Элизабет Кенни: Полиомиелитпен күрескен Австралиялық медбике

Кіріспе

Австралиялық медбике (1880–1952)

Элизавета Кенни (20 қыркүйек 1880 – 30 қараша 1952) – өздігінен білім алған австралиялық дала медбикесі, ол полиомиелитті емдеудің сол кезде даулы болған тәсілін әзірледі. Австралияда, Еуропада және АҚШ-та жұмыс істеген кезде халықаралық деңгейде танымал болған оның әдісі, зардап шеккен мүшелерді гипске салудың дәстүрлі тәсілінен өзгеше болды. Оның орнына ол ыстық компрес қолданып, содан кейін "спазм" деп атаған нәрсені азайту үшін аймақтарды пассивті түрде қозғалды. Оның бұлшықеттерді қалпына келтіру принциптері осындай жағдайларда физиотерапияның негізіне айналды. Оның өмірбаяны 1946 жылы түсірілген «Кенни әпкесі» фильмінде бейнеленді, онда оны Розалинд Расселл сомдады, ол осы рөлі үшін «Оскар» сыйлығының «Ең үздік әйел актер» номинациясына ұсынылды.

Ерте өмір

Элизабет Кенни 1880 жылғы 20 қыркүйекте Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Уариалда қаласында, Австралияда туған Мэри Кенни (құрметті аты Мур) және Ирландиядан келген фермер Майкл Кеннидің отбасында дүниеге келді. Отбасы оны "Лиза" деп шақыратын, Кенниді анасы үйде оқытқан, ал ол Нобби маңындағы Хедингтон-Хиллде тұрғанда ғана бірнеше жыл ресми білім алды. Австралиядағы "Кім кім" кітабында ол Гюра маңындағы Сент-Урсула колледжінде оқығанын айтқан, бірақ бұл мәлімет расталған жоқ. 17 жасында аттан құлап, білегін сындырып алды. Әкесі оны Тувумба қаласындағы дәрігер Энеас МакДоннеллге алып барды, ол сол жерде сауығып жатты. Кенни сол жерде МакДоннеллдің анатомиялық кітаптарын және қаңқа үлгісін зерттеді. Бұл МакДоннеллмен өмір бойына сақталған қарым-қатынастың бастауы болды, ол оның ұстазы мен кеңесшісіне айналды. Кейін Кенни өзінің жарақаттан кейін қалпына келгенде бұлшықеттердің қалай жұмыс істейтініне қызығушылық танытқанын айтты. Медициналық студенттерге ғана қолжетімді қаңқа үлгісін пайдаланбаған, ол өзі жасады. МакДоннеллмен болғаннан кейін Кенни Мемлекеттік білім беру хатшылығынан діни білім беру мұғалімі куәлігін алып, Рокфилдте жексенбілік мектепте сабақ берді. Өзін-өзі үйреткен пианист болған ол өзін "музыка мұғалімі" деп тіркеп, аптасына бірнеше сағат жұмыс істеді. 1907 жылы, 27 жасында Кенни Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Гайраға оралды, алдымен әжесімен, содан кейін туысы Минни Беллмен бірге тұрды. Туысымен бірге тұрғанда ол Гюра фермерлері мен Брисбендегі солтүстік нарықтары арасындағы ауыл шаруашылығы өнімдерін сатуда брокер ретінде табысқа жетті. Содан кейін ол Шотландиядағы жергілікті акушерлік аурухананың ас үйінде жұмыс істеді, ал жергілікті дәрігер Харрис оған ұсыным хат берді. Брокерлік жұмысынан жинаған ақшасына ол жергілікті тігіншіге медбике киімін тігуге тапсырыс берді. Осы және Scotia-дағы, сондай-ақ доктор Харриспен жасаған байқауларымен ол Ноббиге медициналық және хирургиялық медбике ретінде қызмет көрсетуге оралды. Өмірінің осы кезеңінде ол өзін медбике деп атауға құқылы болды, бірақ оның медбикелік біліміне немесе медбикелік куәлігіне қатысты расталған жазбалар жоқ. Кенни Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Австралия мен Англия арасында сарбаздарды тасымалдаған кемелерде медбике болып жұмыс істегенде "Қарындас" атағын алды. Ұлыбритания және Достастық елдерінде "Қарындас" атағы "Матроннан" бір саты төмен тұратын, біліктілігі жоғары медбикеге қолданылады.

