Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиядағы Рим католик архиепархиясы
Roman Catholic archdiocese in Italy
Анкона-Озимо архиепархиясы (Archidioecesis Anconitana Auximana) – Италияның Марке аймағындағы Католик шіркеуінің латын шіркеуінің діни-ғибадаттық аумағы және митрополиттік орын. Ол 1986 жылдан бері қазіргі түрінде сақталып келеді, ол кезде Анкона архиепархиясы тарихи Осимо діоцезімен біріктірілді. Ежелгі заманнан бері діоцез тікелей Қасиетті Таққа бағынышты, аралық билік органдары жоқ. Архиепископтың епископтық тағы Анкона соборында орналасқан, ал Осимо соборы қатар собор мәртебесіне ие. 17, 18 және 19 ғасырларда Анкона архиепискобы көбінесе кардинал болған. Олардың бірі – Просперо Ламбертини Папа Бенедикт XIV атанды.
The Archdiocese of Ancona–Osimo (Archidioecesis Anconitana Auximana) is a Latin Church ecclesiastical territory and metropolitan see of the Catholic Church in the Marche region of Italy. It has existed in its present form since 1986, when the Archdiocese of Ancona was united with the historical Diocese of Osimo. Since earliest times, the diocese has been directly subject to the Holy See without intermediate authorities. The archbishop has his episcopal throne in the Cathedral of Ancona, while the Cathedral of Osimo has the status of a co cathedral. In the 17th, 18th, and 19th centuries, the archbishop of Ancona was frequently a cardinal. One, Prospero Lambertini, became Pope Benedict XIV.
Тарих
1422 жылғы 19 қазанда Ex supernae majestatis бұйрығымен папа Мартин V Анкона епархиясы мен Нумана епархиясын (Хумана, Умана) біріктіру туралы жарлық шығарды. Атауынан басқа, Нумана епархиясы толығымен таратылды. 1904 жылғы 14 қыркүйекте Папа Куриясының консисториялық жиналысы, папа Пий X бекіткен жарлықпен, Анкона-Нумантия епархиясын суфрагандықтары жоқ архиепископтық деңгейге көтерді, епархияның мәртебесі мен географиялық шектері өзгеріссіз қалды. Жарлықта архиепископтарға паллий және архиепископтық крест тағуға рұқсат берілді, бірақ тек өз епархиясының шегінде ғана. Кардинал Ахилле Манара архиепископ ретінде архиепископтық басшылығын жалғастырды. 1972 жылғы 15 тамызда Qui apostolico officio бұйрығымен папа Пауыл VI Анконаның жаңа шіркеулік провинциясын құрды және оның архиепискобына митрополит мәртебесін берді. Шіркеулік провинцияға Джеси (Эсина) және Осимо (Ауксимана) епархиялары суфрагандық ретінде бекітілді. 1975 жылғы 5 шілдеде папа Пауыл VI-ның рұқсатымен Епископтар жиналысы архиепископтық атаудың тек Анкона архиепископтығы болуын қажет етті деп шешім қабылдады. Нумана атауы титулярлық епископтық ретінде сақталды. Анкона епархиясы 1986 жылғы 30 қыркүйекте Епископтар жиналысының шешімімен Осимо епархиясымен біріктірілді. Оның атауы Архиепископтық Анконитана-Ауксимана болуы керек еді. Епархияның орталығы Анкона қаласында орналасуы керек еді. Осимодағы бұрынғы кафедралық соборға қосымша собор атағы берілді, ал оның тарауы Capitulum Concathedralis деп аталды. Бір ғана епископтық курия, бір семинария, бір шіркеу трибуналы болуы керек еді; және барлық дін қызметкерлері Анкона-Осимо епархиясында инкардинацияға ие болуы керек еді.
On 19 October 1422, by virtue of the bull Ex supernae majestatis, Pope Martin V decreed the union of the diocese of Ancona and the diocese of Numana (Humana, Umana). Except for the title, the diocese of Numana was completely suppressed. On 14 September 1904, the Consistorial Congregation of the Papal Curia issued a decree, which had been approved by Pope Pius X, elevating the diocese of Ancona Numantia to the rank of archiepiscopal see, without any suffragans and with the status and geographical definition of the diocese unchanged. The decree also granted the archbishops the use of the pallium and the archiepiscopal cross, but only within the confines of their own diocese. Cardinal Achille Manara was continued as head of the archdiocese, now as archbishop. On 15 August 1972, by the bull Qui apostolico officio, Pope Paul VI created the new ecclesiastical province of Ancona, and granted its archbishop the status of Metropolitan. The ecclesiastical province was assigned the suffragan dioceses of Jesi (Aesina) and Osimo (Auximana). On 5 July 1975, having obtained the permission of Pope Paul VI, the Congregation of Bishops ordered that the title of the archdiocese should only be the Archdiocese of Ancona. The title of Numana was reserved, to become a titular bishopric. The diocese of Ancona was united to the diocese of Osimo by a decree of the Congregation of Bishops on 30 September 1986. Its name was to be Archidioecesis Anconitana Auximana. The seat of the diocese was to be in Ancona. The former cathedral in Osimo was to have the honorary title of co cathedral, and its chapter was to be the Capitulum Concathedralis. There was to be only one episcopal curia, one seminary, one ecclesiastical tribunal; and all the clergy were to be incardinated in the diocese of Ancona–Osimo.
