Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық автор (1937–2010)
American author (1937–2010)
Эрих Вольф Сегал (16 маусым 1937 – 17 қаңтар 2010) – американдық жазушы, сценарист, педагог және классик, ол көптеп сатылған «Махаббат тарихы» (1970) романының және оның табысты фильмге бейімделуінің авторы.
Erich Wolf Segal (June 16, 1937January 17, 2010) was an American author, screenwriter, educator, and classicist who wrote the bestselling novel Love Story (1970) and its hit film adaptation.
Ерте өмір және білім
Бруклинде (Нью-Йорк) еврей отбасында туып өскен Сегал үш бауырдың үлкені еді. Әкесі раввин, анасы үй шаруасымен айналысты. Бала кезінде оның жазуға және әңгіме айтуға деген қызығушылығы қалыптасты. Ол Мидвуд орта мектебінде оқығанда қайықпен жүргенде ауыр жазаға ұшырады. Оның жаттықтырушысы сауығу процесінің бір бөлігі ретінде жүгіруді ұсынды, ол оның сүйікті хоббиіне айналып, Бостон марафонына 12 реттен астам қатысуына себеп болды. 1958 жылы Гарвард колледжін сынып ақыны және латын тілінен үздік бітіруші ретінде аяқтады, содан кейін Гарвард университетінде салыстырмалы әдебиет бойынша магистр (1959) және доктор (1965) дәрежелерін алды, одан кейін Йель университетінде оқытушылық қызметін бастады.
Born and raised in a Jewish household in Brooklyn, New York, Segal was the first of three brothers. His father was a rabbi and his mother was a homemaker. His interest in writing and narrating stories developed as a child. He went to Midwood High School, during which he suffered a serious accident while canoeing. His coach advised him to jog as a part of his rehabilitation, which ended up becoming his passion and caused him to participate in the Boston Marathon more than 12 times. He attended Harvard College, graduating as both the class poet and Latin salutatorian in 1958, and then obtained his master's degree (in 1959) and a doctorate (in 1965) in comparative literature from Harvard University, after which he started teaching at Yale.
Жазушылық мансап
1967 жылы Бродвейдегі байланыстар арқылы Сегалға Ли Миноффтың әңгімесіне негізделген Beatles тобының 1968 жылғы «Сары суалтауы» фильмінің сценарийін жазу мүмкіндігі берілді. Ол кейде актерлік жұмыспен де айналысып, француздық қылмыстық триллеріндегі екінші рөлді сомдады және «Менің ойымдағы Дженнифер» фильмінде гондолашы рөлінде камео түсірілді, сонымен қатар оның сценарийін өзі жазды. Оның алғашқы академиялық кітабы «Римдік күлкі: Плавттың комедиясы» (1968) Гарвард университетінің баспасында жарық көрді, бұл оған үлкен танымалдылық әкелді және 1962 жылғы Бродвейдегі «Форумға бара жатқанда қызық оқиға» хитіне шабыттандырған ұлы римдік комедиялық драматург туралы айтты. 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында Сегал басқа сценарийлермен де жұмыс істеді. Ол Гарвард студенті мен Рэдклиф студенті туралы роман жазды, бірақ оны сата алмады. Содан кейін Уильям Моррис агенттігінің әдеби агенті Лоис Уоллес сценарийді романға айналдыруды ұсынды, нәтижесінде «Махаббат тарихы» (1970) дүниеге келді. «Нью-Йорк Таймс» газетінің тізімінде бірінші орынға шыққан бұл кітап 1970 жылы АҚШ-та ең көп сатылған көркем әдебиетке айналды және әлемнің 33 тіліне аударылды. Сол атпен шыққан фильм 1970 жылы прокатта ең табысты фильм болды. Роман Сегал үшін қиындықтар тудырды. Ол оның сәттілігі «мегаломанияға жақын эгоизмді» тудырғанын мойындады және оған Йель университетінде жұмыс беруден бас тартты. Сонымен қатар, «Махаббат тарихы» «Ұлттық кітап сыйлығының номинациясынан ұятсыз түрде шығарылды, себебі көркем әдебиет жюриі отставкаға кетуге дайын еді». Кейінірек Сегал бұл кітаптың «мені толығымен құртқанын» айтты. Ол одан әрі роман мен сценарийлер жазды, соның ішінде 1977 жылы «Оливердің тарихы» атты «Махаббат тарихының» жалғасы. Сегал грек және латын әдебиеті бойынша ғылыми еңбектер жариялады және Гарвард, Йель және Принстон университеттерінде грек және латын әдебиетінен сабақ берді. Ол Оксфорд университетінің Вольфсон колледжінің қадірлі және құрметті мүшесі болды. Принстон, Мюнхен университеті мен Дартмут колледжінде қонақ профессор болып жұмыс істеді. Оның 1958 жылғы Гарвард түлектеріне арналған «Сынып» романы бестселлер болды және Франция мен Италияда әдеби наградаларға ие болды. «Дәрігерлер» (1988) тағы бір «Нью-Йорк Таймс» бестселлері болды. 2001 жылы ол театр тарихына арналған «Комедияның өлімі» атты кітабын жариялады.