Elizabeth Kenny was born in Warialda, New South Wales, on 20 September 1880, to the Australian born Mary Kenny, née Moore, and Michael Kenny, a farmer from Ireland. Called "Lisa" by her family, Kenny was home schooled by her mother, and only received a few years of formal education when living at Headington Hill, near Nobby. She said in Who's Who in Australia she had attended St Ursulas College near Guyra, but this has never been verified. At the age of 17, she broke her wrist in a fall from a horse. Her father took her to Aeneas McDonnell, a medical doctor in Toowoomba, where she remained during her convalescence. While there, Kenny studied McDonnell's anatomy books and model skeleton. This began a lifelong association with McDonnell, who became her mentor and advisor. Kenny later confirmed that she became interested in how muscles worked while convalescing from her accident. Instead of using a model skeleton, available for medical students only, she made her own. After her time with McDonnell, Kenny was certified by the Secretary of Public Instruction as a teacher of religious instruction and taught Sunday School in Rockfield. Having become a self taught pianist, she listed herself as a "teacher of music" and did so a few hours a week. In 1907, at the age of 27, Kenny returned to Guyra, New South Wales, first living with her grandmother and then with her cousin Minnie Bell. Whilst living with her cousin she had success as a broker of agricultural sales between Guyra farmers and northern markets in Brisbane. After that she worked in the kitchen in Scotia, a local midwife's cottage hospital and the local Dr. Harris gave her a letter of recommendation. With some savings from her brokerage work she paid a local tailor to make her a nurse's uniform. With that and the observations she had made at Scotia and under Dr. Harris, she returned to Nobby to offer her services as a Medical and Surgical Nurse. During this period of her life she was entitled to describe herself as a Nurse even though there are no verified records of her undertaking any formal nurse training or possessing nursing qualifications. Kenny earned the title Sister while nursing on transport ships that carried soldiers to and from Australia and England during the First World War. In Britain and Commonwealth countries, Sister applies to senior more qualified nurse, one grade below "Matron".

Жұмыс

Кенни 1911 жылы Уалчада уақыт өткізгеннен кейін Ноббиге қайтып келді. Ноббиге оралғаннан кейін Кенни медициналық және хирургиялық медбике ретінде қызмет ететінін жариялады, ол пациенттеріне жаяу, атпен немесе каретамен жететін. Көптеген авторлар Кенниді «жабайы дала медбикесі» ретінде жұмыс істеген деп сипаттаған, бірақ ол өзіне осы терминді қолданған жоқ. 1912 жылдың шілдесінде ол Клифтон қаласында «Сент-Кенис» деп аталатын шағын аурухана ашты, онда ол жатқаннан кейін емделушілерге және босандыруға қызмет көрсетті, өзін «Медбике Кенни, медициналық, хирургиялық және босандыру саласындағы сертификатталған маман» деп таныстырды. Кенни өзін сертификатталған медбике деп атауымен асығыс әрекет етті, себебі 1911 жылғы Квинслендтің денсаулық сақтау заңына өзгерістер енгізіліп, медбикелерді тіркеу және жеке ауруханаларды лицензиялау қатаң ережелермен реттелді. 1943 жылы жазған автобиографиясында ол дәрігер МакДоннелл балалық паралич деп ойлаған аурумен ауырған науқаспен алғашқы кездесуін баяндады. Бұл оқиға 1946 жылы Розалинд Рассел басты рөлде ойнаған «Кенни әпке» фильмінде көркемделіп бейнеленді. Кенни өзінің өмірбаянында МакДоннелдің пікірін сұрағанын жазды. Ол оған «симптомына қарай емдеңіз» деп телеграмма жіберді. Науқастардың бұлшық еттері ширығуын сезген ол, әлемдегі аналардың көптегені сияқты, жүннен жасалған ыстық компресстерді олардың аяқтарына қойды. Кеннидің айтуынша, бір кішкентай қыз таңертеңгісін жеңілдеп оянды да: «Маған аяқтарымды емдеген шүберектерді беріңізші» деді. Бірнеше бала ауыр салдарсыз жазылып кетті. 1930 жылдардағы Австралия баспасөзінде Кеннидің бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери кемелерде менингитпен ауырған науқастарға күтім көрсету кезінде әдісін дамытқаны туралы сөздері келтірілген. Виктор Кон мен Уэйд Александр Кеннидің өмірбаянында ол 1940 жылдардың басында оқиғаның бірнеше нұсқасын жариялағанын атап өтті. Александр Кеннидің оқиғасын растайтын ең сенімді дерек 1956 жылы Виктор Конға Тоуомба журналисі Т. Томпсон жазған хат болуы мүмкін екенін мәлімдеді, бірақ Кон бұл хатқа өмірбаянында сілтеме жасауға жеткілікті сенімділік танытпады. Соңғы зерттеулер Кеннидің емдік әдістерін 1920 жылдары параличпен ауырған науқастарды емдеу кезінде дамытқанын көрсетеді.

