Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс философы (1863–1947) Йоханнес Вильгельм Корнелиус (23 тамыз 1863 ж.т.) – неміс неоканттық философ және психолог.
German philosopher (1863–1947)
Johannes Wilhelm Cornelius (b.23 August 1947) was a German neo Kantian philosopher and psychologist.
Өмірбаян
1863 жылғы 27 қыркүйекте Бавария Корольдігінің Мюнхен қаласында туған. Ол бастапқыда математика, физика және химияны оқып, 1886 жылы философия ғылымдарының докторы дәрежесін алды, содан кейін философияға көшкен. 1894 жылы философиядан абилитацияланып, Мюнхен университетінде философиядан қызмет етті (1903 жылға дейін приват-доцент болып). 1910 жылы Корнелиус Академияға толық профессор ретінде көшті, ал төрт жылдан кейін ол жаңадан құрылған Франкфурт университетінің бөліміне айналды. Франкфуртта оның студенттерінің арасында Макс Хоркхаймер мен Теодор Адорно болды. Оның жұмысына психолог Макс Вертхаймердің әсері тиді. Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысып бармаған Корнелиус 1918 жылы Германияның Социал-демократиялық партиясына (СДПГ) қосылды және 1920 жылдары Еуропа конфедерациясы жоспарын жақтады. Ол «Völkerbund und Dauerfriede» (1919) атты мақаласында Ұлттар лигасы идеясын қолдады. Ханс Корнелиус 1887 жылы Вальпараисодағы неміс ауруханасын құрған дәрігер Генрих фон Дессауэрдің (1830–1879) қызы Эмилия (Миа) фон Дессауэрге (1862–1946) үйленді; 1915 жылы Стокгольмге жақын Лилжехольменнен Ингеборг Карлсонға (1894–1924); 1925 жылы үшінші некеде жесір Фридрике Розентальға (1886–1939) үйленді. 1941 жылы төртінші рет үйленді. Бірінші некеден төрт бала дүниеге келді: кейін геолог болған Ханс Петер Корнелиус (1888–1950), Вольфганг (1890), Фридрих (1893–1976) және Эви (1894). Екінші некеден екі ұл туды, Ынгор [Ынгве] (1921 жылы туған) және Ханс Вольфганг Амадей (1923–2013). Корнелиус 1928 жылы зейнетке шықты. 1947 жылы Грэфелфингте қайтыс болды.
Born in Munich, Kingdom of Bavaria on 27 September 1863. He originally studied mathematics, physics, and chemistry, graduating with a Ph. D. in 1886, before turning to philosophy. In 1894, he habilitated in philosophy and subsequently held a post in philosophy at the University of Munich (until 1903 as a Privatdozent). In 1910, Cornelius moved as a full professor to the Akademie für Sozialwissenschaften, which four years later would become a department of the newly founded University of Frankfurt. Among his students in Frankfurt were Max Horkheimer and Theodor Adorno. His work was influenced by psychologist Max Wertheimer. Cornelius, who was a consistent opponent of World War I, joined the Social Democratic Party of Germany (SPD) in 1918 and in the 1920s, he promoted the plan of a European confederation. He supported the idea of a League of Nations in his paper Völkerbund und Dauerfriede (1919). Hans Cornelius married Emilie (Mia) von Dessauer (1862–1946), a daughter of Heinrich von Dessauer (1830–1879), a physician and founder of the German hospital in Valparaiso, in 1887; Ingeborg Karlson (1894–1924), from Liljeholmen near Stockholm, in 1915, in his second marriage; and Friedrike Rosenthal, widowed Reissner (1886–1939), in 1925, in his third marriage. In 1941 he entered into a fourth marriage with Hedwig Krämer, widowed Drechsel (born 1896). Four children came from the first marriage: the later geologist Hans Peter Cornelius (1888–1950), Wolfgang (born 1890), Friedrich (1893–1976) and Evi (born 1894). The second marriage resulted in two sons, Yngor [Yngve] (born 1921) and Hans Wolfgang Amadeus (1923–2013). Cornelius retired in 1928. He died in 1947 in Gräfelfing.