Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Болгариядағы латын католик шіркеуінің епархиясы
Latin Catholic diocese in Bulgaria
София және Пловдив епархиясы (Diœcesis Sophiae et Philippopolis) – Католик шіркеуінің бүкіл оңтүстік Болгарияны қамтитын латын епархиясы. Болгарияның қалған бөлігі Никополи епархиясының құрамына кіреді. Епархия тікелей Рим Папасының қарамағында болады, яғни ешқандай шіркеулік провинцияға бағынбайды. Епископтық орын – Санкт-Луи соборы Пловдив қаласында орналасқан, ал Софияда жаңа ко-кафедралды собор бар – Санкт-Джозеф соборы, ол 2006 жылғы 21 мамырда кардинал Анджело Соданомен киеленді. Бұл құрылысты 2002 жылы Софияға сапар шеккен кезде Рим Папасы Иоанн Павел II символикалық түрде бастаған еді.
The Diocese of Sofia and Plovdiv (Diœcesis Sophiae et Philippopolis) is a Latin diocese of the Catholic Church which includes the whole southern part of Bulgaria. The remainder of Bulgaria falls within the Diocese of Nicopoli. The diocese is exempt, i. e. immediately subject of the Holy See, not part of any ecclesiastical province. The seat of the episcopal see is the Cathedral of St Louis is in Plovdiv and there is a new co cathedral in Sofia — the Cathedral of St. Joseph, consecrated on May 21, 2006 by Cardinal Angelo Sodano. The construction was symbolically started by Pope John Paul II during his visit in Sofia in 2002.
Тарих
Қаланың бұрынғы атауы және бұрынғы діни округ (қазіргі София, Болгарияның астанасы) Сердика, б.з.д. 29 жылы Красспен жеңілген және Фракия патшалығына, содан кейін республикалық Римнің қарастырылған мемлекетіне бағынған кельт халқының қаласы болды. Бұл патшалық б.з.д. 49 жылы таратылғаннан кейін, Серди халқы Римнің Фракия провинциясына қосылды. Рим императоры Траян Серди ауданын қалаға айналдырып, оны Ульпия Сердика деп атады. 275 жылы Аурелиан Дунайдан тыс жерлердегі Дакияны эвакуациялап, римдік мүдделерге адал сарбаздар мен отарлаушыларды Моэзия мен Рим Фракиясына көшірді. Осы көшпенділер қоныстанған жер жаңа Дакия провинциясын құрады, Сардика осы провинцияның құрамына кірді (Homo, "Essai sur le règne de l'empereur Aurélien", 313–21 беттер). Кейін Диоклетиан Дакияны Дакия Рипенсис және Дакия Медитерранеяға бөлді. Сардика соңғысының азаматтық және діни орталығы болды. Галлиен Сардикада монета соғу орынды құрды, ал осы аймақта туған Ұлы Константин оны өзінің астанасы етуді жоспарлады. Диоклетианның қудалауын тоқтатқан Сердика жарлығы осы жерде қол қойылды. Діни тұрғыдан Сардика 733 жылға дейін Рим патриархатына, ал 809 жылға дейін Константинополь патриархатына қарасты. 865 жылы болгарлар христиан дінін қабылдағаннан кейін, Сардика епископтық орынға ие болған алғашқы қалалардың бірі болды. 1204 жылға дейін ол Акриданың грек-болгар патриархатына, 1393 жылға дейін Тирновоның болгар патриархатына және 1872 жылға дейін Константинопольдің экуменикалық патриархатына кірді. Осыдан бастап Сардика, қазір София деп аталатын қала, Болгарияның православиелік ұлттық шіркеуіне қарасты. Ең ерте белгілі епископ – 325 жылы Никея соборында қатысқан Протаген, ал ең танымал – Қасиетті Мариямның тазалығына күдік келтірген Боносус. 431 жылы Ефес соборында Дакия Медитерранеяның митрополиті болған Сардикалық Юлиан қатысты. Болгарлар қаланы басып алғанда, оның атын Средицке өзгертті, кейін гректер оны Срадица және Триадица деп атады. 1018 жылдан 1186 жылға дейін «грек» византиялықтардың билігінде болған қала зор өркендеуге ие болды; халықтың бір бөлігі католиктер мен (кейін) православиеліктер тарапынан қарастырылған Паулициан және Манихей ағымдарына жатты. Бірнеше жылдық қиындықтардан кейін, қала қайтадан болгарлардың билігіне көшті. Оның қазіргі атауы София орта ғасырларға дейін сақталып келді, бірақ оның алғаш рет қолданылған уақытын нақты анықтау мүмкін емес; XVI ғасырда Средиц және София атаулары бір уақытта қолданылды. 1382 жылы қаланы Османлы түріктері басып алды, және төрт ғасырдан астам уақыт бойы ол барлық Румелияның беглербегінің (генерал-губернаторының) резиденциясы болды. 1878 жылы София Болгария княздығының астанасы болып таңдалды, ал 1908 жылдан бастап Болгария Корольдігінің, кейіннен қазіргі республиканың астанасы болды.