Kenny returned to Nobby during 1911 after spending time in Walcha assisting her cousin after the birth of her son. Upon her return to Nobby, Kenny advertised her services as a Medical and Surgical Nurse, reaching her patients on foot or by horseback or buggy. Many authors describe Kenny as working as a Bush Nurse, but this is not a term she applied to herself. In July 1912 she opened a Cottage Hospital at Clifton which she named St. Canice's, where she provided convalescent and midwifery services, describing herself as Nurse Kenny, Certificated Medical, Surgical, and Midwifery. Kenny was behaving recklessly in describing herself as a certificated nurse as the Queensland Health Amendment Act (1911) had introduced stringent rules governing the registration of nurses and the registration of private hospitals. In her 1943 autobiography she describes her first encounter with a patient who she treated for the disease that Dr McDonnell thought was infantile paralysis. The story was romanticized in the 1946 film Sister Kenny, featuring Rosalind Russell. In her autobiography Kenny wrote that she sought McDonnell's opinion. He wired back saying "treat them according to the symptoms as they present themselves." Sensing that their muscles were tight, she did what mothers around the world did: applied hot compresses made from woollen blankets to their legs. Kenny wrote that a little girl woke up much relieved and said, "Please, I want them rags that well my legs." Several children recovered with no serious after effects. Press reports from Australia in the 1930s quote Kenny as saying she developed her method while caring for meningitis patients on troopships during the First World War. Victor Cohn and Wade Alexander observed in their biographies of Kenny that she published several versions of the story during the early 1940s. Alexander claims the most dependable corroboration of Kenny's story is likely to be in a letter written in 1956 to Victor Cohn from the Toowoomba journalist T. Thompson, but Cohn did not give the letter sufficient credence to cite it in his biography. Recent research concludes that Kenny most likely developed her therapeutic techniques while treating paralysis patients during the 1920s.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

1915 жылдың мамыр айында Кенни Еуропадағы соғысқа қатысу үшін Сент-Кэниске қатысты жұмысын тоқтату туралы хабарлады. Ол өз қаражатымен Лондонға сапар шекті, онда Бірінші дүниежүзілік соғыста медбике болып қызмет етуді үміттенеді. Ол білікті медбике болмағандықтан, Австралия армиясының медбикелер қызметіне (ААНС) қабылдануға құқылы болмады. Ол доктор МакДоннеллден алған ұсыным хатын алып жүрді, және Виктор Конн бұл хаттың оны HMAT Suevic кемесінің экипажында медбике ретінде тағайындалуына көмектескенін айтады. Suevic – «қара кеме» деп аталды, себебі ауруханалық кемелер сияқты Гаага конвенциясы бойынша қорғаныш ретінде ақ түспен боялмаған. Бұл көліктік кемелер соғыс материалдарын және сарбаздарды майданға жеткізіп, жараланған сарбаздарды қайтарып әкелу үшін пайдаланылды. Кеннидің әскери қызметі туралы жазбаларында оның №1 бөлім, Арнайы көлік қызметіне 1916 жылғы 28 шілдеде тағайындалғаны көрсетілген. Кенни соғыс бойы осы міндеттерді орындады, 8 рет қатарлап сапар жасады (сонымен қатар Панама каналы арқылы әлемді бір айналып келді). 1917 жылы ол «Апа» атағын алды, ол ААНС-тегі бірінші лейтенант атағымен тең. Кенни өмірінің соңына дейін осы атақты қолданды және кейбіреулер осы үшін оны сынады, бірақ ол соғыс кезіндегі қызметі үшін ресми түрде осы атаққа ие болды. Ол өзінің автобиографиясында Брисбенге жақын орналасқан Эноггерадағы әскери госпитальде бірнеше апта бас медбике болып қызмет еткенін айтты, бірақ 1955 жылы Кеннидің әскери қызметіне қатысты жүргізілген тергеуде Квинслендтегі әскери госпитальдерде оның қызмет еткеніне ешқандай дәлел табылған жоқ. Кеннидің қызметтік жазбалары оның келесі сапарына тағайындалғанша екі рет Харфилд Парк және Саутхоллдағы Австралиялық қосымша госпитальдеріне уақытша тағайындалғанын растайды.

