Екінші дүниежүзілік соғысындағы тұтқын лагері: Stalag XX B
Stalag XX-B
Екінші дүниежүзілік соғысындағы Stalag XX B тұтқын лагері. Польшадағы Wielbark-та орналасқан, әртүрлі елдерден тұтқындарды ұстаған. Тарихы, орналасқан жері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Германиялық тұтқын лагері
German POW camp
Stalag XX B – Екінші дүниежүзілік соғыста неміс әскері басқарған тұтқын лагері, ол Виельбаркта (қазіргі Польшаның Мальборк ауданы) орналасқан. Онда поляк, британ, француз, бельгиялық, серб, совет, италиялық, австралиялық, жаңа зеландиялық және канадалық тұтқындар ұсталған.
Stalag XX B was a German prisoner of war camp in World War II, operated in Wielbark (present day district of Malbork, Poland). It housed Polish, British, French, Belgian, Serbian, Soviet, Italian, Australian, New Zealand and Canadian POWs.
Орналасқан жерлер
Лагерь 1939 жылдың 16 желтоқсанында Реклингаузенде құрылды, содан кейін 1939 жылдың 20 желтоқсанында Лицзеге, ал кейін 1940 жылдың 1 ақпанында Вильбаркқа көшірілді. Гданьскіде Бискупия Горка және VII Двор аудандарында екі қосалқы лагерь құрылды, сондай-ақ аймақта шамамен мыңға жуық мәжбүрлі еңбек қосалқы лагерьлері болды. 1940 жылдың 1 сәуірінде Сталаг XX B және оның қосалқы лагерьлерінде 2200-ге жуық әскери тұтқын болды. Нидерланды, Бельгия және Францияға неміс басқыншылығынан кейін, немістер британдық, француздық, бельгиялық және голландтық әскери тұтқындарды лагерьге әкелді. 1940 жылдың соңғы бөлігінде, ауруханасы бар әкімшілік блок тұтқындардың еңбегімен салыныс. 1941 жылдың екінші жартысында душ пен дезинфекциялық станция әлі болған жоқ, олар тек 1942 жылы ұйымдастырылды. 1942 жылдың басында лагерьде 23 470 әскери тұтқын болды. Әскери тұтқындардың көп бөлігі негізгі лагерьде емес, аймақтағы шамамен мыңға жуық мәжбүрлі еңбек лагерьлерінде орналастырылды. Гдиня мен Эльблонгтағы кеме жасаушылықтарда, сондай-ақ Мальборктің өзінде кем дегенде жеті қосалқы лагерь болды, бірақ көпшілігі ауылдық жерлерде орналасқан, тұтқындар ауыл шаруашылығында жұмыс істеді. Тұтқындар фермаларда, ағаш кесу зауыттарында, фабрикаларда, тауарлық алаңдарда жұмыс істеуге және Ногат өзенінде мұз кесуге жіберілді.
The camp was founded in Recklinghausen on December 16, 1939, then relocated to Licze on December 20, 1939, and afterwards to Wielbark on February 1, 1940. Two subcamps were formed in Gdańsk, in the districts of Biskupia Górka and VII Dwór, and there were also up to about a thousand forced labour subcamps in the region. On April 1, 1940, there were some 2,200 POWs in Stalag XX B and its subcamps. Following the German invasion of the Netherlands, Belgium and France, the Germans brought British, French, Belgian and Dutch POWs to the camp. An administration block including a hospital was erected in the latter part of 1940, mainly by prisoner labour. In the second half of 1941, there were still no showers nor a disinfection station, which were only organized in 1942. In early 1942, there were 23,470 POWs in the camp. Most of the POWs were not housed in the main camp, but were deployed in up to about a thousand forced labour subcamps in the region. There were sizable subcamps at shipyards in Gdynia and Elbląg, and at least seven subcamps within Malbork itself, however, most were located in rural areas with the POWs working in agriculture. POWs were sent out to labour in farms, sawmills, factories, goodsyards and cutting ice on the river Nogat.
Тарату
1945 жылдың қаңтар айында немістер лагерьті таратып, соғыс тұтқындарын батысқа қарай ұзақ жорыққа шығарды. Бұл жорық үш жарым айға созылды, осы кезеңде тұтқындар суық, аштық, шаршау, аурулар және басқа да қиындықтармен күресті. Олар одақтастардың бомбалауынан кейін қираған жолдар мен теміржолдарды тазалауға күштеп жұмыс істеуге де мәжбүр болды. Күндер болды, тұтқындар ештеңе жемеді, ал кейбіреулері жорық кезінде қайтыс болды.
The Germans dissolved the camp in January 1945, and the POWs were marched west. The march lasted three and a half months, during which the POWs struggled with cold, hunger, exhaustion, diseases, etc., and were even subjected to forced labor to clear cluttered roads and railroads after Allied bombings. There were days when POWs ate nothing, and some died during the march.