Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық дәрігер, патолог және иммунолог (1912–1978)
American physician, pathologist and immunologist (1912–1978)
Альберт Хьюетт Куунс (28 маусым 1912 – 30 қыркүйек 1978) – американдық дәрігер, патолог және иммунолог. Ол 1940-шы жылдардың басында антиденелерді белгілеуге арналған иммунофлюоресценттік техникаларды тұжырымдап, дамытқан алғашқы адам болды.
Albert Hewett Coons (June 28, 1912 – September 30, 1978) was an American physician, pathologist, and immunologist. He was the first person to conceptualize and develop immunofluorescent techniques for labeling antibodies in the early 1940s.
Алғашқы жылдар
Куонс 1912 жылғы 28 маусымда Нью-Йорк штатының Гловерсвилл қаласында Альберт Селмсер мен Марион (құрметті есімі Хьюетт) Куонстың ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі қолғап өндіру компаниясының президенті, ал әкесінің әкесі, Юджин Куонс, дәрігер болған. Ол Гловерсвилл қалалық мектептерінде білім алып, 1933 жылы Уильямс колледжін (Уильямстаун, Массачусетс) бакалавр дәрежесімен бітірді және 1937 жылы Гарвард медицина мектебінің медицина докторы атағын алды. Содан кейін Альберт Бостон қаласындағы Массачусетс жалпы ауруханасында ішкі медицина бойынша интернатурадан өтті. Резиденттурасының соңғы жылдары Куонс Торндайк еске алу зертханасына қосылып, бактериология және иммунология саласындағы стипендиялық бағдарламаға қабылданды. Осы қызметінде ол дамыған иммунолог және микробиолог Ханс Цинссердің кәсіби ықпалына ілесті. 1939 жылы Куонс Германияның Берлин қаласына демалыс сапарымен барды, онда ғылыми түсінікке келді. Альберт әріптестерімен ревматизм кезінде "Ашхофф түйінінің" (ревматизмдегі миоциттер мен қабыну клеткаларынан құралған жүрек ішіндегі, эндомиокардтағы жиынтық) иммунологиялық табиғатын талқылағаннан кейін, оның пайда болуына қатысқан антигендер мен антиденелердің мәнін ойлады. Кейін ол былай деп жазды: "Шет елдерде саяхатшылар көп уақытын жалғыз өткізеді. Менің ойымша, бұл теория [Ашхофф түйінінің этиологиясы ретінде иммунологиялық гиперсезімталдық] ешқашан тексерілмеген және антидене немесе антиген, тіпті екеуі де жергілікті зақымдануларда анықталмайынша тексеру мүмкін емес. Мен антигенді антиденеден табудың оңайырақ болатынын ойладым. Мұндай жағдайда антидене молекуласын көзге көрінетін маркермен белгілеу идеясы өте түсінікті болды". Сонымен қатар, бұл организмдер жарқын флуоресценциялық қасиетке ие болғандықтан, ультракүлгін сәулелендіруі бар микроскоппен оңай көруге болатын. Бұл негізгі зертханалық тәсіл кейін көптеген антигендер мен антиденелерге қолданылып, бактериология мен иммунология, иммуноцитология және анатомиялық патологиядағы диагностикалық иммунофлуоресценттік микроскопияның клиникалық салаларын дамытуға мүмкіндік берді. Бұл әдістер бүгінде клиникалық медицина мен жасуша биологиясында бүкіл әлемде кеңінен қолданылады. Көптеген ғалымдар Куонстың Гарвард зертханасында тәлімгерлікпен айналысты. Олар өз кезегінде иммуногистология әдісін электрондық және жарық микроскопиясына бейімдеп одан әрі дамытты. Куонс Гарвард медицина мектебінде академиялық сатыдан өтіп, 1953 жылы Америка Жүрек қауымдастығының Карьералық зерттеушісі болып тағайындалды. Ол in vitro және in vivo антидене өндірісі және иммунологиялық "толеранттылық" жағдайы бойынша қосымша жұмыстарды аяқтады. Оның жетістіктерін мойындап, Куонс 1959 жылы негізгі зерттеулер бойынша беделді Альберт Ласкер сыйлығымен марапатталды. Куонс 1962 жылы Ұлттық ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 1970 жылы оған Гарвард университетінің бактериология және иммунология кафедрасында, содан кейін патология кафедрасында есімді орын берілді. Ол Американдық иммунологтар қауымдастығының президенті (1960–1961) және Гистохимия қоғамының кеңесшісі және президенті болды, сондай-ақ бірнеше басқа марапаттар мен халықаралық құрметті академиялық атақтарға ие болды. Осы құрметке қарамастан, Куонс қарапайым, мейірімді және тыныш адам болып қалды, ол өз жұмысына, отбасына, достарына және студенттеріне адал болды.