Квинслендке оралу

ААНС-тен босатылғаннан кейін Кенни Ноббиге анасымен бірге тұруға оралды. 1919 жылдың маусым айында ол екі айға Клифтон қаласындағы уақытша оқшаулау ауруханасында 1918 жылғы тұмау пандемиясының құрбандарына көмектесу үшін жұмыс істеді. Эпидемия басылғаннан кейін Кенни Гюйраға денсаулығын қалпына келтіру үшін барды. 1920 жылдың қазан айында, өліп бара жатқанына сеніп, ол Еуропаға медициналық көмек іздеп, Лурдеске сапар шекті. Оның аурулары, әдетте, психосоматикалық сипатта болған, себебі ол 60 жасқа келгенше Паркинсон ауруына шалдыққанға дейін жақсы денсаулықта және сергек болды. 1921 жылдың мамыр айында Кенни Ноббиге қайта оралды. Біліктілігі болмағандықтан медбике болып жұмыс істей алмады, бірақ жергілікті Қызыл Крест ұйымында белсенді қатысты. 1922 жылы ол Гюйраға Амелия мен Уильям Креганның қызы Дафна Креганды күтіп-бағу үшін шақырылды, ол сол кезде церебральды диплегиямен ауырған болатын. Дафна емделу барысында күнделікті тұзды және күкірт ванналарында шомылу, ваннада жаттығулар жасау, үстелде пассивті жаттығулар, массаж және қол-аяқтарына қабықтан жасалған шиналар қолдану болғанын айтты. 3 жылдық емнен кейін Дафна таяқшаның көмегімен жүре бастады және жемісті өмір сүре алды. Кеннидің Дафнаға жасаған көмегі, сондай-ақ соғыс кезінде аурулар мен жарақат алғандарды күтуі, оның кейінгі полиомиелитпен ауырғандарды оңалту жұмысының негізі болды. 1925 жылдың сәуір айында Кенни Квинслендтік ауыл әйелдер қауымдастығының Нобби бөлімшесінің алғашқы президенті болып сайланды. Ол сонымен қатар жергілікті алғашқы медициналық жәрдем көрсету қызметінің белсенді мүшесі болды. 1926 жылдың мамыр айында ол шаруашылық оқиғасында жарақат алған жас қыз Сильвия Кунға алғашқы көмек көрсету үшін шақырылды. Баланың жарақаттары соншалықты ауыр болғандықтан, оны Ноббиден Тоуомбадағы ауруханаға жеткізу қажет болды. Куәгерлер Кеннидің шкаф есігінен қатты таспа жасағанын растады. Осы импровизацияланған құрал баланың жарақат алған аяқ-қолдарын қорғап, оның жағдайын жақсартты, соның салдарынан сапар барысында шоктан сақтады. Кейін Кенни осы таспаны жергілікті жедел жәрдем қызметтерінде пайдалану үшін жетілдіріп, патенттеді және келесі төрт жыл бойы Австралияда, Еуропада және АҚШ-та «Сильвия таспасы» деп сатты. Ол таспаны сатудан айтарлықтай табыс тапты және пайданың бір бөлігін Ауылдық әйелдер қауымдастығына бергеніне сенімді. Сол кезде Кенни таспаны сату үшін саяхаттап жүргенде сегіз жасар Мэри Стюартты қарт анасына серік болу үшін асырап алды. Кейіннен Мэри Кеннинің ең жақсы «техниктерінің» бірі болды.

Following her discharge from the AANS Kenny returned to Nobby to live with her mother. In June 1919 she volunteered to assist for two months at a temporary isolation hospital in Clifton, set up to care for victims of the 1918 flu pandemic. When the epidemic subsided, Kenny travelled to Guyra to recuperate. In October 1920, believing she was dying, she travelled to Europe to seek medical attention and visit Lourdes. Her ailments were probably psychosomatic as she remained fit and healthy until she developed Parkinson's Disease in her late 60s. In May 1921 Kenny returned to Nobby. She was unable to work as a nurse due to her lack of qualifications but was active in the local Red Cross. In 1922 she was summoned to Guyra to care for Daphne Cregan, the daughter of Amelia and William Cregan, who was severely disabled with what was known then as cerebral diplegia. Daphne described her treatment as consisting of daily salt baths, sulphur baths, exercise performed in the bath, passive exercises on a table, massage, and the use of bark splints on her arms and legs. After 3 years of therapy Daphne was able to walk with the aid of crutches and lead a productive life. Kenny's treatment of Daphne, plus her wartime nursing of the sick and wounded, was the foundation for her later work of rehabilitating polio victims. In April 1925, Kenny was elected as the first president of the Nobby branch of the Queensland Country Women's Association. She also remained an active member of the local first aid service. In May 1926 she was called to provide first aid to Sylvia Kuhn, a young girl who had been injured in a farming accident. The child's injuries were sufficiently serious to warrant her transportation from Nobby to a hospital in Toowoomba. Witnesses confirm that Kenny improvised a rigid stretcher from a cupboard door. The improvised device protected the child's injured limbs and improved her comfort, thereby reducing the risk of shock during the journey. Kenny later improved and patented the stretcher for use by local ambulance services, and for the next four years marketed it as the Sylvia Stretcher, in Australia, Europe and the United States. She earned a substantial royalty from the sale of the stretcher, and is believed to have turned some of the profits over to the Country Women's Association. At that time Kenny, while travelling to sell the Stretcher, adopted eight year old Mary Stewart to be a companion for her elderly mother. Mary later became one of Sister Kenny's best "technicians".