The former name of the city, and of the previous diocese (now Sofia, the capital of Bulgaria) was Serdica, the city of the Serdi, a Celtic people defeated by Crassus in 29 BC and subjected to the Kingdom of Thrace, then a vassal state of republican Rome. When this kingdom was suppressed in 49 BC, the Serdi were included in the Roman Province of Thracia. Roman Emperor Trajan transformed the borough of the Serdi into a city which he called Ulpia Serdica. In 275 Aurelian caused Dacia beyond the Danube to be evacuated, and transplanted to Moesia and Roman Thracia the soldiers and colonists who were faithful to the Roman cause. The country occupied by these immigrants formed the new Province of Dacia, Sardica being included in this province (Homo, "Essai sur le règne de l'empereur Aurélien", pp. 313–21). Later, Diocletian divided Dacia into Dacia Ripensis and Dacia Mediterranea. Sardica was the civil and ecclesiastical metropolis of the latter. Gallienus established a mint at Sardica, and Constantine the Great, who was born in the region, contemplated making it his capital. The Edict of Serdica ending the Diocletian persecution was signed into law here. Ecclesiastically, Sardica belonged to the Patriarchate of Rome until 733, when it was annexed to the Patriarchate of Constantinople until 809. Upon the conversion of the Bulgarians to Christianity in 865, Sardica was one of the first cities which had an episcopal see. Until 1204 it was included in the Graeco Bulgarian Patriarchate of Achrida, until 1393 in the Bulgarian Patriarchate of Tirnovo and until 1872 again in the Ecumenical Patriarchate of Constantinople. Since then Sardica, which is now called Sophia, belongs to the Orthodox national Church of Bulgaria. The earliest known bishop is Protagenes, who assisted at the First Council of Nicaea in 325; the best known is Bonosus, who shortly afterwards attacked the virginity of the Blessed Virgin. Julian of Sardica who was metropolitan of Dacia Meditteranea attended the Council of Ephesus, in 431. When it was captured by the Bulgars, they changed its name to Sredetz, later transformed by the Greeks into Sraditza and Triaditza. Again occupied by the 'Greek' Byzantines from 1018 to 1186, it enjoyed great prosperity; a section of the population was Paulician or Manichaean, heresies from both Catholic and (later) Orthodox points of view. After some years of troubles it again fell into the power of the Bulgars. Its present name of Sophia dates from the Middle Ages, though the precise date of its first use cannot be assigned; in the sixteenth century Sredetz and Sophia were used simultaneously. In 1382 the city was captured by the Ottoman Turks, and for more than four centuries it was the residence of the beglerbeg (governor general) of all Rumelia. In 1878 Sophia was chosen as the capital of the tributary Principality of Bulgaria, and since 1908 became the capital of the Kingdom of Bulgaria, later of the present republic.
Софиядағы қазіргі католиктер төрелігі
Бұл жерде ертеде Апостольдық викариат (миссионерлік епархиялық алдындағы билік, титулярлық епископқа құқылы) құрылды және францискандарға тапсырылды. 1610 жылы Рим София епископтығын қайта құрды, бірақ енді суфрагандық епископтық ретінде, ал 1643 жылы ол қайтадан архиепископтыққа дейін көтерілді. XVIII ғасырдың соңында ол таратылды, себебі католиктер түріктерден қуғынға ұшырап, көбінесе императорлық Австрия-Венгрия және Ресейге көшіп кеткен, бірақ 1758 жылы София-Пловдив Апостольдық викариаты ретінде қайта жаңғыртылды. 1835 жылы шартты түрде бейбітшілік орнатылды, және Рим католиктерді басқаруды Редемптористерге тапсырды, епископтық киеге жиналмаған Апостольдық викарий басшылығымен. 1841 жылы Редемптористердің орнына капуциндер келді, олардың басшысы 1848 жылы епископқа бекітілді. XX ғасырдың басында осы Апостольдық викариатты титулярлық епископ (басқа түрлі епископтықтардың) басқарды. Софияда 105 000 тұрғын болды, олардың аз бөлігі католиктер еді. Сол жерде христиан бауырластар мектебі, ал киелі Жозефтің ізбасарларының үш монастыры болды.
An Apostolic vicariate (missionary pre diocesan jurisdiction, entitled to a titular bishop) was created here at an early date and confided to the Franciscans. In 1610 Rome reestablished – but now as a suffragan bishopric – the episcopal see of Sophia, which in 1643 was made archiepiscopal again. It was suppressed towards the end of the eighteenth century, because the Catholics felt persecuted by the Turks and had emigrated, mostly to imperial Austria Hungary and Russia, yet in 1758 restored, now as Apostolic Vicariate of Sofia–Plovdiv Relative peace was restored in 1835, and Rome confided the direction of the Catholics to the Redemptorists, under a vicar Apostolic who had not received episcopal consecration. The Redemptorists were replaced by the Capuchins in 1841, their superior being consecrated bishop in 1848. In the early 20th century a titular bishop (of various other sees) was the head of this vicariate Apostolic. Sophia had 105,000 inhabitants, of whom a small number are Catholics. The Christian Brothers had a school there, and the Sisters of St. Joseph of the Apparition three convents.