Бернабо Висконти (1323-1385) – Миланның әскери және саяси қайраткері, тәуелсіз билеуші. Ағасымен бірге Миланды басқарған, дінбасылармен қарым-қатынасы шиеленіскен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ортағасырлық итальяндық мемлекет қайраткері
Medieval Italian statesman
Бернабо немесе Барнабо Висконти (1323 – 19 желтоқсан 1385) – итальяндық әскербасы және мемлекет қайраткері, Миланның лорды. Ол ағалары Маттео және Галеаццо II-мен бірге Миланды басқару құқығын ағасы Джованниден мұра етті. 1355 жылы ол және Галеаццо II ағалары Маттеоны өлтірген деген қауесет тарады, себебі ол билікке қауіп төндірді. Галеаццо II қайтыс болғаннан кейін, ол Миланды немере інісі Джан Галеаццомен бөлісті. Бернабо өзінің поддандыларына қатыгездікпен қарады және императорлар мен папаларға, соның ішінде папа Урбан V-ке қарсы тұрудан тартынбады. Шіркеумен болған қақтығыс оны бірнеше рет анафемаға ұшыратты. 1385 жылдың 6 мамырында немере інісі Джан Галеаццо оны тақтан түсірді. Треццо-сулль-Адда қамалында тұтқындалып, бірнеше айдан кейін, күдік бойынша уланудан қайтыс болды.
Bernabò or Barnabò Visconti (1323 – 19 December 1385) was an Italian soldier and statesman who was Lord of Milan. Along with his brothers Matteo and Galeazzo II, he inherited the lordship of Milan from his uncle Giovanni. Later in 1355, he and Galeazzo II were rumoured to have murdered their brother Matteo since he endangered the regime. When Galeazzo II died, he shared Milan's lordship with his nephew Gian Galeazzo. Bernabò was a ruthless despot toward his subjects and did not hesitate to face emperors and popes, including Pope Urban V. The conflict with the Church caused him several excommunications. On 6 May 1385, his nephew Gian Galeazzo deposed him. Imprisoned in his castle, Trezzo sull'Adda, he died a few months later, presumably from poisoning.
Өмір
Миланда Стефано Висконти мен Валентина Дорианың ұлы болып дүниеге келді. 1346 жылдан 1349 жылға дейін ол елден қуылды, оны оның ағасы Джованни Висконти шақырғанға дейін. 1350 жылдың 27 қыркүйегінде Бернабо Веронаның иесі Мастино II мен Таддеа да Каррараның қызы Беатрис Реджина делла Скалаға үйленді, соның арқасында екі қала арасында саяси және мәдени одақ құрылды. Оның қастандықтары мен амбициялары оны Рим папасы Урбан V, Флоренция, Венеция және Савойямен үнемі соғысқа ұшыратты. 1354 жылы Джованни қайтыс болғаннан кейін, ол ағалары Маттео мен Галеаццомен бірге Милан билігін мұраға алды. Бернабо шығыс жерлерін (Бергамо, Бреша, Кремона және Крема) алды, олар Верона территориясымен шектесетін. Миланның өзі үш бауырдың кезекпен басқаруына берілді. Маттео 1355 жылы қайтыс болды, оны ағалары улаған деген қауесет тарады, олар оның мүлігін бөлісті. Оның балаларының бірі, Амброджио, Папаның қолбасшысы Гил де Альборноз тарапынан тұтқынға алынды. 1364 жылдың 13 наурызында бейбіт келісімге қол қойылғаннан кейін Висконти Папаның басып алған жерлерін тастап кетті, ал 500 000 флорин төлеген кезде тыйым алынды. 1368 жылдың көктемінде Висконти Веронаның Кансиньорио делла Скаласымен одақтасып, әлі де Уголино Гонзага билік ететін Мантуяға шабуыл жасады. Бұл мәселе сол жылдың соңында императормен келісімге келгеннен кейін шешілді. Екі жылдан кейін ол Реджоны қоршап алды және 1371 жылы оны Гонзагадан иеленді. Модена мен Феррараның Эстелеріне қарсы соғыс Папаның Миланға қарсы астыртын ниетін қайтадан күшейтті, бұл жолы Григорий XI тарапынан. 1370 жылы ол әлемдегі ең үлкен бір аркалы көпір – Треццо көпірін салуға бұйрық берді. 1373 жылы Папа екі өкілін жіберіп, Бернабо мен Галеаццоға қауымнан шығару туралы құжаттарын (жібек баумен оралған қорғасын мөр басылған пергамент) тапсырды. Бернабо ашуланып, Папаның екі өкілін тұтқындады және оларға ұсынған пергаментті, мөрді және жібек бауды жегенше босатудан бас тартты. Ол Миланда оба ауруының таралуына қарамастан, қарсы тұра алды және оның салдарымен күресті. 