Полиомиелитті емдеу

1930 жылдардың басында Сильвия Стретчердің сатылымы төмендеген кезде, Кенни CWA-мен байланысын жаңартқаннан кейін, ауылдық алғашқы медициналық көмек көрсетуді жақсарту үшін күш-жігерін жұмылдырды. 1931 жылдың мамыр айында Кенни Таунсвилл қаласының батысында орналасқан Аландейл шаруашылығына ие болған Роллинсон отбасына барды. Кенни 1929 жылы Лондонда амбулаториялық таспасын жарнамалағанда Роллинсонмен танысқан. Отбасы Кенниден полиомиелиттен зардап шеккен қызы Модқа күтім жасауды сұрады. 18 айлық күтімнен кейін, Кеннидің жетекшілігімен Мод жүруге, үйленуге және бала көтеруге мүмкіндік алды. Кеннидің Модпен гидротерапияны қолдануы Австралияның сауда комиссарының әйелі, Г. Брукстің назарын аударды. 1932 жылы Квинсленд штатында соңғы 30 жылдағы ең көп полиомиелитке шалдыққандар тіркелді. Бұл жағдай параличтен зардап шеккендерге емдеудің жеткіліксіздігіне жұртшылық назарын аударды. Келесі жылы жергілікті тұрғындар Кенниге Таунсвиллдегі Куинс қонақ үйінің артындағы шатырлардың астында қарапайым паралич емдеу орталығын құруға көмектесті. Кеннидің емханасы кеңейді, ата-аналар балаларын емдеу үшін оған әкеле бастады. 1934 жылы ол жергілікті Қызыл Кресттің маңызды тұлғасы Элеонора Маккинноннан жаңа емхана ашу үшін қолдау алды. 1934 жылдың наурыз айында Квинсленд үкіметі Кеннидің әдістерін Таунсвиллдегі емханада сынау үшін қаражат бөлді. Доктор Раэ Дунганның емханаға жасаған алғашқы оң бағасынан кейін доктор Рафаэль Силентоның сынды есебі жарық көрді. Оның жетістігі Австралияның бірнеше қалаларында Кенни емханаларының ашылуына себеп болды. Таунсвиллдегі немесе Брисбендегі Джордж-стриттегі емханалардан ештеңе қалмады, бірақ Рокхэмптон қалалық ауруханасының сыртқы емдеу ғимаратындағы Кенни әпке емханасы қазір Квинсленд мұрасының тізіліміне енгізілген. Кенни жылдар бойы емдеу әдісін жетілдіріп, Австралияда танымал болды. Ол балалардың денесін гипс немесе тіректермен қозғалтуға қарсы болды. Кенни аурудың жедел сатысындағы балаларды ыстық компресстермен емдеуге рұқсат сұрады, бірақ дәрігерлер аурудың жедел сатысынан кейін ғана немесе "қаттылық" (Кенни кейінірек "спазм" сөзін қолданды) басылғаннан кейін рұқсат бермеді. Ол Мод Ролинсонмен жасағандай, зардап көрмеген жүйке жолдарындағы функцияларды қайта жаңартуға бағытталған пассивті "жаттығулардың" мұқият режимін енгізді. 1937 жылы ол өзінің емдеу әдістерін алғаш рет сипаттады. Кітап және оның әдістері Австралия және Ұлыбритания медициналық қауымдастығы тарапынан түпнұсқа емес деп танылды. 1941 жылы ол "Жасыл кітап" деп белгілі болған "Жас балалар параличінің жедел сатысында емдеу" атты еңбегін жариялады. Оның әдістерін кеңінен бағалау, "Кеннидің балалар параличі және оның емдеуі тұжырымдамасы" 1943 жылы доктор Джон Полмен бірлесіп жарық көрді және "Қызыл кітап" деп аталды. 1935-1940 жылдар аралығында Кенни Австралияда кеңінен саяхаттап, емханалар құруға көмектесті және Англияға екі рет сапар жасады, онда ол Каршалтон қаласына жақын жердегі Сент-Мэри ауруханасында емхана ашты. Кеннидің жетістігі даулы болды; көптеген австралиялық дәрігерлер мен Британдық медициналық қауымдастық оның нәтижелері мен әдістемесіне күмән келтірді. 1934 жылы Кенни өзінің емдеуінің табыстылығы туралы жария мәлімдеме жасады, бұл қазір Квинслендтегі денсаулық сақтау бас директоры болған Рафаэль Силентоны ашуландырды. 1934 жылы Силентоның баяндамасы Кеннидің параличке шалдыққандарды емдеуін абайлап қолдады, бірақ ол Кеннидің оның әдістерімен қамтамасыз еткен оңалту дәрежесін асыра сілтегенін сезінді. Кенни Силентоның сын-пікірлеріне ашық түрде жауап берді, оны қатты сынады. Бұл жауап Кенни, Силенто, BMA және Австралия массаж қауымдастығы (AMA) арасындағы шиеленіске әкелді. 1936-1938 жылдар аралығында Квинсленд үкіметінің Корольдік комиссиясы Кеннидің жұмысын бағалап, 1938 жылы "Балалар параличін емдеудің қазіргі заманғы әдістері туралы Квинсленд Корольдік комиссиясының есебін" жариялады. Кеннидің шпалдар мен гипс құймаларын қолдануға қарсылығына қатысты оның ең сынды пікірі: "Иммобилизациядан бас тарту - ауыр қателік және әсіресе қайта оқытуға қабілетсіз өте жас науқастар үшін қауіпті". Алайда ол Брисбендегі оның клиникасы "үлгілі" екенін айтты. Комиссия мүшелерінің ең күшті сөзі Квинсленд үкіметіне қарсы болды, ол Кеннидің жұмысын қаржыландырды, өйткені оның клиникалары дәрігерлердің бақылауында емес еді. Квинсленд үкіметі бұл баяндаманы қабылдамады және Кенниге қолдауын жалғастырды. 2009 жылы Квинсленд институтының құрылғанына арналған Q150 мерекесінде Кеннидің полиомиелитті емдеу режимі "ұлы инновация және өнертабыс" ретінде жарияланды.