Coons was born in Gloversville, New York, on June 28, 1912, the son of Albert Selmser and Marion (née Hewett) Coons. His father was the president of a glove manufacturing company, and his grandfather, Eugene Coons, was a physician. He was educated in Gloversville public schools, graduated with a B. S. from Williams College (Williamstown, Massachusetts) in 1933, and received his M. D. degree from Harvard Medical School in 1937. Thereafter, Albert pursued residency training in internal medicine at Massachusetts General Hospital in Boston, Massachusetts. During the final years of his house officership, Coons joined the Thorndike Memorial Laboratory and was given a fellowship position in bacteriology and immunology. In that capacity, he came under the professional influence of Hans Zinsser, a pioneering and dynamic immunologist and microbiologist. Coons took a vacation trip to Berlin, Germany, in 1939, where he had a scientific epiphany. Having discussed with colleagues the immunological nature of the "Aschoff nodule" (an intracardiac, endomyocardial collection of myocytes and inflammatory cells) in rheumatic fever, Albert mulled over the nature of the antigens and antibodies that were involved in its formation. He later wrote: "In strange cities, visitors have many hours alone. It struck me that this theory [of immunological hypersensitivity as the etiology of the Aschoff nodule] had never been tested and indeed could not be tested without the demonstration of antibody or antigen, preferably both, in the local lesions. I considered that it might be easier to find the antigen than the antibody The notion of labeling an antibody molecule with a visible label was perfectly obvious in such a context." In addition, the organisms were brightly fluorescent and could be seen easily with a microscope that was fitted with an excitational ultraviolet light source. This basic laboratory paradigm was later applied to many antigens and antibodies, launching the clinical disciplines of diagnostic immunofluorescence microscopy for bacteriology and immunology, immunocytology, and immunohistochemistry in anatomic pathology. These methods are widely used today, globally, in clinical medicine and cell biology. Many scientists spent time as fellows in Coons's Harvard laboratory. They, in turn, further developed the technique of immunohistology, as applied to electron microscopy and light microscopy. Coons progressed through the academic ranks at Harvard Medical School, and in 1953 was appointed Career Investigator for the American Heart Association. He completed additional work on in vitro and in vivo antibody production and the condition of immunological "tolerance". In recognition of his achievements, Coons was given the prestigious Albert Lasker Award in Basic Research in 1959. Coons was admitted as a member of the National Academy of Sciences in 1962. In 1970, he was given a named Harvard University Chair in the Department of Bacteriology and Immunology, and later, in the Department of Pathology. He was president of the American Association of Immunologists (1960–1961) and a councillor and president of the Histochemistry Society, and was given several other awards and international honorary academic degrees. Despite those accolades, Coons remained a modest, affable, and quiet person who was devoted to his work, family, friends, and students.
Жеке өмір
Коунс 1978 жылдың қыркүйек айында Бруклинде (Массачусетс штаты) коронарлық артерия ауруынан және жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды. Ол Кембридж қаласында, Массачусетс штатында жерленген. Коунстың артында әйелі Филис (туған аты Уоттс) [1917–2002], "Бостон глобусы" газетінің жазушысы; ұлы Альберт Х. кіші (1957–2003), Бостондық адвокат; және төрт қызы: Элизабет, медициналық редактор; Сьюзан, педагог; Хилари, клиникалық психолог; және Венди, әлеуметтік жұмыскер қалды.
Coons died of coronary artery disease and congestive heart failure in September, 1978, in Brookline, Massachusetts. He is buried in Cambridge, Massachusetts. Coons was survived by his wife, Phyllis (née Watts) [1917 2002], a writer for the Boston Globe newspaper; his son, Albert H., Jr. (1957–2003), a Boston attorney; and four daughters: Elizabeth, a medical editor; Susan, an educator; Hilary, a clinical psychologist; and Wendy, a social worker.