In 1967, through connections on Broadway, Segal was given the opportunity to collaborate on the screenplay for the Beatles' 1968 motion picture Yellow Submarine, based on a story by Lee Minoff. He occasionally worked as an actor, having a supporting role in the French crime thriller Without Apparent Motive and a cameo appearance as a gondolier in Jennifer on My Mind, which he also wrote. His first academic book, Roman Laughter: The Comedy of Plautus (1968), published by the Harvard University Press, gave him considerable recognition and chronicled the great Roman comic playwright who inspired the Broadway hit A Funny Thing Happened on the Way to the Forum (1962). In the late 1960s, and early '70s Segal collaborated on other screenplays. He wrote a romantic story about a Harvard student and a Radcliffe student but failed to sell it. Literary agent Lois Wallace at the William Morris Agency then suggested he turn the script into a novel, and the result was Love Story (1970). A New York Times No. 1 bestseller, the book became the top selling work of fiction for 1970 in the United States, and was translated into 33 languages worldwide. The motion picture of the same name was the number one box office attraction of 1970. The novel proved problematic for Segal. He acknowledged that its success unleashed "egotism bordering on megalomania" and he was denied tenure at Yale. Moreover, Love Story "was ignominiously bounced from the nomination slate of the National Book Awards after the fiction jury threatened to resign." Segal later said that the book "totally ruined me." He would go on to write more novels and screenplays, including the 1977 sequel to Love Story, titled Oliver's Story. Segal published scholarly works on Greek and Latin literature and taught Greek and Latin literature at Harvard, Yale and Princeton universities. He was a Supernumerary Fellow and an Honorary Fellow of Wolfson College at Oxford University. He served as a visiting professor at Princeton, the University of Munich and Dartmouth College. His novel The Class (1985), a saga based on the Harvard Class of 1958, was a bestseller, and won literary honors in France and Italy. Doctors (1988) was another New York Times bestseller. In 2001, he published a book on the history of theatre called The Death of Comedy.
