Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын теологы және биохимигі.
English Anglican theologian and biochemist
1948 жылдан 1959 жылға дейін Бирмингем университетінде оқытты, содан кейін Оксфорд университетінде биохимия бойынша университет лекторы және Санкт-Петер колледжінің ғалым-тәрбиешісі болып тағайындалды. 1960 жылы Оксфорд епархиясының миряндар оқырманы ретінде тіркелді және 1971 жылға дейін бұл қызметте болды, содан кейін диякон және священник санатына қабылданды, ерекше жағдай бойынша, екеуі де бір жылы. 1973 жылдан 1984 жылға дейін Клэр колледжінің деканы, ғалымы, тәрбиешісі және теология бойынша зерттеулер директоры қызметін атқарды, сондай-ақ Кембридж университетімен біріктіру арқылы ғылым докторы атағын алды. 1984 жылы Жаңа Орлеандағы Тулан университетінде еврей-христиандық тағылымдарын зерттеу профессоры болып бір жыл жұмыс істеді. Келесі жылы Санкт-Петер колледжіне оралып, 1988 жылға дейін және 1995 жылдан 1999 жылға дейін Иан Рамзи орталығының директоры болды. Шамамен 1988 жылы Оксфордтағы Христос шіркеуінің құрметті капелланы, ал 1994 жылы құрметті канон болып тағайындалды. спектроскопия және ферменттану салаларында жұмыс істеді.
He taught at the University of Birmingham from 1948 until 1959 when he was appointed University Lecturer in Biochemistry in the University of Oxford and Fellow and Tutor of St Peter's College. In 1960 he was licensed as a lay reader for the Diocese of Oxford and he held this position until 1971, when he was ordained deacon and priest, unusually, both in the same year. From 1973 until 1984 he was Dean, Fellow, and Tutor and Director of Studies in Theology of Clare College, Cambridge, becoming a Doctor of Science by incorporation of the University of Cambridge. In 1984 he spent one year as Professor of Judeo Christian Studies at Tulane University in New Orleans. He returned to St Peter's College the following year, becoming Director of the Ian Ramsey Centre until 1988 and again from 1995 until 1999. He was appointed Honorary Chaplain of Christ Church, Oxford, in c. 1988 and Honorary Canon in 1994. spectroscopy
and enzymology.
Пейкоктың пікірлері
Пейкок өзін пантеист емес, панэнтеист ретінде таныстырды және оларды шатастырмауға тырысты. Ол, ең алдымен, эволюция мен христиан дінінің қақтығыс тудырмауы керектігін дәлелдеуге жасаған тыраштанған әрекеттерімен танымал (қ. Жаратылыс-эволюция даулары). "Эволюция: Сенімнің жасырын досы?" атты мақаланың авторы ретінде ол теистік эволюцияның ең белгілі теологиялық жақтаушысы болуы мүмкін. Артур Пейкок басқа жерде "алдын ала жүктеу" деп аталатын ұстанымды сипаттайды, себебі ол эволюцияның уақыт бойында бар, бәрін білетін, құдіретті Құдаймен толық үйлесімді екенін, бастапқы шарттар мен табиғи заңдарды белгілейтінін және нәтижесін білетінін көрсетеді. Пейкоктың ерекше көзқарасының мағынасы – физикалық процестердің барлық ғылыми талдауы Құдайдың іс-қимылын ашады. Осылайша, барлық ғылыми пікірлер діни пікірлермен сәйкес келуі тиіс. Пейкок пікірінше, дарвинизм діннің жауы емес, досы (сондықтан оның мақаласының атауы "Жасырын дос"). Пейкок өзінің төмендегі ұстанымын қолдау үшін бес негізгі аргумент келтіреді.
Peacocke self identified as a panentheist, which he was careful to distinguish from being a pantheist. He is perhaps best known for his attempts to argue rigorously that evolution and Christianity need not be at odds (see Creation–evolution controversy). He may be the most well known theological advocate of theistic evolution as author of the essay "Evolution: The Disguised Friend of Faith?" Arthur Peacocke describes a position which is referred to elsewhere as "front loading", after the fact that it suggests that evolution is entirely consistent with an all knowing, all powerful God who exists throughout time, sets initial conditions and natural laws, and knows what the result will be. An implication of Peacocke's particular stance is that all scientific analyses of physical processes reveal God's actions. All scientific propositions are thus necessarily coherent with religious ones. According to Peacocke, Darwinism is not an enemy to religion, but a friend (thus the title of his piece, "The Disguised Friend"). Peacocke offers five basic arguments in support of his position outlined below.
Имманенттілік процестері
Процесс имманенттілік аргументі ретінде Филип Джонсонның натурализм Құдайды алыстағы тұлғаға дейін кемсітеді деген пікіріне қарсы тұруға бағытталған. Пейкок пікірінше, Құдай әлемді үнемі жаратады және оны жалпы тәртіп пен құрылымында сақтайды; Ол нәрселерді өзінен-өзі жасауға мүмкіндік береді. Биологиялық эволюция осыған мысал, және Пейкокқа сәйкес, Құдайдың имманенттігін еске түсіретіндей қабылдануы керек. Ол бізге "Табиғи тәртіптің процестері арқылы және олардың ішінде жаратылысты жасап отырған Құдай" екенін көрсетеді. Эволюция – бұл әлемде Құдайдың үздіксіз әрекеті. "Ғылымның, әсіресе эволюциялық биологияның ашқан барлық процестері, өзінің мәнінде Жаратушы ретінде әрекет ететін Құдайды көрсетеді".