1378 жылы ол Генуяға қарсы Чиоггия соғысында Венеция Республикасымен одақтасты. Алайда оның әскерлері 1379 жылдың қыркүйегінде Вал-Бисаньода жеңіліске ұшырады. Бернабоның деспотизмі мен салықтары миландықтарды ашуландырды, ол Шосердің «Монахтың ертегісінде» «Лумбардияның құдайы және жазасы» ретінде Фортунаның құрбаны ретінде тирандардың мысалы ретінде көрсетілді. Ол 1385 жылы немере інісі Джан Галеаццо Висконти тарапынан тақтан алынды. Треццо қалашығында тұтқындалған ол сол жылдың 19 желтоқсанында, болжам бойынша уланған. Бонино да Кампионе 1363 жылы Сан-Джованни-ин-Конка шіркеуі үшін Бернабо Висконтидің атты мүсінін жасады. Оның шіркеудің басты алтарына жақын орналасуы замандастары үшін үлкен мәселе болды және ол туралы ақын және зиялы Петрарка және басқалар пікір білдірді. 1385 жылы Боньомен бірге 1386 жылы Боньомен бірге жасалған өзгерістер мен толықтырулармен бірге атты мүсін қайтадан қолданылды. Қазір ол Миландағы Сфорца сарайында сақталған. Жақында Кастелло Сфорческо қоймасында табылған кішкентай мармардан жасалған ер адамның басы қарт Бернабоның портреті ретінде анықталды. Бұл шығарма да Бонино да Кампионеге жатқызылды.
He was born in Milan, the son of Stefano Visconti and Valentina Doria. From 1346 to 1349 he lived in exile, until he was called back by his uncle Giovanni Visconti. On 27 September 1350 Bernabò married Beatrice Regina della Scala, daughter of Mastino II, Lord of Verona and Taddea da Carrara, and forged both a political and cultural alliance between the two cities. His intrigues and ambitions kept him at war almost continuously with Pope Urban V, the Florentines, Venice, and Savoy. In 1354, at the death of Giovanni, he inherited the power of Milan, together with his brothers Matteo and Galeazzo. Bernabò received the eastern lands (Bergamo, Brescia, Cremona and Crema), that bordered the Veronese territories. Milan itself was to be ruled in turn by the three brothers. Matteo died in 1355, rumoured to have been poisoned by his brothers, who divided his inheritance. together with his children, one of whom, Ambrogio, was captured by the Papal commander Gil de Albornoz. With the peace signed on 13 March 1364, Visconti left the occupied Papal lands, in exchange for the raising of the ban upon a payment of 500,000 florins. In the spring of 1368 Visconti allied with Cansignorio della Scala of Verona, and attacked Mantua, still ruled by Ugolino Gonzaga. The situation was settled later in the year through an agreement between him and the emperor. Two years later he besieged Reggio, which he managed to acquire from Gonzaga in 1371. The following war against the Este of Modena and Ferrara raised again Papal enmity against the Milanese, now on the part of Gregory XI. In 1370, he ordered the construction of the Trezzo Bridge, then the largest single arch bridge in the world. In 1373, the pope sent two papal delegates to serve Bernabò and Galeazzo their excommunication papers (consisting of a parchment bearing a leaden seal rolled in a silken cord). Bernabò, infuriated, placed the two papal delegates under arrest and refused their release until they had eaten the parchment, seal, and silken cord which they had served him. He managed to resist, despite also the outbreak of a plague in Milan, whose consequences he suppressed with frantic energy. In 1378 he allied with the Republic of Venice in its War of Chioggia against Genoa. His troops were however defeated in September 1379 in the Val Bisagno. Bernabò, whose despotism and taxes had enraged the Milanese, is featured among the exempla of tyrants as victims of Fortune in Chaucer's Monk's Tale as "god of delit and scourge of Lumbardye". He was deposed by his nephew Gian Galeazzo Visconti in 1385. Imprisoned in the castle of Trezzo, he died on 19 December of that year, presumably poisoned. Bonino da Campione sculpted the equestrian statue of Bernabò Visconti for the church of San Giovanni in Conca around 1363. Its positioning near the church's main altar was regarded as highly problematic by contemporaries and it was commented on by poet and intellectual Petrarch among others. The equestrian statue was reused – with changes and additions carried out by the same Bonino in 1385–1386 – as Bernabò's funerary monument in the same church. It is now preserved in the Castello Sforzesco in Milan. An erratic small size male head in marble now in the storerooms of Castello Sforzesco has recently been rediscovered and tentatively identified as a portrait of the elderly Bernabò. This work too has been attributed to Bonino da Campione.