Собор және кафедра
Анкона соборы Бірінші дүниежүзілік соғыста, 1915 жылдың мамыр айында Австрия теңіз күштері Анкона портын бомбалауы салдарынан едәуір зақым көрді. 816 жылы император Людовик ІІІ Экс қаласында кеңес өткізді, онда канондар мен канониссалар белгілі бір ережелерге (канондар, регламенттер) сәйкес бірге өмір сүруі керек деп шешім қабылданды. 826 жылдың қараша айында Рим папасы Евгений II өткізген Рим синодында канондар шіркеудің жанындағы монастырда бірге тұруға міндеттелді. 876 жылы Павия кеңесі Х канонында епископтардың канондарды қоршауға міндетті екенін жариялады: uti episcopi in civitatibus suis proximum ecclesiae claustrum instituant, in quo ipsi cum clero secundum canonicam regulam Deo militent, et sacerdotes suos ad hoc constringant, ut ecclesiam non relinquant et alibi habitare praesumant. Әйгілі Кириако шіркеуінің алғашқы тарихы құжатталмаған. Алайда, 1179 жылы Папа Александр III бұйрық шығарды, ол архидиакон мен оның Капитулдағы әріптестеріне барлық құқықтарын, жеңілдіктерін және мүлкін растады. Бұйрықта собордағы белгілі бір алтарьларда жасалған сыйлықтарға олардың құқығы еске салынды, оларды епископтар Трансберт, Марцеллин және Бернард берген. Осылайша, бұл бөлім 11-ші ғасырдың соңына дейін құрылды. Епископ Герард соборлық шіркеудегі канондардың максималды санын он екіге бекітті. Одан кейін ол 1224 жылы Папа Онорий III-тен бұйрық алып, оның әрекетін растады. Ерте заманнан бері үш лауазым болды: архидиакон, аға дін қызметкері және примицерий. 1622 жылы Әйгілі Кириако соборының Капитулы екі лауазым мен он екі каноннан тұрды. 1710 жылы он екі каноннан өзге, төрт лауазым болды: олардың ішінде примицерий, архидиакон және аға дін қызметкері болды. 1746 жылы үш лауазым болды. Анконадағы Санта-Мария-делла-Пьяцца колледждік шіркеуі де проваст пен алты каноннан тұратын Капитулмен қызмет етті.
The cathedral of Ancona suffered considerable damage in World War I, when the Austrian navy bombarded the port of Ancona in May 1915. In 816, the Emperor Louis the Pious held a council at Aix, at which it was ordered that Canons and Canonesses live together according to a set of rules (canons, regulae). In the Roman synod of Pope Eugene II of November 826, it was ordered that Canons live together in a cloister next to the church. In 876, the Council of Pavia decreed in Canon X that the bishops should enclose the Canons: uti episcopi in civitatibus suis proximum ecclesiae claustrum instituant, in quo ipsi cum clero secundum canonicam regulam Deo militent, et sacerdotes suos ad hoc constringant, ut ecclesiam non relinquant et alibi habitare praesumant. The earliest history of the Chapter of S. Cyriaco is without documentation. In 1179, however, Pope Alexander III issued a bull, confirming the Archdeacon and his colleagues in the Chapter all the rights, privileges and property which they possessed. In the bull he mentions their right to offerings made at certain altars in the cathedral, which had been granted by Bishops Transbertus, Marcellinus and Bernardus. The Chapter was therefore in existence by the very end of the 11th century. Bishop Gerardus fixed the maximum number of Canons in the cathedral Chapter at twelve. He then obtained a bull from Pope Honorius III in 1224 which confirmed his action. From early times there were three dignities: the Archdeacon, the Archpriest, and the Primicerius. In 1622, the Chapter of the Cathedral of S. Cyriaco was composed of two dignities and twelve Canons. In 1710, in addition to the twelve Canons, there were four dignities: these included the Primicerius, the Archdeacon, and the Archpriest. In 1746, there were three dignities. The Collegiate Church of S. Maria della Piazza in Ancona was also served by a Chapter, composed of a Provost and six Canons.