The process as immanence argument is meant to deal with Phillip Johnson's contention that naturalism reduces God to a distant entity. According to Peacocke, God continuously creates the world and sustains it in its general order and structure; He makes things make themselves. Biological evolution is an example of this and, according to Peacocke, should be taken as a reminder of God's immanence. It shows us that "God is the Immanent Creator creating in and through the processes of natural order [italics in original]". Evolution is the continuous action of God in the world. All "the processes revealed by the sciences, especially evolutionary biology, are in themselves God acting as Creator".
Бастапқы жағдайларды оңтайландыру мүмкіндігі
Бастапқы жағдайларды оңтайландыру мүмкіндігі туралы аргумент былайша жүреді: биологиялық эволюциядағы кездейсоқтықтың рөлі мақсатты жаратушымен үйлесімді болуы мүмкін, себебі "тірі материяның табиғи іріктеу арқылы эволюциясында "кездейсоқтық" пен заңдылықтың шығармашылық өзара әрекеттестігі байқалады". "Кездейсоқтық" физикалық фактісінің метафизикалық салдары жоқ; ДНК мутациясындағы кездейсоқтық "өздігінен бұл оқиғалардың организмдер, популяциялар және экожүйелер деңгейінде қалыптасқан бейімділіктерді көрсететін тұрақты үрдістерді көрсетуіне кедеріс келтірмейді". Кездейсоқтық – физикалық ғаламның бастапқыда ие болған әлеуетін ашушы ретінде қарастырылуы керек.
The chance optimizing initial conditions argument runs as follows: the role of chance in biological evolution can be reconciled with a purposive creator because "there is a creative interplay of 'chance' and law apparent in the evolution of living matter by natural selection." There is no metaphysical implication of the physical fact of "chance"; randomness in mutation of DNA "does not, in itself, preclude these events from displaying regular trends of manifesting inbuilt propensities at the higher levels of organisms, populations and eco systems." Chance is to be seen as "eliciting the potentialities that the physical cosmos possessed ab initio."
Эволюцияның кездейсоқ процесі мақсатты түрде
Эволюцияның кездейсоқ процесі мақсаттылық туралы дәлел ретінде, ең жақсысы, ішкі қағидалық дәлел ретіндегі процеске қосымша қарастырылып, Джонсонның эволюцияны "мақсатсыз" деп үнемі айтуына тікелей жауап беруі мүмкін. Пикок бұл туралы ұсыныс жасайды.
The random process of evolution as purposive argument is perhaps best considered an adjunct to the process as immanence argument, and a direct response to Johnson's continued references to evolution as "purposeless". Peacocke suggests
Қажеттілік ретінде табиғи жамандық
Табиғи зұлымдық қажеттілік аргументі – жамандық мәселесінің классикалық философиялық аргументіне жауап ретінде ұсынылады. Бұл аргумент, құдіретті, барлық білімі бар және игі ниетті Құдайдың болуы мүмкін емес екенін айтады, себебі табиғи зұлымдықтар (мысалы, кінәсіз балалардың аяқтарын ұшыратын тау көшкіні сияқты) орын алады. Пикок, санаға және демек Құдаймен қарым-қатынасқа қажетті қабілеттер, сонымен бірге, жарақаттар мен ауруларды анықтау үшін қажетті ауырсынуды сезінуге мүмкіндік береді деп санайды. Ауырсынуды болдырмау сананың болуын да болдырмайды. Пикок сондай-ақ, жаңа жаратылыс үшін бұрынғы жаратылыстың жойылмауы керек деген шығыс философиясының аргументін қолдайды; құрусыз жаратылыс болмайды. Пикок пікірінше, басқа организмдердің пайда болуы үшін организмдердің жойылуы қажет. Осылайша, азап, қайғы және өлім – Құдаймен қарым-қатынас құруға қабілетті жандарды тудыратын әлемдегі қажетті зұлымдықтар. Құдай жаратылысын жақсы көруі себепті, жаратылысымен бірге азап тартады, бұл оның христиандық Құдайға сай келетінін көрсетеді.
The natural evil as necessity argument is meant to be a response to the classic philosophical argument of the problem of evil, which contends that an all powerful, all knowing and beneficent God cannot exist as such because natural evil (mudslides which crush the legs of innocent children, for instance) occurs. Peacocke contends that the capacities necessary for consciousness and thus a relationship with God also enable their possessors to experience pain, as necessary for identifying injury and disease. Preventing the experience of pain would prevent the possibility of consciousness. Peacocke also takes an eastern argument for natural evil of that which made must be unmade for a new making to occur; there is no creation without destruction. To Peacocke, it is necessary that organisms go out of existence for others to come into it. Thus, pain, suffering and death are necessary evils in a universe which will result in beings capable of having a relationship with God. God is said to suffer with His creation because He loves creation, conforming the deity to be consistent with the Christian God.