As sales of the Sylvia Stretcher declined in the early 1930s, Kenny resumed her involvement with the CWA and campaigning for improved rural first aid services. In May 1931, Kenny visited the Rollinson family who owned a station, Allandale, west of Townsville. Kenny had befriended the Rollinsons in London in 1929 while promoting her ambulance stretcher. The family asked Kenny to care for their niece Maude, who was disabled by polio. After 18 months of care under Kenny's direction, Maude recovered sufficiently to walk, marry and conceive a child. Kenny's use of hydrotherapy with Maude caught the attention of Mrs Herbert Brookes, wife of the Trade Commissioner General for Australia. In 1932, Queensland suffered its highest number of polio cases in 30 years. This outbreak focussed public attention on the inadequacy of treatment for victims of paralysis. The following year, local people helped Kenny set up a rudimentary paralysis treatment facility under canopies behind the Queens Hotel in Townsville. The makeshift clinic expanded as more parents brought their children to be treated by Kenny. In 1934 she enjoyed the support of Eleanor MacKinnon, a key figure in the local Red Cross, for a new clinic. In March 1934 the Queensland Government provided funds for a trial of Kenny's methods at the Townsville Clinic. An initial favourable evaluation of the clinic by Dr Rae Dungan was followed by a more critical report by Dr Raphael Cilento. Her success led to Kenny clinics being established in several Australian cities. Nothing remains of the Townsville Clinic or the George Street Clinic in Brisbane, but the Sister Kenny Clinic in the Outpatients Building of the Rockhampton Base Hospital is now listed on the Queensland Heritage Register. Over the years, Kenny developed her clinical method and gained recognition in Australia. She was strongly opposed to immobilising children's bodies with plaster casts or braces. Kenny requested permission to treat children in the acute stage of the disease with hot compresses, but doctors would not allow that until after the acute stage of the disease, or until "tightness" (Kenny used the word "spasm" much later) subsided. She instituted a careful regimen of passive "exercises" designed to recall function in unaffected neural pathways, much as she had done with Maude Rollinson. In 1937, she published her first description of her therapeutic techniques. The book and her methods were dismissed as unoriginal by the Australian and British medical establishment. In 1941 she produced The Treatment of Infantile Paralysis in The Acute Stage, known as The Green Book. The broadest appraisal of her methods, The Kenny Concept of Infantile Paralyses And Its Treatment, appeared in collaboration with Dr John Pohl in 1943 and was known as The Red Book. Between 1935 and 1940, Kenny travelled widely in Australia, helping to establish clinics, and made two trips to England, where she set up a treatment clinic in St Mary's Hospital near Carshalton. Kenny's success was controversial; many Australian doctors and the British Medical Association questioned her results and methodology. In 1934 Kenny made public claims about the success of her therapy that angered Raphael Cilento, who by now was the Director General of Health in Queensland. Cilento's report in 1934 was cautiously supportive of Kenny's treatment of paralysis cases, but he felt Kenny was exaggerating the degree of rehabilitation produced by her methods. Kenny replied publicly, fiercely taking Cilento to task for his criticisms. This response caused contentious relations between Kenny, Cilento, the BMA and the Australian Massage Association (AMA). Between 1936 and 1938, a Queensland Government Royal Commission evaluated Kenny's work and published its Report of The Queensland Royal Commission on Modern Methods for the Treatment of Infantile Paralysis in 1938. Its most critical comment, on Kenny opposing the use of splints and plaster casts was: "The abandonment of immobilization is a grievous error and fraught with grave danger, especially in very young patients who cannot co operate in re education." However, it stated that her clinic, then in Brisbane, was "admirable". The Commissioners' strongest words were against the Queensland government, then funding Kenny's work, as her clinics were unsupervised by medical practitioners. The Queensland Government rejected the report and continued to support Kenny. In 2009, during the Q150 celebrations of the institution of Queensland, the Kenny regimen for polio treatment was announced as an outstanding "innovation and invention".