Марафон
Сегал жарыс жүгіруде өте жақсы жетістіктерге жеткен. Ол Мидвуд орта мектебінде спринтер болған, ал Гарвард колледжінде екі мильді жүгірген. Гарвардта екінші курста жүргенде марафонға қатыса бастады, сол кезде жеңіл атлетика жаттықтырушысы Билл МакКарди оның 10 мильді қаншалықты жылдам жүгіргеніне таң қалды. Сегал 1955 жылдан 1975 жылға дейін Бостон марафонына дерлік әр жыл сайын қатысты. Алғашқы әрекетінде 3 сағат 43 минутта 79-шы орынды иеленді. Сегал 1965 жылғы «Марафон» атты қысқаметражды деректі фильмде бейнеленді, ол 1964 жылғы Бостон марафонын көрсетеді және режиссерлер Джойс Чопра мен Роберт Гарднер түсірген. Сегал 1972 және 1976 жылғы жазғы Олимпиада ойындарының телехабарларында Олимпиада марафондарына түсті комментатор болды. Оның ең әйгілі хабарлауы 1972 жылы болды, ол Джим МакКеймен бірге Франк Шортердің алтын медаль жеңіп алған сәттерін баяндады. Батыс Германиялық студент Норберт Судхаус Шортерден бұрын Олимпиада стадионына жүгіріп кірген кезде, Сегал эмоционалды түрде: «Бұл жалған! Оны жолдан шығарыңыз! Мұндай нәрсе әуесқой марафондарда ғана болады! Олимпиада марафонында мұндай болмайды! Оны алып тастаңыз! Сол жігітті алып тастаңыз!» - деп айқайлады. Шортер оқиғаға алаңдағандай болғанда, Сегал: «Кел, Франк, сен жеңдің!» және «Франк, бұл жалған, Франк!» - деп дауыстады. 2000 жылы The Washington Post бұл оқиғаны американдық спорт тарихындағы ең есте қаларлық 10 комментарийдің қатарына қосты (бірақ соңғы сөзін «бұл алаяқтық, Франк!» деп қате көрсетті). 2010 жылы Сегалға арналған естелік шарада марафоншы Амби Берфут Сегалдың комментарийін «Олимпиадалық теледидар комментарийі тарихындағы ең кәсіби емес, шексіз және толығымен орынды шақырудың бірі» деп атады, Сегалдың Йельде Шортерге сабақ бергенін ескере отырып. 2010 жылдың 17 қаңтарында жүрек талмасынан қайтыс болды және Лондонда жерленді. Оның қызы Франческа оның жерлеу рәсімінде сөйлеген сөзінде былай деді: «Соңғы 30 жыл бойы аурумен күресіп, әр секунд сайын тыныс алуға, өмір сүруге табандылық танытты, бұл оның кім екендігінің дәлелі – оқыту, жазу, жүгіру және анама деген соңсыз құштарлығы. Ол біздің таныған ең жанкешті адам еді».
Segal was an accomplished competitive runner. He had been a sprinter at Midwood High School, and ran the two mile at Harvard College. He began marathon running during his second year at Harvard, when track and field head coach Bill McCurdy was impressed with how fast he had run 10 miles. Segal ran in the Boston Marathon almost every year from 1955 to 1975. He finished in 79th place at 3 hours, 43 minutes in his first attempt, Segal was featured in the 1965 documentary short Marathon, which documents the 1964 Boston Marathon and was directed by filmmakers Joyce Chopra and Robert Gardner. Segal was a color commentator for Olympic marathons during telecasts of both the 1972 and 1976 Summer Olympics. His most notable broadcast was in 1972, when he and Jim McKay called Frank Shorter's gold medal winning performance. After an impostor, West German student Norbert Sudhaus, ran into Olympic Stadium ahead of Shorter, an emotionally upset Segal yelled, "That is an impostor! Get him off the track! This happens in bush league marathons! This doesn't happen in an Olympic marathon! Throw the bum out! Get rid of that guy!" When Shorter appeared to be confused by the events, Segal yelled, "come on, Frank, you won it!" and "Frank, it's a fake, Frank!" In 2000, The Washington Post included the incident among the 10 most memorable American sports calls (albeit misquoting the latter line as being "it's a fraud, Frank!"). In a 2010 posthumous tribute to Segal, marathon runner Amby Burfoot called Segal's call "one of the most unprofessional, unbridled, and totally appropriate outbursts in the history of Olympic TV commentary", taking into consideration the fact that Segal had taught Shorter at Yale. died of a heart attack on January 17, 2010, and was buried in London. In a eulogy delivered at his funeral, his daughter Francesca said, "That he fought to breathe, fought to live, every second of the last 30 years of illness with such mind blowing obduracy, is a testament to the core of who he was – a blind obsessionality that saw him pursue his teaching, his writing, his running and my mother, with just the same tenacity. He was the most dogged man any of us will ever know."