Уильям ле Скруп, графа Уилтшир және Мэн корольінің тағдыры
William Scrope, 1st Earl of Wiltshire
Уильям ле Скруп, Уилтшир графы, Манн королі (1350-1399) – Англия королі Ричард II-нің жақын серігі. Литва, Италия, Франциядағы әскери өмірі, Aquitaine-дегі қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Ле Скруп, Уилтшир графы, Манн королі (шамамен 1350 – 29 шілде 1399) – Англия королі Ричард II-нің сенімді серігі. Ол Болтонның 1-ші бароны Ричард Ле Скруптың екінші ұлы болған.
William le Scrope, Earl of Wiltshire, King of Mann (c. 1350 – 29 July 1399) was a close supporter of King Richard II of England. He was a second son of Richard le Scrope, 1st Baron Scrope of Bolton.
Өмір
Ол Литва, Италия және Францияда Жохан Гонтпен бірге қызмет еткен әскер мен ерлік іздеген адам болды. 1383 жылы Гонт оны Аквитанияның сенешалы етіп тағайындады. 1393 жылы ол Ричард II патшасының үйінің вице-камерналы болып тағайындалды және Уилтширдегі Марлборо қамалы мен оның жерлерін алды. Сол жылы әкесі Солсбери графынан Мэн аралын сатып алып, оған Доминус де Мэн немесе Мэн аралының патшасы деген шартты атақ берді. 1394 жылы ол Гартер орденінің рыцары атанды. 1397 жылы Уилтшир графы титулын алды және 1398 жылы Лорд-Гарри Казначей болды. Ричард болмағанда ол үкіметтің нақты басшысы болды. Ол Ман аралында оның қамқорлығында болған Томас де Бошамп, Уориктің 12-ші графының және Джон Гонттың тартып алынған мүлкінен пайда тапты; сондай-ақ, ол бірнеше стратегиялық қамалдарды бақылауына алды. 1399 жылдың сәуір айында Ричард патшаның өсиеті бойынша оған 2000 марка қалдырылды. Ол 1396 жылы Ричардтың 6 жасар Изабелла Валуаға жасаған екінші некесіне тікелей қатысты және 1399 жылы король Ирландияға кеткенде Валлингфорд қамалында Изабелланың қамқоршысы болды. Сэр Джон Басси, сэр Уильям Багот және сэр Генри Гринмен бірге ол Ричардтың болмаған кезінде Йорк герцогы Эдмунд Лэнглиге патшалықты қорғауда көмектесуге жауапты болды, сол кезде қуғынға түскен Генри Болингброк, Херефорд герцогы басып алуға мүмкіндік алды. Скроп, Бристоль қамалы 1399 жылдың 28 шілдесінде Генриге берілгенде Басси мен Гринмен бірге тұтқындалды. Ол Бристоль қамалында Бюсси мен Гринмен бірге сотсыз өлім жазасына кесілді, ал оның басын Лондон көпірінде көрсету үшін ақ себетке салып Лондонға әкелді. Херефорд Генрих IV ретінде таққа отырғаннан кейін Парламент үкімді бекітіп, оның барлық иеліктері мен титулдары тәжге өтуін шешті.
He was a soldier adventurer in Lithuania, Italy and France, where he served with John of Gaunt. Gaunt made him seneschal of Aquitaine in 1383. He was made vice chamberlain of the household of King Richard II in 1393 and granted the castle and manor of Marlborough in Wiltshire. In the same year his father purchased for him the Isle of Man from the earl of Salisbury, giving him the nominal title Dominus de Man or King of Mann. In 1394 he became a Knight of the Garter. He was created Earl of Wiltshire in 1397 and became Lord High Treasurer in 1398. He became effective head of the government in Richard's absence. He benefitted from the confiscated estates of Thomas de Beauchamp, 12th Earl of Warwick, who was kept for a time under his care in the Isle of Man, and of John of Gaunt; he also accumulated control of a number of strategic castles. He was left 2,000 marks in King Richard's will in April 1399. He had been closely involved in Richard's second marriage to the 6 year old Isabella of Valois in 1396 and was made Isabella's guardian at Wallingford Castle, of which he was castellan, when the King went to Ireland in 1399. Together with Sir John Bussy, Sir William Bagot and Sir Henry Green he had been made responsible for assisting Edmund of Langley, Duke of York in the defence of the realm during Richard's absence, when the exiled Henry Bolingbroke, Duke of Hereford seized his chance to invade. Scrope was captured with Bussy and Green when Bristol Castle surrendered to Henry on 28 July 1399. He was executed without trial at Bristol Castle, together with Bussy and Green, and his head carried to London in a white basket to be displayed on London Bridge. After Hereford's ascendance to the throne as Henry IV, Parliament confirmed the sentence and determined that all his estates and title were to be forfeit to the crown.
Отбасы
1396 жылы Изабель Расселлге (1437 жылы қайтыс болған), сэр Морис Расселдің (1356–1416) Глос қаласындағы Дюрхам және Дорсеттегі Кингстон Расселдегі екінші қызына үйленді.
He married, in 1396, Isabel Russell (d. 1437), 2nd. daughter of Sir Maurice Russell (1356–1416) of Dyrham, Glos. and Kingston Russell, Dorset.
Графтық
Саймон Томас Скруп 500 жылдан кейін графтықты туысқандық желі арқылы қайта иеленуге тырысты. Ол ең жасы мұрагер ер адам екені дәлелденсе де, талап басқа себептермен қабылданбады. 1869 жылы Лордтар палатасының Артықшылықтар жөніндегі комитеті 1862 жылы Wiltes Claim of Peerage 4 HL 126 деген атаумен басталған бірнеше тыңдаулардан кейін, Саймон Томас Скруптың Данбиден, бұрын Уильям ле Скрупке берілген Вильтес (Уилтшир) графтығына деген талабын қабылдамады. Саймон Томас Скруптың Вильтес графының ең жасы мұрагері екені дәлелденді, бірақ Артықшылықтар жөніндегі комитет заң бойынша ағылшын пэрлігі бастапқы грант алған адамнан тікелей тумаған мұрагерлерге өте алмайды деп шешті; сондай-ақ олар Генрих IV король болғанға дейін түпкі нұсқалық үкімнің бұзылуына негізделген аргументтерді де қабылдамады. Комитет бұрынғы шешімінен Девон пэрлігіне қатысты талап (1831) 5 ағылшын есебі 293 бойынша бас тартты, онда "еркек мұрагерлерге" берілген гранттың туысқандық мұрагерлерге өтуіне рұқсат етілген еді.
An attempt was made by Simon Thomas Scrope to reclaim the Earldom by a collateral descendant, over 500 years later. Although he was proven to be the senior heir male general, the claim failed on other grounds. In 1869, the Committee for Privileges of the House of Lords, after a series of hearings beginning in 1862 under the title of Wiltes Claim of Peerage 4 HL 126, rejected the claim of Simon Thomas Scrope, of Danby, to the Earldom of Wiltes (Wiltshire) granted to William le Scrope, above. It was proved that Simon Thomas Scrope was the senior heir male of the Earl of Wiltes, but the Committee for Privileges decided that as a matter of law an English peerage could not descend to heirs male general who were not directly descended from the original grantee; they also rejected arguments based on the irregularity of the original sentence by Henry IV before he had become King. The Committee declined to follow its own earlier decision in the Devon Peerage Claim (1831) 5 English Reports 293, in which a grant to "heirs male" had been allowed to pass to heirs male collateral.