АҚШ-та

1940 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс үкіметі Кенниді және оның асырап алған қызы Мэриді, Кенни әдісі бойынша сарапшы болғандықтан, Америкаға жіберді. Сиднейден Лос-Анджелеске теңіз жолымен, Сан-Францискоға, Чикагоға, Нью-Йоркке теміржолмен сапар шеккеннен кейін, қайта Чикагоға және Минесота штатының Рочестер қаласындағы Мейо клиникасына барған соң, оған Миннеаполистегі жұмысын көрсетуге мүмкіндік берілді. Сол жердегі полиомиелитті емдеу орталықтарының басшылары доктор Миланд Кнапп пен Джон Пол оның жұмысына әсерленіп, оны қалуға шақырды. Олар Кенни мен Мэриге пәтер тауып берді. Бірнеше жылдан кейін қала оларға үй сыйлады. Миннеаполис қаласы Кенни үшін 11 жыл бойы Америкадағы негізгі орны болды. 1943 жылы Кенни "Британдық медициналық журналына" жазған хатында: "Миннесота университетіндегі сабақтарға 300-ден астам дәрігер қатысқан", - деп жазды. Осы кезеңде АҚШ-та бірнеше Кенни емдеу орталықтары ашылды, ең танымалсы – Миннеаполистегі Кенни әпке институты (1942 жылдың 17 желтоқсанында ашылды, қазір Courage Kenny оңалту институты). Доктор Кнап 1942 жылы ашылғаннан кейін Миннеаполис Кенни институтының оқыту директоры болды, сондай-ақ 1948 жылдан 1964 жылға дейін физикалық медицина және оңалту директоры қызметін атқарды. Бұдан басқа, Нью-Джерси медициналық орталығында және Калифорния штатының Эль-Монте қаласындағы Рут үйінде де мекемелер болды. Ол Ратгерс университеті мен Рочестер университетінен құрметті дипломдар алды. Ол парализі полиомиелит деп саналатын АҚШ президенті Рузвельтпен түскі ас ішіп, оның Warm Springs-тегі емделуін талқылады. 1951 жылы Кенни Gallup сауалнамасындағы ең танымал ер және әйел тізімінде бірінші орынға шықты. Ол жыл сайынғы тізімнің алғашқы он жылында Элеонора Рузвельттің орнын басып алған жалғыз әйел болды. Кенниді қолдау үшін және оның жұмысын дамыту үшін Миннеаполисте Кенни қоры құрылды. Кейбір дәрігерлер Кенни әдісінің балалар мен ересектерге тигізген әсерін көргеннен кейін бастапқы күмәнін өзгертті. Оның еңбектері көптеген журналдарда жарияланды. 1975 жылы Виктор Кон оның өмірі мен еңбектері туралы алғашқы толыққанды өмірбаянды жазды. Миннеаполиске келген алғашқы жылы Ұлттық балалар парализі қоры (NFIP) оның жеке шығыстарын төледі және оның жұмысын сынауға қаржы бөлді. Алайда, NFIP директорымен келіспеушіліктер туындағаннан кейін бұл қолдау тоқтатылды. Кенни – қажырлы және ашық пікір білдіретін әйел болды, бұл оның медициналық қауыммен қарым-қатынасына кері әсер етті, бірақ оның әдісі қолданыла берді және полиомиелиттен зардап шеккен жүздеген адамға көмектесті. Оның еңбегін мойындау үшін 1950 жылдың ақпанында президент Гарри Трумэн Кенниге визасыз АҚШ-қа кіруге және шығуға құқық беретін Конгресс заңына қол қойды. Бұл құрмет бұрын тек бір рет, американдық Тәуелсіздік соғысының жетекшісі француз Гилбер дю Мотье, Лафайет маркізіне берілген еді.