Синодтар
Епархиялық синод – епархияның епискобы мен оның дін қызметкерлерінің мерзімі белгіленбеген, бірақ маңызды кездесуі. Оның мақсаты: 1) епископтың бұрынғы жарлықтарын жалпыға жариялау; 2) епископтың дін қызметкерлерімен кеңескен шараларды талқылау және бекіту; 3) епархиялық синодтың, провинциялық синодтың және Қасиетті Тақтың жарлықтары мен қаулыларын жариялау. 1654 жылы Анконада епископ Луиджи Галли (1622–1657) епархиялық синодқа төрағалық етті. 1674 жылы 4–5 қарашада кардинал Джанниколо Конти (1666–1698) епархиялық синод өткізді. Кардинал Марчелло д’Асте (1700–1709) 1708 жылы Анконада епархиялық синод өткізді; оның Конституциялары 1738 жылы жарияланды. Кардинал Джованни Баттиста Бусси (1710–1726) 1726 жылы 15–18 қыркүйекте Анкона соборында епархиялық синодқа төрағалық етті. Кардинал Бартоломео Массей (1731–1745) 1738 жылы 26–28 қазанда Сан-Кириако соборында епархиялық синод өткізді. Кардинал Джованни Оттавио Буфалини (1766–1782) 1779 жылы 1–3 қыркүйекте епархиялық синод өткізді. 1883 жылы 13–15 қарашада кардинал Ахилле Манара Анкона соборында епархиялық синод өткізді.
A diocesan synod was an irregularly held, but important, meeting of the bishop of a diocese and his clergy. Its purpose was (1) to proclaim generally the various decrees already issued by the bishop; (2) to discuss and ratify measures on which the bishop chose to consult with his clergy; (3) to publish statutes and decrees of the diocesan synod, of the provincial synod, and of the Holy See. Bishop Luigi Galli (1622–1657) presided over a diocesan synod in Ancona in 1654. A diocesan synod was held by Cardinal Giannicolò Conti (1666–1698) on 4–5 November 1674. Cardinal Marcello d'Aste (1700–1709) held a diocesan synod in Ancona in 1708; its Constitutions were published in 1738. Cardinal Giovanni Battista Bussi (1710–1726) presided over a diocesan synod in the cathedral at Ancona on 15–18 September 1726. Cardinal Bartolomeo Massei (1731–1745) held a diocesan synod in the cathedral of S. Cyriaco on 26–28 October 1738. Cardinal Giovanni Ottavio Bufalini (1766–1782) held a diocesan synod on 1–3 September 1779. On 13–15 November 1883, Cardinal Achille Manara held a diocesan synod in the cathedral of Ancona.
Епископтарға арналған анықтамалықтар
664–666 беттер.
pp. 664–666.
Зерттеулер
Фрейкин, Дж. (1914). Анконе, «Діни тарих және география сөздігі», екінші том (Париж: Letouzey 1914), 1528–1537 беттер. Гримальди, Ф. (1984). «Нумана епископтары, V–XII ғасырлар. Критикалық тізім», «Studia Picena», № 49, 1984, 35–41 беттер. Кер, Пол Фридолин (1909). «Италияның паптық билеуі» IV том (Берлин: Weidmann 1909), 194–199 беттер. Ланцони, Франческо (1927). «Италия епархияларының тарихы, бастапқыдан VII ғасырдың басына дейін (604 жылға дейін)». Фаэнца: F. Lega, 381–389 беттер. Наталуччи, Марио (1938). «Анкона соборының қазынасы және мұрағаты». Анкона: Stabilimento Tipografico Pucci, 1938 жыл. Шварц, Герхард (1907). «Саксон және Салиан императорлары тұсында Рейхс-Италия епископтықтарының тағайындалуы: епископтар тізімімен», 951–1122 жылдар. Лейпциг: B. G. Teubner, 240–241 беттер. (неміс тілінде)
Fraikin, J. (1914). Ancone, in: Dictionnaire d'Histoire et de Géographie ecclésiastiques, Tome deuxième (Paris: Letouzey 1914), pp. 1528–1537. Grimaldi, F. (1984), "I vescovi di Numana, secoli V–XII. Cronotassi critica," in" Studia Picena, n. 49, 1984, pp. 35–41. Kehr, Paul Fridolin (1909). Italia pontificia Vol. IV (Berlin: Weidmann 1909), pp. 194–199. Lanzoni, Francesco (1927). Le diocesi d'Italia dalle origini al principio del secolo VII (an. 604). Faenza: F. Lega, pp. 381–389. Natalucci, Mario (1938). Il tesoro e l'archivio della Cattedrale di Ancona. Ancona: Stabilimento Tipografico Pucci, 1938. Schwartz, Gerhard (1907). Die Besetzung der Bistümer Reichsitaliens unter den sächsischen und salischen Kaisern: mit den Listen der Bischöfe, 951 1122. Leipzig: B. G. Teubner. pp. 240–241. (in German)