны анықталғанға дейін, кем дегенде, 6-12 ай сайын АМЛ мөлшерін бағалау үшін ішкі ағзалардың сериялық бейнелеуін жүргізу керек. Өте үлкен ісіктер үшін нефронды сақтайтын ішінара резекция жасау мүмкіндігі қарастырылады. Ішектік кеңеюі бар ісіктерде немесе басқа да себептермен нефректомия кейде қажет болуы мүмкін, бірақ инвазивті емес әдістермен басқаруға болатын АМЛ үшін бұл әдіс сирек қолданылады. Everolimus АҚШ-тың Азық-түлік және дәрі-дәрмек басқармасы (FDA) тарапынан АМЛ емдеу үшін бекітілген.
Лимфа- гангиолейомиоманы емдеу
Лимфангиолейомиоматоз – бұл іш және жамбас аймағының кейінге орналасқан бөліктеріндегі 30% ЛАМ пациентінде кездесетін сұйықтыққа толы, төмен тығыздыққа ие құрылымдар. Олар, әдетте, араласуды қажет етпейді. Биопсия немесе резекция ұзаққа созылған сұйық ағуға алып келуі мүмкін. mTOR ингибиторлары лимфангиолейомиоматоздың көлемін азайтуға тиімді және толық жойылуына әкелуі мүмкін.
Дәрі-дәрмектер
Сиролимус - бұл өкпе функциясын тұрақтандырып, LAM пациенттерінің өмір сүру сапасын жақсартатын mTOR ингибиторы. Емдеу барысында VEGF D және IV коллагеннің қан сарысуындағы деңгейі төмендеді. Жағымсыз әсерлер, жалпы алғанда, mTOR ингибиторларымен байланысты белгілі әсерлерге сәйкес келді, бірақ кейбіреуі ауыр болды, оларға перифериялық ісіну, пневмония, жүрек жеткіліксіздігі және Pneumocystis jirovecii инфекциясы кірді. Эверолимустың дозасы тәулігіне 10 мг-ға дейін арттырылды, бұл LAM үшін клиникалық жағдайда қолданылатын дозадан жоғары. Қан сарысуындағы VEGF D концентрациясы – пайдалы, болжамдық және прогностикалық биомаркер. Сиролимус көбінесе шилоторакс ауруын емдеудің бірінші қадамы ретінде тиімді. Егер шилоздық ағу немесе жинақталу емдеуге қарамастан жалғасса, салмақты T2-салмақталған МРТ, МРТ лимфангиографиясы немесе кеуде арнасы лимфангиографиясымен суреттеуді қарастыруға болады. Рефрактерлі жағдайларда плевралық біріктіру процедурасын қарастыруға болады.
Басқа басқару
Эстрогенді қамтитын дәрілер ЛАМ-ды күшейтеді және қолдануға болмайды. Эстрогеннің әсерін жоятын препараттардың тиімділігі дәлелденбеген, бірақ тиісті сынақтар өткізілмеген. ЛАМ-мен ауыратын пациенттерде бронходилататорларды қолдану мүмкіндігін қарастыру керек, себебі 17–25% бронходилататорларға жауап беретін тыныс жолдарының бұзылуына тап болады. Пациенттерде әдетте тыныс жолдарының прогрессивті бұзылуы дамиды. Ұлыбританиядағы пациенттер тобында симптомдардың пайда болуынан кейін 10 жыл өткен соң, 77 пациенттің 55% тегіс жерде жүргенде дем ала алмады, ал 10% үйден шыға алмады. NHLBI-дегі бір өкпе функциясы зертханасында зерттелген 275 пациентте FEV1 және DLCO төмендеуінің орташа жылдық деңгейі тиісінше 75 ± 9 мл және 0,69 ± 0,07 мл/мин/мм сын. Еуропадан алынған басқа зерттеулерде FEV1 төмендеуі айтарлықтай жоғары болды, шамамен 100–120 мл/жыл. MILES сынағында плацебо тобындағы пациенттер жылына 134 см³ жоғалтты.
Эпидемиология
ЛАМ көбінесе әйелдерде кездеседі. Туберкулезді склерозы бар ересек әйелдерде, туберкулезді склерозы жоқ әйелдерге қарағанда ЛАМ даму ықтималдығы жоғары. Туберкулезді склерозы бар пациенттердің топтары ЛАМ-ды анықтау үшін КТ сканированиесінен өтті. Туберкулезді склерозы бар ересектерге жасалған ретроспективті зерттеуде КТ нәтижесінде 95 әйелдің 42%-ында және 91 ер адамның 13%-ында өкпе цисталары анықталды. Жалпы алғанда, өкпе цисталары әйелдерде ерлерге қарағанда ірі және көп болды. Бір зерттеуде эстрогені бар контрацептивтік таблеткаларды қолданудың ЛАМ-ның ертерек пайда болуымен байланысты екені көрсетілді. Бұл синдром туберкулезді склероз кешені (TSC LAM) бар әйелдердің 30%-дан астамында кездеседі, ол тұқым қуалайтын және ұстамаларға, когнитивтік бұзылуларға және көптеген тіндердегі қатерсіз ісіктерге себеп болады. Дегенмен, медициналық қарап тұруға келген ЛАМ пациенттерінің көпшілігі аурудың спорадикалық түрін (S LAM) қамтиды, ол туберкулезді склероз кешенінің басқа белгілерімен байланысты емес. ТСК-мен ауыратын еркектердің 10–15%-ында ЛАМ-ға сәйкес жеңіл цистикалық өзгерістер байқалған, бірақ еркектерде симптомдық ЛАМ сирек кездеседі. Спорадикалық ЛАМ тек әйелдерде ғана кездеседі, соңғы кезде бір ғана ерекше жағдай тіркелді.
Жүктілік
Кейбір жағдайларда жүктілік LAM-ды күшейте түсуі мүмкін. Дегенмен, бұл тәуекел мұқият зерттелмеген. 318 науқас арасында жүргізілген сауалнамада кем дегенде бір рет жүкті болғанын айтқан 163 науқас өкпе құлауына қатысты екінші сауалнамаға жауап берді. Барлығы 38 науқас жүктілік кезінде пневмоторакс болғанын хабарлады, бұл жүктілік кезінде пневмоторакс кездесу жиілігінің кем дегенде 10% құрайтынымен (38/318) сәйкес келеді. Науқастардың үштен бірінде жүктілік кезінде пайда болған пневмоторакс LAM диагнозына себеп болды. Пневмоторакс оң жақта сол жақтан шамамен екі есе жиі кездеседі, ал төрт әйел екі жақты спонтанды пневмоторакспен келді. Көптеген пневмоторакс жағдайлары екінші және үшінші триместрде орын алды. Осы зерттеу және басқа зерттеулер бүгінгі таңда LAM қоры LAM ауруымен ауыратын әйелдер мен олардың отбасыларына қолдау мен білім беруді ұсынады, дәрігерлер мен ғалымдарды ауру туралы толығырақ білуге тарту етеді және LAM-ді зерттеуді жалғастыру үшін қаржы жинайды. Ол лимфангиолейомиоматоздың қауіпсіз және тиімді емдеу жолдарын, сондай-ақ, ақырында толық жазылуға қол жеткізуді мақсат етеді. Қорының кеңсесі Огайо штатының Цинциннати қаласында орналасқан.
Танымал мәдениетте
"Хаус" телесериалының бесінші маусымындағы бесінші бөлімде, "Бақытты он үшінші" атты эпизодта Спенсерге (Анжела Гоц) LAM диагнозы қойылған, алайда кейін бұл Sjögren синдромы екені анықталды.