In 1940, the New South Wales government sent Kenny and her adopted daughter Mary, who had become an expert in Kenny's method, to America to present her clinical method for treating polio victims to doctors. After a sea journey from Sydney to Los Angeles and by rail to San Francisco, Chicago, New York City, back to Chicago and to the Mayo Clinic in Rochester, Minnesota, she was given a chance to show her work in Minneapolis, Minnesota. Doctors Miland Knapp and John Pohl, who headed polio treatment centres there, were impressed and told her she should stay. They found an apartment for Kenny and Mary; several years later, the city of Minneapolis gave them a house. The city was Kenny's base in America for 11 years. In a 1943 letter to the British Medical Journal, Kenny noted, "There have been upwards of 300 doctors attending the classes at the University of Minnesota." During this time, several Kenny treatment centres were opened throughout the United States, the best known being the Sister Kenny Institute in Minneapolis (opened 17 December 1942; now the Courage Kenny Rehabilitation Institute). Dr Knapp served as director of training at the Minneapolis Sister Kenny Institute after it opened in 1942, and was director of physical medicine and rehabilitation from 1948 to 1964 as well. There were also facilities at the New Jersey Medical Center and the Ruth Home in El Monte, California. She received honorary degrees from Rutgers University and the University of Rochester. She joined for lunch US President Roosevelt, whose paralytic illness was believed to be polio, discussing his treatment at Warm Springs. In 1951, Kenny topped Gallup's most admired man and woman poll as the only woman in the first ten years of the annual list to displace Eleanor Roosevelt from the top. The Sister Kenny Foundation was established in Minneapolis to support her and her work throughout the United States. Some doctors changed their initial professional scepticism when they saw the effects Kenny's method had on her patients, both children and adults. Many magazines covered her work. In 1975 Victor Cohn wrote the first detailed biography of her life and work. During her first year in Minneapolis, the National Foundation for Infantile Paralysis (NFIP) paid her personal expenses and financed trials of her work. That support ceased, however, after a series of disagreements with the NFIP Director. Kenny was a determined and outspoken woman, which harmed her relations with the medical profession, but her method continued to be used and helped hundreds of people suffering from polio. In recognition of her work, in February 1950 President Harry Truman signed a Congressional bill giving Kenny the right to enter and leave the US as she wished without a visa. This honour had only been granted once before, to the French Gilbert du Motier, Marquis de Lafayette, a leader in the American War of Independence.

Соңғы жылдары және өлімі

Кенни өзінің соңғы жылдарында әдісін қабылдауды арттыру мақсатында Америка, Еуропа және Австралияда кең ауқымды саяхаттар жасады. Ол полиомиелиттің жүйелік ауру екендігіне медициналық зерттеушілерді келісуге тырысты, бірақ бұл әрекеттері сәтсіз аяқталды. Ол Копенгагенде өткен полиомиелитке қарсы екінші халықаралық конгресске қатысты, бірақ онда оны қабылдамай, қатысуға мүмкіндік берілмеді. Паркинсон ауруынан зардап шеккен ол, Мельбурнге қайтып бара жатқанда, әлемдік деңгейде танымал вирусолог сэр Макфарлейн Бернетпен жеке кездесу үшін тоқталды. Ол өзінің өмірбаянында осы кездесу туралы былай деп жазды: Ол әлемдегі кез келген адамнан көбірек науқастарды емдеді – ол нақты санды атады, 7828 – және оның айтуымен теңесе алатын ешкім болған жоқ. Қазір ол әлемге ұмытылып бара жатыр. Бірақ оның бейнесінде ұлылық сезілді және мен осы кездесуді ешқашан ұмытпаймын. Нью-Йорктік Ирвинг Иннерфилд оның өмірін ми тромбозынан құтқару үшін трипсин ферментіне негіделген экспериментальді дәрісін әуе поштасымен Брисбенге жіберді. Дәрі машинамен Тоуомбаға жеткізіліп, 1952 жылдың 29 қарашасында қолданылды, бірақ дәрігер Кеннидің өлімге тым жақын екенін анықтады және ол келесі күні қайтыс болды. Кеннидің 1952 жылдың 1 желтоқсанында Тоуомбадағы Нил-стрит методистік шіркеуінде өткен жерлеу рәсімі Австралияның басқа аймақтарында және АҚШ-та көрсету үшін жазылды. Нобби зиратына жасалған жорық Тоуомбадағы ең көп адам қатысқан шерулердің бірі болды. Кенни анасының қасына жерленді.

Мұра

1934 жылдан 1952 жылы қайтыс болғанға дейін Кенни және оның әріптестері мыңдаған науқастарға күтім жасады. Мұнда Кенни өмірінен көптеген артефакттар мен оның жеке хаттары, құжаттары және газеттен алынған кескіндерден құралған жинақ сақталған. Тоуомбада Елизабет Кенни ескерткіш қоры Австралияның ауылдық және шалқар аймақтарында жұмыс істеуге белсенді студенттерге Оңтүстік Квинсленд университетінде оқуға стипендиялар ұсынады. Таунсвиллде оның өмірі 1949 жылы Кенни әпкесінің ескерткіші мен балалар ойын алаңының ашылуымен еске алынды.